Μάνα είναι μόνο μία

Κατά του γάμου

2012-02-02T09:25:00.001+02:00

Είναι ένα είδος ζευγαριού που το συναντώ όλο και πιο συχνά,λες και πολλαπλασιάζονται σαν τις αμοιβάδες.

Στους οκτώ μήνες που βρίσκονται μαζί διατυμπανίζουν ότιείναι κατά του γάμου, γιατί έχουν ανοιχτές ιδέες και φοβούνται τις δεσμεύσεις.Κατά τα άλλα όμως συγκατοικούν από τους τέσσερις μήνες, είναι πιστοί ο έναςστον άλλον, κάνουν τα ίδια πράγματα, προσάρμοσαν το πρόγραμμά τους, βγαίνουνπάντα μαζί, έχουν κοινούς φίλους. Πράγματα, που μπορώ να πω δεν κάνω, εγώ πουείμαι στα 5 χρόνια γάμου.

Αν κάνεις μερικούς μήνες να τους δεις διαπιστώνεις πωςβρίσκονται στο μέσο μιας εγκυμοσύνης. Πλέουν σε πελάγη ευτυχίας και τονίζουνπως είναι κατά του γάμου.

Περνούν ακόμη μερικοί μήνες. Το μωρό γεννιέται, η ζωήσυνεχίζεται και εκεί που περιμένεις πρόσκληση για βαφτίσια έρχεται καιπρόσκληση γάμου… Και όταν ρωτήσεις γιατί παντρεύονται, αφού τόσο καιρό ήτανκατά του γάμου, ακούς ένα μάτσο μπουρδολογίες για τους γονείς που επιμένουν ότιδεν πρέπει να είναι αστεφάνωτοι, για την άτιμη την κοινωνία που τους δαχτυλοδείχνει,για τα γραφειοκρατικά να γράψεις στο ληξιαρχείο ένα μωρό, για το ότι έτσικατοχυρώνεται νομικά το παιδί.

Λες και όλα αυτά δεν τα ήξεραν την ώρα που το έπαιζανφιλελεύθεροι. Αφού κατά βάθος το ξέρεις και το θέλεις. Αφού στο τέλος ακόμη καινα μην θέλεις, θα βάλεις την ουρά στα σκέλια και θα υποκύψεις. Μην λεςβλακείες, γιατί όταν έρθεις με το προσκλητήριο στο χέρι, δεν θα αντέξω και θασου την πω. Θα σου θυμίσω, ότι πριν κάτι μήνες, φώναζες ότι δεν θα παντρευτείςκαι τώρα έχεις αγχωθεί για το πάρτι, που θα βάλεις τους φίλους σου να κάτσουνκαι που τους συγγενείς.

Μου έλεγε μια φίλη μου ότι είναι της μόδας ανάμεσα στουςτάχα μου σελέμπριτι αυτή η τάση. Σχέση, παιδί, γάμος, διαζύγιο. Με αυτή τησειρά. Δεν ξέρω αν οι υπόλοιποι εμπνέονται από τα ζευγάρια που βλέπουν σταπεριοδικά.

Αλλά, το βρίσκω γελοίο να θεωρούν μεγαλύτερη δέσμευση τογάμο από το παιδί. Όπως επίσης βρίσκω γελοίες τις κατά λάθος εγκυμοσύνες.Σήμερα που υπάρχουν αντισυλληπτικά, προφυλακτικάγυναικεία και αντρικά, σπιράλ,ειδικά τεστ για τις γόνιμες μέρες, η κλασσική μέθοδος κάμνει τούμπα ο άντραςκαι εκσπερματώνει έξω ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να μου λες ότι το μωρό ήρθε κατά λάθος.

Τέσπα περί ορέξεως. Απλά ήρθα μανικομένη να το σχολιάσω. Καινα πω ότι επιτέλους έπλυνα το αυτοκίνητό μου. Είναι μαύρο και όχι σκονοσκατίόπως άρχισα να πιστεύω μετά από ενάμισι μήνας απλυσιάς.

Δύσκολοι καιροί

2012-02-01T09:59:00.004+02:00

«Μάμα, τι είναι η απεργία»; Ρώτησε η μεγάλη καθοδόν προς τοσχολείο. «Εκείνο που δεν θα κάμει η μάνα σου ποτέ», της απάντησα.

Τα πράγματα γίνονται ολοένα και πιο δύσκολα. Διαβάζω σήμεραστον Φιλελεύθερο ότι η ανεργία έσπασε κάθε ρεκόρ. 9,3% δηλαδή ένας στους δέκαδεν έχει δουλειά. Είναι το υψηλότερο ποσοστό τα τελευταία 35 χρόνια. Με τουςρυθμούς που πάμε θα έχουμε περισσότερους ανέργους και από το ’74.

Οι φίλοι μου, που είναι μισθωτοί «παραπονιούνται» για τοπόσο έχει αυξηθεί ο όγκος εργασίας τους. Κάνουμε δουλειά, που κανονικά θαέπρεπε να την κάνουν δύο και τρεις συνάδελφοι. Ενδεχομένως να αναπληρώνουμε τοκενό, αυτών που πήραν το φάκελο της απόλυσης.

Αντίθετα, οι φίλοι μου που προσφέρουν υπηρεσίες δεν έχουνδουλειά. Ο κόσμος σταμάτησε να πηγαίνει αισθητικό, κομμωτήριο, να αγοράζει. Μουέλεγε άνθρωπος που δουλεύει σε υπεραγορά ότι πλέον δεν θα βρεις ανθρώπους νααγοράζουν ένα κιλό ντομάτες, ένα κιλό μήλα. Δύο ντομάτες και καθόλου μήλα. Δενείναι απαραίτητα και ας διώχνουν τον γιατρό πιο πέρα…

Όταν ξέσπασε η κρίση και εμείς κοιμόμασταν τον ύπνο τουδικαίου, βεβαίως όλοι θυμούνται τον τότε υπουργό Οικονομικών που διατυμπάνιζεότι εμάς δεν πρόκειται να μας χτυπήσει η ύφεση και ότι η οικονομία μας είναιδυνατή, αναλυτές στο εξωτερικό έλεγαν ότι μην περιμένετε να δείτε σημείαανάκαμψης πριν από το 2013 και για κάποιες χώρες το 2015.

Τουτέστιν, έχουμε πολύ δρόμο ακόμη μπροστά μας. Η κατάστασησυνεχώς επιδεινώνεται. Πουθενά δεν ακούμε για νέες θέσεις εργασίες, για ιδέεςπου θα δώσουν δουλειά στον κόσμο. Μόνο για απολύσεις. Απολύσεις παντού.

Και προκειμένου να μην απολυθούμε ανεχόμαστε τα πάντα.Μειώσεις μισθών, να μην πάρουμε αύξηση, να δουλεύουμε περισσότερο, να χάνουμεκεκτημένα. Οι εργοδότες δεν μας κάνουν χάρη που μας αφήνουν να δουλεύουμε. Είναιένα πάρε δώσε. Μας δίνουν μισθό γιατί εργαζόμαστε και τους βγάλουμε λεφτά.Τελεία και παύλα.

Με τις απολύσεις και τη λιτότητα θα βγούμε από την κρίση;Για όνομα. Μου αρέσει ο νομπελίστας Paul Krugman. Από το 2008 ξελαρυγγίζεται ο άνθρωπος, αλλά ποιος τον ακούει.Η άγρια λιτότητα, τα σκληρά μέτρα θα κάνουν τα πράγματα χειρότερα, έλεγε. Ηαγορά χρειάζεται λεφτά, όχι απομύζηση. Και να που επιβεβαιώνεται.

Έλα ρε μαλάκα

2012-01-30T10:23:00.002+02:00

Συναντά στο καφέ ο Μάριος τον Κωνσταντίνο. Ο Μάριος θαμπάγνωρίζει τον Κωνσταντίνο, αλλά όνομα και λεπτομέρειες έχουν κάνει φτερά. ΟΚωνσταντίνος αντίθετα θυμάται και του μιλά με το όνομά του. Κανονικά, ο Μάριοςθα έπρεπε να γίνει ρεζίλι. Και όμως όχι. Του λέει έλα ρε μαλάκα τι κάνεις,χαθήκαμε ρε μαλάκα, όλα καλά ρε μαλάκα και το θέμα λήξαν.

Πάντα έβρισκα τους άντρες τυχερούς με το ρε μαλάκα (ακόμαένα συν στο ότι μπορούν να κατουρούν όρθιοι). Δεν υπάρχει πιο εύκολη λύση.Βέβαια τους βοηθά και το γεγονός ότι οι συζητήσεις τους περιστρέφονται γύρω απόορισμένα κλισέ θέματα. Τι γίνεται στη δουλειά, τι γίνεται με την ομάδα, ποιαείναι τα νέα applications στο κινητό ή στο iPad.

Είναι αμέτρητες οι φορές που βρέθηκα απέναντι από άτομα πουμε ήξεραν και εγώ δεν είχα ιδέα ποιοι ήταν. Μπορεί κάτι να μου έλεγε η φάτσατους, αλλά όνομα, που τους ήξερα ή άλλες λεπτομέρειες γιοκ. Το φέρνω από εδώ,το φέρνω από εκεί μέχρι να καταλάβω. Δεν είναι λίγες και οι φορές που έγιναρεζίλι, όταν μετά από πέντε λεπτά κουβέντα αναγκάστηκα να ρωτήσω «εμ και που είπαμεότι σε ξέρω;»

Ό,τι χειρότερο βέβαια, γιατί έτσι καταλαβαίνουν πως όχι μόνοδεν τους θυμάσαι, αλλά και για αρκετά λεπτά, τους δούλευες ψηλό γαζί. Ενώ, μετο έλα ρε μαλάκα και μια ερώτηση γενικού τύπου έλα τι κάνεις, η οικογένεια, ηδουλειά ξεμπέρδεψες.

Στερούμαστε από ένα σημαντικό κοινωνικό όπλο εμείς οιγυναίκες. Στην αντρική του βέρσιον το μαλάκας είναι ωραίο, ενώ στη γυναικείατου το μαλάκω ή το μαλακισμένη μοιάζει περισσότερο με βρισιά…

Μια καλή λύση είναι το «κοπέλα μου». Όμως είναι λύση με ρίσκο.Γιατί το «κοπέλα μου» περιέχει και μια δόση οικειότητας. Δεν λέει, να βρεθείςαντιμέτωπη με καμιά από τις διευθύντριες σου και να της πεις, έλα κοπέλα μου τικάνεις. Είναι που είναι δύσκολη εποχή λόγω κρίσης, θα μπεις επικεφαλής τηςλίστας με τις απολύσεις.

Σαπουνόπερα, αγάπη μου

2012-01-27T08:38:00.002+02:00

Τις προάλλες λίγο πριν από τις ειδήσεις του Mega πέτυχα μια κοινωνικήσειρά. Έχασκα για λίγο μπροστά στην τηλεόραση.

Ανοίγει παρένθεση. Το να ονομάζουν τις σαπουνόπερεςκοινωνική σειρά είναι μεγάλη μαλακία. Γιατί δεν λένε τα πράγματα με το όνομάτους; Ή μήπως νομίζουν ότι αναβαθμίζουν τα σαπούνια που δείχνουν, βάζοντας τουςάλλο όνομα; Κλείνει η παρένθεση.

Μέσα σε 20 λεπτά κατάλαβα όλο το στόρι. Μπορώ να προβλέψωαπό τώρα το τέλος. Και ναι. Υπάρχουν κάποια στερεότυπα, κάποια κλισέ πουυπάρχουν αν όχι σε όλες στις περισσότερες σειρές αυτού του είδους. Όσες ταέχουν πετυχαίνουν και καλά νούμερα. Έχουμε και λέμε.

Πάντα πρέπει να υπάρχει ανταλλαγή παιδιών. Τι στο καλόγίνεται στα μαιευτήρια; Μήπως να περάσω από DNA τα μικρά, αφού οι σαπουνόπερες είναιαπό τη ζωή βγαλμένες; Τουλάχιστον έτσι διαφημίζονται.

Η ανταλλαγή σκόπιμη ή μη αφορά ένα πλούσιο και ένα φτωχόπαιδί. ΠΑΝΤΑ. Το να ανταλλαγεί το παιδί του μηχανικού με το παιδί ενόςηλεκτρολόγου, του εφοπλιστή με το βιομήχανο είναι αδύνατο ή έστω της κομμώτριαςμε την αισθητικό. Πρέπει να υπάρχει χάσμα κοινωνικό και οικονομικό.

Το φτωχόπαιδο που καταλήγει πλούσιο, είναι κωλόπαιδο.Μεγάλο. Θα κάνει ό,τι μαλακία περνά από το χέρι του για να το αντιπαθήσουν οιτηλεθεατές. Αντίθετα, το πλουσιόπαιδο που καταλήγει στις αλάνες είναι χρυσόπαιδί, αγαπά τους γονείς του, καμάρι της γειτονιάς, εργάζεται για να ανέβει ψηλά.Εννοείται όλοι το συμπαθούν και όλοι είναι σίγουροι ότι θα ανέβει ψηλά.

Αν το πλουσιόπαιδο (κανονικά φτωχόπαιδο) έχει αδερφή είναιόμορφη, ξιπασμένη, η προσωποποίηση της κακίας. Ντύνεται με την τελευταία λέξητης μόδας και δεν λείπει από τα κλαμπ. Γενικά είναι ξέκωλο. Ωραίο ξέκωλο όμως. Αντίθετα,αν το φτωχόπαιδο (κανονικά πλουσιόπαιδο) έχει αδερφή είναι σεμνή και ταπεινή,καλοσυνάτη. Ντύνεται λες και μόλις ήρθε από επίσκεψη στην ΟΧΕΝ και στονελεύθερό της χρόνο βοηθά τα γειτονόπουλα που την έχουν ανάγκη.

Η πλούσια μάνα συνήθως δεν δουλεύει. Και να δουλεύει δενπατά ποτέ στη δουλειά της. Τρέχει από κομμωτήριο σε αισθητικό για να είναιπάντα στην εντέλεια. Η φτωχή μάνα παρόλη την ταλαιπωρία της φτώχειας κρατιέταικαλά. Συνήθως δουλεύει όμως.

Ο πλούσιος πατήρ συνήθως είναι κάθαρμα. Εμφανίσιμος, έναδολοφονικό βλέμμα το διαθέτει αλλά παλιοχαρακτήρας. Κάπου νιώθει κόμπλεξ επειδήπαντρεύτηκε τα λεφτά. Και επειδή οι γύρω του ξέρουν ότι παντρεύτηκε τα λεφτά.Αν δεν έχει γκόμενα, είχε στο παρελθόν, όπου σε κάποια φάση παρουσιάζεταιφάντης μπαστούνι και φέρνει ανατροπές. Ο φτωχός πατήρ δεν υπάρχει. Είτε πέθανε,είτε είναι ένας άοσμος χαρακτήρας, που απλά γεμίζει τα πλάνα με τα οικογενειακάτραπέζια.

Και εδώ θα ξεπηδήσει σε κάποια φάση ακόμα ένα παιδί. Πουκανείς δεν γνωρίζει την ύπαρξή του, αλλά είναι ένα μυστικό που θα τινάξει τιςσχέσεις όλων στον αέρα. Τα εξώγαμα έχουν μεγάλη πέραση στις σαπουνόπερες.

Όπως την πλούσια μητέρα, έτσι και τον πλούσιο, κάθαρμαπατέρα και την πλανεύτρα γκόμενα δεν θα τους δούμε ποτέ να δουλεύουν. Πως τοκαλό τα καταφέρνουν και βγάζουν εκατομμύρια, δεν έχω καταλάβει. Στον αυτόματοπιλότο οι δουλειές. Αλλά κερδοφόρες. Ώστε να έχουν σπιταρόνα με πισίνα καιοικιακή βοηθό ή στη χειρότερη των περιπτώσεων ένα άνετο, ντιζαϊνάτο διαμέρισμα.

Εκτός αν θα καταρρεύσουν οικονομικά για να είναι ένα χτύπημααπό τη μοίρα που θα τους επαναφέρει στον ίσο δρόμο. Τουτέστιν μετανοούν για όσαέκαναν και το ρίχνουν στις συγνώμες. Σε σαπουνόπερα μην περιμένετε να βρείτεπλούσιο και να είναι καλός. Οι πλούσιοι είναι καθάρματα πάει και τελείωσε.

Πάντως, ούτε και τη φτωχή μάνα θα τη δούμε να δουλεύει. Ενώρα εργασίας δεν υπάρχει ούτε και ένα καρέ. Ούτε και ένα. Αλίμονο σε μας πουζούμε με τους μισθούς μας.

Τέλος, στις σαπουνόπερες δεν πρόκειται να δούμε ποτέ νασυμβαίνουν επιμειξίες. Ενώ σε όλη τη σεζόν τα πρήζουν στον κοσμάκη, που τουςβλέπει με την αδερφή που ερωτεύεται τον αδερφό αλλά δεν γνωρίζουν ότι είναι αδέρφιακαι υπό κανονικές συνθήκες θα είχαν πηδηχτεί εκατό φορές, κάτι γίνεται καιαποτρέπεται η πράξις (Sike είδες, βρήκα τρόπο και την έβαλα). Όλα κι όλα. Δεν θασοκάρουν με τέτοιες σκηνές τις θείτσες και τις γιαγιάδες που παρακολουθούν μεευλάβεια τις συνταρακτικές εξελίξεις.

Μου πες, σου ‘πα

2012-01-25T08:48:00.000+02:00

Κάθε οικογένεια έχει τους δικούς της κώδικες επικοινωνίας, τις ιδιαιτερότητες της και τα κουσούρια της. Όπως είπε, ξέχασα ποιος, όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες είναι ίδιες, οι δυστυχισμένες διαφέρουν. Χμμμ, μπορεί να μεν κολλά με αυτό που θέλω να πω, όμως το τσιτάτο. Πάμε παρακάτω.

Η οικογένεια μου είναι καλή στο να κρατά μυστικά. Κυρίως η αδερφή μου. Πες της κάτι δεν πρόκειται να το ξεστομίσει. Αλλά γενικά έτσι είναι όλοι. Νομίζω το έχουν πάρει από τον παππού. Το τρίτο ενικό πρόσωπο είναι επειδή με επηρέασαν και τα γονίδια του άλλου παππού. Μπορώ να κρατήσω μυστικό αλλά οι αντοχές μου είναι λίγες.

Είναι επίσης ορθολογικοί, ρεαλιστές και γενικά πατούν με τα δύο πόδια στη γη. Όταν τους πεις κάτι, που δεν είναι μυστικό θα το μεταφέρουν όπως είναι. Κατά λέξη. Αλλά (πάντα υπάρχει ένα αλλά), όλα αυτά σε ό,τι ΔΕΝ αφορά τις οικογενειακές σχέσεις. Υποθέτω είναι επειδή νοιαζόμαστε πολύ ο ένας για τον άλλο. Δεν θέλουμε τίποτα να τις διαταράξει. Και γινόμαστε παρανοϊκοί.

Παράδειγμα: Ο ξάδερφος έχει πρόβλημα με τους βαθμούς ποινής. Μάζεψε αρκετούς ώστε να κινδυνεύει με στέρηση. Πήρε τηλέφωνο την αδερφή μου να τη ρωτήσει τι θα κάνει. Όλο αυτό τον Οκτώβριο. Προχθές το ανάφερε στον πατέρα του. Το «δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα», ο θείος το μετάφρασε σε μομφή και παράπονο. Έτσι πήρε την κόρη του και ξαδέρφη να της πει ότι ο γιος του πλακώθηκε με την αδερφή μου, την ξαδέρφη του δηλαδή.

Η ξαδέρφη με πήρε τηλέφωνο να μου πει ότι ο καυγάς ήταν άγριος και ότι έχει στεναχωρηθεί και ότι είναι κρίμα τέτοια πράγματα να χωρίζουν οικογένειες και ότι κάτι πρέπει να κάνουμε.

Με τη σειρά μου τηλεφώνησα στην αδερφή μου να της πω ότι ο θείος είναι λυπημένος (έτοιμο να πάθει εγκεφαλικό από τη στεναχώρια κατ’ ακρίβειαν ήταν τα λόγια που χρησιμοποίησα) για τη συμπεριφορά του ξαδέρφου και ότι πρέπει να τα βρουν και αν θέλει να μιλήσω στον ξάδερφο.

Φυσικά η αδερφή μου έμεινε σύξυλη γιατί τίποτα δεν είχε συμβεί, και της πήρε μερικά λεπτά να καταλάβει για ποιο θέμα μιλούσαμε.

Στο μεταξύ, η θεία ενημερώθηκε για την κατάσταση, πρόλαβε να στεναχωρηθεί και αυτή, αλλά μέχρι να καταπιεί την πίκρα, το λύσαμε το πρόβλημα. Η μάνα μου ως παραδόξως έμεινε εκτός, αλλά καλά να πάθει που το κινητό το έχει για να το παίρνει βόλτα και δεν το χρησιμοποιεί.

Ενδεχομένως, να ακούγονται βλακείες αυτά που γράφω σε ένα εξωτερικό παρατηρητή. Αλλά όπως είπα και στην αρχή, κάθε οικογένεια είναι ένας μικρόκοσμος. Στο δικό μας μικρόκοσμο είναι πολύ σημαντικό να μην στεναχωρούμε ο ένας τον άλλο. Αν γράφαμε εμείς τις δέκα εντολές θα βρισκόταν σε περίοπτη θέση το Ου στεναχωρήσεις την οικογένεια για να ακολουθήσει το Ου πληγώσεις συγγενή που αγαπάς.

Οι μεγάλες οι πλάκες θα αρχίσουν σε λίγα χρόνια. Όταν μπουν στο χορό και οι νεώτερες γενιές και το αλτσχάιμερ θα κάνει παρέα με τις μεγαλύτερες. Ω ρε γλέντια.

2012-01-24T09:11:00.002+02:00

Λοιπόν είναι με χαρά που σας παρουσιάζω το blog Books- Street. Θα το βρείτε στη διεύθυνση books- street.blogspot.com και περάστε να κάμετε τη γνωριμία. Καταθέστε σχόλια, απόψεις, κριτική όλα καλοδεχούμενα. Κερνούμε γλυκό καρυδάκι.

Την Κυριακή επιχείρησα να κάμω άλλο ένα κέικ. Πάτησα τον όρκο μου, ας όψονται τα φρέσκα αυγά. Είχα καλύτερα αποτελέσματα από την προηγούμενη φορά. Μόνο που το κέικ είχε όψη και γεύση σφουγγαριού, τα chocolate chips που έβαλα έκατσαν στον πάτο και κάηκαν, ενώ επίσης έγερνε από τη μια μεριά. «Έκαμα μια άλφα πρόοδο» είπα του Μοτορτζή. «Θα τη χαρακτήριζα βήτα πρόοδο» απάντησε και στα υπέρ του ότι το δοκίμασε. Το μόνο καλό ότι διασκεδάσαμε με τις μικρές φτιάχνοντας το.

Έβγαλα τον ψωμοκατασκευαστή από το αυτοκίνητο και επιχείρησα να φτιάξω ψωμί. Η συσκευή πρέπει να ήταν χαλασμένη, έριξε το αυτόματο του σπιτιού κάτω. Το ψωμί έμεινε ωμό, ο Μοτορτζής θύμωσε και με το δίκαιό του και η συσκευή κατέληξε πίσω στο αυτοκίνητο. Στο ντουλάπι τώρα βρίσκονται 6 κιλά αλεύρι και δεν ξέρω τι να τα κάνω.

Μια πολύ καλή μου φίλη ανοίγει δική της δουλειά. Είναι interior designer πολύ καλή και δημιουργική. Έχει ιδέες για κάθε τσέπη και κάθε γούστο. Όσοι ενδιαφέρονται να τους δώσω το τηλέφωνό της.

Για πρώτη φορά οι επιστήμονες απέκτησαν μια πιο συγκεκριμένη εικόνα του τρόπου που τα μαγικά μανιτάρια επιδρούν στον ανθρώπινο νου, χάρη σε δύο νέες επιστημονικές έρευνες που μελέτησαν τη επίπτωση που έχει στον εγκέφαλο η ψιλοκυβίνη, η βασική δραστική ουσία στα ψυχεδελικά μανιτάρια, η οποία μάλιστα θα μπορούσε να αξιοποιηθεί θεραπευτικά και κατά της κατάθλιψης, βοηθώντας τους πάσχοντες να ανακαλέσουν ευτυχισμένες στιγμές της ζωής τους.

Υπάρχει τρόπος να σταματήσω τα μαλλιά μου από το να κάνουν ψαλίδα; Γενικά τα προσέχω, τους βάζω μάσκες, λάδια μέλια κτλ κτλ, αλλά τις άκρες δεν τις σώζω με τίποτα. ξέρετε κανένα γιατροσόφι, κανένα προϊόν;

Καλός ο χειμώνας, καλά τα χιόνια, καλές οι βροχές. Αλλά το κρύο όχι. Μου λείπει το καλοκαίρι. Μου λείπει από την πρώτη στιγμή που αφήσαμε τους 22 βαθμούς. Θέλω να κυκλοφορώ χωρίς 3 στρώσεις ρούχων, χωρίς σακάκι, τη νύχτα να κοιμάμαι με ένα φανελάκι και το σεξ να γίνεται χωρίς δεύτερη σκέψη.

Σε λίγες μέρες έρχεται η κολλητή από την Ολλανδία. Πάει ένας χρόνος να τη δω και μου λείπει αφάνταστα. Καταπληκτικός άνθρωπος, υπέροχη φίλη. δεν πιστεύω να υπάρχει άτομο με μεγαλύτερη κατανόηση, με μεγαλύτερη προθυμία να ακούσει κάποιον. Δεν ξέρω αν είναι για καλό ή όχι που βρήκε δουλειά στο εξωτερικό. Εγώ νιώθω ότι στερούμαι τη φίλη μου. Εγωιστικό; Μπορεί. Ανθρώπινο όμως.

Με πήρε τηλέφωνο η άλλη κολλητή τηλέφωνο. Χτες δεν έφαγε σοκολάτα, ούτε ξηρούς καρπούς δεν ήπιε κρασί η ουίσκι και δεν έχασε ούτε ένα κιλό. Γίνονται τέτοια πράματα; Μεγάλο το παράπονό της. Και για αυτό σταματά τη διαίτα.

Costa, Costa

2012-01-23T09:00:00.000+02:00

Δεν υπάρχει τέτοια συγκυρία. Να βουλιάζει ένα πλοίο γίγαντας. Να χάνονται 13 μέχρι στιγμής άνθρωποι και να αγνοούνται καμιά 20αριά. Να πέφτουν σκιές στο μέλλον των κρουαζιέρων και οι αναλυτές να προσπαθούν να βρουν τι ζημιές θα αφήσει πίσω του το ναυάγιο του Costa Concordia έξω από την Τοσκάνη.

Και οι δρόμοι της Λευκωσίας υποθέτω και των άλλων πόλεων, να γεμίζουν με πινακίδες που διαφημίζουν κρουαζιέρες στην Ανατολική Μεσόγειο με το συνονόματο Costa Atlantika.

Έτσι γράμματα (με το συμπάθιο κιόλας). Και να μην θέλει το μάτι σου να πέσει στο όνομα θα καταλήξει. COSTA.

Οι άνθρωποι του Amathus Travel πρέπει να είναι πιο γκαντέμηδες και από τον Μοτορτζή. Ο οποίος στη μισή ώρα που οδηγούσε αυτοκίνητο χωρίς άδεια κυκλοφορίας, τον σταμάτησε η αστυνομία και του έκατσε το πρόστιμο. Ειλικρινά, το κρατά ο αδερφός εδώ και μήνες, άνετος. Το πήρε ο Μοτορτζής και πλάκωσαν οι μπάτσοι.

Το ίδιο και το ταξιδιωτικό γραφείο. Σου λέει έχουν πέραση οι κρουαζιέρες, πιο φτηνές είναι σχετικά ας επενδύσουμε. Και τσουπ ο μαλάκας ο καπετάνιος το ρίχνει στα βράχια, κάτι μέτρα μακριά από τη στεριά. Γιατί ήθελε τάχα μου να χαιρετήσει ένα φίλο του στη στεριά. Στείλε κύριος ένα sms. Τι την ήθελες τη φιγούρα;

Τέσπα όμως. Έτσι την ώρα που οι οδηγοί ακούνε στα ραδιόφωνα τους ειδήσεις για το ναυτικό ατύχημα, τους νεκρούς και άλλες λεπτομέρειες, διαβάζουν διαφημίσεις που τους προσκαλούν να πάνε σε κρουαζιέρες. Αμ δε. Δεν το βλέπω να συμβαίνει. Και φέτος διακοπές… το πολύ μέχρι πιο κάτω.

Η λέσχη του βιβλίου

2012-01-17T09:15:00.000+02:00

Η ιδέα σιγοβράζει εδώ και καιρό. Γιατί να μην δημιουργήσουμε ένα blog για βιβλία; Οι βιβλιόφιλοι της μπλογκοπαρέας είναι πολλοί από όλα τα φάσματα. Άλλοι πιο ψαγμένοι, άλλοι διαβάζουν ποίηση, άλλοι λογοτεχνία, άλλοι δοκίμια. Στα ιστομαγειρέματα αναρτήσουν συνταγές. Το blog των βιβλίων θα είναι για όσους διαβάζουν. Σμιλί πιάσε σειρά και φτιάξε το blog όσων μπλέκουν.

Ένα από το πιο σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζω είναι με τις νέες εκδόσεις που κυκλοφορούν. Συνήθως καταφεύγω στις αθηναϊκές εφημερίδες Βήμα και Νέα για να δω τι καινούριο έχει η πιάτσα. Δίκοπο μαχαίρι η υπόθεση. Έτυχε αρκετές φορές να παραγγείλω βιβλία που στην κριτική φαίνονταν σούπερ ουάο και τελικά αποδείχθηκαν μούφα, με αποτέλεσμα να κλαίω τα ευρώ μου. Μόνο μια άποψη δεν φτάνει. Θα ήθελα να γίνεται διάλογος, να διαβάζω διάφορες απόψεις.

Ακόμη και για βιβλία που έχω διαβάσει. Ο ένας το βλέπει από μια σκοπιά ο άλλος από διαφορετική. Κείμενα με τα οποία έχω ενθουσιαστεί, φίλοι τα βρήκαν σκάρτα. Θέλω ένα τόπο που να γίνεται διάλογος. Να ακούγονται απόψεις.

Ο Nonis επίσης εισηγήθηκε να ανοίξουμε μια λέσχη που να ανταλλάσουμε βιβλία. Και αυτό μου φάνηκε πολύ ωραία ιδέα. Σε καιρούς χαλεπούς, που ζούμε τώρα ποιος ο λόγος να δίνουμε 17, 20, 25 πολλές φορές ευρώ για ένα βιβλίο και να καταλήγει στο ράφι; Δεν είναι καλύτερο να «ταξιδέψει» να διαβαστεί και από άλλους; Δεν ξέρω ακόμη πως θα γίνει αυτό, θα βρούμε τρόπο να το οργανώσουμε, μέσα από το blog για τα βιβλία.

Επιπλέον, έτσι θα πέφτουν στα χέρια μας βιβλία που διαφορετικά δεν θα αγοράζαμε. Βιβλία μακριά από τα δικά μας γούστα, που όμως μπορεί να μας αρέσουν, να μας μάθουν κάτι. Στο εξωτερικό λειτουργεί ένα κλαμπ που αγοράζεις ένα βιβλίο και μετά το αφήνεις σε ένα παγκάκι, σε ένα πάρκο ώστε να το πάρει κάποιος άλλος για να το διαβάσει. Δεν λέω να γίνει κάτι τέτοιο. Αλλά θα μπορούσαμε να δανείζουμε βιβλία ο ένας στον άλλο.

Λοιπόν, όσοι ενδιαφέρεστε ή απλά έχετε καλές ιδέες ρίξτε τις στο τραπέζι. Για ο,τιδηπότε σκεφτείτε που να έχει σχέση με ένα blog για βιβλία. Τι θα θέλετε να βάλουμε πάνω, πώς να το οργανώσουμε, ιδέες πώς να το κάνουμε να λειτουργήσει, ακόμη και πώς να το ονομάσουμε.

Θέλουμε το blog να είναι ανοιχτό σε όλους. Για αυτό, όσοι θέλουν, θα παίρνουν πρόσκληση για να συμμετάσχουν. Είτε γράφοντας κριτική, είτε απαντώντας σε σχόλια, είτε ανταλλάσοντας βιβλία. Υπολογίζω ότι μέχρι το τέλος του μήνα (Θεού θέλοντος και κόρων + δουλειάς επιτρέποντος) θα είμαστε έτοιμοι.

Μια ιστορία απ’ τα παλιά

2012-01-16T09:20:00.000+02:00

Η μάνα μου, προχθές που ήρθε να φάμε μου θύμισε μια ιστορία που έγινε πριν από πολλά χρόνια. Εγώ δεν τη θυμόμουνα καθόλου.

Εκείνη την εποχή ζούσαμε σε ένα χωριό στο Τρόοδος και κτίζαμε το σπίτι μας κάτω στη Λευκωσία. Ο πατέρας μου ήταν στο εξωτερικό, έτσι όλα τα έτρεχε η μάνα μου. Δεν θυμάμαι στο οικογενειακό κάδρο την αδερφή, άρα πρέπει να ήμουν μεταξύ 4 και 5 χρονών.

Παίρναμε το λεωφορείο και κατεβαίναμε κάτω στην πόλη για δουλειές. Το συγκεκριμένο πρωί, φτάσαμε σχετικά νωρίς και μέχρι να ανοίξουν τα καταστήματα και να πάνε στις δουλειές τους αυτοί που είχαμε να δούμε, πήγαμε στο πάρκο εκεί που τώρα στήνουν την Παραμυθούπολη. Δεν ήταν η πρώτη φορά που τη βγάζαμε εκεί. Η μάνα μου έπαιρνε ανάσες και εγώ ξεθεωνόμουνα στο παιχνίδι.

Όταν φτάσαμε δεν υπήρχε ψυχή. Σε λίγο όμως έφτασε ένας κορμαλιάς. Βεβαίως με τη μάνα μου να αγωνίζεται να φτάσει το 1.56, παίζεται κατά πόσο ήταν όντως κορμαλιάς. Τέσπα. Τον περιγράφει ότι είχε μάτια κατακόκκινα, φωτιά και ότι πηγαινοερχόταν πάνω κάτω. Μύριζε από μακριά ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.

Εγώ φυσικά δεν πήρα είδηση. Ο τυπάς όμως με έβαλε στο μάτι και σε κάποια φάση άρχισε να με ακολουθεί. Η μάνα μου τα χρειάστηκε. Λες και τη φώτισε ο Θεός, δεν αγχώθηκε. Με πολύ ήρεμο ύφος με φώναξε κοντά της και μου είπε να ανεβώ μόνη μου πάνω τη σκάλα, χωρίς να με ακολουθήσει.

Το περίεργο ήταν πως έκανα αυτό που μου είπε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Ήμουν παιδί πνεύμα της αντιλογίας. Ό,τι μου έλεγαν το αντίθετο έκανα. Ανέβηκα πάνω όμως λες και ήμουν το πιο υπάκουο παιδί του κόσμου. Η μάνα μου, αφού έφτασα σχεδόν ως πάνω, αποφάσισε να με ακολουθήσει. Όταν μου διηγήθηκε την ιστορία δεν έδωσα πολλή σημασία. Μετά κατάλαβα γιατί. Προέταξε τη δική μου ασφάλεια αντί για τη δική της. Με έστειλε μακριά να είμαι καλά και έμεινε μπας και συμβεί κάτι για να την πληρώσει αυτή.

Δεν συνέβη κάτι εκείνη την ημέρα, τουλάχιστον. Γιατί την επόμενη, στο ίδιο πάρκο, ο τυπάς, που το είχε σκάσει από το φρενοκομείο σκότωσε ένα 9χρονο κορίτσι...

Βρωμισμένο μου αυτοκίνητο

2012-01-13T09:09:00.000+02:00

Για κάποιο λόγο ΚΑΙ ΟΧΙ ΔΕΝ ΖΗΛΕΥΩ με εκνευρίζουν αφάνταστα οι ιδιοκτήτες αυτοκινήτων που μόλις πέσει μια στάλα βροχής, τρέχουν να τα καθαρίσουν. Να τα γλύψουν θα έλεγα, γιατί το πλύσιμο για αυτά τα άτομα είναι ιεροτελεστία. Μέσα, έξω να είναι αποστειρωμένα και καθαρά. Τους φαντάζομαι να χύνουν την ώρα που κρατούν το πινέλο και καθαρίζουν τις γρίλιες για να εξαφανιστεί το τελευταίο μόριο σκόνης που μπορεί να υπάρχει.

Ακολουθεί κοινωνική διαφήμιση. Υπενθυμίζεται ότι πρέπει να πληρώσετε την άδεια κυκλοφορίας. Εύκολα και γρήγορα στο www.jccsmart.com

Σε ευχαριστούμε Internet.

Και όχι μόνο καθαρίζουν τα αυτοκίνητά τους, αλλά σου ρίχνουν και το πιο υποτιμητικό ύφος εσένα που κυκλοφορείς με το βρωμισμένο. Ναι κύριε. Μεταξύ του να παίρνω τα μωρά σχολείο, να τα μαζεύω, να εργάζομαι όπως το μαύρο, να φροντίζω το σπίτι, να εκτελώ τα συζυγικά μου καθήκοντα και να παραμένω μια λαμπερή, χαρούμενη γκόμενα δεν βρήκα καιρό να πάρω το ρημάδι το αυτοκίνητο για πλύσιμο. Μην με βλέπεις λες και έχω λέπρα. Σκόνη, λάσπες είναι στο εξωτερικό, γάλα, κρουασάν (με ζύμη όχι σφολιάτα) και μπισκότα είναι στο εσωτερικό. Α ναι και ένα μήλο που γλίστρησε και το ψάχνουμε. Όταν βρει τα ψίχουλα και μετατραπεί σε μηλόπιτα θα το εντοπίσω.

Μπορείς να μου πεις πως είναι δυνατόν, έβρεχε μέχρι πριν από λίγο και τώρα να βλέπω αυτοκίνητα να γυαλίζουν; Άλλη έννοια δεν είχαν οι ιδιοκτήτες τους ξύπνησαν και με τις τσίμπλες στα μάτια, το έπλυναν; What the hell is going on? (Συγνώμη Eolica για το αγγλικό είναι για τονίσω αγανάκτηση).

Οι προβλέψεις λένε βροχές και τις επόμενες μέρες. Ελπίζω να πέσουν και χιόνια γιατί την άλλη Πέμπτη θέλω να πάρω τις μικρές στο βουνό. Δεν υπάρχει περίπτωση να ανεβώ σαββατοκυρίακο μαζί με την κάθοδο των μυρίων. Θα βρέχει. Ελπίζω με τόσες βροχές να καθαρίσει από τις λάσπες που κόλλησαν πάνω του.

Αλλά να το πω. Ακόμη και βρωμισμένος, όμορφος είναι ο Φίλιπ. Ο αληθινός Φίλιπ Ροθ έχει αυτοκίνητο;

Το Πάσχα πότε είναι φέτος; Γιατί, τότε υπολογίζω να το πλύνω ( η ενεργητική φωνή απλώς υποδηλώνει το γεγονός ότι θα οδηγήσω το αυτοκίνητο μέχρι το πλυντήριο για να μου το πλύνουν).

Και σε κάποια στιγμή πρέπει να αδειάσω το πορτ μπαγκάζ. Να κατεβάσω το ψωμοκατασκευστή που μου χάρισε η πεθερά μου, τη τσάντα με τα παιχνίδια στη μάνα μου, τη τσάντα με τα μαγιό επιτέλους να τα πλύνω, τα πλαστικά να τα αφήσω στην ανακύκλωση, να πλύνω το σεντόνι του λεβέντη, κάτι άλλες τσάντες να δω τι έχουν μέσα, να τακτοποιήσω μια στοίβα κόλλες (αν δεν έχουν λιώσει), να δώσω την ομπρέλα της θείας μου, που την κρατώ από μια κηδεία που είχαμε πριν ένα χρόνο. Αυτά. Δεν είμαι σίγουρη.

Αστυνομία στα σχολεία

2012-01-11T09:16:00.000+02:00

Παίρνω πάσα από την Αχάπαρη. Πάσα είπαμε, δεν ανταλλάζουμε συνταγές για αυτό μην τρέχετε να καλυφτείτε. Έγραφε για ένα περιστατικό όπου η μάνα μιας μαθητρίας τρομοκρατεί μια άλλη μαθήτρια και ολόκληρη την τάξη.

Στην Αμερική το θέμα bullying έχει πάρει διαστάσεις. Καταγράφονται άσχημα περιστατικά συναισθηματικής, ψυχολογικής, σωματικής ακόμη και σεξουαλικής βίας. Θεωρούν πως βρήκαν την ιδανική λύση για να λύσουν το πρόβλημα. Όχι δεν προσέλαβαν ψυχολόγους και ειδικούς, δεν καλούν τους γονείς για σεμινάρια, δεν προσπαθούν να αντιμετωπίσουν το κάθε περιστατικό ξεχωριστά φτάνοντας στην ρίζα του κακού.

Πολλά δημοτικά και γυμνάσια έχουν προσλάβει είτε ειδικούς φρουρούς, είτε φρουρούνται από κανονικούς αστυνομικούς οι οποίοι αναλαμβάνουν να «συνετίζουν» τους εφήβους, γράφει το Βήμα σήμερα. Έτσι στους διαδρόμους των σχολείων βρίσκεις αστυνομικούς να κάνουν περιπολίες και να επιβάλλουν την τάξη.

Δεν μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση το θέμα. Σε μια χώρα όπου οι φυλακές έγιναν ιδιωτικές, όπου οι υπηρεσίες ασφαλείας είναι κερδοφόρα βιομηχανία γιατί να μην ανατεθεί και το θέμα bullying σε φρουρούς και αστυνομικούς;

Σε αρκετές περιπτώσεις οι άνδρες των εταιρειών σεκιούριτι και οι αστυνομικοί επιδεικνύουν τόσο μεγάλο ζήλο στην εκτέλεση των καθηκόντων τους, ώστε στα δικαστήρια της πολιτείας του Τέξας παρελαύνουν εκατοντάδες μαθητές συνοδεία των γονιών τους, προκειμένου να παραστούν σε μια δίκη επειδή πέταξαν ένα μπουγέλο με νερό ή απλώς αντιμίλησαν στον δάσκαλο. Μόνο το 2010, η αστυνομία του Τέξας έδωσε 300.000 κλήσεις για σχολικά παραπτώματα σε μαθητές δημοτικού, 1.000 εκ των οποίων ήταν σε μαθητές της πρώτης τάξης, δηλαδή παιδιά έξι ετών.

Αν δεν ήταν γελοίο θα έλεγα ότι είναι ένας καλός τρόπος να λύσουμε όλα τα προβλήματα από την οικονομική κρίση. Βάζουμε πρόστιμο στους άταχτους και ξεμπερδέψαμε. Αν βέβαια ισχύει κάτι τέτοιο μας βλέπω με το Μοτορτζή να κάνουμε κατάθεση τους μισθούς μας απευθείας στα δικαστήρια και στην αστυνομία...

Ευτυχώς υπάρχουν και αυτοί που αντιδρούν. «Καταντήσαμε να θεωρούμε την απλή εφηβική συμπεριφορά ως παραβατική», δήλωσε η Κέιντι Σίμπκινς, δικηγόρος από το Τέξας που εκπροσωπεί μια 12χρονη μαθήτρια η οποία δέχτηκε χρηματικό πρόστιμο από την αστυνομία του σχολείου της δια… ασήμαντη αφορμή. «Οι συμμαθητές μου με κοροϊδεύουν επειδή είμαι περίεργη και μου λένε πως βρωμάω», λεει εμφανώς στεναχωρημένη η συγκεκριμένη μαθήτρια, η Σάρα Μπουσταμάντες, η οποία πάσχει από το σύνδρομο ADHD, δηλαδή Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητα, ενώ είναι και παχύσαρκη. «Για αυτό ψέκασα τον εαυτό μου με πολλή κολόνια. Αλλά τότε ήρθε η καθηγήτρια και μου είπε να εξαφανίσω το μπουκαλάκι με την κολόνια, λέγοντας πως είναι η πιο άσχημη μυρωδιά που έχει μυρίσει. Και μετά φώναξε την αστυνομία».

Την κατηγόρησαν για διατάραξη της αίθουσας και της έβαλαν χρηματικό πρόστιμο και φυσικά την στάμπαραν για το υπόλοιπο της ζωής της. Με την παρούσα κατάσταση λέει η Κέιντι Σίμπκινς, «κάτι που παλιότερα αντιμετωπιζόταν με μια απλή παρατήρηση και ένα τηλεφώνημα στους γονείς, πλέον τιμωρείται με κάτι χειρότερο που μπορεί να μπει στο ποινικό μητρώο του μαθητή και να τον εμποδίσει μελλοντικά να εισαχθεί στο πανεπιστήμιο».

Προσπαθώ να φανταστώ κάτι ανάλογο στην Κύπρο. Σταματά ο αστυνομικός τον μαθητή που παρενοχλεί το συμμαθητή του. Ετοιμάζεται να του γράψει πρόστιμο. Εντάξει, ξέρετε τι ακολουθεί. «Ξέρεις ποιος είναι ο παπάς μου εμένα; Κάτσε να τον πάρω τηλέφωνο». «Ξέρεις τι θα πάθεις αν μου γράψεις πρόστιμο;» «Η μάμα μου είναι αστυνομικός, γίνεται να μην με γράψεις;» «Ρε φίλε μην μου γράψεις το πρόστιμο και θα σου δώσω 50 ευρώ».

Το δόγμα του κάστρου

2012-01-10T10:16:00.000+02:00

Ο Γιώργος Αγγελόπουλος στα Νέα έγραψε σήμερα για την 18χρονη Σάρα Μακίνλεϊ. Ο άντρας της πέθανε από καρκίνο πριν μερικές μέρες και ζει στο τροχόσπιτό τους στην Οκλαχόμα μαζί με το τριών μηνών μωρών της.

Πριν από κάτι νύχτες άκουσε θόρυβο. Είδε δύο άντρες που προσπαθούσαν να ανοίξουν την πόρτα. Πήρε τηλέφωνο την άμεση δράση και ρώτησε αν μπορεί να πυροβολήσει. Της απάντησαν ότι πρέπει να κάμει ό,τι περνά από το χέρι της για να προστατεύσει την ίδια αλλά και το μωρό της. Η Σάρα πυροβόλησε και σκότωσε τον ένα από αυτούς μόλις μπήκε μέσα.

Δεν θα της ασκηθεί δίωξη χάρη σε ένα νόμο που ονομάζεται «Castle doctrine», το «δόγμα του κάστρου» που θέλει την κατοικία να είναι το «κάστρο» του ιδιοκτήτη της, ο οποίος δικαιούται να την υπερασπίζεται με κάθε μέσο. Ο εν λόγω νόμος (αποκαλείται και «νόμος make my day», από την κλασική πλέον ατάκα του Κλιντ Ηστγουντ στην ταινία του 1983 «Βρώμικος Χάρρυ») ισχύει στην Οκλαχόμα και σε άλλες τριάντα Πολιτείες των ΗΠΑ και η υπόθεση της Μακίνλεϊ έχει γίνει σημαία για τους θιασώτες του δικαιώματος στην οπλοκατοχή.

Για την Αστυνομία, η υπόθεση είναι ξεκάθαρη. Η Σάρα Μακίνλεϊ σκότωσε ευρισκόμενη σε νόμιμη άμυνα βάσει του «δόγματος του Κάστρου» και δεν θα ασκηθεί δίωξη εναντίον της. Η ίδια εξήγησε πως πυροβόλησε τον διαρρήκτη επειδή φοβόταν για τη ζωή του παιδιού της. Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι το θύμα ήταν εξαρτημένο από παυσίπονα και ήθελε να κλέψει αυτά που ανήκαν στον καρκινοπαθή σύζυγο της Σάρα. Δεν ήθελε ούτε χρήματα, ούτε να βλάψει τη Σάρα και το μωρό της.

Γράφω την ιστορία γιατί μου άφησε μια περίεργη γεύση. Από τη μια λέω και εγώ το ίδιο στη θέση της θα έκανα. Να ήξερα ότι υπήρχε η παραμικρή απειλή για τα μωρά μου, θα έκανα πόλεμο όχι απλά θα πυροβολούσα. Το σπίτι μου είναι το καταφύγιό μου. Αισθάνομαι ασφάλεια εκεί. Είναι το μέρος που όταν το σκέφτομαι χαλαρώνω, ηρεμώ. Είναι το κάστρο μου.

Από την άλλη όμως γιατί να το έχουμε τόσο εύκολο να σκοτώσουμε κάποιον έστω και αν θεωρούμε ότι απειλεί ή όντως απειλεί το σπίτι μας; Θα μου πεις διαλογική συζήτηση θα ανοίξουμε με τον εισβολέα; Γεια σας τι κάνετε, μπορείτε σας παρακαλώ να μου πείτε τι θα πάρετε από το σπίτι μου, έτσι για να ξέρω αν θα πυροβολήσω ή όχι;

Δεν δικαιολογείται με κανένα μέσο να παραβιάζει κάποιος το σπίτι κάποιου. Αλλά όταν ο παραβιαστής (υπάρχει τέτοια λέξη;) δεν έχει δουλειά, δεν έχει να φάει, δεν έχει ρούχα, δεν θα προσπαθήσει με κάθε μέσο να εξασφαλίσει με κάθε μέσο κάτι, όπως θα προσπαθήσει με κάθε μέσο αυτός που κατέχει να μην του δώσει; Θέλω να πω, ζούμε σε δύσκολες εποχές. Που ίσως να γίνουν και δυσκολότερες. Η αξία της ανθρώπινης ζωής συνεχώς μειώνεται.

Τα λέω όλα αυτά στον εαυτό μου και προσπαθώ να βρω μια άκρη. Προσπαθώ να τον πείσω να σκέφτεται πιο ήρεμα. Όμως η φωνή που λέει πυροβόλησε αυτόν που θα μπει σπίτι σου, γίνεται πιο δυνατή. Και ξέρω πως δεν υπάρχει τρόπος να την κάνω να σωπάσει. Ευτυχώς, δεν έχουμε όπλο στο σπίτι. Ο λεβέντης είναι η προστασία μας.

Μόνες τους

2012-01-09T10:00:00.000+02:00

Και έρχεται η κρίσιμη στιγμή που μια μάνα, έστω ένας πατέρας πρέπει να αφήσει τα παιδιά του να φύγουν, ανοίξουν φτερά, να ακολουθούσουν το δικό τους δρόμο... Μίξες, συγκινήσεις, κλάματα τα αφήνουμε όταν πηγαίνουν για σπουδές.

Τώρα δεν μιλώ όμως για σπουδές. Μιλώ για τη διαδικασία να πάνε να παίξουν με τα γειτονόπουλα μας, χωρίς να τις κρατώ από το χέρι να τις πάρω.

Μας χωρίζουν δύο δρόμοι. Δύο δρόμοι που τα μόνα αυτοκίνητα που περνούν είναι των υπόλοιπων γειτόνων. Επομένως, η μόνη κίνηση που υπάρχει είναι πρωί που όλοι πάμε στις δουλειές μας και βράδυ όταν επιστρέφουμε. Εντάξει, και λίγοι δημόσιοι υπάλληλοι, τραπεζικοί το μεσημέρι. Η ασφάλεια είναι ένα ζήτημα. Αλλά όχι τόσο μεγάλο. Βεβαίως αρκεί μια στιγμή να γίνει το κακό.

Παιδεραστές γείτονες δεν πιστεύω να έχουμε. Ποτέ δεν ξέρεις όμως. Ας κρατήσουμε μια πισινή καλού κακού.

Να χαθούν αποκλείεται. Επίτηδες να καταλήξουν αλλού γίνεται, να χαθούν όχι.

Και τώρα που βάλαμε τα δεδομένα κάτω επιστρέφουμε στο ερώτημα που μας απασχολεί. Είναι ασφαλές, σοφό εκ μέρους μας να τις αφήσουμε να πάνε μόνες τους;

Να μου πεις γιατί να τις στείλω μόνες τους και να μην πάω να τις πάρω; Οι λόγοι πολλοί. Θεωρώ ότι τις βοηθώ να γίνουν ανεξάρτητες να πηγαίνουν στους φίλους τους μόνες τους, χωρίς να είμαστε εμείς μαζί τους. Αναλαμβάνουν μια ευθύνη και τη φέρνουν εις πέρας, εκπαιδεύονται στο να αξιοποιούν την εμπιστοσύνη μας. Μαθαίνουν να παίρνουν ρίσκα, ώστε να γίνουν προσεκτικές. Δεν θέλω να μεγαλώσουν και να νιώθουν την προστασία μας συνεχώς. Κάποια στιγμή θα ζήσουν μόνες τους, καλό είναι να μην τους έρθει κεραμίδα όταν συμβεί αυτό. Υστερόβουλα θα έλεγα ότι πάνε στους φίλους τους και κερδίζω λίγη ώρα ησυχία.

Μια τύπισσα στη Νέα Υόρκη, έδωσε οδηγίες στον 10χρονο νομίζω γιο της να επιστρέψει σπίτι τους, χρησιμοποιώντας μόνος του το μετρό της πόλης. Έπεσαν πάνω της να τη φάνε ότι εξέθεσε τον μικρό σε κινδύνους. Η απάντηση της ήταν αλίμονο ένα δεκάχρονο να μην μπορεί να πάει σπίτι του μόνος του.

Μου αρέσει το παράδειγμά της. Όμως η απορία παραμένει. Είναι ασφαλές να τις αφήσω να πάνε στη γειτόνισσα μόνες τους;

Αχάπαρη, eat my dust

2012-01-06T19:49:00.000+02:00

Υποτίθεται ήταν ένα εύκολο κέικ. Βάζεις πέντε, έξι υλικά στο μίξερ ανακατεύονται, ψήνεις για πενήντα λεπτά και καταπλήσσεις τους καλεσμένους σου με τη νοστιμάδα του γλυκίσματος. Bullshit.

Ορκίζομαι ακολούθησα τις οδηγίες κατά γράμμα. Στα δέκα λεπτά το κέικ έμοιαζε με το Βεζούβιο. Στα δεκαπέντε λεπτά ήταν όπως το φράγμα του Κούρη τη χρονιά που έβρεξε πολλά και ξεχείλισε. Στα 20 λεπτά το μίγμα έφτασε μέχρι την τρίτη σχάρα του φούρνου. Στα 30 λεπτά παραδέχθηκα ήττα. Στα 40 λεπτά έτριβα τη φόρμα και να το φούρνο να καθαρίσουν. Στα 50 υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην κάνω ξανά γλύκισμα. Στα 60 λεπτά η κόρη κοιτάζοντας με το μισό της, αφού πια κατάλαβε ότι δεν θα φάει γλυκό μου είπε με το πιο υποτιμητικό της ύφος «Μάμα τα γλυκά της Κατερίνας είναι πολύ καλύτερα από τα δικά σου». Στα 70 λεπτά έφτασαν οι φίλοι μας και δεν είχα κάτι να τους κεράσω. Στα 80 λεπτά άνοιξα ένα κουτί με σοκολάτακια που μας έφερε μια θεία.

Και αν διερωτάστε πόσο πραγματικά λάθος μπορεί να πάνε τα πράγματα έχω αποδείξεις.

Τούτο είναι το κομμάτι του κέικ που έφτασε στην τρίτη σχάρα. Feel free να κάμετε όσους συνειρμούς θέλετε.

Με τα resolutions δεν τα πάω καλά, απλούστατα δεν πιστεύω σε αυτά. Φέτος όμως θα κάνω το resolution των Φώτων. Υπόσχομαι δεν θα πατήσω ξανά στην κουζίνα για να κάμω γλυκό.

Α, βου, γου, δου

2012-01-04T09:48:00.000+02:00

Μια φίλη μου δασκάλα με συμβούλευσε ότι είναι καλύτερα τα παιδιά να μην ξέρουν από το σπίτι να διαβάζουν, γιατί όταν πάνε σχολείο θα βαριούνται αν τα ξέρουν.. Η νονά μου, επίσης δασκάλα μου είπε ότι αυτό δεν ισχύει και ότι ένας καλός εκπαιδευτικός όταν δει ένα παιδί ότι είναι προχωρημένο του βρίσκει το κατάλληλο υλικό.

Τέσπα, η κόρη Α ήθελε να μάθει τα γράμματα. Ξεκίνησε σιγά σιγά τώρα είναι στη μέση. Της αρέσει που τα ξεχωρίζει και τα λέει με το όνομά τους. Το πιο πιθανόν ο ήχος να της είναι οικείος αφού έχει ένα παιχνίδι που τραγουδά άλφα βήτα γάμα δέλτα...

Την άκουσε και η φίλη δασκάλα και η νονά και με διόρθωσαν. Δεν κάνει να τα μαθαίνει έτσι. Το άλφα το λέμε α, το βήτα το λέμε βου, το γάμα το λέμε γου και πάει λέγοντας. Είναι, λένε πιο εύκολο για το μωρό να μάθει να διαβάζει, γιατί έτσι ακούει τον ήχο των γραμμάτων και μετά είναι πιο εύκολο να τα βάλει στη σωστή σειρά.

Δεν το χώνεψα ποτέ. Μου φαίνεται γελοίο α, βου, γου, δυο, ε λες και μιλούμε δεν ξέρω και εγώ τι γλώσσα αντί ελληνικά. Για να μου τη σπάσει κανονικά. τώρα τις γιορτές πήρε ένα άλλο παιχνίδι που τα λέει τα γράμματα με το νέο τρόπο. Συνέχεια οι μικρές το βάζουν μπρος α, βου, γου, δου, ε. Πενήντα φορές την ημέρα και λίγες λέω. Τα νεύρα μου κουρέλια.

Δεν είμαι εκπαιδευτικός να έχω εμπεριστατωμένη άποψη. Αυτό που ξέρω εκ πείρας όμως είναι πως ο νους των παιδιών είναι σαν σφουγγάρι. Μια φορά χρειάζεται να δουν κάτι για να το μάθουν. Είναι τόσο δύσκολο να μαθαίνουν τα γράμματα σωστά; Και ας μαθαίνουν παράλληλα και την προφορά. Αυτό είναι το άλφα αλλά το λέμε α, αυτό είναι το βήτα αλλά το λέμε βου.

Να πω την αμαρτία μου, αυτό κάνω τώρα και χέστηκα αν θα πάει σχολείο και θα τα ξέρει. Με την ελληνική γλώσσα έχω κόλλημα. Μου αρέσει. Μου αρέσει η ιστορία της, μου αρέσει να την μιλώ και να την ακούω σωστά, μου αρέσει που συνεχώς εξελίσσεται. Να μου πεις τι σου φταίει το παιδί και το παιδεύεις με τα κολλήματά σου. Τύψεις καθόλου. Υπάρχουν και χειρότερα κολλήματα. Ούτως ή άλλως αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα.

Ρέγγα

2012-01-03T08:59:00.000+02:00

Η ρέγγα είναι ένα λιπαρό ψάρι του γένους Clupea το οποίο βρίσκεται στα ρηχά και ζεστά νερά του βόρειου Ειρηνικού και του βόρειου Ατλαντικού ωκεανού και της Βαλτικής.[1] Δύο είδη Clupea αναγνωρίζονται, η ρέγγα του Ατλαντικού (Clupea harengus) και η ρέγγα του Ειρηνικού (Clupea pallasii) και καθεμία χωρίζεται σε υποείδη.

Αυτά έτσι πληροφοριακά.

Εδώ και μέρες λιμπίζομαι φασολάδα με ρέγγα. Συγκρατηθείτε, δεν πάω για το τρίτο. Χθες μεσημέρι, ο Μοτορτζής έριξε την ιδέα. Πάμε σε κανένα μαειρκό να φάμε; Καταλήξαμε στον Αη Αντώνη. Παραγγείλαμε τη φασολάδα και φυσικά τη ρέγγα... Post ξέρω ότι άρχισαν να τρέχουν τα σάλια σου αλλά συγκρατήσου.

Η φασολάδα ήταν καλή. Αλλά η ρέγγα ήταν ακόμη καλύτερη. Γεμάτη αυγουλάκια, αλμυρούτσικη, ψημένη όπως πρέπει. Απόλαυση το φαί. Δεν αφήσαμε ούτε για δείγμα. Την ξεκοκαλίσαμε, της δώσαμε και κατάλαβε.

Μέχρι το βράδυ πρέπει να ήπια πάνω από ένα λίτρο νερό, με τις ανάλογες συνέπειες φυσικά, αλλά εντάξει τι είναι μερικές επισκέψεις στην τουαλέτα παραπάνω μπροστά στην απόλαυση της ρέγγας;

Θυμάμαι παλιά όταν ζούσε η γιαγιά μου η ρέγγα είχε την τιμητική της όταν μαγείρευε όσπρια. Τότε δεν μου άρεσε καθόλου η γεύση της. Μεγαλώνοντας την εκτίμησα, όπως και πολλά άλλα πράγματα.

Οι γεύσεις κάνουν κύκλο, υποθέτω στη ζωή μας. Κάποιες τροφές μας συντροφεύουν πάντα, οι πατάτες για παράδειγμα ή τα μακαρόνια και το ψωμί. Κάποιες άλλες πρέπει να έρθει η κατάλληλη στιγμή να μας αρέσουν, να μας κάνουν κλικ ένα πράμα. Μέχρι να γίνει αυτό, τις υποτιμούμε, τις παραμερίζουμε, τις σνομπάρουμε. Δεν μας αρέσουν και το δείχνουμε με κάθε τρόπο. Ώσπου, μια μέρα τους δίνουμε μια δεύτερη ευκαιρία και μια νέα σχέση γεννιέται.

Η ρέγγα ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Δεν είναι κεραυνοβόλος έρωτας, είναι σχέση μοναδική.

Κάνοντας search να βρω φωτογραφία πέτυχα αυτό τον πίνακα. Ονομάζεται «Δύο σκελετοί παλεύουν για μια ρέγγα τουρσί» και τον ζωγράφισε ο Τζέιμς Ένσορ το 1891. Απίστευτο και όμως κάποιος ζωγράφος πήρε έμπνευση από τις ρέγγες.

Προβληματισμός

2011-12-30T12:07:00.001+02:00

Από το πρωί προβληματίζομαι. Να κάμω βασιλόπιτα όπως πέρσι, η οποία όμως λόγω υπερβολικής δόσης χυμού πορτοκαλιού, μου βγήκε πορτοκαλόπιτα ή να βάλω το νόμισμα στο γλυκό που θα μου φέρει η φίλη μου η Κατερίνα; Νομίζω θα είναι μους σοκολάτας σε βάση πιστάτσιο...

Εύχομαι όλοι να έχουμε μια καλή χρονιά. Υγεία πάνω από όλα. Ό,τι μας ταλαιπώρησε να μην ξαναγυρίσει και μακριά από εμάς όλα τα άσχημα. Αλλά αν τυχόν χτυπήσουν την πόρτα μας, δύναμη να αντέξουμε στα δύσκολα.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ.

No commend

2011-12-27T13:11:00.000+02:00

Yes, yes, yeeeeeeeeees, baby. I'm there.

Καλά Χριστούγεννα

2011-12-23T09:13:00.002+02:00

Αχάπαρη, Γιαγιά Αντιγόνη, Sike, Invictus, She, Post, Σμιλί, Τάτσα, Γρούτα, Ασκάρ, Φουρνόφκιε, Nonis, Marilou, Missirlou, Coύλα, ΘάλασσαΜωβ, Moonlight, Δρακούνα, Πρασινάδα και λοιπή οικογένεια, Defiance, Ράνια κύριε και κυρία Αντίχριστου, Ίνα, Μις, Neerie, Άσωτε, Eolica, Ευαγγελία, Νεράιδα, Daffodil, Ουφ, JoyTears, Καϊσί, Vad, EaglEye, Δέσποινα, Πατατούλη και Πατάτα, Marco, HeatJo, Ρεβέκα, Μισιαρέ, Dr Ponojefale, Μεγαλειότατε...

Και σε όλους όσοι μπορεί να τους ξέχασα, εύχομαι Καλά Χριστούγεννα. Να περάσετε όμορφα, να ξεκουραστείτε, να αγαπήσετε και να αγαπηθείτε. Σε πείσμα των καιρών μπορούμε να χαμογελούμε και είμαστε καλά με ό,τι έχουμε. Δύναμη και αισιοδοξία.

Υγ. Τα κάλαντα της Λεμίθου παίζει να τα τα έβαλα και πέρσι...

Το πρώτο καρδιοχτύπημα

2011-12-22T08:59:00.000+02:00

Ξεκινά ο πρωινός μαραθώνιος. Ευτυχώς σήμερα σχετικά εύκολα τα πράματα. Ντύθηκαν χωρίς να διαμαρτυρηθούν ότι οι κάλτσες τους δεν ταιριάζουν με τα κοτσιδάκια τους και η φούστα με το βρακί τους. Ήπια το γάλα μου, άρχισα να φορτώνω το αυτοκίνητο. Πήρα την τσάντα μου, το κινητό, το iPad, κάτι ρούχα για αλλαγή, την τσάντα που μου πήρε δώρο η κολλητή, το σακάκι, ένα δώρο για παιδί που έχουμε να δούμε, τα τάπερ της μάνας μου, τα τάπερ της πεθεράς μου (Θερμές ευχαριστίες που μας ταΐζετε), τα σακάκια των κόρων, το κράνος της μηχανής, προμήθειες για τη δουλειά που πάνε να λείψουν. Αυτά νομίζω.

Όταν φτάσαμε στο σχολείο ανακάλυψα ότι ξέχασα την τσάντα της μεγάλης σπίτι. Να επιστρέψω να την πάρω αποκλείεται. ΑΠΟ και ΚΛΕΙΕΤΕ. Κατέβηκα κάτω εξήγησα την κατάσταση στη δασκάλα που με κοιτούσε με ένα ύφος λες και της είπα ότι κατέβηκαν εξωγήινοι στη γη. Γενικά, νομίζω δεν πρέπει να της γεμίζω το μάτι, αλλά δεν μπορώ να κάνω και πολλά για αυτό.

Τη μεγάλη τη φάση με την κόρη Α τη ζήσαμε προχτές το βράδυ. Όπου εκεί που καθόμασταν όλοι μαζί ανοίγει το στόμα της και μας λέει. «Η Φανή θέλει να κάθεται δίπλα μου στην τάξη, αλλά εγώ θέλω να κάθομαι δίπλα στον Νικόλα επειδή παίζει με τα μαλλιά μου και με αγκαλιάζει»...

Αντίδραση μάνας (με ύφος άνετο): Α μα τι ωραία. Παίζεις και εσύ με τα μαλλιά του Νικόλα ή μόνο αυτός με τα δικά σου;

Αντίδραση πατέρα (με τα μάτια έτοιμα να πεταχτούν έξω, χέρια διάπλατα ανοιχτά και τα μαλλιά της κεφαλής του στην ανάταση): Ποιος είναι ο Νικόλας; Γιατί παίζει με τα μαλλιά σου; Γιατί σε αγκαλιάζει; Ποιος είπαμε ότι είναι ο Νικόλας;

Τελικά, όταν μείναμε μόνες μας, μου είπε ότι ο Νικόλας είναι από τους φίλους τους στο σχολείο, ότι τον ξεχωρίζει από τα άλλα παιδιά και ότι παίζει μόνο με τα δικά της μαλλιά (αποκλείστηκε δηλαδή το ενδεχόμενο ο Νικόλας να θέλει να γίνει κομμωτής όταν μεγαλώσει και να άρχισε την εξάσκηση από τώρα). Της αρέσει να είναι μαζί του και ο Νικόλας τη διεκδικεί από τα άλλα παιδιά.

Ζούμε το πρώτο αμόρε της κόρης μας και μπορώ να πω έχει πλάκα. Ελπίζω να έχω την ίδια αντιμετώπιση και όταν θα έρθουν τα ζόρια, κάπου εκεί τώρα τι ηλικία να πω 14, 15; Είναι όμως καιρός σιγά σιγά να αρχίσουμε να μιλούμε για τις σχέσεις των δύο φύλων, να μπαίνει στο νόημα. Ετοιμάσου Μοτορτζή μου, τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.

Καλά Χριστούγεννα στον Nonis

2011-12-21T08:47:00.000+02:00

Dear Nonis

Με δυσκόλεψε λίγο το δώρο σου. Αν και έχω καταλάβει τι ποιητική ψυχή είσαι, δεν γράφεις συχνά για να έχω υλικό. Εντάξει, δεν είπαμε να γίνεις Invictus, αλλά πιο συχνά από μια φορά το μήνα επιβάλλεται.

Αρχικά πήγαινα για τα σίγουρα. Θα σου έγραφα ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα του Πάμπλο Νερούντα, το Αργοπεθαίνει. Μετά είπα είναι σίγουρη επιλογή και προχώρησα στην επόμενη ιδέα.

Όλη μέρα ακούω μουσική. Στη δουλειά, στο αυτοκίνητο. Σπίτι όχι και τόσο όπως καταλαβαίνεις με δύο μωρά, τι περιθώρια να έχω. Έτσι σκέφτηκα να σου χαρίσω ένα cd με τραγούδια. Προβληματισμός μεγάλος, δεν έχω ιδέα τί μουσική ακούς. Τελικά αποφάσισα ότι θέλω να σου δώσω κάτι που αρέσει σε μένα και ελπίζω το ίδιο και εσύ. Σε παρακαλώ στείλε μου το email σου για να σου στείλω τους κωδικούς να παραλάβεις...

Οι υπόλοιποι πάρτε μια γεύση εδώ

Δώρο μπόνους για να γράφεις πιο συχνά

Τέλος, εύχομαι σε σένα και στην οικογένειά σου καλά Χριστούγεννα και ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος. Το 2011 ήταν δύσκολη χρονιά, μακάρι το 2012 να φέρει σε όλους ό,τι ποθούμε.

Λευκαρίτικο κέντημα

2011-12-19T10:28:00.000+02:00

Χτες κάλεσα τις κολλητές για ένα prochristmas καφέ, gluhvein και apple and berries crumble. Ξεκίνησα χαλαρά τις προετοιμάσιες, άναψα το νερό να μπανιαριστούν τα μικρά, έβαλα ωραία μουσική να παίζει. Και το κυριότερο αποφάσισα να ακολουθήσω κατά γράμμα τις συνταγές για να μην γράφω για άλλη αποτυχία.

Για να μην τα πολυλογώ έβαλα πάνω το κρασί να βράζει, δεν άντεξα και έσπασα τη συνταγή της Θάλασσας, ρίχνοντας και κάρδαμο, έλιωσα το βούτυρο και ανακάτευα με το αλεύρι. Οπόταν σε μια στιγμή ακούω το μικρουλάκι να τρέχει, μετά ακούω ένα ππππαααααατττ ακολουθούμενο από κραυγές πόνου.

Δεν ξέρω πως τα κατάφερε αλλά χτύπησε το κεφάλι της πάνω στην καρέκλα. Το πάτωμα γέμισε αίματα, η μικρή στρίγγλιζε και εγώ προσπαθούσα να κλείσω την πληγή. Που δεν έκλεινε με τίποτα. Το έζησα το σκηνικό πρόσφατα και για να μην πολυλογώ ρίξε μια ματιά εδώ.

5 ραφές αυτή τη φορά. Η κόρη Β είναι από τα πιο όμορφα μωρά και δεν το λέω επειδή είμαι η μάνα της, και θα καταντήσει κέντημα λευκαρίτικο. Τρεις την πρώτη φορά, πέντε τώρα ελπίζω να σταματήσει το κακό. Και αν παίξω jocker λέω να βάλω τους αριθμούς 3 και 5. Που ξέρεις, μπορεί να μου φέρει τύχη… Πάντως, στην τέταρτη φορά αυτή τη φορά ένιωσα ότι πνίγομαι. Βγήκα έξω πήρα αέρα καθαρό, λέμε τώρα και επανήλθα.

Στο μεταξύ αυτή τη φορά πήγαμε στο Γενικό Νοσοκομείο. Θα είχε τουλάχιστον 50 άτομα που περίμεναν. Κόσμος φώναζε, διαμαρτυρίες, νεύρα. Κακό πολύ. Η κοπέλα εκεί ευγενέστατη μας εξυπηρέτησε και μας έδωσε σειρά προτεραιότητας. Κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε, πάντως, αφού ήδη στα τρία λεπτά άρχισαν να δυσανασχετούν από τα ουρλιαχτά της μικρής.

Και η άσχετη πληροφορία της ημέρας. Το ροζέ της Κυπερούντας είναι πολύ ωραίο. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όσους αγαπούν το ροζέ κρασί. Πολύ καλύτερο από το Amadeus, που πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω τι του βρίσκουν και το έχουν κάμει θεό.

0 13ος

2011-12-16T08:46:00.000+02:00

Σήμερα θεωρητικά είναι η μέρα καταβολής του 13ου μισθού. Προφανώς να μην το αντιλήφθηκες ότι τον πήρες, γιατί πάλι με πρόσημο αρνητικό βλέπεις το overdraft.

Σκέφτεσαι τι να τον κάνεις. Εντάξει μέρος του θα πάει στις καταθέσεις στην Ελβετία. Είναι και κάτι επενδύσεις σε ακίνητα που θέλεις να κάνεις τώρα που είναι κάτω οι τιμές. Ταξίδια, περιποιήσεις σπα, τρέχοντα έξοδα, μάλλον δεν θα περισσέψουν και πολλά. Παίζω με τον πόνο σου ε; Μην ανησυχείς και με το δικό μου.

Η μόνη επιλογή που έχουμε είναι μια. Ευτυχώς όμως και στη μια επιλογή, υπάρχει ποικιλία.

Ποικιλία 1 ~~τυριών και αλλαντικών~~: Παίρνουμε την κατάσταση μισθοδοσίας του 13ου μισθού, τη σκανάρουμε, ανοίγουμε ένα ειδικό φόλτερ στο computer και την κάνουμε save. Αμέσως μετά κάνουμε backup γιατί θέλουμε πάση θυσία να μην χαθεί.

Ποικιλία 2 ~~τυριών και φρούτων~~: Παίρνουμε την κατάσταση μισθοδοσίας, βρίσκουμε ένα κορνιζοποιό και του ζητούμε να μας την βάλει σε μια καλή κορνίζα. Βρίσκουμε ένα φωτεινό σημείο σε ένα τοίχο με εξέχουσα θέση και την στολίζουμε (για την κορνίζουμε μιλάμε). Αν έχει θέση δίπλα στα πτυχία μας ακόμη καλύτερα. Έτσι να τα βλέπεις και να θυμάσαι περασμένα μεγαλεία, διηγώντας τα να κλαις.

Έτσι, με αυτό τον τρόπο θα διατηρήσουμε ζωντανή την ανάμνηση του 13ου. Γιατί όπως πάμε δεν υπάρχει περίπτωση να τον ξαναδούμε, στην παρούσα του μορφή, τουλάχιστον. Από του χρόνου ή θα μας τον κόψουν ή θα μας τον κατακόψουν. Αιωνία του η μνήμη.

Ο άνθρωπός σας

2011-12-15T11:24:00.000+02:00

Μην ακούσω ξανά κάποιον από σας να κλαίεται ότι είναι μόνος του. Ότι είναι σαν την καλαμιά στον κάμπο. Ό,τι χώρισε, ότι δεν χώρισε ότι δεν έχει ένα άνθρωπο να πει τον πόνο του.

Μην ακούσω παράπονα ότι δεν προλαβαίνετε. Ότι θέλετε να κάμετε μελομακάρονα (not you Αχάπαρη dearest), να πλύνετε τα τζάμια, να κάμετε το σπίτι σιόνι, να πάτε στη νυχού για μανικιούρ –πεντικιούρ, να κόψετε το γρασίδι, να περάσετε χρόνο με τα μωρά σας, να πάτε στο Jumbo (άλλως τουρκομαχαλλά κατά τη Sike) να αγοράσετε δώρα, να μαγειρέψετε, να παίξετε με το iPad, να ξεκουραστείτε. Όλα αυτά μέσα σε 24 ώρες.

Μην ακούσω διατυπώσεις ότι οι πολιτικοί δεν σας καταλαβαίνουν, δεν είναι κοντά σας, δεν ακούνε τις ανησυχίες σας και δεν κατανοούν τα προβλήματά σας.

Ο Αντρέας Γλαύκου Αντρέου είναι ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΑΣ. Α τυχεροί Λακαταμήτες. Ξέρετε με πόση ζήλια σας βλέπουμε οι υπόλοιποι; Και εμάς μας τάζουν πάρκα, δρόμους, ανάπτυξη. Αλλά δεν βρέθηκε ένας να πει ότι είναι ο άνθρωπος μας.

Το λες και γεμίζει το στόμα σου. Ο άνθρωπος μου. Ο άνθρωπος που ξέρεις ότι μπορείς να βασιστείς πάνω του. Ο άνθρωπος που δεν θα πάει να πιάσει την καινούρια του μηχανή γιατί θα πας αισθητικό (εν κάτι δικό μου τούτο). Ο άνθρωπος που σε ακούει, που σε καταλαβαίνει. Που και να μην σε καταλαβαίνει δεν έχει σημασία. Ο άνθρωπος μου.

Μπορεί μια ζωή να μην τον βρεις. Οι Λακαταμήτες τον βρήκαν. Έχουν τον άνθρωπό τους… Όποιος έχει πρόβλημα να αποταθεί στον άνθρωπό του παρακαλώ. Αφού το λέει, είναι εδώ για να βοηθήσει. Άραγε να βοηθά και εξωδημότες ή είναι μόνο για τους Λακαταμίτες; Θέλω κάποιον να πιάσει τα μωρά τη Δευτέρα το μεσημέρι από το σχολείο, γιατί έχω μια δουλειά.

Υγ. Είναι η ιδέα μου ή όντως η Λακατάμια έδωσε ρέστα φέτος στις εκλογές;

Όταν ο Ντέιβιντ έμεινε ακατούρητος

2011-12-14T11:27:00.000+02:00

Κάποτε ο Ντεφ πιάνει με τηλέφωνο. Του το κλείνω κατάμουτρα. Ξέρει ότι με πέτυχε σε φάση που παίζω με τα δευτερόλεπτα να κατουρήσω πάνω μου. Όταν δουλεύω με μεγάλη αφοσίωση, ξεχνώ τα πάντα, με αποτέλεσμα μετά να τρέχω και να προλαβαίνω στο παρά μισό για να αφήσω μια κολύμπα πάνω στην καρέκλα μου.

Ο Ντέιβιντ Κάμερον, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας έχει πολύ μεγαλύτερες αντοχές. Έβγαλε σχεδόν ολόκληρη τη σύνοδο κορυφής της ΕΕ, που σημείωση κράτησε πολλές, μα πολλές ώρες, σχεδόν ακατούρητος. Χρησιμοποίησε τη μέθοδο που λέγεται «τεχνική της γεμάτης κύστης», ώστε να επιτύχει πλήρη συγκέντρωση προσοχής και ξεκάθαρη σκέψη. Και όχι μόνο στη σύνοδο αλλά και στο δείπνο που ακολούθησε ο βρετανός πρωθυπουργός απέφυγε σκοπίμως να επισκεφθεί την τουαλέτα.

Σύμφωνα με αυτή τη μέθοδο χρειάζεσαι ένταση για να λειτουργήσεις. Έτσι η ένταση του να θέλεις να πάεις τουαλέτα σε κρατά σε εγρήγορση και σε βοηθά να είσαι στην πρίζα. Σε βλέπει ο άλλος με το μάτι να γυαλίζει και φοβάται να σου πει μια κουβέντα παραπάνω. Που να ήξερε γιατί.

Ο Κάμερον δηλαδή ήταν στην τσίτα όχι μόνο γιατί του τα έπρηξαν Μέρκελ και Σαρκοζί, αλλά και γιατί ήθελε να πάει να κατουρήσει. Πάντως χαρά στις αντοχές του. Εγώ όταν θέλω να πάω τουαλέτα δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο. Είναι εκεί δεν ξεκολλά. Ονειρεύομαι τη στιγμή που θα κάτσω ή θα μισοκάτσω (εξαρτάται για ποια τουαλέτα μιλούμε) και θα νιώσω τα ούρα να κυλούν... Και μάλιστα, τώρα που είναι χειμώνας να τα βλέπεις να αχνίζουν. Τι ανακούφιση, τι ευτυχία μεγάλη.

Πάντως αν ήμουν στη θέση του Σαρκοζί και ήξερα το χούι του Κάμερον θα έστηνα μεγάλο σκηνικό. Θα πήγαινα δίπλα του και θα του έλεγα σιγά σιγά στ’ αυτί. «Και που λες Ντέιβιντ χτες ήμουν σε ένα ποτάμι. Έβρεχε κιόλας, πολύ νερό. Μπορούσες να ακούσεις το νερό που έτρεχε. Έκατσα και ήπια 3 λίτρα νερό μόνος μου». Πόσο να αντέξει ο έρμος; Θα την αμολούσε την κατούρα.

Και κάπου εδώ ολοκληρώνεται η ανάρτηση γιατί η συγγραφέας, γράψε τζαι να γράψεις για το άδειασμα της ουροδόχου κύστης νιώθει έντονη την ανάγκη να επισκεφτεί την τουαλέτα.

Έγκλημα. Τιμωρία πότε;

2011-12-13T09:48:00.000+02:00

Πως μπορείς να σκοτώνεις ένα τρίχρονο παιδί; Πως μπορείς να σε κοιτάζει με τα ματάκια του και εσύ να το σκοτώνεις; Ό,τι και να σου έκανε η μάνα του, όσο άχτι και να την είχες. Πως μπορείς να σκοτώνεις ένα τρίχρονο μωρό;

Βγαίνουν στην επιφάνεια οι χειρότεροι φόβοι μου και ο χειρότερος εαυτός μου, διαβάζοντας για το φονικό στην Πάφο χτες το βράδυ. Δεν μπορώ να κάνω τις φωνές μέσα μου, που ουρλιάζουν «γιατί στο καλό καταργήσανε τη θανατική ποινή», να καταλαγιάσουν. Αδύνατο. Πολιτισμένη κοινωνία, τάχα μου. Που είναι ο πολιτισμός, όταν γίνονται τέτοια εγκλήματα;

Είναι ένα έγκλημα που δεν το χωράει ο νους. Τόση βία, πόση βία να χωράει η ψυχή ενός ανθρώπου;

Ένα τρίχρονο κοριτσάκι, η έγκυος μάνα του. Σε μια παραλία... Και μετά ζωή τέλος. ΤΕΛΟΣ.

Ίσως τα γιατί και τα επειδή να μην έχουν σημασία. Ποιο νόημα θα κάνει άλλωστε να μάθουμε γιατί τις δολοφόνησαν; Καμιά αιτία δεν είναι αρκετή για να δικαιολογήσει την αγριότητα.

Οι γιορτές της κρίσης

2011-12-12T09:30:00.001+02:00

Πρέπει να το έχουν προσέξει και άλλοι δεν γίνεται. Οι τιμές που ακούω φέτος για πρωτοχρονιάτικα αλλά και χριστουγεννιάτικα ρεβεγιόν έχουν πάρει φόρα, φόρα κατηφόρα.

Παλιά, όταν η παρέα δεν είχε παιδιά, σκυλιά και έννοιες παραμονή Πρωτοχρονιάς ξεσηκώναμε τους τόπους. Ήταν εποχές που κλείναμε ολόκληρο μαγαζί για την πάρτη μας. Και όταν δεν κλείναμε το μαγαζί, κρατούσαμε τραπέζια. 80, 90, 100 λίρες ήταν τότε το άτομο. Δεν θυμάμαι να έπεφταν οι τιμές κάτω από τις 50 λίρες. Θυμάμαι όμως να συζητούμε για «προσφορές» ξενοδοχείων με τιμές 180, 250 ευρώ για το ρεβεγιόν. Και ήταν φορές που η διαμονή δεν περιλαμβανόταν.

Τέλοσπαντων, πολλά λεφτά αλλά τα δίναμε. Δεν είχαμε δάνεια και δεν είχαμε κρίση. Και φυσικά δεν είχαμε μυαλό να κάνουμε οικονομία.

Τα τελευταία χρόνια σταματήσαμε τα πανηγύρια. Κατά κύριο λόγο εξαιτίας των παιδιών και κατά δεύτερο εξαιτίας της κρίσης. Βλέπω όμως κάτι τιμές απίστευτες. 35 ευρώ, όχι λίρες για το ρεβεγιόν. Πριν από 5 χρόνια ούτε έξω από το κλαμπ δεν περνούσες με τέτοια λεφτά. Τώρα σε παρακαλούν και σε ποτίζουν και απεριόριστα.

Μετροφυλλώ τον Γαστρονόμο. Διαφημίζουν στο εξώφυλλο συνταγές για το γιορτινό τραπέζι με ταπεινά υλικά. Απίστευτο... Κάτι παρόμοιο είδα νομίζω και στις Χρυσές Συνταγές. Που είναι οι εποχές, που οι γιορτινές συνταγές δεν έπεφταν κάτω από φασιανό με σος από μούρα του Μαύρου Δάσους, πάπια πορτοκάλι Βουργουνδίας και έτρεχες η ηλίθια να αγοράσεις τα πορτοκάλια Βουργουνδίας μια κοπή λίρες, πατέ από συκωτάκι χήνας και μους χαβιάρι δεν ξέρω και εγώ με τι; Φέτος θα τη βγάλουμε με κοτοπούλα παραγεμισμένη συνοδεία πατάτες στο φούρνο. Που είναι οι εποχές, που υποδεχόσουνα το νέο χρόνο με σαμπάνια γαλλική, στο ανάλογο ποτήρι φυσικά; Τώρα και το κρασί της Κυπερούντας μια χαρά μας κάνει.

Τα ψώνια στα καταστήματα ελάχιστα. Έβγαλε το τάδε κατάστημα εκπτώσεις, μου έλεγε η κολλητή, διευκρινίζοντας ότι δεν θα πάει να ψωνίσει. Μια χαρά περνούμε και με αυτά που έχουμε. Και δόξα σοι ο Θεός έχουμε να φάμε, έχουμε να φορέσουμε, έχουμε να παίξουμε.

Και το κυριότερο έχουμε ο ένας τον άλλο. Πες μου αν θέλεις τι φοβάσαι τις γιορτές, τραγουδούν οι Πυξ Λαξ. Εγώ φοβάμαι για τις άδειες θέσεις στο γιορτινό τραπέζι που όλο και πυκνώνουν.

Οργασμικός τοκετός

2011-12-09T09:40:00.001+02:00

Όσοι θέλουν να διαβάσουν ολόκληρη την ιστορία κάνουν κλικ εδώ. Περιληπτικά για τους υπόλοιπους η Jaiya Ma βγαίνει με τον Jon Hanauer, ο οποίος την προέτρεψε να βρει νέο γκόμενο. Δεν ήθελε δεύτερη κουβέντα σε λίγες βδομάδες κουβάλησε σπίτι τον Ian Ferguson.

Η τύπισσα έμεινε έγκυος και οι δύο άντρες τη βοήθησαν να φέρει στον κόσμο το παιδί κατά τη διάρκεια ενός οργασμικού τοκετού. Ζουν και οι τέσσερις μαζί στο σπίτι τους στην Καλιφόρνια και όπως λένε έχουν μια υπέροχη οικογένεια.

Μπορώ να σχολιάσω πολλά αλλά θα σταθώ στον οργασμικό τοκετό. What the fuck is this; Έκανα το απαραίτητο google search. Στο μεταξύ ο θεός να μου κόβει χρέη και να δίνει ιδέες στα παιδκιά της Google.

Ταρατατααααααααααααααμ (ήχος τυμπάνων). Ο οργασμικός τοκετός είναι να έχεις ή να φτάνεις ή να έρχεσαι (ακόμα δεν κατάλαβα ποιο ρήμα είναι το σωστό) οργασμό την ώρα που γεννάς! Μην με κοιτάς με μάτια ~~δακρυσμένα~~ απορημένα. Γίνεται. Γιατί, θεωρητικά μιλώντας πάντα, για τον ίδιο σωλήνα μιλούμε. Αντί να μπαίνει κάτι βγαίνει. Επομένως, λένε οι ειδικοί μην φανταστείτε άνθρωποι που πήραν Νόμπελ, αν συγκεντρωθείς πετυχαίνεις με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Και γεννάς και ικανοποιείσαι. Μάλιστα, ο Michel Odent που θεωρείται κάτι σαν γκούρου στις γεννήσεις (αλλά που ο ίδιος δεν γέννησε) υποστηρίζει πως την ώρα που βγαίνει το μωρό προκαλεί συσπάσεις που δημιουργούν οργασμό που διαρκεί μάλιστα καμπόσα λεπτά μετά τη γέννα.

Τώρα φαντάζομαι, εσύ που γέννησες και διαβάζεις τις μαλακίες που γράφω σκέφτεσαι πόσο ηλίθια είσαι που αντί να φωνάζεις ναι, ναι, ναιιιιιιιιιιιιιι κραύγαζες αουουουουουουουου, πονωωωωωωωωωωωωωωωωω, εσύ φταιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιις (με αποδέχτη τον άμοιρο πατέρα φυσικά). Εμ δεν ήξερες, δεν ρώταγες; Yes you can. Μπαράκ Ομπάμα σε ευχαριστούμε, για το σύνθημα.

Πάντως να πω τα δικά μου είχα δύο πολύ εύκολες γέννες. Σε λιγότερο από μια ώρα ξεμπέρδεψα, όλη η διαδικασία μέσα. Πόνοι, γέννα, πιάνω το μωρό, συγκίνηση και κλάμα. Την πρώτη φορά η σκέψη μου ήταν «θέλω να κάμω μπάνιο», τη δεύτερη «θέλω να κοιμηθώ». Την τρίτη φορά (Μοτορτζή μεν φυρτείς) θα πάω οργανωμένη. Δεν μου ξεφεύγει ο οργασμικός τοκετός, ναι, ναι ναιιιιιιιιιιιιιιι αγάπη ποιου μοιάζει το μωρό;

Το γυάλενο σπίτι

2011-12-08T09:26:00.000+02:00

- Αγάπη μόλις ήρτα που τον αρχιτέκτονα.

- Ρε Γιάννα μου, πόσες φορές να πάεις τζαι να έρτεις τζαι σε ένα σχέδιο να μεν καταλήγεις;

- Ιωάννα, σε παρακαλώ, Γιάννα μόνο η γιαγιά μου ελάλε με. Τέλοσπαντων. Τούτη τη φορά νομίζω ήβραμε τα. Άτε έλα να μου πεις τζαι εσύ την άποψη σου.

- Ρε μωρό, αφού ξέρεις πως ότι θέλεις εγώ εννά συμφωνήσω.

- Λοιπόν, είπα του ότι εν θέλω σπίτι που πέτρα, ούτε που ξύλα.

- Ελπίζω ούτε που άσσερο σαν τον πρώτο γουρουνάκι...

- Άτε κανεί να περιπαίζεις. Είπα του θέλω ένα σπίτι πρωτοποριακό, να αναδεικνύει το χαρακτήρα μας. Θέλω ένα σπίτι μεγάλο με χαρακτήρα. Να ξεχωρίζει. Στο κάτω κάτω ο παπάς μου είπε μας. Κάμετε το σπίτι σας όπως το θέλετε παιδκιά μου τζαι εγώ πληρώνω, ό,τι θέλει η πριγκίπισσα μου.

- Μάλιστα, μάλιστα.

- Αγάπη σταμάτα να παίζεις Playstation τζαι δως μου λίη σημασία. Εν για το σπίτι μας που μιλούμε. Που λαλείς, εν τέλειο. Θα κάμουμε σπίτι που γυαλί.

- Που γυαλί;

- Ε ναι ρε που γυαλί.

- Εννοείς να έχουμε πολλές τζαμαρίες;

- Μάνα μου που ζεις; Οι τζαμαρίες εν χωρκάτικές. Εγώ λαλώ σου σπίτι που γυαλί, παντού γυαλί. Ούλλα γυάλενα. Ένα σπίτι γυάλενο.

-Ρε Γιάννα, Ιωάννα θέλω να πω, εννα πολλή πυρά το καλοτζαίρι.

-Εννά βάλουμε κλιματισμό τζαι εννοείται ότι τα airconditions εν θα φαίνονται.

- Μωρό μου το σσειμώνα θα ριούμε.

- Hello, την κεντρική τη θέρμανση, υποδαπέδία θέμα εν για στολίδι που θα την έχουμε; Ούλλη μέρα ανοιχτή να βράζουμε.

- Κόρη εννά σσέζουμε τζαι να μας θωρεί ούλλη η γειτονιά. Εννά φκένουμε που το μπάνιο τζαι αν δεν έχουμε πετσέτα θα κάμνουν μάτι οι δίπλα.

- Άκου Νίκο μου. Για να τελειώνουμε. Εγώ θέλω γυάλενο σπίτι τζαι γυάλενο σπίτι θα έχω.

Και ναι μόλις έκαμα την πρώτη μου ανάρτηση στα κυπριακά.

3D brain

2011-12-07T09:23:00.000+02:00

3D απεικόνιση της λειτουργίας του εγκεφάλου μου σήμερα.

Εκτός εαυτού

2011-12-06T09:14:00.000+02:00

Η ώρα είναι σχεδόν 9. Υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να είχα πιει το δεύτερο καφέ, να έχω φάει το σάντουιτς και να ήμουν στο δίλλημα να φάω κουλουράκια ή μπισκοτάκια.

Τίποτε όμως. Με το ζόρι τρώω από την περασμένη Παρασκευή.

Αφού ενόχλησα αρκετές νύχτες τον Μοτορτζή με ένα απαίσιο ξερόβηχα κατέληξα στο γιατρό. Μου έγραψε ένα σπρέι, ένα σιρόπι του βήχα και αντιβίωση, την Avolex. Η αντιπάθεια μου για την αντιβίωση, γνωστή αλλά μπροστά στο ενδεχόμενο να καταλήξω σε άλλο δωμάτιο, έκανα πίσω.

Παρένθεση. Τα φάρμακα μου κόστισαν 87 ευρώ, παρακαλώ. Γύρω στα 50 το σπρέι, έχει 60 δόσεις άρα μου έρχεται γύρω στα 90 σεντ η δόση, η αντιβίωση 34 ευρώ τα 7 χάπια, άρα μου έρχεται 5 ευρώ το ένα. Έξι ευρώ την ημέρα για χάπια. Πιο φτηνά θα μου καθόταν να κάπνιζα χόρτο...

Ξεκίνησα την Παρασκευή. Το γεγονός ότι με βρήκε το μεσημέρι χωρίς να ανοίξω τα διάσημα συρτάρια μου για γλυκά, το απέδωσα στην πολλή δουλειά. Το γεγονός ότι δεν αναζήτησα φαί το βράδυ, το απέδωσα στην κούραση.

Ξυπνώ την επόμενη μέρα μια από τα ίδια. Η πρώτη μεγάλη ένδειξη έπεσε στο φαί του μεσημεριού, όπου με το ζόρι κατέβασα λίγο ρύζι και απέρριψα το κέικ σοκολάτας. Το μεγάλο μπαμ όμως έγινε το βράδυ, όπου παρέλασε μπροστά μου σοκολατίνα από το Πραλίνα και δεν γύρισα να την κοιτάξω. Μα τι ξεπεσμός.

Άρχισα να νιώθω εξωγήινος. Δεν γίνεται σε μένα τέτοιο πράγμα. Φημίζομαι ότι οι πιο γυμνασμένοι μου μυς είναι του στόματος μου, πως γίνεται να μην με συγκινεί το φαί;

Τελικά αποφάσισα να διαβάσω τις οδηγίες που είχε μέσα η αντιβίωση. Δύο σελίδες, δεν κάνω πλάκα, παρενέργειες. Μπορεί να ενοχλήσει τους καρδιακούς, τους διαβητικούς, τις εγκύους, τους αλλεργικούς, τους καρκινοπαθείς, τα παιδιά, όσους έχουν χαμηλή πίεση. Μπορεί να προκαλέσει αϋπνίες, ταχυκαρδία, αποσυντονισμό κινήσεων και απώλεια όρεξης. Και καμπόσα άλλα που δεν θυμάται τώρα.

Ειλικρινά αν δεν το ζούσα δεν θα το πίστευα ότι υπάρχει ένα χάπι ικανό να σε κάνει να χάσεις την όρεξή σου. Μπροστά μου βρίσκονται ένα κουτί μπισκότα με πικρή σοκολάτα, ένα με γάλακτος, twix, fake Mars από το Lidl, κουλουράκια αρκατένα, το σάντουιτς. Τα βλέπω, τα ξαναβλέπω αλλά δεν μου κάνει καρδιά να τα τρώω. Το να τρως χωρίς όρεξη δεν έχει καθόλου γούστο.

Οι ζημιές του λεβέντη

2011-12-05T09:58:00.000+02:00

Ο λεβέντης σκύλος κλείνει τα εφτά του χρόνια τον ερχόμενο Απρίλη. Αν και τώρα τελευταία έχει ωριμάσει, εντούτοις παραμένει ένα τρελόσκυλο έτοιμο για δράση και για παιχνίδι. Με τις κόρες τα έχει βρει σκούρα, αφού όταν έχουν όρεξη τον βγάζουν νοκ άουτ. Το Σάββατο τον πέτυχα στην αυλή να μασά το πράσινο παπάκι της μικρής. Η πιτσίρτα να του τραβά και να ωρύεται το παπάκι μουουουουουουουουου και ο σκύλος να το διεκδικεί λες και ήταν πάπια του Πεκίνου. Πάντως, να το ξαναπώ. Για όσους έχουν μωρά δεν υπάρχει καλύτερη ράτσα από τους μποξεράκηδες. Του έχω εμπιστοσύνη να τις αφήνω μαζί του, από πολλούς ανθρώπους.

Έτσι μου ήρθε έμπνευση να γράψω για τις ζημιές που έκαμε ως τώρα.

1. Μου έφαγε καμπόσα βιβλία. Τον αγαπώ τόσο ώστε να του τα συγχωρώ. Είναι πάντως επιλεκτικός, τα βιβλία του Κούντερα και του Ροθ τα προσέχει. Το αποκορύφωμα ήταν μια μέρα που τον πέτυχα να μασά το Αδειάζοντας το σπίτι των γονιών μου. Μάλλον αποφάσισε να εφαρμόσει αυτά έγραψε το βιβλίο.

2. Έφαγε ή τουλάχιστον έσπασε τρία με τέσσερα ζευγάρια γυαλιά του Μοτορτζή. Επιτέλους στο τέταρτο κατάλαβε ότι δεν πρέπει να τα αφήνει σε τόπο που φτάνει ο σκύλος.

3. Κατάστρεψε μια μάτσα προσκλητήρια του γάμου.

4. Έφαγε τα δώρα του γάμου. Μετά τη δεξίωση έβαλα τον ξάδερφο να πάρει τα δώρα σπίτι. Εμείς ξενοκοιμηθήκαμε στο ξενοδοχείο. Πάμε την επόμενη μέρα σπίτι με το που ανοίγει η πόρτα, βλέπουμε το σκύλο να μας υποδέχεται μέσα από ένα χαρτομάνι λες και ήταν το καρναβάλι της Λεμεσού. Περιτυλίγματα, κουτιά, κάρτες ευχητήριες, κουτάλες, κηροπήγια όλα ανακατεμένα στο πάτωμα. Αδύνατο να βγάλουμε άκρη ποιος μας έφερε τι. Αλλά το γαμώτο της υπόθεσης είναι ότι το άσχημο κινέζικο βάζο έμεινε άθικτο. Και όσες προσπάθειες έκαμα μετά να σπάσει «κατά λάθος» απέβησαν άκαρπες.

5. Μετά τα δώρα άρχισα να υποψιάζομαι ότι είναι κατά του γάμου. Το επιβεβαίωσα όταν έφαγε και το βιβλίο των ευχών... Σας ευχόμαστε να ζήσετε ευτυχισμένοι και πολλά…. Τι πολλά μας εύχονται μέχρι σήμερα δεν εξακριβώσαμε. Πολλά γαμήσια, πολλά παιδιά, πολλά λεφτά; Οι περισσότερες ευχές είναι μισοφαγωμένες. Το κράτησα περισσότερο για να θυμάμαι τη ζημιά του.

6. Η προηγούμενη κοπέλα που μας βοηθούσε στο καθάρισμα, όταν γεννήθηκε η κόρη Α της έφερε δώρο ένα μπουλούκο. Ήταν σε σχήμα σκύλου κόλεϊ, έφερνε κιόλας στο μέγεθος. Μόλις το είδε, ο λεβέντης ενθουσιάστηκε. Αρχικά δοκίμασε να το γαμήσει. Κυριολεκτικά μιλούμε πάντα. Που τον έχανες, που τον έβρισκες στην κλασσική doggy στάση να γαμεί τον μπούλουκο. Μια μέρα δεν άντεξε. Ξύπνησαν τα άγρια ένστικτά του και τον διέλυσε. Γέμισε το σπίτι υαλοβάμβακες, τον έτρεχα στο γιατρό επειδή φοβήθηκα μήπως σταλώσουν τα βαμβάκια στο στομάχι του.

7. Καμπόσα παιχνίδια των μωρών, αλλά καλά να πάθουν που δεν τα συγυρίζουν.

8. Τη σέλα της μοτόρας της κόρης Α, αλλά ισχύει το νούμερο 7.

9. Όλα τα κρεβάτια και τα στρώματα που του έχουμε αγοράσει για να κοιμάται. Ίσως και πάνω από δέκα. Τελικά το κόλπο είναι οι κουβέρτες από το Jumbo. Πρώτα τις κρατούμε μερικές μέρες να κολλήσει πάνω τους η μυρωδιά μας, και μετά κοιμάται πάνω. Για κάποιο λόγο άντεξαν.

10. Δύο τεράστια, δερμάτινα πουφ. Το τι πολυστερίνη μάζεψα δεν περιγράφεται. Βδομάδες ολόκληρες η ηλεκτρική σκούπα ξετρύπωνε πολυστερίνες από παντού.

11. Τρία μεγάλα μαξιλάρια για το πάτωμα.

12. Την κούπα για τα ρούχα του πλυντηρίου.

13. Ένα χαλί

14. Αν θυμάμαι καλά κατάστρεψε και ένα σακάκι.

15. Καναδυό ζευγάρια παντόφλες.

To be continued...

Παντρεμένη με τον βιαστή της

2011-12-02T11:35:00.000+02:00

Η Γκιουλ Ναζ είναι δεκαεννιά χρονών. Βρίσκεται στις φυλακές του Αφγανιστάν εδώ και σχεδόν τρία χρόνια. Χιλιάδες άνθρωποι υπέγραψαν αίτηση για την απελευθέρωση της. Μετά την έντονη κατακραυγή που προκλήθηκε από την υπόθεση αυτή, ο πρόεδρος Καρζάι συγκάλεσε σύνοδο αξιωματούχων του δικαστικού σώματος, οι οποίοι αποφάσισαν να δώσουν χάρη στη γυναίκα και τελικά διατάχθηκε η αποφυλάκισή της.

Το έγκλημά της; Η κοπέλα βιάστηκε από ένα συγγενή της και μάλιστα μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Όταν έγινε το έγκλημα ήταν δεν ήταν 16 χρονών. Κανονική παιδεραστία. Ενδεχομένως να μην βιάστηκε μόνο μια φορά αλλά αρκετές αφού στο μεταξύ απέκτησε, από τον βιασμό, και ένα παιδί... Η γυναίκα αυτή μεγάλωνε το παιδί της στο κελί της στην Καμπούλ.

Είναι φρικτό. Το θύμα να βρίσκεται στη φυλακή και ο θύτης έξω να αλωνίζει. Αλλά στο Αφγανιστάν και όπου αλλού κυριαρχεί ο μουσουλμανικός νόμος, οι γυναίκες είναι απροστάτευτες. Οι αρχές, και όταν λέμε αρχές μπορεί να είναι από τον πρόεδρο ως τον αρχηγό της φυλής ή της κοινότητας, άντρες πάντα, θεωρούν ότι φταίει η γυναίκα. Γιατί δεν κατάφερε να μην βιαστεί. Γιατί δεν κατάφερε να μην προστατέψει τον εαυτό της και την τιμή της. Και έτσι ο βιασμός από έγκλημα του βιαστή, μετατρέπεται σε έγκλημα για το θύμα, που είτε θα καταλήξει στη φυλακή είτε θα λιθοβοληθεί με την κατηγορία της μοιχείας.

Επειδή πάντα υπάρχει ένα αλλά, το αλλά στην περίπτωση της Γκιουλ Ναζ είναι ότι θα πρέπει να παντρευτεί τον βιαστή της, για να μην κινδυνεύσει μετά την απελευθέρωσή της, λόγω του στιγματισμού που πλήττει τα θύματα βιασμού στη χώρα αυτή.

Ο ισλαμικός νόμος λέει ότι ανάμεσα σε ένα ζευγάρι, παντρεμένο μιλούμε πάντα, το σεξ πρέπει να είναι συναινετικό. Για το Αφγανιστάν αυτά είναι ψηλά γράμματα. Πριν από λίγο καιρό πέρασε νόμος που επιτρέπει τον βιασμό μέσα στον γάμο και τον γάμο παιδιών. Η φρίκη σε όλο του το μεγαλείο.

Και έτσι η Γκιουλ Ναζ θα αναγκαστεί να ζει στο ίδιο σπίτι με τον βιαστή της. Θα αναγκαστεί να του μαγειρεύει, να τον περιποιείται, να του κάθεται όποτε αυτός έχει όρεξη. Θα ξυπνά το πρωί και το πρώτο πράγμα που θα βλέπει θα είναι το πρόσωπό του. Θα κοιμάται αφού πρώτα θα κάνουν σεξ.

Δεν υπάρχουν λέξεις να περιγραφεί αυτή η φρίκη. Όλα αυτά στο Αφγανιστάν, που θεωρητικά μπήκαν μέσα οι Αμερικάνοι και οι φίλοι τους για να φέρουν τη δημοκρατία. Οι μουσουλμανικές χώρες αποκλείεται να πάνε ποτέ μπροστά. Ώσπου, οι νόμοι τους είναι ό,τι προστάζει το Ισλάμ, θα ζουν στο σκοτάδι.

Κάποτε σε ένα μπλογκ κάποιος ρώτησε σε ποια χώρα θα θέλαμε να ζούμε. Νομίζω η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Οπουδήποτε υπάρχει κράτος δικαίου και οι άνθρωποι κρατάνε τη θρησκεία για τον εαυτό τους, όχι για τους νόμους.

Νέα γυναίκα ψήφο ψάχνει

2011-12-01T09:08:00.000+02:00

Στις βουλευτικές εκλογές ξεσαλώσαμε με τους υποψηφίους. Τώρα στις δημοτικές τα βρήκαμε σκούρα. Είναι τόσοι πολλοί και τόσο ανοργάνωτοι που τίποτα δεν γίνεται. Που είσαι Θέκλα μ να αλωνίζεις τα blogs, που είσαι Έλενα (Παπαδοπούλου) με την άποψη σου, έστω η Ξένια με τα μαλλιά να αλωνίζουν;

Τίποτε από όλα αυτά. Για αυτό στην αναβροσσιά θα ασχοληθούμε με την Αναστασία Ανδρέου. Ετών 22 που θέλει να εκλεγεί με το ΔΗΚΟ μέλος της σχολικής εφορείας στο Δήμου Λακατάμιας. Θα πει κανείς πόθεν ως τα πόθεν τα κόμματα ανακατώνονται με τη σχολική εφορία; Οι γονείς δεν θα έπρεπε να ψηφίζουν αυτούς που θα κάνουν τα σχολεία καλύτερα; Προφανώς δεν λειτουργούν έτσι τα πράματα. Καλύτερα ένας άχρηστος που το κόμμα παρά ένας του αντίπαλου στρατοπέδου, που θα κάμει δουλειά. Τέτοια νοοτροπία έχουμε και καλά να πάθουμε.

Ο ρόλος των σχολικών εφοριών είναι σημαντικός, γιατί ελέγχουν όλα τα έξοδα των σχολείων. Αποφασίζουν για επιδιορθώσεις, για προσφορές, για νέα κτίρια, για τον εξοπλισμό, για ο,τιδήποτε θα αγοραστεί από ένα σχολείο ή νηπιαγωγείο. Και από ό,τι μου λένε δεν γίνονται όλα με διαφανείς διαδικασίες.

Εν ολίγοις το παίζουν παράγοντες. Και από τη στιγμή που τίθεται θέμα προσφορών και λεφτών, ο ρόλος τους γίνεται ακόμη πιο σημαντικός. Γιατί μπορούν να πουν το μπογιάτισμα του σχολείου θα πάει σε αυτή την εταιρεία και όχι σε αυτή. Και η απόφαση αυτή να μην παρθεί για το συμφέρον του σχολείου... Ο νοών νοείτο παίδες.

Η Αναστασία, λοιπόν θέλει να εκλεγεί μέλος της σχολικής εφορείας. Δεν αμφισβητώ τα κίνητρά της ότι θέλει να προσφέρει στα κοινά. Απλά αδυνατώ να καταλάβω γιατί ένα 22χρονο κορίτσι να θέλει να ανακατευτεί με όλη αυτή τη σαπίλα. Ένα κορίτσι που μάλιστα δεν έχει καν παιδιά.

Είμαι παράξενη που θεωρώ ότι στην ηλικία της έπρεπε να τα φτύνει κατάμουτρα όλα αυτά αντί να θέλει να γίνει μέρος τους; Εντάξει τίθεται το θέμα αν ένα νεαρό άτομο θέλει να προσφέρει, τι πρέπει να κάμει; Καλή ερώτηση. Μπορώ να φανταστώ ένα κάρο πράγματα, εκτός από το να θέλει να γίνει μέλος της σχολικής εφορίας. Μπορεί να επιδιώξει εκλογή στο Δήμο ή στην κοινότητα. Εθελοντική εργασία. Να ανακατευτεί με έργα που γίνονται στην περιοχή. Υπάρχουν πράγματα.

Τέλος δεν μπορώ να το αφήσω ασχολίαστο. Μέλος του αντιναρκωτικού συμβούλιου; Έλεος κυρία μου. Στο 2011 είμαστε και πάμε για 2012. Θεωρείται προσόν στην εποχή μας το να είσαι μέλος αντιναρκωτικού συμβούλιου;

Μάθε παιδί μου σεξ (κυριολεκτικώς)

2011-11-30T08:46:00.000+02:00

Η Πρας λαγκοδέρνεται μέσα στα lap. Η Ποστ πάσχει να κάμει ντοκτορά. Η She το σκεφτόταν τώρα μετά από δύο μωρά απλά θέλει να κοιμηθεί πάνω από 6 ώρες συνεχόμενες. Ξεπερασμένα πράγματα. Έχω καλύτερη πρόταση για όσους διψούν για μάθηση, για όσους θέλουν να διευρύνουν τους ορίζοντές τους, για όσους πιστεύουν ότι γηράσκω αεί διδασκόμενος.

Στη Βιέννη ανοίγει η πρώτη σχολή σεξ. Μόνο και μόνο που μιλούμε για Βιέννη είναι ένας λόγος να πάμε. Τέλεια πόλη, sacher torte, στρούντελ, Gluehwein. Πάω όμως να ξεφύγω από το θέμα.

Ο κύκλος σπουδών περιλαμβάνει σεξουαλικές τεχνικές σε δύο μέρη, μασάζ, ιστορία του σεξ και σεμινάρια για προχωρημένους. Θα περιέχει τόσο θεωρητικά όσο και πρακτικά μαθήματα. Η διευθύντρια της σχολής είπε πως θα συνδυάζονται η ιστορία και η μοντέρνα σεξουαλική θεωρία, ενώ θα και η έμφαση δίνεται στο πώς κάποιος θα γίνει καλύτερος εραστής.

Ψάχνω να βρω πληροφορίες, ακόμη δεν κατάλαβα τα πρακτικά μαθήματα πως θα γίνονται αν θα βρίσκει δηλαδή ο μαθητής παρτενέρ ή θα αν θα διαλέγει κάποιο άλλο από τα παιδιά της τάξης. Επίσης δεν ξέρω τι γίνεται με την κατ οίκον εργασία και ποια θα είναι η τιμωρία όσων θα πηγαίνουν αδιάβαστοι. Πάντως οι εγγραφές ξεκίνησαν την προηγούμενη εβδομάδα, για αυτό οι ενδιαφερόμενοι καλά κάνουν να βιαστούν. Το πρώτο μάθημα θα γίνει στις 9 Ιανουαρίου.

Όσο για το κόστος; 1.400 ευρώ το εξάμηνο, το οποίο περιλαμβάνει 5 βασικά μαθήματα και 3 επιλογής. Προς το παρόν η κρατική χορηγία για τους φοιτητές δεν καλύπτει τις εν λόγω σπουδές. Αλλά εκλογές έχουμε σύντομα, αν γίνει μαζική απαίτηση, κάτι μπορεί να πετύχουμε. Δεν κατάλαβα ο άλλος που σπουδάζει Tea and the culture of pot (ναι υπάρχει τέτοιο master) καλύτερος είναι από αυτόν που θα μάθει να γαμεί; Και στο κάτω κάτω πόσα τσάγια θα κάμεις στη ζωή σου;

Θα κυκλοφορείς με άλλο αέρα. Πλήρης αναβάθμιση. Δεν θα λες απλά του άλλου, καλά της άλλης τι σου κάνω μάνα μου. Θα λες, τι σου κάνω μάνα μου και έχω και πτυχίο. Αν η απάντηση, είναι το πτυχίο να το βάλεις εκεί που ξέρεις, δεν ευθύνομαι εγώ. Θα είσαι μάστρος ή μαστόρισσα στο σεξ με στοιχεία, με αποδείξεις.

Επιπλέον σκέψου την περηφάνια του πατέρα. «Ο γιος μου σπουδάζει γαμιάς». Εννοείται μούγκα αν η κόρη αποφασίσει να διευρύνει τους ορίζοντές της σε αυτόν τον τομέα. Θα προτιμά να λέει ότι είναι στην Αρκτική να σώσει τις φάλαινες από τους Ιάπωνες.

Υγ.1 Υπόσχομαι ότι από αύριο θα επανέλθω σε ποιο ευπρεπή θέματα γιατί με το σεξ το παράχεσα το πράγμα.

Υγ.2 Μια χαρά η φωτογραφία σήμερα εν θα ξιπαστεί κανένας μάστρος.

Sex, lies and no videotapes

2011-11-29T09:04:00.000+02:00

Την περασμένη βδομάδα βούιζε η Κύπρος, άντε εντάξει η Λευκωσία, από τις πληροφορίες για τον ποδοσφαιριστή που τον έπιασε η γυναίκα του στα πράσα σπίτι τους με τραβεστί. Και δώστου τα ψου ψου και ποιος είναι και ποιος δεν είναι.

Αυτή τη βδομάδα βρήκαμε άλλο θέμα συζήτησης, τον βουλευτή που τον βρήκε αστυνομικός να του παίρνουν πίπα σε περιοχή της Μακεδονίτισσας. Εννοείται, όλοι τάχα μου σοκαρισμένοι, βέβαια στην Κύπρο δεν γίνονται τέτοια πράγματα, να συζητούν αν είναι γκέι αν δεν είναι, σε ποια στάση τον βρήκανε, τι έκανε ο αστυνομικός, μα τι κοινωνία είναι τούτη τζαι ίντα τζαιρούς εφτάσαμε.

Τέσπα, περισσότερη εντύπωση μου έκανε πάντως, η Μακεδονίτισσα, παρά η πράξη itself. Έτσι το αποκάλεσε συνάδελφος που κοντεύει τα 60. Η πράξη. Μακεδονίτισσα πηγαίναμε στα νιάτα μας, όταν μέναμε στο πατρικό και ο γκόμενος δεν είχε δικό του σπίτι. Σας παρακαλώ, this is Cypus, ένα αυτοκίνητο όλοι το είχαμε. Η περιοχή τότε ήταν αραιοκατοικημένη. Ένα σπίτι από εδώ ένα σπίτι από εκεί. Σήμερα με ποια λογική να πας για γαμήσι ή για μια πίπα έστω σε μια περιοχή τίγκα στην αστυνομία λόγω αμερικανικού σταθμού και Χριστόφια;

Μετά, γίνεται να ξενοπηδάς και να μην βρίσκεις ένα ξενοδοχείο, μια γωνία, έστω τη Μακεδονίτισσα; Κάπου μακριά από το σπίτι σου. Πέρασα στο θέμα του ποδοσφαιριστή τώρα. Πόσο γκαγκά πρέπει να είσαι για να το κάμνεις σπίτι σου, όπου και άλλοι έχουν κλειδί; Έλεος δηλαδή.

Περί ορέξεως θα μου πεις. Θυμάμαι μια ιστορία ενός αθλητή ολυμπιονίκη μάλιστα, αφρικανού, που όταν τον έπιασε η γυναίκα με την γκόμενα προσπάθησε να την κάνει από το παράθυρο, έπεσε κάτω και σπλας σκοτώθηκε. Είναι καιρός σήμερα να σκοτώνεσαι για ένα πήδημα;

Πίσω στο θέμα μας. One way or another, οι άντρες αποδεικνύονται χειρότεροι στο κουτσομπολιό από τις γυναίκες. Τουλάχιστον, οι άντρες μου, εννοώ οι συνάδελφοι αφήνιασαν. Δεν μπορείτε να φανταστείτε με τι λύσσα συζητούσαν και τα δύο περιστατικά, περισσότερο το δεύτερο. Για τον ποδοσφαιριστή αρκέστηκαν να πουν, α το μαλάκα δεν κατάλαβε ότι ήταν τραβεστί; Το γεγονός ότι μπορεί να ήθελε να πηδηχτεί με τραβεστί, ούτε που το λογάριασαν.

Με το βουλευτή όμως έδωσαν ρέστα ξεκατινιάσματος. Και να πέφτουν βροχή τα σχόλια. Είναι άντρας όταν παίρνει σε κάποιον πίπα; Ενώ άμαν τη δέχεται σαφώς και είναι. Μα σαν να τζαι επολλύναν; Αναφορά στους γκέι το τελευταίο. Γιατί δεν πάνε σπίτι τους σιόρ να κάμνουν ό,τι θέλουν; Βεβαίως είδαμε και τον ποδοσφαιριστή που ήταν σπίτι του και τι κατάλαβε; Και αυτός βούκινο έγινε. Ο Oscar Wild είπε ότι είναι καλύτερα να σε συζητούν από το να μην σε συζητούν καθόλου. Υποθέτω είναι επειδή δεν του έτυχε να τον συζητούν στην Κύπρο.

Τώρα πρέπει να βρω μια φωτογραφία ευπρεπή για τον μάστρο της Αχάπαρης.

Είμαι λεπτη και δεν τρώω

2011-11-28T09:57:00.000+02:00

Έχω να το πω. Μπορεί και να το ξαναείπα αλλά δεν πειράζει, μητέρα επανάληψη μαθήσεως έλεγαν οι παλιοί και ως γνωστό, οι οποίοι οι παλιοί είτε νήστευαν 40 μέρες είτε έπλεναν το στόμα τους με… η ροδόνερο ή ανθόνερο ή κάτι παρόμοιο, για να πουν την παροιμία.

Οι χειρότεροι κομπλεξικοί είναι τελικά οι πολύ λεπτοί. Αυτοί που αγγίζουν το όριο της ανορεξίας, που για τον άλφα ή βήτα λόγο είναι 20 κιλά λιγότερο από το φυσιολογικό τους βάρος. Αντί να δουν ότι έχουν πρόβλημα καμαρώνουν κιόλας. Και έχουν την εντύπωση για να μην πω την απαίτηση, οι υπόλοιποι να σχολιάζουν την εμφάνισή τους. Όσο πιο ζηλόφθονα τα σχόλια τόσο το καλύτερο.

Πάνω σε τέτοια περίπτωση έπεσα σε παιδικό πάρτι γενεθλίων. Μια κατά τα άλλα συμπαθητική κοπέλα, αλλά υπερβολικά λεπτή. Γύριζε όλες τις παρέες και διατυμπάνιζε ότι δεν μπορεί να φάει γιατί ό,τι φάει το κάνει εμετό και έχει πρόβλημα και δεν τρώει το ένα και δεν τρώει το άλλο, και είναι λεπτή και υποφέρει, αλλά είναι λεπτή. Μας το έλεγε κάθε 5 λεπτά με ένα ύφος λες και της έδωσαν το νόμπελ. «Είμαι λεπτή επειδή δεν τρώω».

Έκανε τους υπόλοιπους που ήταν εκεί να νιώθουν άσχημα επειδή τσιμπολογούσαν. Αφού τους έβλεπα, κάθε φορά που πλησίαζε κάποιον, αμέσως ο καημένος κατέβαζε κάτω την μπουκιά. Τύψεις για το φαί.

Συγκρατήθηκα μια συγκρατήθηκα δυο. Εμ οι αντοχές εξαντλήθηκαν σε κάποια φάση. Ώσπου όταν άρχισε ξανά το ίδιο τροπάρι, της απάντησα κρατώντας την σπανακόπιτα στο χέρι και με πολύ θριαμβευτικό ύφος, κάτι ανάλογο του Άρμοστρογνκ όταν πάτησε στο φεγγάρι. «Εγώ είμαι Κοτσιάτης και Green Dot μαζί, τρώω τα πάντα, τίποτα δεν αφήνω πίσω».

Άσχετο. Για τους παχουλούς είχα γράψει και για τους κοντούς, όχι για τους λεπτούς.

Επανέρχομαι στο θέμα. Καταλαβαίνω το να έχει κάποιος πρόβλημα. Το να επιζητά αναγνώριση γιατί έχει πρόβλημα, όμως αδυνατώ. Για αυτό δεν και δεν ένιωσα άσχημα, επειδή απάντησα με κακία στην τύπισσα. Με το ζόρι να επισκιάσουν τους άλλους, να πουν τα δικά τους, να πουν τον πόνο τους. Με ύφος ιερομάρτυρα. Χωρίς να νοιάζονται να ακούσουν τον άλλο. Η μόνη τους έννοια να πουν τα δικά τους. Γκρρρρρ.

Νυστάζωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω

2011-11-25T10:13:00.003+02:00

Κάποτε έ~~φτιαχνα ένα όνειρο τη μέρα~~
~~τώρα η στράτα μου δεν πάει παραπέρα~~
~~φεύγω, τώρα φεύγωωωωωωωωωωωω~~.

Κάποτε πήγαινα δουλειά απευθείας μετά από ξενύχτι. Όπου ξενύχτι εκτός από άγριο clubbing, κάποτε σήμαινε και ήπια τα άντερα μου.

Τώρα είμαι με πέντε ώρες ύπνο (μόνο), κατέβασα ούτε καν δύο ποτήρια κρασί και νιώθω ότι πέρασε οδοστρωτήρας από πάνω μου. Με το περιβάλλον δεν επικοινωνώ πολύ καλά και αγωνίζομαι να κάνω πράγματα που υπό διαφορετικές συνθήκες, θα τα είχα ξεπετάξει μέσα σε ελάχιστη ώρα.

Μετρώ ώρες να νυχτώσει να πάω σπίτι. Υπολογίζω πως θα φάμε corn flakes ούτε καν σάντουιτς δεν αντέχω να κάμω, στη διαδικασία μπάνιου δεν υπάρχει περίπτωση να πω, δεν θα πάθουν τίποτα να μείνουν μια μέρα άλουστες και όσον αφορά το σεξ θα αναλάβει πρωτοβουλίες ο husband.

Μέχρι να νυχτώσει μεσολαβεί καμπόση δουλειά, session στη λογοθεραπεύτρια για να μάθει η κόρη Α να λέει το σου σου και όχι χιου, ένα παιδικό πάρτι γενεθλίων, σούπερμαρκετ και ένα πέρασμα από Marks and Spenser αν προλάβω.

Στο μεταξύ το στόμα μου θα ξεχειλώσει από το χασμουρητό. Πρέπει να πέφτουν με την ίδια συχνότητα που έπεφταν οι βόμβες του ΝΑΤΟ στο Σεράγεβο.

Είμαι με την ελπίδα ότι θα εξαφανιστούν όλοι οι συνάδελφοι και ο διευθυντής μαζί τους, να τρυπώσω στο γραφείο του να ρίξω κανένα υπνάκο στον καναπέ. Αλλού το όνειρο, κι αλλού το θαύμα.

Θα κάνω ένα τσάι. Λες να βοηθήσει; Μπαααααααααααααααααααααααααα.

Επαγγελματική αποκατάσταση

2011-11-24T10:28:00.000+02:00

Πες μου ποιο μήνα γεννήθηκες να σου πω τι δουλειά θα κάνεις όταν μεγαλώσεις. Αν και παράξενο στο πρώτο άκουσμα, αυτό είναι το συμπέρασμα έρευνας που πραγματοποίησε η βρετανική εθνική στατιστική υπηρεσία.

Αφού πρώτα μελέτησαν και ανέλυσαν τα δεδομένα εργαζομένων από 12 διαφορετικά επαγγέλματα, οι ερευνητές διαπίστωσαν πως υπάρχει κάποια (μάλλον νεφελώδης και ενδεχομένως τυχαία) σύνδεση ανάμεσα στο μήνα της γέννησης και τη μετέπειτα επαγγελματική σταδιοδρομία ενός ατόμου.

Για παράδειγμα, όσοι έρχονται στον κόσμο το Δεκέμβρη, έχουν περισσότερες πιθανότητες να γίνουν οδοντίατροι. Ο Ιανουάριος πάλι φαίνεται να ευνοεί όσους ασχολούνται με οικονομικά θέματα. Κατά ανάλογο τρόπο, ο Φεβρουάριος φέρεται να είναι ο μήνας γέννησης των καλλιτεχνών και ο Μάρτιος των πιλότων και των μουσικών.

Στην Κύπρο πάντως, όσοι γεννιούνται Μάρτη ή Απρίλη έχουν πολλές πιθανότητες η μάνα τους να είναι δασκάλα.

Ο Σεπτέμβριος από την άλλη παρουσιάζεται να γεννάει αθλητές, ο Μάιος πολιτικούς και ο Ιούνιος διευθυντές επιχειρήσεων. Αντιθέτως, όσοι γεννιούνται τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο, είναι πιθανότερο στο μέλλον να γίνουν οικοδόμοι. Ο Οκτώβρης πάλι είναι ο μήνας των μακροβιότερων. Και είναι ο μήνας των εκπαιδευτικών.

Όσο για τους χειρότερους μήνες γέννησης (επαγγελματικά μιλώντας), αυτοί φέρονται να είναι ο Απρίλιος και ο Νοέμβριος, με τον πρώτο να φέρνει στον κόσμο δικτάτορες (Χίτλερ, Σαντάμ) και το δεύτερο κατά συρροή δολοφόνους και σχιζοφρενείς.

Μέχρι στιγμής δεν έχω δείξει σημάδια ούτε σχιζοφρένειας ούτε δολοφονικών τάσεων (είμαι παιδί του Νιόβρη). Αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Κυρίως όταν ανακαλύπτω ότι λείπουν οι twix από το συρτάρι και όχι δεν ευθύνεται ο Defiance.

Η αρχή του 90/10

2011-11-23T09:39:00.000+02:00

Το διάβασα στον Βλακονησίδα, με την ευκαιρία όσοι δεν επισκεφτήκατε μέχρι τώρα το blog του κάντε του μια επίσκεψη, γράφει με ένα πολύ ωραίο και δικό του τρόπο. Σε ένα ωραίο κείμενο έγραψε για την αρχή του 90/10.

Ποια είναι η αρχή; 10% της ζωή μας είναι τυχαία γεγονότα και 90% είναι αποτέλεσμα των δικών μας αντιδράσεων. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχουμε κανένα έλεγχο στο 10% μπορούμε όμως να καθορίσουμε το υπόλοιπο 90%. Πώς; Με τις αντιδράσεις μας. Για παράδειγμα, δεν μπορούμε να καθορίσουμε αν θα πέσει ένα τούβλο από μια οικοδομή. Μπορούμε όμως να μην περάσουμε κάτω από την οικοδομή και έτσι να μην κινδυνεύσουμε.

Πολλές φορές λέμε έτυχε να γίνει κάτι και να ρίχνουμε το φταίξιμο αλλού. Στο βάθος βάθος όμως σχεδόν όλα ξεκινούν από τις δικές μας αντιδράσεις. Εμείς επηρεάζουμε το 90%. Το υπόλοιπο 10% είναι τα τυχαία γεγονότα.

Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να κερδίσουμε το λαχείο και να κολυμπούμε στα λεφτά. Μπορούμε όμως αυτά που βγάζουμε να τα διαχειριζόμαστε με ένα καλό τρόπο, για να μην μας πνίξουν τα δάνεια.

Μου άρεσε αυτός ο τρόπος σκέψης. Πόσες και πόσες φορές θα γλυτώναμε τα χειρότερα αν απλά σταματούσαμε, παίρναμε μια βαθιά ανάσα και βλέπαμε τις εναλλακτικές λύσεις που υπάρχουν.

Με το που πήγε η κόρη Α στο δημόσιο σχολείο, κάθε πρωί ήμουν μέσα στο άγχος. Γρήγορα να ντυθούν, γρήγορα να πιουν το γάλα τους, γρήγορα τα πάντα. Για να μην αργήσει, για να μην φάμε την παρατήρηση. Και δώσε τρεχάλα, και δώσε να τους κάνω παρατηρήσεις και δώσε να θυμώνω και να μετρώ τα δευτερόλεπτα.

Ώσπου έκατσα και είπα στο εαυτό μου: Κόρη μου είσαι σοβαρή; Άντε και έχασε 5 λεπτά μάθημα, θα χαθεί ο κόσμος; Θα μείνει αμόρφωτη, θα κάνει αίτηση στο ΜΙΤ και θα της πουν όχι γιατί πριν 15 χρόνια έχανε λεπτά από το σχολείο; Στο τέλος της ημέρας με την τρεχάλα, το άγχος και τις φωνές κέρδιζα λίγα δευτερόλεπτα και έχανα όμορφες στιγμές με τα μωρά μου. Τώρα βιαζόμαστε μεν, αλλά ήρεμα. Τραγουδούμε, λέμε ιστορίες και παίζουμε. Και στα αρχίδια μου αν αργήσουμε ή όχι.

Από τότε που διάβασα για την αρχή του 90/10 προσπαθώ να τη βάλω σε εφαρμογή. Δεν λέω ότι τα καταφέρνω πάντα. Όποτε όμως το πετυχαίνω είναι για το δικό μου καλό.

Τίγκα στο σκατό

2011-11-21T09:33:00.000+02:00

Κάθομαι στον καναπέ και περιμένω. Περιμένω να δω ποια από τις δυο θα γεμίσει πρώτη το βρακί της. Έχω δύο κόρες με διάρροια.. Σιγά που θα τη γλύτωνα.

Προς το παρόν βλέπουμε τα μαλλιά κουβάρια (again). Μετά θα ζωγραφίσουν, θα κάνουν κολλητική, θα ζητήσουν μπισκοτάκια θα τους πω όχι και στο ενδιάμεσο θα πάνε τουαλέτα. Στην καλύτερη των περιπτώσεων. Το χειρότερο σενάριο και πιο πιθανόν να πραγματοποιηθεί θα χέσουν πάνω τους και εγώ θα καθαρίσω. Το τι σκατό πέρασε από το χέρι μου χτες δεν περιγράφεται.

Αναγκαστικά ζήτησα άδεια από τη δουλειά. Στο ανδροκρατούμενο περιβάλλον που είμαι δεν ήταν και ό,τι καλύτερο ή πιο εύκολο. Τι τραβάμε και εμείς οι εργαζόμενες –αγωνιζόμενες να συνδυάσουμε οικογένεια, καριέρα, προσωπική ζωή γυναίκες. Πώς να καταλάβει ο κατά τα άλλα υπέροχος διευθυντής μου, που δεν χρειάστηκε ποτέ να λείψει ώρα από τη δουλειά για να πάρει τα μωρά του γιατρό, επειδή τα παίρνει η γυναίκα του, να καταλάβει την απόγνωση που περνώ, όταν συμβαίνει να μην έχω που να αφήσω τα μωρά;

Και να σκεφτείς, πως όταν εγώ είμαι άρρωστη συνήθως είμαι στο γραφείο. Με τα φάρμακα, με το θολό το βλέμμα, με το ασήκωτο κεφάλι. Θέλω να πω είμαι μια πολύ καλή εργαζόμενη. Δίνω τα πάντα για τη δουλειά γιατί είναι τόσο δύσκολο να έχω την κατανόηση που ζητώ;

Πραγματικά διερωτώμαι είναι και στις άλλες χώρες το ίδιο δύσκολο; Τι κάνουν οι Γερμανίδες, οι Σουηδέζες μάνες όταν αρρωστούν τα μωρά τους;

Και κάπου εδώ εγκαταλείπω γιατί έπεσε το πρώτο σκατό που λέγαμε.

Hang Up

2011-11-18T08:52:00.000+02:00

Συμβουλή: Βεβαιωθείτε ότι προτού πείτε στο συνομιλητή σας στο τηλέφωνο «Άτε ρε αμπάλατε μάθε πρώτα να συνδυάζεις τες κλάτσες σου με τα παπούτσια, τζαι μετά μου κάνεις υποδείξεις», ότι έχετε κατεβάσει το ακουστικό.

Θα βοηθούσε πολύ να μην διαταραχθούν και άλλο οι ήδη διαταραγμένες σχέσεις σας.

Θαύμααααααααααααααααααααααααα

2011-11-16T11:20:00.000+02:00

Είναι απίστευτο! Για πρώτη φορά κατάφερα να συνεννοηθώ με την μάνα μου, χωρίς να χρειαστούν επεξηγήσεις, χωρίς να πιάσουμε δεύτερη και τρίτη φορά τηλέφωνο για να επιβεβαιώσουμε ότι καταλάβαμε το ίδιο πράγμα και φυσικά στο τέλος να καταλάβουμε ότι μιλούσαμε για διαφορετικά πράγματα, χωρίς να μεσολαβήσει η αδερφή ως άλλος Αλεξάντερ Ντάουνερ να μεταφέρει προτάσεις. Θαύμα. Της είπα κάτι, το αποδέχθηκε αμέσως και η συμφωνία έκλεισε.

Νομίζω φταίει το γεγονός ότι η μάνα μου πάντα είχε πολλά στο μυαλό της. Μας μεγάλωσε μόνη της, από το χέρι της περνούσαν τα πάντα. Η δουλειά της έχει καμπόση ένταση. Της ξεφεύγουν πράγματα. Της λες κάτι και το πιο πιθανόν είναι ότι θα το ξεχάσει. Επιπλέον άρχισε να αγχώνεται για πράγματα, που πως να το πω δεν έχουν σημασία. Για παράδειγμα, πρώτα θυμάμαι, όπου θέλαμε μας έπαιρνε. Νύχτα ήταν, μέρα ήταν δεν έκανε καμία διαφορά. Τώρα στο οδήγημα την φοβίζουν οι άγνωστοι δρόμοι, το σκοτάδι...

Η πλάκα η μεγάλη πως έτσι και της μπει μια ιδέα, ο κόσμος να χαλάσει δεν την αλλάζει με τίποτα. Τις προάλλες ήθελε οδηγίες να πάει κάπου στην Αρμενίας. Επέμενε ότι η Ιφιγενείας είναι κολλητή πάνω στην Κένεντι. Ρε μάνα σκέψου, δεν υπάρχει περίπτωση να συμβαίνει αυτό που λες. Ύστερα από μισή ώρα κατάλαβε ότι για άλλη λεωφόρο ήθελε να μας πει.

Δεν έχω κανένα παράπονο από τη μανούλα μου. Την αγαπώ όσο τίποτα άλλο και παρόλο που μου σπάζει τα νεύρα ώρες ώρες θέλω να περνώ χρόνο μαζί της. Ήταν πάντα της το πιο δυνατό παράδειγμα. Μια απλή γυναίκα που έδωσε τα πάντα για τα παιδιά της. Και όταν λέω τα πάντα, δεν εννοώ υλικά πράγματα. Αν και δεν μας έλειψε τίποτα, θα είμαι πάντα ευγνώμων για το πόση αγάπη και κατανόηση μας έδωσε. Κανόνες και αυστηρότητα σίγουρα υπήρχαν. Ποτέ όμως δεν έβαλε περιορισμούς στην σκέψη μας. Μας έσπρωχνε να ακολουθήσουμε τα όνειρά μας, να μην βάζουμε εμπόδια σε αυτά που θέλουμε να κάνουμε, να είμαστε ανεξάρτητες και να στεκόμαστε στα δικά μας πόδια. Θυμάμαι όταν πήγαινα για σπουδές η μάνα της φίλης μου που θα ταξιδεύαμε μαζί, στο αεροδρόμιο έκλαιγε. "Γιατί κλαις; Θα έπρεπε να κλαις αν δεν μπορούσε να φύγει να πάει να σπουδάσει", της είπε.

Τώρα που το σκέφτομαι η μάνα μου είναι σαν το αεροπλάνο στον αυτόματο πιλότο. Αν ξέρει ότι κάπου πρέπει να πάει, κάτι πρέπει να γίνει, ότι υπάρχει μια δουλειά, θα βάλει μπρος μέχρι να φτάσει εκεί που θέλει. Ένα πείσμα απαράμιλλο και ένα γινάτι που βγάζει μάτι.

Τέσπα. Αλλού ξεκίνησα και αλλού κατάληξα. Η μάνα μου στάθηκε για μένα και μητέρα και πατέρας. Για αυτό και την αγαπώ διπλά. Για αυτό και δεν με νοιάζει για όλες τις ασυνεννοησίες, που μας χωρίζουν. Άσε που καθώς μεγαλώνω, όλο και περισσότερο διαπιστώνω ότι της μοιάζω.

Νευροκαβαλίτζεμα

2011-11-15T09:47:00.000+02:00

Είμαι πιασμένη. Δεν εννοώ γκομενικώς αυτό έχει συμβεί εδώ και κάτι χρόνια. Πήγα να αλλάξω τη μικρή τζαι έμεινα βουνάρι που λέμε στα κυπριακά. Ένιωσα ένα ζβββββββββββββ και η δεξιά πλευρά μου δεν επικοινωνεί με το υπόλοιπο σώμα.

Στο οδήγημα δύσκολα ή εύκολα τα βγάζω πέρα, ας είναι καλά ο Φίλιπ που είναι αυτόματος και έχει sensors. Στη δουλειά επίσης κάτι γίνεται. Στα υπόλοιπα δράμα.

Έρχονται οι μικρές να τις πιάσω αδυνατώ να τις σηκώσω. Θέλει ο Μοτορτζής να τον ικανοποίησω, no way να σκύψω. Να του δέσω τα παπούτσια εννοούσα, που πήγε ο νους σας καλέ. Ποτήρια από τα ψηλά ράφια δεν μπορώ να κατεβάσω, αλλά ούτως η άλλως δεν μπορούσα, το σκαρφάλωμα στα δέντρα με δυσκολεύει αφάνταστα, αλλά ευτυχώς βρέχει και όσον αφορά το σεξ μια χαρά τα βολέψαμε. Ανέλαβε ο husband όλες τις πρωτοβουλίες, πολύ ωραία περάσαμε. Κυρίως στη φάση που τα βογκητά χαράς έσμιγαν με τα βογκητά του πονου, ήταν σαν να παίζαμε σε τσόντα. Άλλη διάσταση.

Το μεγάλο το πρόβλημα είναι με τον ύπνο. Για να ξεκουραστώ θέλω να κοιμάμαι πάνω στο χέρι μου. Αδύνατο να το σηκώσω και να το φέρω εκεί που ήθελα. Δοκίμασα όλες τις πιθανές στάσεις με τα χέρια κάτω, με τα χέρια κολλημένα στο πλευρό, με τα χέρια ακίνητα. Νύχτες εγκυμοσύνης ζούσα… Όπως στριφογυρνούσα στο κρεβάτι, το μικρουλάκι έκανε εμετό… Ελληνική τραγωδία ολονυχτίς. Δεν περιγράφω. Ευτυχώς τα βγάλαμε πέρα.

Σήμερα χάρη στις κρέμες του Μοτορτζή κάτι άρχισε να γίνεται. Κινούμαι κάπως. Μια δυο μέρες ακόμα και θα είμαι μια χαρά.

Και είμαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω πως το δώρο είναι ένα iPad.

Οδηγός επιβίωσης για το κρύο

2011-11-14T09:59:00.002+02:00

Είναι κρύο. Και ακόμη δεν πλάκωσαν οι μεγάλες παγωνιές. Το Σάββατο ανάψαμε για πρώτη φορά θέρμανση. Προσεκτικά βεβαίως βεβαίως. Περασμένα μεγαλεία οι εποχές όπου με το παραμικρό, τσουπ πατούσες το κουμπί και έκανες το σπίτι θερμοκήπιο. Τώρα με μέτρο. Με πολύ μέτρο.

Ήρθε ο κ. Πανίκος για πετρέλαιο. 400 ευρώ και πρέπει να είναι περίπου λίγο πιο πάνω από το μισό. Αν δεν κάνω λάθος είναι γύρω στα 98 σεντ το λίτρο. Δεν θέλω να σκέφτομαι πόσα θα πληρώσουν φέτος όσοι είναι στα βουνά... Πάντως ο Γερμανός σύζυγος μιας ξαδέλφης μου έλεγε ότι η οικογένειά του θέλει γύρω στα 1000 ευρώ το χρόνο για θέρμανση. Σημειωτέον ότι οι μόνοι μήνες που δεν ανάβουν θέρμανση είναι ο Ιούνιος και ο Ιούλιος. Περίπου τόσα όσα θέλουμε και εμείς που την ανάβουμε 4 μήνες. Και φυσικά στη Γερμανία η θέρμανση δουλεύει πολύ περισσότερες ώρες από ό,τι στην Κύπρο.

Παρακάτω αναλύονται τρόποι για να εξοικονομήσετε λεφτά.
Φροντίστε να μένετε στη δουλειά όσο το δυνατόν περισσότερο γίνεται. Και πνεύμα καλής θέλησης δείχνετε στον εργοδότη σας, ευκαιρία να τσιμπήσετε και καμία προαγωγή (λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα) και ζεσταίνεστε με τα χρήματα άλλου.

Για τα Σαββατοκυρίακα οργανώνεται εξόδους σε σπίτια ή σε χώρους που ξέρετε ότι έχουν θέρμανση. Ανασύρετε από την ατζέντα σας ξεχασμένους συγγενείς και φίλους. Κανονίστε να τους επισκεφτείτε και κάτσετε όσο το δυνατόν περισσότερες ώρες εκεί. Αν σας ταΐσουν κιόλας ακόμη καλύτερα, κάνετε οικονομία και στο φαί. Μην ντραπείτε να ζητήσετε να πάρετε και μαζί σας αν περισσέψει.

Το βράδυ ενδείκνυνται οι αγκαλιές. Δυο δυο, τρεις τρεις, τέσσερις τέσσερις. Ό,τι βολεύει τον καθένα φτάνει να είναι ζεστά.

Στην περίπτωση που δεν αντέχετε να κοιμάστε αγκαλιά ρίχτε όσα παπλώματα και κουβέρτες έχετε στο κρεβάτι σας.

Αν δε, σας περισσεύει κανένα κουίλτ που δεν το χρειάζεστε, την έχετε κάνει. Θα το πάρετε σε μια ράφτρα να σας το τροποποιήσει και να φτιάξει… αδυνατώ να βρω την κατάλληλη λέξη στα ελληνικά. Λοιπόν δείτε την εικόνα και θα καταλάβετε. Τέτοια φορώ στις μικρές και έχω βρει την ησυχία μου. Είναι ζεστές όλο το βράδυ και έχω σταματήσει να αγχώνομαι αν είναι ξεσκέπαστε ή όχι.

Μια άλλη καλή ιδέα είναι να το ρίξετε στα τσάγια. Διαλέγετε τις αγαπημένες σας γεύσεις, κάνετε το τσάι σας, κρατάτε το ποτήρι και ζεσταίνεστε. Αν Ρίξετε μέσα στο ρόφημα λίγη βότκα ή ζιβανία, τα αποτελέσματα είναι ακόμη πιο θεαματικά.

Επίσης, η μόδα φέτος είναι υπέρ μας. Φορέστε όσο το δυνατόν περισσότερα ρούχα, έστω και αν είναι αταίριαστα. Κανένας δεν θα βρεθεί να σας πει τίποτα. Μάλλον θετικά σχόλια θα αποκομίσετε και το κυριότερο θα ζεσταθούν τα κοκαλάκια σας.

Ιδέα μπόνους: Το σεξ επίσης είναι καλή ιδέα, φτάνει να μπορείτε να το κάνετε φορώντας τα ρούχα σας. Θα βοηθούσε όταν θα πάρετε το κουίλτ στη ράφτρα για μετατροπές να της πείτε να αφήσει μια τρύπα στο επίμαχο σημείο.

Και τώρα αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση. Αν δεχτούμε ότι στα μέσα Απριλίου τα κρύα φεύγουν μας έμειναν πέντε μήνες.

Δύσκολοι καιροί για πριγκίπισσες

2011-11-13T13:03:00.000+02:00

Τούτες τις μέρες, μην το πάρετε τοις μετρητοίς μάλλον εννοώ βδομάδες και μήνες οι κόρες έχουν πάθει μία πώρωση με τις πριγκίπισσες και μάλιστα με τις πριγκίπισσες του Disney. Μάλιστα, η μεγάλη μου ανακοίνωσε με περηφάνια πως όταν μεγαλώσει θα γίνει πριγκίπισσα και θα κάμει δύο κόρες που θα τις λένε Χιονάτη και Μπελ και θα τις προσέχει η γιαγιά τους η Λούλα… Μεγάλη ανακούφιση που γλύτωσα. Και ναι δεν ξέρω ποια είναι η Λούλα, αλλά επειδή με βολεύει δεν ρωτώ.

Και αυτά είναι τα συμπεράσματα που έβγαλα:

1.Αν ήσουν πριγκίπισσα στα παλιά χρόνια δεν υπήρχε περίπτωση να σε μεγαλώσουν οι γονείς σου. Σε κάποια φάση θα εμφανιζόταν η μάγισσα και σε έπαιρνε μαζί της.

2.Οι μάγισσες είχαν πρόβλημα τεκνοποίησης. Και επειδή τότε δεν υπήρχαν εξωσωματικές έκλεβαν τα παιδιά άλλων και δη των βασιλιάδων. Αντί να αποκτήσουν χόμπι, να πηγαίνουν γυμναστήριο, καφέ με άλλες μάγισσες τις έτρωγε η έννοια να μεγαλώνουν ξένα μωρά.

3.Επίσης οι μάγισσες ποτέ δεν είχαν καλό τέλος. Γιατί μερικές μερικές πήγαιναν και γίνονταν μάγισσες ακόμη δεν κατάλαβα.

4.16 χρονών η Ωραία Κοιμωμένη ερωτεύτηκε τον Φίλιππο, 18 η Ραπουνζέλ, κάπου τόσα η Χιονάτη. Ούτε να ζήσουν τη ζωή τους ούτε τίποτα. Όσο για καριέρα μόνο ως αστείο μπορεί να ακουστεί. Ερωτεύονταν τον πρώτο που έβρισκαν, τον παντρεύονταν και σιγά μην κυβερνούσαν μετά. Κουμάντο έκανε ο πρίγκιπας. Έχεις κυρία μου την ευκαιρία να κυβερνήσεις και εσύ μικροπαντρεύεσαι; Για όνομα.

5.Το ενδεχόμενο απλά να κάτσουν του πρίγκιπα και μετά να κάνουν τη ζωή τους, τους πέρασε από το μυαλό;

6.Από μαλλί πάντως έσκιζαν. Ακόμη και όταν ήταν στα ταπεινά ας πούμε η Ωραία Κοιμωμένη ή η Χιονάτη ήταν καλοχτενισμένες, η μπούκλα στο ύψος της και χωρίς ίχνος ψαλίδας. Ούτε οι εννιά ειδικοί που έβλεπα σε μια διαφήμιση να μαζεύονταν δεν θα είχαν τέτοια αποτελέσματα.

7.Και τέλος όλες είχαν καλή φωνή. Άνετα θα έκαναν καριέρα στο παλκοσένικο αντί να τρέχουν τους πρίγκιπες από πίσω.

11.11.11

2011-11-11T09:19:00.001+02:00

Σήμερα είναι η μέρα του 1. Την ημερομηνία 11.11.11 την περίμεναν πολλοί. Εμφανίζεται μια φορά κάθε αιώνα. Και η ώρα 11.11 θμφανίζεται μια φορά κάθε αιώνα. 49 λεπτά πριν από το μεσημέρι, θα είναι (ήταν γιατί βαριέμαι να κάνω αλλαγές) ακριβώς 11.11 της 11.11.11. Τόσα πολλά εντεκάρια μαζί έχει να δω από την εποχή των διαγωνισμάτων χημείας...

Μερικοί την περίμεναν εδώ και καιρό αυτή την ημερομηνία, περιμένοντας ότι θα συμβεί κάτι. Ορισμένα πνευματιστικά κινήματα κάνουν λόγο για την αρχή μιας ανθρωπιστικής αναγέννησης, μιας νέας αρμονίας στον κόσμο, λένε ακόμη και ότι θα ανοίξει μια πύλη προς μια νέα διάσταση. Ετσι χιλιάδες άνθρωποι έχουν φροντίσει να βρίσκονται αυτήν την ημέρα σε διάφορες χώρες για να συμμετάσχουν σε τελετές με την κρυφή ελπίδα μιας αποκάλυψης. Έχει απευθυνθεί επίσης έκκληση για να παιχτούν σ' όλο τον πλανήτη κρουστά, ώστε να δημιουργηθεί ένας παγκόσμιος καρδιακός παλμός.

Πολλές σελίδες αφιερωμένες σ' αυτήν την ημερομηνία έχουν κάνει την εμφάνισή τους στο facebook. Και στον κόσμο ολόκληρο, χάρη στην εφαρμογή 111111, τηλέφωνα θα χτυπήσουν στην εν λόγω ώρα για να ακουστεί η 5η Συμφωνία του Μπετόβεν.

Τα μέντιουμ και οι αρχιερείς του μεταφυσικού χαιρετίζουν άπαντες τη σημασία που υποστηρίζουν πως έχει «ο συγχρονισμός» του 11.11.11, όπως η Αμερικανίδα Σολάρα, «ειδική στην αριθμολογία» και συγγραφέας ενός βιβλίου για τη σημασία του αριθμού έντεκα. Γι' αυτήν, το 11 αντιπροσωπεύει τον δυϊσμό του καλού και του κακού στην ανθρωπότητα και συνεπώς μια ενεργητική ισορροπία. «Βλέπω μια μεγάλη αλλαγή στη συνείδηση του πλανήτη και αυτό συμπίπτει με αυτήν την ημερομηνία», εξήγησε.

Μια άλλη αριθμητολόγος λέει ότι θα υπάρξει τεράστια έκλυση κοσμικής ενέργειας. Μην ρωτάτε τι σημαίνει αυτό δεν καταλαβαίνω. Θα υπάρχει, λέει, ψυχική αφύπνιση των ανθρώπων… Ουάο. Σήμερα θα είμαστε καλύτεροι δηλαδή;

Μερικοί πάλι δεν πιστεύουμε στους αριθμούς. Μάλλον όχι, οι μόνοι αριθμοί που παρατηρώ με αγωνία είναι το overdraft, οι δόσεις, τα δίδακτρα στα σχολεία και ο λογαριασμός στο supermarket, που όλο και μεγαλώνουν.

Και τέλος μερικοί, αν με ρωτάτε οι πιο έξυπνοι, είδαν την ημέρα ως ευκαιρία για μπίζνες. Πραγματοποιούν γάμους, έβγαλαν αναμνηστικά, δίνουν συμβουλές. Καλή ώρα ξενοδοχείο στην Πάφο που περιμένει πτήση από το Ισραήλ με καμπόσα ζευγάρια που θέλουν να παντρευτούν στο νησί της Αφροδίτης, τρομάρα τους.

Υγ. Του χρόνου που θα είναι 12.12.12 θα έχει μεγαλύτερη πλάκα γιατί τότε λένε οι Μάγια θα έρθει το τέλος του κόσμου.

Δυο δυο, στο γιατρό δυο δυο

2011-11-10T09:41:00.000+02:00

Τον άλλο μήνα πρέπει να περάσω από το γυναικολόγο μου για τεστ ~~παρθενίας~~ Παπανικολάου. Του γιατρού μου του έχω εμπιστοσύνη, καμία σχέση με τον γυναικολόγο της Λάρνακας. Εξάλλου αν τιθόταν ζήτημα να διαλέξει μεταξύ του να με γαμήσει και των ευρών μου θα πήγαινε κατευθείαν στο δεύτερο.

Ακούγοντας τον πρόεδρο του Παγκύπριου Ιατρικού Συλλόγου το πρωί, κατάλαβα ότι στο γιατρό είναι καλό να πηγαίνουμε με παρέα. Βέβαια ο ΠΙΣ θα στείλει συστάσεις στα μέλη του και έντυπο με κατευθυντήριες οδηγίες για τον τρόπο που πρέπει να εξετάζονται οι ασθενείς. Αλλά σου λέει καλού κακού καλύτερα στο ιατρείο να υπάρχουν δύο γιατροί. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα συμβεί. Με βλέπει ο γιατρός έτσι θεογκόμενα που είμαι και δεν μπορεί να συγκρατηθεί. Ο δεύτερος γιατρός όμως θα τον φέρει στη θέση του και θα με εξετάσει αντί να μου ριχτεί...

Αλλά σιγά, εδώ πολλές φορές αναζητούμε ένα γιατρό και θα καταφέρουμε να έχουμε δυο; Και άντε τους βρήκαμε τους δυο και τους στήσαμε μέσα στο ιατρείο. Θα πληρώνονται και οι δυο; Θα μοιράζονται το 50ευρω που δίνουμε σήμερα για μια απλή επίσκεψη ή θα θέλουν από 50;

Άρα το ιατρικό διπλοπόρτι δύσκολα το βλέπω να πετυχαίνει. Άρα για να συμπληρωθεί το τρίο πάμε με ένα φίλο μας ή τον/την σύντροφό μας. Ή αν είναι δύσκολο να βρούμε παρέα διαθέσιμη παίρνουμε τα μωρά μαζί μας. Ή ακόμη καλύτερα οικιακή βοηθό όσοι διαθέτουν. Μην σας πω και μωρά και οικιακή βοηθό.

Πάντως, να πω ότι μια φορά έτυχε να πάω στο γιατρό με φίλη μου. Ήμασταν και οι δύο γκαστρωμένες, μέσα σε 20 λεπτά μας ξεπέταξε και τις δυο. Αφήσαμε από 40 ευρωπουλάκια η κάθε μια.

Αναγνωρίζω ότι το θέμα των βιασμών από το γυναικολόγο είναι πολύ σοβαρό για να κάνω πλάκα. Πλάκα κάνω με τις μαλακίες του ΠΙΣ. Ο οποίος σύλλογος όταν βγήκε στην επιφάνεια η υπόθεση, ξεκάθαρα είπε ότι γνώριζαν για την υπόθεση αλλά δεν έδωσαν σημασία στις καταγγελίες επειδή δεν μπορούσαν να έχουν στοιχεία και μαρτυρίες! Αν θυμάμαι καλά ο πρόεδρος του, στο Mega πρέπει να ήταν, έλεγε πως είναι δύσκολο να μαρτυρήσει ένας γιατρός εναντίον ενός άλλου. Με λίγα λόγια κόρακας κοράκου δεν βγάζει μάτι. Τυχαίο που μέχρι τώρα ελάχιστες αν όχι μηδαμινές ήταν οι περιπτώσεις που οδηγήθηκαν στα δικαστήρια και δικαιώθηκαν περιστατικά ιατρικής αμέλειας ή λάθους; Καθόλου.

Η τηγανιτή δούκισσα και οι φοιτητές

2011-11-08T08:47:00.002+02:00

Όπως υποσχέθηκα της Αχάπαρης, σήμερα θα σας μιλήσω για την καμένη δούκισσα, αν και το σωστό είναι η τηγανιτή δούκισσα. Όπου δούκισσα βάλε το γνωστό γλυκό και όχι την Κέιτ του Κέιμπριτζ ή την Καμίλα της Ουαλίας.

Αποφάσισα μια καλή ημέρα να κάμω δούκισσα. Πήρα τηλέφωνο μια φίλη και μου έδωσε οδηγίες. Σοκολάτα, κουβερτούρα, γάλα, μπισκότα κομμένα, τέσσερα αυγά, ένα βούτυρο. Η συνταγή άρχιζε ως εξής: Σε ένα μπεν μαρί λιώνουμε τη κουβερτούρα με το βούτυρο, αφού προηγουμένως έχουμε σπάσει τα μπισκότα. Στη συνέχεια ρίχνουμε τα αυγά τη σοκολάτα, τη ζάχαρη και το κονιάκ.

Η συνταγή δεν διευκρίνιζε ότι αφού λιώσει το βούτυρο κατεβάζουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά. Το άφησα πάνω να βράζει. Έτσι όταν έφτασε η ώρα να ρίξω τα αυγά, τα αυγά τηγανίστηκαν μέσα στη σοκολάτα και το βούτυρο. Ήταν ένα άθλιο θέαμα. Πραγματικά έκαμα τηγανητά αυγά μέσα στη σοκολάτα. Τα δύο πρώτα πρόλαβα και τα ανακάτωσα, έκοψαν αμέσως. Ένα μόνο θα πω, φανταστείτε το ασπράδι του αυγού να χρωματίζεται σοκολατί. Τα άλλα δύο, τα άφησα περισσότερη ώρα και τηγανίστηκαν. Μετά είπα να ρίξω και τα μπισκότα μπας και φτιάξει η κατάσταση… Τα σκάτωσα εντελώς και τα πέταξα.

Εδώ τελειώνει η ιστορία. Το επόμενο γλυκό που επιχείρησα ήταν το γαλατομπούρεκο για το Μοτορτζή. Άλλη πονεμένη ιστορία και αυτή. Γενικά, όσο τα τρώω, τόσο δεν καταφέρνω να τα κάμω.

Στο επόμενο θέμα. Περασμένη Παρασκευή ήμουν στη Λεμεσό. Η πόλη γίνεται μια κούκλα. Κυρίως η περιοχή γύρω από το Τεπάκ είναι άλλο πράμα. Τα έργα και οι σκαμμένοι δρόμοι να έλειπαν και θα ήταν μια χαρά. Το πανεπιστήμιο έφερε άλλο αέρα, έφερε ανανέωση. Ίσως να δημιουργήθηκαν κάποια προβλήματα όπως αυξημένη κίνηση, στάθμευση κτλ κτλ. Όμως όλες οι γειτονιές γέμισαν με μπαράκια, καφέ, εστιατόρια. Περπατάς στους δρόμους και συναντάς νέα παιδιά να μιλούν, να περπατούν, να κάθονται αμέριμνα.

Δεν μπορώ να καταλάβω με ποια λογική στη Λευκωσία το έστειλαν στο πυρ το εξώτερο στην Αγλατζιά. Δεν λέω, άπλα έχει εκεί, έκτισαν ωραίες εγκαταστάσεις. Αλλά είναι ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα στη μέση του πουθενά, αποκομμένο από την πόλη και τους κατοίκους της. Δεν λέει κάτι στους υπόλοιπους, οι μόνοι που είχαν κέρδος οι Αγλατζιώτες που είδαν τα ενοίκια των διαμερισμάτων τους να εκτινάσσονται στα ύψη.

Κατά τα υπόλοιπα τίποτε. Το πανεπιστήμιο πρέπει να είναι μέρος της πόλης στην οποία υπάρχει. Να γίνεται ένα πάρε δώσε. Οι φοιτητές να δίνουν ζωή στην περιοχή και η περιοχή να αναπτύσσεται. Να αγκαλιάζει τους φοιτητές, να τους κάνει μέρος τους και όχι να τους βλέπει σαν τη κότα με τα χρυσά αυγά ή ακόμη χειρότερο εσκεμμένα να τους κρατά στο περιθώριο (όσοι σπούδασαν στο Durham ξέρουν πολύ καλά για ποιο πράμα μιλώ).

Εδώ, δεν συμβαίνει τίποτα από τα δυο. Το πανεπιστήμιο δεν είναι μέρος της πόλης ούτε με την καλή ούτε με την κακή έννοια. Είναι κάτι ξένο, κάτι μακρινό που δεν κάνει καμιά διαφορά στην πόλη. Και είναι κρίμα. Μια πόλη έχει πολλά να κερδίσει από ένα πανεπιστήμιο. Όπως και το πανεπιστήμιο, όταν γίνεται μέρος της πόλης.

Να τη να τη, την πρωθυπουργό

2011-11-07T10:09:00.001+02:00

Αγαπητοί αναγνώστες, φίλοι, συγγενείς κυρίες και κύριοι

Θα σας εγκαταλείψω. Ξέρω ότι είναι κεραυνός εν αιθρία αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Σήμερα κιόλας, θα δώσω την παραίτηση μου από τη δουλειά, θα μαζέψω τα μωρά από το σχολείο, θα τελειώσει και ο Μοτορτζής από τη δουλειά και μετακομίζουμε Αθήνα!

Για να μην λέτε ότι τα μαθαίνετε από αλλού, ανακοινώνω ότι θα είμαι ο επόμενος πρωθυπουργός της Ελλάδας. Το όνομά μου συζητούν από τα χτες Παπανδρέου και Σαμαράς. Δεν το λένε ακόμη γιατί προσπαθούν να το φέρουν με τρόπο του Βενιζέλου.

Είναι δύσκολη δουλειά σε μια δύσκολη εποχή. Το έργο που με περιμένει είναι τιτάνιο. Εντάξει, υπάρχουν κάποια ρίσκα. Για παράδειγμα μέχρι το Φλεβάρη θέλουν να γίνουν νέες εκλογές. Θα φροντίσω μέχρι τότε να αγοραστούν υποβρύχια, αεροπλάνα και βαπόρια για μίζες. Θα εξασφαλίσω το μέλλον μου. Αμ τι, έτσι θα εγκαταλείψω τη δουλειά μου και να τρέχω στην ξενιτιά;

Μετά σε περίπτωση που δεν με θέλουν για άλλη μια τετραετία, θα γυρίζω τα πανεπιστήμια να δίνω διαλέξεις όπως τον Μπλερ και τον Κλίντον. Καλού κακού ένα σεξουαλικό σκάνδαλο θα το κάμω για να με θυμάται ο κόσμος και να έρχεται στις διαλέξεις μου.

Οι κόρες θα παίζουν στο Μέγαρο Μαξίμου. Κότζαμ αυλή έχει καιρός να αξιοποιηθεί. Θα στήσω κούνιες, τσουλήθρα, δέντρα για σκαρφάλωμα υπάρχουν. Και όταν θα γίνονται διαδηλώσεις, πρώτες θα ρίχνουν πέτρες και θα φωνάζουν. Αφού όπου γάμος και χαρά και η Βασίλω πρώτη. Σιγά μην γίνεται έτσι τζερτζελές και να λείπουν. Έχει και γρασίδι για το σκύλο. Ίσως να καλεί τα αδέσποτα της γειτονιάς για ένα σκυλοπάρτι. Και έχει γεμίζει η Αθήνα αδέσποτα. Εδώ οι άνθρωποι χάνουν τα σπίτια τους, οι σκύλοι θα τα κατάφερναν;

Τα απογεύματα, όχι όλα θα αφήνω την οικογένεια με τους φρουρούς και θα κατεβαίνω για βόλτες. Coύλα και Ασκάρ πότε θα πάμε για καφέ;

Όσο για το πρόγραμμα που θα εφαρμόσω θα βάλω στόχο να εξοικονομήσω λεφτά. Και θα βρω τρόπο.

Υγ. Οι πρωθυπουργοί παν κλαμπινγκ; Άκουσα για ένα καινούριο μαγαζί που άνοιξε με γαμάτη μουσική...

Ποτ πουρί ιδεών

2011-11-03T09:53:00.000+02:00

Έχω μεγάλο πρόβλημα. Να κάτσω σπίτι να κάνω καμιά δουλειά ή να πιάσω τους γυρούς; Ναι είμαι με άδεια, όσοι μπορείτε στείλτε νοητική συμπαράσταση στον Defiance.

Ψες έκαμα ένα κοτόπουλο πολλά ωραίο. Με μπέικον και κεφαλοτύρι.Θέλω να βάλω τη συνταγή στα ιστομαγειρέματα αλλά δεν πρόλαβα να το φωτογραφίσω, ο κόσμος πείνασε και σέρβιρα άρον άρον.

Δηλαδή αν κατάλαβα καλά η μόδα φέτος είναι φορούμε ό,τι ρούχα έχει η ντουλάπα μας; Μπλούζα από μέσα και ζακέτα από πάνω, στο ενδιάμεσο κάτι να κρέμμεται από κάτω το κολάν να εξέχουν οι κάλτσες από πάνω με μπότες;

Η φίλη μου η Κατερίνα έκαμε το πιο ωραίο cake με φουντούκια και nutella. Εδώ δεν υπάρχει δίλλημα θα φάω δύο κομμάτια.

Παίρνω τη μηχανή να βγάλω φωτογραφίες ένα σπίτι που είδα. Τ η Δευτέρα αναμένεται ανάρτηση.

Η Post που χάθηκε;

Εν πολλά χωρκάτικο που πεθύμησα φασόλια με ρέγκα;

Το δώρο του Μοτορτζή ακόμη να έρθει.

Είναι σοβαροί στο bebe shick πως το καλό το γράφουν το μπιμπ κατάστημά τους; Εβδομήντα ευρώ ένα ζευγάρι παπούτσια παιδικά; Έλεος.

Ιδιαίτερες ευχαριστίες σε ένα από τα πιο γελαστά κορίτσια που γνώρισα ποτέ. Είσαι μια πουρέκα.

Περί blogging

2011-11-01T09:18:00.000+02:00

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση, στάθηκε η Ράνια. Για να μην γράφω σεντόνια σε ξένα blogs λέω να πω τις σκέψεις μου στο δικό μου μαγαζί.

Το πιο σημαντικό είναι ότι ο κυβερνοχώρος δεν είναι όπως η γειτονιά μας, που άντε να μας δει η γειτόνισσα να βάζουμε τον γκόμενο σπίτι και να μας κάνει τουτούκι. Υπάρχει δυνατότητα να μας βλέπουν πολλοί, θεωρητικά όλος ο κόσμος και τα πάντα καταγράφονται. Αυτό το ξαναλέω για να γίνει απολύτως κατανοητό: ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ.

Επομένως, το θέμα δεν είναι αν θα καταλάβει ο Κωστής Γιαννής ποια είμαι. Είναι το τι συνέπειες υπάρχουν, σε συνδυασμό μάλιστα με την όλη μας διαδικτυακή δραστηριότητα. Παράδειγμα υποθετικό. Η Κοκκινοσκοφίτσα, για παράδειγμα, είναι blogger. Εκεί γράφει τις σκέψεις της, τις αγωνίες της. Μιλά συνέχεια για τον Κώστα που τον θέλει αλλά αυτός δεν της δίνει σημασία. Επίσης κάνει παράπονα για τη δουλειά της. Χαρακτηρίζει άχρηστους τους συναδέλφους της, και θεωρεί ότι ο διευθυντής της πήρε τη θέση επειδή έχει ξάδελφο βουλευτή. Από το Facebook τώρα και το Twitter δεν λείπει ούτε λεπτό. Κάθε μισή ώρα ανανεώνει το προφίλ της και διατυμπανίζει τι ωραία που είναι να μιλά στα κοινωνικά δίκτυα από τη δουλειά.

Λίγο πολύ όλοι ξέρουν ότι η Κοκκινοσκουφίτσα είναι η Μαρία Αντρέου (ποιο κοινό όνομα δεν θα μπορούσα να βρω). Το να μάθει ο Κώστας ότι η Μαρία κόβει φλέβες για πάρτη του και ότι γίνεται ρεζίλι δεν είναι και το καλύτερο. Το να μάθει όμως ο διευθυντής τι νιώθει για τον ίδιο και τη δουλειά είναι κάτι που δεν θα περάσει στο ντούκου.

Τον τελευταίο καιρό έχω δει πολλά άρθρα σε ελληνικές και ξένες εφημερίδες για την επίδραση των social media. Γίνονται απολύσεις, προσλήψεις, άτομα παίρνουν προαγωγή ή τίποτα, επειδή για πληροφορίες που ανέβασαν στο Facebook ή στο blog τους. Εταιρεία στην Αμερική ήθελε αυτός που θα προσλάβει να έχει πάνω από 1000 φίλους στο Facebook και μάλιστα τους ήθελε να είναι από ιδιωτικά σχολεία. Γονείς ανεβάζουν φωτογραφίες και πληροφορίες των παιδιών τους χωρίς να λογαριάζουν τι θα γίνει. Αυτές οι πληροφορίες μένουν. Σκεφτείτε το ενδεχόμενο, καθόλου απομακρυσμένο, σε 20 χρόνια αυτό το παιδί να μην μπορεί να βρει δουλειά γιατί θα είναι ήδη φακελωμένο ότι για παράδειγμα αρρωστά εύκολα, ή ότι είναι απειθάρχητο. Μην βιαστείτε να πείτε σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Ζούμε σε μια ζούγκλα και η επιβίωση, μοιάζει μπορεί να πει κανείς, με πόλεμο.

Όσο για το blogging το τι λέει ο καθένας είναι θέμα επιλογής. Ο χρυσός κανόνας πάντως, αναφέρει ότι για να αποφεύγουμε τα προβλήματα, στο blog μας δεν πρέπει να γράφουμε κάτι για κάποιον, που δεν θα του το λέγαμε και αυτοπροσώπως...

Στη Ράνια πάντως έγινε μεγάλη συζήτηση για το αν λέμε την αλήθεια. Εμένα δεν με προβληματίζει ιδιαίτερα το θέμα αυτό. Δεν θα θεωρήσω ότι η Sike λέει ψέματα ή ότι με εξαπάτησε αν μάθω ότι οι ιστορίες της ξεφεύγουν από την πραγματικότητα. Πρώτον επειδή απολαμβάνω αυτά που γράψει. Δεύτερο γιατί στο κάτω κάτω να έχω την απαίτηση να λέει την αλήθεια; Υπογράψαμε πουθενά συμβόλαιο ότι θα είναι the truth and nothing but the truth; Στόχος μου είναι μέσα από το blogging να περνώ καλά.

Για μένα το blogging είναι πάνω από όλα διασκέδαση. Γράφω γιατί περνώ καλά, γιατί «γνωρίζω» ενδιαφέροντες ανθρώπους, γιατί μαθαίνω νέα πράματα, γιατί μου δίνεται η ευκαιρία να είμαι μέρος μιας ομάδας, μιας παρέας που έχει κάτι να πει. Όμως θεωρώ ότι η μπλογκοκοινότητα δεν ανταποκρίνεται στην κυπριακή πραγματικότητα. Ίσως επειδή υπάρχει κάποιου είδους «ανωνυμία» οι συνbloggers αισθάνονται πιο άνετοι να εκφραστούν με ένα διαφορετικό τρόπο από ό,τι θα έκαναν αν τους γνώριζα από κοντά. Ίσως επειδή όντως έχουν μια διαφορετικότητα.

Ίσως πάλι να το ψειρίζουμε το θέμα περισσότερο από ό,τι πρέπει...

Η χαμένη γενιά

2011-10-31T09:11:00.000+02:00

Τον άρπαξε η άκρη του ματιού μου την ώρα που κατέβηκα βιαστικά στο φούρνο να αγοράσω γάλα (και μία twix εννοείται). Πάνε πόσα χρόνια, μπορεί και 20 από τότε που είχε να τους δω και όμως τον αναγνώρισα και τον θυμήθηκα. Όλη την παρέα. Τον Παναή, τον Άρη, τον Αντρέα. Πέρασε τόσος καιρός, με κόπο θυμήθηκα τα ονόματά τους...

Ήταν οι «αλήτες» της περιοχής. Τα παιδιά του περιθωρίου που κανείς δεν ήθελε. Που πάντα ήταν τιμωρημένα, πάντα παραπεταμένα, πάντα οργισμένα. Πλακώνονταν συνεχώς με όλους και με όλα, έσπαζαν πράματα.

Ήταν όλοι τους μεγαλύτεροι από μένα. Όταν γνωριστήκαμε ήμουν τρίτη δημοτικού, αυτοί, όσοι δεν εγκατέλειψαν, γυμνάσιο. Ένα πρωί, ένας θεός ξέρει γιατί δεν ήμουν στην τάξη, ήμουν στην αυλή και προσπαθούσα να φτάσω στο πιο ψηλό μονόζυγο. Σιγά μην έφτανα. Ώσπου με πλησίασε ένας από αυτή την παρέα και με βοήθησε. Έτσι, τους γνώρισα όλους. Δεν ήταν δα ότι γίναμε κολλητοί. Υπήρχε όμως μια αμοιβαία συμπάθεια. Δεν υπήρχε περίπτωση να τους δω και να μην τους πλησιάσω να μιλήσουμε. Δεν μπορώ να θυμηθώ τι λέγαμε ή τι ευχαρίστηση έβρισκαν να μιλούν με ένα νιάνιαρο.

Αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να μην με βοηθήσουν. Μου έμαθαν να σκαρφαλώνω πάνω σε κάτι τεράστια βαρέλια. Στην παιδική χαρά με τα σχοινιά κοίταζαν να μην βρεθώ από κάτω, πράγμα δύσκολο γιατί στο σκαρφάλωμα έπαιρνα χρυσό μεταλλείο, στην καντίνα αν ήμουν πίσω, μου έκαναν τόπο να περάσω μπροστά και φυσικά στα ψηλά τα μονόζυγα. Τώρα που το σκέφτομαι πρέπει να ήμουν το μοναδικό μωρό στο δημοτικό που είχα μπράβους. Καθάριζαν για μένα.

Ένας δάσκαλος πήρε είδηση τις παρέες μου. Με κατσάδιασε μπροστά σε όλη την τάξη και άκουσα ένα κήρυγμα μπλα μπλα μπλα μπλα για τις κακές παρέες. Δεν πτοήθηκα. Συνέχισα να τους μιλώ και να τους θεωρώ φίλους μου.

Ήταν η πιο αδικημένη γενιά παιδιών νομίζω που μεγάλωσε στην Κύπρο. Τα παιδιά που έζησαν τον πόλεμο του ’74. Έχασαν τα σπίτια τους, ίσως και μέλη της οικογένειάς τους, βρέθηκαν να μην έχουν τίποτε. Και κυρίως κατανόηση. Κάτι άσχημο να συμβεί σε κανένα παιδί σήμερα και πέφτουν πάνω του οι ειδικοί να το βοηθήσουν να ξεπεράσει το πρόβλημα. Ποιος ειδικός έσκυψε πάνω από εκείνα τα παιδιά; Ποιος νοιάστηκε για τα όσα πέρασαν, για τον τρόμο που έζησαν; Ποιος έκατσε έστω να τα ακούσει, να τους μιλήσει, να τα βοηθήσει να ξεπεράσουν την οργή τους. Να τους δείξει ένα διαφορετικό δρόμο από αυτό που βάδιζαν.

Δεν λέω ότι φταίει το σχολείο. Αλλά από το σχολείο ξεκινούσε το πρόβλημα. Οι γονείς τους αναγκαστικά βγήκαν στο μεροκάματο. Κοντά δεν υπήρχαν ούτε γιαγιάδες, ούτε παππούδες, πόσα άτομα να χωρέσει άλλωστε ένα μικρό σπιτάκι σε ένα συνοικισμό; Υπήρχαν δάσκαλοι που τα αγκάλιαζαν με αγάπη. Υπήρχαν όμως και πολλοί που τα έδιωχναν. Θύμωναν γιατί έρχονταν αδιάβαστα, απεριποίητα, γιατί τσακώνονταν συνεχώς και δεν κάθονταν ήσυχα στην τάξη.

Γίνεται τη μια μέρα να είσαι σπίτι σου μέσα στην προστασία της οικογένειάς σου και την επόμενη μέρα ο κόσμος σου να μετατρέπεται σε χίλια κομμάτια και εσύ να είσαι καλά; Γίνεται να είσαι θυμωμένος, τρομαγμένος, κανείς να μην σε ακούει και εσύ να είσαι καλά; Έγιναν πολλά λάθη με τα παιδιά του πολέμου. Απασχολημένοι όπως ήταν όλοι τους να κτίζουν τη χώρα, κανείς δεν ασχολήθηκε να κτίσει τις ψυχές των παιδιών.

Θα ήθελα να ξέρω τι έχει απογίνει ο Άρης, ο Παναής, ο Αντρέας. Να έχουν βρει άραγε το δρόμο τους; Να κατάφεραν μέσα από τις δυσκολίες, να έστησαν μια κανονική, όμορφη ζωή; Θα ήθελα η ιστορία να έχει ωραίο τέλος. Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Αμφιβάλλω όμως. Στην αληθινή ζωή, το τέρας δεν μεταμορφώνεται σε πρίγκιπα όταν το φιλήσει η αγαπημένη του. Παραμένει τέρας για πάντα.

Ο Ιωάννης και τα τανκς

2011-10-28T09:28:00.000+03:00

Την προηγούμενη φορά το μάθημα ήταν για την 1η Οκτωβρίου. Σήμερα η κόρη Α σας ενημερώνει για τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου. Ξεκινούμε το πρωί να τις ντύσω.

Κ1: Κόρη Α, Κ2: Κόρη Β, Μ: εγώ

Κ1:Μάμα γιατί δεν θα πάμε σχολείο;
Μ: Γιατί είναι αργία σήμερα, γιορτάζει η Ελλάδα.
Κ1: Τι γιορτάζει;
Μ: Το κούρεμα είναι η σωστή απάντηση, αλλά τελοσπάντων. Γιορτάζει το όχι.

Και τότε μπαίνει στην κουβέντα το πιτσιρτάκι, που μόνο όχι ξέρει να λέει επομένως γιορτάζει σήμερα. Αχάπαρη αν έμεινε κανένα κομμάτι γαλατομπούρεκο στείλε να κεράσω.
Κ2: Όχι κοτσιδάκι, όχι μαλλιά, όχι μπλούζα.

Κ1: Μάμα να σου πω τι έγινε στην Ελλάδα;
Μ: Πιες το γάλα σου και να μου πεις.
Κ1: Ήταν νύχτα. Οι Τούρκοι (σε μια ιστορία πάντα καλύτεροι κακοί είναι οι Τούρκοι. Italy eat my dust) ξύπνησαν τον Ιωάννη. Νοκ νοκ νοκ (χτυπά με το χεράκι της στον τραπέζι). Γεια σας (μα τι ευγενικό μωρό) θέλουμε την Ελλάδα σας, τους λέει. Όχι, όχι, όχι, τους λέει ο Ιωάννης η Ελλάδα είναι δική μας δεν σας τη δίνουμε. Όχι, όχι, όχι. Και τότε ο Ιωάννης θύμωσε και έβγαλε τα τανκς επειδή τον ξύπνησαν...

Λοιπόν γονείς να θυμάστε ότι αν τα βλαστάρια σας, σας ξυπνήσουν για οποιοδήποτε λόγο ένα Σάββατο, μια Κυριακή, έστω μια αργία που την έχετε για να κοιμηθείτε, μπορείτε να ακολουθήσετε το παράδειγμα του Ιωάννη και να βγάλετε τα τανκς.

Καλή ξεκούραση σε όλους.

Surprise!!!

2011-10-27T09:02:00.001+03:00

Happy Birthday! :)

Χορηγοί επικοινωνίας:

Άνθρωποι και γουρούνια

2011-10-25T09:44:00.000+03:00

"Κάτω γουρούνι από τον καναπέ". Αν πιάσετε τον εαυτό σας να λέει τη συγκεκριμένη φράση, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι βρίζετε τον άντρα σας. Μπορείτε, κάλλιστα, να καλείτε το κατοικίδιο σας ζώο να εγκαταλείψει τον καναπέ και να στρώσει αλλού να κοιμηθεί.

Πλάκα; Καθόλου. Όπως γράφει ο Πολίτης της μόδας στην Κύπρο τον τελευταίο καιρό, είναι τα παιδιά να έχουν για pet αγγλικό γουρουνάκι... Μην φανταστείτε γουρούνια που μεγαλώνουν και γίνονται 300 κιλά. Η συγκεκριμένη ράτσα βγάζει μικροσκοπικά ζώα μόλις ένα κιλό, ενώ το ύψος τους δεν ξεπερνά τα 40 εκατοστά. Δεν προκαλούν αλλεργία στους κατοίκους τους, δεν έχουν γούνα, τρώνε δύο φορές την ημέρα και πίνουν άφθονο νερό.

Η τιμή τους; Κρατηθείτε. Μπορεί να φτάσει και τα 1200 ευρώ. Και εδώ οι φίλοι του χοιρινού μπορούν να σκεφτούν πόσες πίττες μιξ ή πόσα κιλά λουκάνικα μπορούν να αγοράσουν με τόσα λεφτά.

Εύλογες απορίες που μου δημιουργήθηκαν διαβάζοντας το ρεπορτάζ.

Τα γουρούνια είναι κοινωνικά ζώα; Αν στο σπίτι υπάρχει δηλαδή σκύλος ή γάτος θα τα βρουν; Οι σκύλοι έγραψε ο Defiance θέλουν να νιώθουν ηγέτες και οι γάτοι θέλουν εδαφική κυριαρχία (όπως τον Έρογλου ένα πράμα). Τα γουρούνια τι στο καλό θέλουν για να είναι ευτυχισμένα;

Με τα κακκά τους τι γίνεται; Θέλουν περίπατο ή τους αρκεί ένα δοχείο με άμμο; Ή μήπως τα αμολούν όπου βρουν;

Αν στη διάρκεια καυγά αποκαλέσεις κάποιον γουρούνι στην παρουσία τους προσβάλλονται;

Αν κάποιο παιδάκι κάμει αναπαράσταση του γνωστού παραμυθιού με το Λύκο και τα τρία γουρουνάκια, ξέρουμε αν θα κτίσει σπίτι με άχυρα, με τούβλα ή με ξύλα;

Σε περίπτωση πολιορκίας (εξτρίμ παράδειγμα το ξέρω, αλλά ποτέ δεν ξέρεις), είναι κακό να σκεφτεί η οικογένεια που το έχει να το φάει;

Το καλοκαίρι που γεμίζει ο τόπος αδέσποτα γατιά και σκυλιά γιατί οι άχρηστοι, αναίσθητοι, αμπάλατοι, κακιασμένοι ιδιοκτήτες τους τα αφήνουν στους δρόμους γιατί τσιγκουνεύονται να τα πάρουν σε ένα ξενοδοχείο ή μαζί τους, θα βλέπουμε τώρα να αφήνουν και γουρούνια;

Πότε θα δούμε στις σελίδες των life style περιοδικών τα παιδιά της καλής μη χέσω κοινωνίας να φωτογραφίζονται με τα αγαπημένα τους γουρουνάκια αγκαλιά;

Υστερόγραφο. Λεβέντη σκύλε μου σε αγαπώ όσο τίποτα άλλο στον κόσμο και δεν θα σε αντάλλαζα ούτε με μια φάρμα γουρούνια. Τις νύχτες που έρχεσαι στον καναπέ και ζητάς αγκαλιές γλύφοντας το χέρι και το αυτί μου, τις φυλάω σαν θησαυρό.

Παρέες

2011-10-24T12:08:00.000+03:00

Αυτές τις μέρες κατάλαβα πόσο σημαντική είναι η επίδραση των φίλων. Εντάξει δεν έκαμα και την ανακάλυψη του αιώνα, το ξέρω.

Μέχρι πρόσφατα πρέπει να ήμουν η μεγάλη αυθεντία στη ζωή της κόρης Α. Αν και δεν ήταν ιδιαίτερα υπάκουη, δεν με αμφισβητούσε ιδιαίτερα. Αλλά τώρα κάτι αλλάζει και περνώ με δραματικό τρόπο στη δεύτερη, κάποτε και στην τρίτη μην σου πω και στην τέταρτη θέση. Σε λίγο με βλέπω εκτός αγώνα...

Την περασμένη βδομάδα πήγα να την πιάσω από το σχολείο. Την βρήκα με άλλα ρούχα γιατί έπιασε και έβαλε το κεφάλι της κάτω από το νερό. Γιατί αγάπη μου, έκανες αυτή τη βλακεία τη ρώτησα. Γιατί μου είπε η Φανή, απάντησε. Και όλο τέτοια έχουμε. Γιατί είπε η Φανή, γιατί παίζαμε με τον Κώστα, γιατί το έκανε και η Μαρία. Πίσω από κάθε αταξία, από κάθε ανταρσία κρύβεται και ένα όνομα. Δεν θεωρώ το παιδάκι μου αγγελούδι, κάθε άλλο. Φαντάζομαι στα γιατί άλλων γονιών θα κρύβεται το βλαστάρι μου.

Συζητώντας μαζί της κατάλαβα πως κατά βάθος ξέρει πως κάνει μαλακίες. Όμως αυτό δεν είναι αρκετό για να την σταματήσει. Η παρέα είναι πιο σημαντική από την τιμωρία και οι κολλητοί της ίσως να έχουν περισσότερη βαρύτητα από τους γονείς.

Αχ και βαχ. Οι φίλοι είναι κάτι πολύ σημαντικό στη ζωή μας. Εγώ δεν θα άντεχα χωρίς τις κολλητές μου. Στα δύσκολα, στα εύκολα, στις χαρές, στις λύπες. Είμαστε εκεί η μια για την άλλη. Σχέσεις σφυρηλατημένες, που ευτυχώς κρατούν γερά.

Στην ηλικία που είναι οι κόρες μου, οι φίλοι είναι μπελάς για τους γονείς. Τους λες, τους εξηγάς, τους μιλάς, τους δίνεις παραδείγματα και είναι λες και μιλάς του τοίχου. Γιατί ο κολλητός δεν το κάνει έτσι, γιατί ο κολλητός δεν θέλει και γιατί έχει άλλη άποψη. Γιατί μάμα η μάμα της Ελένης, την αφήνει να φορεί παπούτσια με τακούνια και θέλω και εγώ. Γιατί μάμα ούτε ο Γιώργος τρώει φρούτα. Γιατί ο Γιάννης κάνει τσουλήθρα από ψηλά.

Θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια. Δεν είχα φίλους που να με σπρώχνουν να κάνω μαλακίες. Αλλά (αχ αυτό το αλλά), ίσως να ήμουν εγώ το παιδάκι –φασαρίας. Με θυμάμαι να κουρδίζω την τάξη, την παρέα για κοπάνες, για φάρσες, για ανταρσίες. Την έβγαζα όμως καθαρή τις περισσότερες φορές. Στο δημοτικό ήμουν το αστέρι του σχολείου. Την γλύτωνα. Στο Γυμνάσιο ήμουν η πιο μικροκαμωμένη, δεν με υπολόγιζαν οι καθηγητές για φασαρία. και στο Λύκειο φορούσα την πιο κοντή φούστα του σχολείου... Εδώ τα σχόλια περιττεύουν.

Οι bloggers πάνε εκδρομή

2011-10-20T09:06:00.000+03:00

Ήταν μια χαρούμενη μέρα. Οι bloggers, που συμμετείχαν στον διαγωνισμό ήταν έτοιμοι να πάνε εκδρομή. Από νωρίς άρχισαν να καταφτάνουν στο σημείο, όπου συμφώνησαν να συναντηθούν, τη νέα πλατεία Ελευθερίας (yeah right) στολίδι της πόλης, όπως διαμορφώθηκε. Σιγά σιγά το πεζοδρόμιο άρχισε να γεμίζει. Ακόμη και η Πρασίναδα που έκοψε από το Σικάγο να έρθει ήταν στην ώρα της.

Μπήκαν όλοι στο λεωφορείο και έκατσαν στις θέσεις τους. Η Ράνια έσπρωξε πάντως, λιγουλάκι γιατί ήθελε να κάτσει δίπλα από τον Ινβίκτους και την Μπρέντα. Μόλις έκλεισαν οι πόρτες του λεωφορείου έγινε το έλα να δεις. Μα ίντα τραουθκιές επέσαν, ίντα τσατιστά. Η Μπρέντα έδωσε το σύνθημα για να αρχίσει το τραγούδι. Κυριακή γιορτή και σχόλη να ‘ταν η βδομάδα όληηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηη». «Το Fabulous πότε θα το πούμε;», ρώτησε ο Αντίχριστος.

Λίγο πριν από τη Λεμεσό, κοίταξαν προς τα αριστερά για να δουν τον πρώην σταθμό του Βασιλικού και τη Ναυτική βάση στο Μαρί. You never know πότε θα σου ζητήσουν να πεις που είναι.

Καθοδόν προς την Ινστιτζιώ, το λεωφορείο έκαμε στάση στη Λεμεσό για να μαζέψει και τους τόπακες bloggers. Η Αχάπαρη είχε ένα special request και έτσι πριν βγουν ξανά στον αυτοκινητόδρομο πέρασαν να δουν το τρίπατο. Η Πεκάτσα πάντως άρχισε να αγανακτεί. « Πότε θα φτάσουμε; Τι στο καλό μα εν στην Κύπρο τούτο το πράμα;» Παραδίπλα ο Φουρνόφκιος απολάμβανε το τοπίο και μάθαινε τις ταμπέλες για να κερδίσει τον επόμενο διαγωνισμό. Η Rosa του έλυνε κάθε απορία που προέκυπτε.

Με τις κατάλληλες οδηγίες του Μοτορτζή έφτασαν στα ακάμωτα της Πάφου. «Δεν υπάρχει τίποτα εδώ» διαμαρτυρήθηκε ο Νonis. «Ούτε καν μια ταβέρνα της προκοπής, πάμε παρακάτω ξέρω ένα καλό τοπούι για τζίζιμίζι» συμπλήρωσε η Post.

Καθοδόν προς την ταβέρνα ακούστηκε ένα ππππαααατ. «Α Παναϊα μου, ίντα που έγινε» διερωτήθηκε η BibiBoo. Κατεβαίνουν κάτω, έσκασαν δύο λάστιχα. Αναβρασμός μεγάλος. «Εγώ ξέρω να αλλάσσω λάστιχα» είπε ο Κυπριακόφων, αλλά θέλω βοήθεια». Ήταν μια δύσκολη στιγμή, ώσπου ανέλαβε δράση και ο Defiance. Βρήκαν τους κρίκους, βρήκαν τις βίδες και το λεωφορείο ήταν έτοιμο. Φυσικά έγιναν λέσσι τζαι ολόμαυροι, αλλά εισέπραξαν ένα ζεστό χειροκρότημα. «Εν ώρα τωρά να πω το Fabulous;» επετάχτηκε πάλε ο Αντίχριστος.

Ευτυχώς, σύντομα έφτασαν στην Κρήτου Τέρρα. Οι bloggers πεινασμένοι όπως ήταν έτρεξαν γρήγορα στην ταβέρνα. Όλοι εκτός από την Μις που είπε να ρίξει πρώτα μια ματιά στην τοπική αρχιτεκτονική. «Τι θα παραγγείλετε;» ρώτησε ο κύριος Πάμπος, ο ιδιοκτήτης. «Ε, φέρε μας ό,τι έσσεις τζαι μεν ρωτάς», πρόλαβε η Sike. «Αμαν αρχίσει ο καθένας να παραγγέλλει τα δικά του θα νυχτωθούμε».

Πράγματι, σε λίγη ώρα η κυρία Χαρούλα άρχισε να φέρνει τους μεζέδες. Χωρκάτικο λουκάνικο, αυκά με τες πατάτες, χαλλουμούδι σπιδκιάσιμο στα κάρβουνα, κεφτεδάκια, μια ωραία σαλάτα με ντομάτες της περιοχής (πολλά σημαντική λεπτομέρεια), πουρκουρούι, σουβλάκια και φυσικά σιεφταλιές. «Τις ξέρω τις σιεφταλιές, εν πολλά ωραίες», δήλωσε με εμφαντικό ύφος ο Αμερικλάνος. Από δίπλα η ElenaG εξηγούσε στον Vad πως φτιάχνουμε το πουρκούρι. «Με γιαούρτι είναι ποίημα» τον διαβεβαίωσε.

«Κύριο Πάμπο εν μας φέρεις τζαι λίο κρασί, έννε;» ρώτησε ο Ινβίκτους. «Τζαι λίη ζιβανία χωρκάτικη», συμπλήρωσε ο Μοτορτζής.

Το κέφι ανέβαινε σιγά σιγά. «Ένα κυπριακό τραγούδι εν ό,τι πρέπει» είπε η Θάλασσα. «Μα να μεν πω το Fabulous», επετάχτηκε πάλε, ξέρετε ποιος. «Κάτσε κάτω», διέταξε η JoyTears. Τώρα θα πούμε άλλα. «Τζείντο το μιτσί το τρίμματο τα μελισσιά τα μάθκιααααααααααααααααααααααααα», έριξε την ιδέα η Moonlight. Το χειροκρότημα της Red ήταν ενθουσιώδες. Η DrSpock έκαμε ένα γρήγορο search κατέβασε τους στοίχους και ξεκίνησε και εκείνη να τραγουδά.

Η μέρα άρχισε σιγά σιγά να σβήνει. Τους bloggers τους περίμενε η επιστροφή. Πρώτα όμως έκαναν ένα περίπατο στο χωριό, έφτασαν στην πλατεία όπου έπαιξαν χωστό, τρεχτό τζαι κάμηλο (αππήησε ο κάμιλος τζαι έκαμε κρι κρι για όσους δεν ξέρουν).

Στο τέλος κουρασμένοι μπήκαν στο λεωφορείο για την επιστροφή. Ο Αντίχριστος τραγούδησε επιτέλους το Fabulous.

Χωρκάτικος διαγωνισμός

2011-10-19T10:49:00.000+03:00

Κοπέλλες τζαι κοπέλια. Παρακαλώ ετοιμαστείτε για διαγώνισμα. Παρακαλώ κλείστε τα βιβλία, τα κινητά, πετάξετε ό,τι σκονάκια εκάμετε, Ινβίκτους σε σένα μιλώ γιε μου, που είσαι άξιος να βρεις το τέλειο σκονομηχάνημα, πάρτε βαθιές αναπνοές και πάμε.

Το θέμα μας σήμερα είναι εύκολο. Γυρίσαμε τη γη από άκρη σε άκρη. Το θέμα όμως είναι πόσο καλά ξέρουμε την Κύπρο; Όλη την Κύπρο, Αχάπαρη όχι μόνο τη Λεμεσό. Post και Μοτορτζή όταν λέμε να ξέρουμε την Κύπρο, εννοούμε τα μικρά χωριά τις κρυφές και όμορφες γωνιές της, όχι ταβερνάκια με μεζεκλούδκια χωρκάτικα που τα ξέρουν πέντε άτομα.

Ακολουθεί ένας κατάλογος με δέκα χωριά. Χωρίς να κάμετε search στο google μπορείτε να πείτε σε ποια επαρχία και περιοχή βρίσκονται; Και χωρίς να αντιγράφετε επίσης.

1. Ινστιτζιώ
2. Φάλια
3. Κούρδαλι
4. Πηαίνια
5. Αγρίδια
6. Απαισιά
7. Σαράντι
8. Αψιού
9. Κελλοκέδαρα
10. Αρχιμαντρίτα

11. Χωριό μπόνους η Αναρίτα

Ο νικητής εκτός από ένα παρατεταμένο χειροκρότημα κερδίζει την αγάπη μας, την εκτίμησή μας και μια εκδρομή στο χωριό της αρεσκείας του. Μπόνους θα έρθουμε όλοι οι μπλόγκερς για παρέα.

Η φυγή μέσα σου

2011-10-17T09:43:00.000+03:00

Παίζοντας στης γιαγιάς τους οι κόρες εντόπισαν κάτι παλιά χαρτιά που γλύτωσαν από τα συγυρίσματα –πετώ στον κάλαθο ό,τι βρω μπροστά μου. Ανάμεσα στα χαρτιά ήταν ένα κιτρινισμένο απόκομμα εφημερίδας. Έγραφε πάνω το όνομά μου, με μπλε μελάνι, ξεθωριασμένο από το πέρασμα του χρόνου. Ήταν ένα άρθρο της Ειρήνης Καρανασοπούλου στα Νέα.

Το βρήκα πάνω στο γραφείο μου πριν από καμιά δεκαριά χρόνια. Μέχρι σήμερα δεν ξέρω ποιος το άφησε. Ήταν λίγες μέρες πριν εγκαταλείψω τη συγκεκριμένη δουλειά. Δεν ήταν εύκολη απόφαση. Είχαμε ένα φανταστικό περιβάλλον, όλοι ήμασταν μια παρέα, εργαζόμασταν με πάθος με όρεξη. Το ένιωθα όμως ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ήταν λες και το μυριζόμουνα στον αέρα.

Όταν ανακοίνωσα την απόφασή μου να φύγω, έπεσαν πάνω μου να με φάνε. Που θα πας και εγκαταλείπεις κάτι καλό, εδώ είναι το μέλλον… Αποδείχθηκε πως είχα δίκαιο. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και ύστερα από τη φυγή και άλλων, το ονειρεμένο περιβάλλον μετατράπηκε σε κόλαση. Με ασπίδα στην πλάτη έπρεπε να κυκλοφορείς για να αποφύγεις τα πισώπλατα μαχαιρώματα. Δημιουργήθηκαν κλίκες, στην αξιοκρατία μπήκε ταφόπλακα και επιβίωναν όσοι ήταν κοντά στα αφεντικά.

Αποδείχτηκε πως το να φύγω, ήταν ίσως μια από τις πιο σωστές αποφάσεις που πήρα στη ζωή μου. Δεν ήταν εύκολη, κάθε άλλο. Φεύγοντας ένιωθα ότι άφηνα πίσω φίλους, ήταν και η αβεβαιότητα της νέας δουλειάς. Γενικά έτσι λειτουργώ. Μια και έξω. Όταν ξέρω ότι κάτι πρέπει να γίνει θα το κάνω όσο επώδυνο και δύσκολο να είναι. Δεν θα σπαταλήσω καιρό να το σκέφτομαι το θέμα. Θα πάρω την απόφαση, θα το κάνω και μετά προσπαθώ να το φέρω να δουλέψει.

Τότε, όταν το διάβασα ήμουν σίγουρη πως αυτός που μου το έδωσε προσπαθούσε να με αποτρέψει από το να φύγω. Σήμερα που το βλέπω και πάλι, έχω κάποιες αμφιβολίες. Ίσως όντως να επικροτούσε τη φυγή μου.

Η φυγή μέσα σου
Έρχεται σε κύματα, ακολουθεί μια περιοδικότητα που υπακούει στα γεγονότα, στους άλλους, στις εποχές, στα φεγγάρια ή στο τίποτα: η ασυγκράτητη, συχνά παράλογη, τάσης φυγής εγκατάλειψης των πάντων, αυτοπεριορισμού σε ένα μικρούλικο κύκλο, που δεν θα περικλείει τίποτα άλλο πέρα από το μωρό μου και από μένα και θα αφήνει απέξω ήχους, λέξεις και ερεθίσματα.
Κάθε φορά που το κύμα με σκεπάζει νομίζω ότι θα με κρατήσει για πάντα, ότι θα πνιγώ, και δεν θα μπορέσω ποτέ να αναπνεύσω. Ότι είμαι καταδικασμένη σε μια πραγματικότητα αφόρητη, αποτελούμενη από μεγάλα και μικρά χτυπήματα, τυχαίες κουβέντες και ειδήσεις για σκλάβους που πωλούνται στο Σουδάν και κανένας δεν δίνει σημασία, κι εγώ προσπαθώ να παρηγορηθώ με σχέδια και ουτοπικές διαφυγές.
Ναι ξέρω, η επιστροφή από τις διακοπές είναι ιδανική συγκυρία για να βυθιστώ σε ένα τέτοιο κύμα, προσπαθώ να επιστρατεύσω τις άμυνες του ορθολογισμού, τίποτα όμως χειρότερο είναι η γνώση ότι δεν μπορείς να φύγεις, εξεγείρεσαι μάταια και διογκώνεις την αδυναμία σου κι έπειτα δεν βγαίνουν οι λέξεις από το στόμα σου, μένουν εκεί κολλημένες…
Και μετά το κύμα περνά, φεύγει και χάνεται και αναπνέεις και ξέρεις εκεί γύρω στα μεσάνυχτα με την ησυχία εγκατεστημένη και την Άννα ήρεμη και ασφαλή ότι έτσι κι αλλιώς κουβαλάς τη φυγή μέσα σου, ότι έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν είσαι απολύτως παρούσα, έτσι δεν είναι;

Τα εφτά μου

2011-10-14T08:42:00.001+03:00

Το παιχνίδι πάει ως εξής. Ου καλά, ξέρετε τους κανόνες, οι περισσότεροι το έχετε παίξει.

Πρώτα όμως θα δώσω βραβεία. Τύμπανα, κόκκινο χαλί να στρωθεί παρακαλώ και πάμε.

Βραβείο Εδώ Λεμεσός, εδώ Λεμεσός στην Αχάπαρη.

Βραβείο Άννα Βίσση στον Αντίχριστο.

Βραβείο δύο κοπελούθκια στη She, Sike, Σμιλί, Αχάπαρη, Ευαγγελία, Δρακούνα και πάλι και σε μένα. Πριτς που δεν μπορώ να βραβεύω τον εαυτό μου.

Βραβείο φάγαμε την τούρτα μαζί στον Defiance. Μοτορτζή μου κάμνεις δίαιτα τι να σου κάμω. Και επιπλέον δεν αποκαλύπτεις το ΔΩΡΟ.

Αυτά. Τέσσερα είναι αρκετά.

Τώρα εφτά πράγματα που δεν ξέρετε για μένα.

1. Έχω συμμετάσχει σε παρέλαση, μερικώς! Όχι δεν ήμουν σημαιοφόρος στην παρέλαση των Στρουμφ. Στην πρώτη γυμνασίου, υπήρχαν και πιο κοντοί από μένα, η καθηγήτρια δέχθηκε να με αφήσει να παρελάσω. Στις πρώτες τρεις πρόβες βαρέθηκα και εγκατέλειψα για να τρέχω τα διαλλείματα πίσω από το Δημήτρη ή μήπως ήταν ο Γιώργος, σίγουρα δεν ήταν ο Αντρέας, whatever εκείνη την εποχή τα πράγματα ήταν απλά και αγνά, αντί να προχωρώ με βήμα εν δυο, εν δυο.

2. Το αυτοκίνητό μου μιλά γερμανικά. Κάτι πείραξα στα settings και μου το γύρισε στα γερμανικά. Θέλω να ελπίζω ότι το μήνυμα που βλέπω τις τελευταίες μέρες είναι για να μου πει πόσο με αγαπά και πόσο καλή οδηγό με βρίσκει και όχι ότι θέλει λάδια, ξύδια δεν ξέρω και εγώ τι.

3. Είδα τον τυφώνα Ρίτα που κοντά. Βασικά και να ήθελα να τον δω από μακριά δεν μπορούσα γιατί αποκλειστήκαμε με τον Μοτορτζή στα κούκουφα της Κούβας. Τρεις ώρες χωματόδρομο για να φτάσουμε και δεν μπορούσαμε να τηλεφωνήσουμε Κύπρο, να διαβεβαιώσουμε τους γονείς ότι ήμασταν καλά, γιατί ήταν κάτω ο τηλέγραφος. Τηλέφωνα; Τα ποια; Τέσπα, θεϊκή η Μαρία Λαγκόρντα, έκαμε καταδύσεις ο Μοτορτζής αλλά να μας πάρει και να μας σηκώσει ο αέρας. Τέτοια βροχή δεν έχω ξαναδεί. Για κάποιο διεστραμμένο λόγο τα κουνούπια επιβιώνουν των τυφώνων.

4. Όταν παντρεύτηκα ήμουν διπλή, εν ολίγοις γκαστρωμένη. Προγραμματίζαμε το γάμο δύο χρόνια πριν και δεν αντέξαμε δύο μήνες. Μετά λόγω επιπλοκών ακυρώσαμε το ταξίδι του μέλιτος. Η κόρη Α κρεμόταν από μια κλωστή. Τα κατάφερε, το παιδί μου είναι μαχητής. Και όταν την κράτησα στα χέρια μου, ένιωσα ότι κρατούσα τον κόσμο όλο. Κόρη Β αν θα διαβάζεις αυτό το blog σε καμιά δεκαριά χρόνια μην ζηλέψεις. Και η δική σου γέννηση ήταν ξεχωριστή.

5. Είμαι πολύ λιτοδίαιτη και εγκρατής. Στα δύο λίτρα παγωτό σταματώ.

6. Είδα όνειρο την Αχάπαρη. Ήταν μαυρομάλλα, χαμογελαστή, φορούσε ένα λουλουδάτο φόρεμα sixties και ήρθε με τον Λάρκο Λάρκου της Ομόνοιας να πάμε για καφέ.

7. Μου αρέσει το σεξ στην ύπαιθρο.

Το τραγούδι εξαιρετικά αφιερωμένο σε όλους. Να σηκώσουν το χέρι ψηλά όσοι το έχουν ξανακούσει.

Δώρο μου

2011-10-13T09:38:00.000+03:00

Θα σπάσω από το κακό μου. Ο Μοτορτζής μου είπε ότι μου αγόρασε ένα δώρο. Αλλά δεν είναι έτοιμο ακόμη. Και δεν μου λέει τι είναι. Ξέρει ότι η αναμονή είναι το χειρότερό μου και δεν μου λέει.

Τι προσπάθησα να τον καλοπιάσω, τι του το φέρνω από εδώ, το παίρνω από εκεί. Τίποτα βράχος. Ενώ άλλες φορές σπάει με την πρώτη, τώρα τίποτα. Αφήνω νύξεις, ρωτώ τυχαία, εκβιάζω. Τζίφος.

Τι δεν είναι έτοιμο ακόμα; Το iphone δεν είναι αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να μου πάρει iphone, πρόσφατα αγόρασα το HTC και είμαι ευχαριστημένη μαζί του. Παιδάκι δεν είναι, γιατί τότε θα έλεγα εγώ ότι δεν είναι έτοιμο ακόμη. Ναι ρε, ποιο είναι το πρόβλημα; Θέλω και τρίτο... Δεν μπορεί να είναι κάτι σε συσκευή, εκτός αν είναι το Kindle Fire. Ρούχα, παπούτσια, αρώματα αποκλείεται. Βιβλία no way. Βιβλιοθήκη ίσως; Όχι από αυτή πήραμε πρόσφατα.

Ποδήλατο έχω πει ότι χρειάζομαι, αλλά γιατί να μην είναι έτοιμο; Κομμάτι κομμάτι θα το φέρει και το συναρμολογεί; Ξέρω ότι θέλει να αλλάξει μηχανή. Λες να πάρει καινούρια και να μου δώσει την παλιά του; Αφού δεν φτάνουν τα πόδια μου στη γη να την οδηγώ.

Κανονικά θα έπρεπε να προβληματίζομαι που βρήκε τόσες αντοχές και δεν ομολογεί, αντί να με απασχολεί το δώρο. Θα βάλω μπρος τα μεγάλα μέσα. Στο σεξ πάνω. Αν αντέξει και εδώ, έχω μεγάλο πρόβλημα. Θα τον στείλω στη CIA να γίνει κατάσκοπος. Θα μεταναστεύσουμε οικογενειακώς Αμερική. Θα κάνουμε βόλτα στα πάρκα και θα ψηφίζουμε Δημοκρατικούς. Τα Σαββατοκυρίακα θα έρχεται η Πρασινάδα για καφέ. Έχω λαλήσει. Θέλω να μάθω τι είναι το δώρο μου.

100 στο 3 κόκκινο

2011-10-12T09:11:00.000+03:00

Η είδηση των ημερών δεν είναι ούτε τα πορίσματα, ούτε οι αγανακτισμένοι, ούτε ο πρόεδρος, ούτε το φυσικό αέριο.

Η κυβέρνηση, κάνοντας στροφή 180 μοιρών αποφάσισε να προχωρήσει στη δημιουργία καζίνο. Μην βιαστείτε να σχολιάσετε χαρά στο πράμα, κάθε γειτονιά έχει το μπούκικο και το online καζίνο της. Εδώ μιλούμε για πραγματικό καζίνο. Με πράσινη τσόχα, ρουλέτα και κόκκινα χαλιά. Να φορείς τα καλά σου και να πηγαίνεις.

Γουστάρω αυτή την αλλαγή, γιατί δείχνει την ωμή πραγματικότητα. Στο βωμό του χρήματος θυσιάζονται αρχές, ιδεολογίες τα πάντα. Χρειαζόμαστε χρήματα και θα τα έχουμε. Δεν ευνοούσαν τη δημιουργία καζίνο, τώρα είναι απαραίτητα.

Το αξιοσημείωτο, όμως είναι η χρονική στιγμή που αποφασίστηκε τέτοιο πράγμα. Μετά την έκρηξη στο Μαρί και με τη δημοτικότητα του προέδρου να έχει πιάσει πιο πάτο και από τον πάτο. Τόσα χρόνια το κυβερνών κόμμα άκουγε καζίνο και έβγαζε σπυράκια. Τι ότι θα χαλούσε ο κοινωνικός ιστός της Κύπρου, τι ότι θα καταστρέφονταν οικογένειες ακούγαμε. Λες και τώρα δεν υπάρχουν διαζύγια, δεν χάνονται εκατομμύρια στον τζόγο και τα στοιχήματα, δεν έχουν φαλιρίσει άνθρωποι επειδή δεν μπορούν να κουμαντάρουν το πάθος τους.

Ως διά μαγείας άλλαξαν γνώμη και είδαν την αλήθεια κατάματα. Αντί να τα παίρνουν οι παράνομοι, ας δημιουργηθούν καλύτερα νόμιμα καζίνο. Που και θα φορολογούνται, και θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας και θα φέρουν και τουρισμό. Επιπλέον, όλοι όσοι παίζουν στα κατεχόμενα θα ενισχύουν την κυπριακή δημοκρατία και όχι το ψευδοκράτος.

Το δεύτερο ζήτημα για τη χρονική στιγμή που αποφασίζεται, σκέφτομαι μήπως έχει να κάνει με το γεγονός ότι ο Αντώνης Φανιέρος είναι στη φυλακή; Εύκολο να το παίζουμε νταήδες, αλλά με τους πραγματικούς νταήδες δεν τα βάζουμε. Ενώ, τώρα με τον Μάστρε Αντώνιο στη φυλακή, ανοίγει ο δρόμος για τα καζίνο. Ποιος θα πηγαίνει στις λέσχες του, όταν θα έχει τη δυνατότητα της γκλαμουριάς ενός καζίνο; Θα δεχόταν να περάσει τέτοια απόφαση; Όχι. Θα έκανε τα πάντα για να μην περάσει, από απειλές και εκβιασμούς μέχρι φόνους. Ενώ τώρα εκεί που είναι περιορίστηκε η δύναμή του. Της φυλακής τα σίδερα δεν είναι μόνο για τους λεβέντες.

Brothers and sisters

2011-10-11T10:41:00.001+03:00

Βλέποντας τη σειρά Brothers and Sisiters, επιβεβαίωσα κάτι που το νιώθω εδώ και καιρό. Η πιο καθοριστική σχέση στη ζωή μας είναι με τα αδέρφια μας. Είτε για κακό είτε για καλό. Οι πραγματικοί μας φίλοι έρχονται αργότερα στη ζωή μας, το ίδιο και ο σύντροφός μας. Ο ρόλος των γονιών είναι περίεργος και μπορεί να φύγουν νωρίς. Αλλά τα αδέρφια μας είναι οι συνοδοιπόροι μας.

Μοιραζόμαστε γονίδια (για απορίες αποτίνεστε στην Πρασινάδα), εμπειρίες, συγγενείς, καυγάδες, αγάπες, ενίοτε και μίση. Και η σχέση με τα αδέρφια μας είναι καθοριστική. Η αδερφική δυναμική που αναπτύσσεται μέσα στις οικογένειες έχει τεράστια σημασία. Έρευνες λένε για παράδειγμα ότι τα μεγαλύτερα παιδιά μαθαίνουν πιο εύκολα να αναλαμβάνουν ευθύνες. Τα μεσαία μπορεί να είναι πιο διπλωμάτες σε σύγκριση με τα κυρίαρχα μεγαλύτερα τους. Επίσης τα μικρότερα αδέρφια αποφεύγουν ενδεχομένως λιγότερο τον κίνδυνο.

Οι ειδικοί αναζητούν τις ρίζες της αδερφικής αντιπαράθεσης. Πιστεύω δεν πρέπει να υπάρχει άνθρωπος από καταβολής του κόσμου που να μην έχει πλακωθεί με τα αδέρφια του. Μάλιστα έρευνες δείχνουν ότι τα νεαρά αδέρφια τσακώνονται περίπου κάθε 17 λεπτά. Σήμερα το πρωί, έπαιξα τον ΟΗΕ για το ποδήλατό τους. Έχουν ακριβώς τα ίδια ποδήλατα και πλακώθηκαν για ένα από αυτά. Για μια πέτρα, για μια κούκλα, για ένα αυτοκίνητο, για ένα παντελόνι, για ένα βρακί. Έχουν τα ίδια πράγματα και πάλι καταφέρνουν να μαλώσουν.

Ο σκληρός και άγριος κόσμος των αδερφικών σχέσεων θεωρείται πλέον ως καθοριστικός παράγοντας για τη διαμόρφωση της προσωπικότητας. Παλαιότερες έρευνες εστιάζαν στους γονείς, το DNA, και τα οικονομικοινωνικά δεδομένα. Δεν είναι μόνο αυτά.

Αν κρίνω από τον εαυτό μου η σχέση με την αδερφή μου είναι πολύπλοκη. Θα πω η σχέση με τις αδελφές μου γιατί αδελφή θεωρώ και την ξαδέλφη. Βαθιά και πραγματική αγάπη; Μπόλικη. Συμπαράσταση; Με το τσουβάλι. Κατανόηση; Να φαν και οι κότες (που λέει ο λόγος). Και όμως υπάρχουν στιγμές, που θέλω να τις πλακώσω και τις δυο στο ξύλο, ή να τις ρίξω κάτω από το δέντρο, όπως κάναμε μικρές. Φλαπ. Αλλά την ίδια στιγμή, ξέρω ότι θα είναι εκεί για μένα. Θα με ακούσουν και ας μην με κατανοούν. Με αγκαλιάζουν και όταν διαφωνούν μαζί μου. Το ίδιο κάνω και εγώ για αυτές.

Η σχέση με τα αδέρφια μας είναι όπως ένα ταξίδι στη ζούγκλα. Μπορεί να σε φάει το λιοντάρι, αλλά μπορεί να μεγαλώσεις όμορφα ανάμεσα στους λύκους όπως ο Μόγλης.

F1

2011-10-10T09:59:00.001+03:00

Είσαι νηπιαγωγείο και ζητάς από τη μαμά σου, να σου φτιάξει τη ζωγραφιά για να είναι ωραία. Δεν σε αγνοεί και να σε στείλει να τα κάνεις μόνος σου, σου γεμίζει το χαρτί σχέδια.

Είσαι σχολείο δεν μπορείς να λύσεις το πρόβλημα στα μαθηματικά, ο δάσκαλος αντί να σου δείξει πώς να οδηγηθείς στη λύση, σου βρίσκει τη λύση.

Είσαι έφηβος θέλεις να ξεσπάσεις, να τα σπάσεις και αντί να αμφισβητείς τους πάντες και τα πάντα συμβιβάζεσαι με τον πατέρα σου που σου αγοράζει το τελευταίο κινητό ή μηχανή.

Είσαι φοιτητής αντί να μάθεις να μαγειρεύεις, καταφεύγεις στα έτοιμα, στον Πακιστανό της γωνιάς για κεμπάμπ ή ακόμα χειρότερα σου στέλνει η μανούλα σου ταπεράκια από το πατρικό.

Πρέπει να παραδώσεις ένα πρότζεκτ και αντί να λιώσεις στις βιβλιοθήκες έχεις πονέσει τα δάκτυλα από το copy paste.

Σε έχει παραιτήσει ο «έρωτας» της ζωής σου και αντί να τρέξεις να ξηγηθείς μαζί του, κλαις στην αγκαλιά της μάνας σου, που σε παρηγορεί ότι φταίει ο άλλος.

Υπάρχουν ζητήμτα στη δουλειά, αλλά αντί να προτείνεις λύσεις, περιμένεις να ακούσεις τι θα πουν οι άλλοι για να συμφωνήσεις. Αν δημιουργηθούν προβλήματα, πάντα υπάρχουν άλλοι για να επιρρίψεις ευθύνες.

Θέλει βοήθεια το παιδί σου και το παραπέμπεις στον άλλο γονιό. Δεν κάθεσαι να το ακούσεις και να το συμβουλεύσεις.

Τα προβλήματα στο γάμο σου πολλαπλασιάζονται. Εσύ θεωρείς πως όλα είναι μέλι γάλα και πως έτσι είναι οι σχέσεις. Τρεις μήνες χωρίς να έχετε ακουμπήσει ο ένας τον άλλο, οι μόνες κουβέντες που ανταλλάζετε είναι για το πρόγραμμα του σπιτιού και πότε θα πάει το αυτοκίνητο για σέρβις. Δεν κάνεις κάτι για να διορθωθεί η κατάσταση. Στο κάτω κάτω υπάρχουν και οι σύμβουλοι γάμου.

Η οικονομία πάει από το κακό στο χειρότερο και αντί να παρθούν λύσεις περιμένουμε να μας σώσει το φυσικό αέριο.

Είσαι ο πρόεδρος της χώρας η κατάσταση είναι σκατά. Δεν προτείνεις λύσεις, απλά επιρρίπτεις ευθύνες σε όλους εκτός από εσένα και χτυπάς το χέρι σου στο τραπέζι λέγοντας ότι δεν παραιτείσαι.

Ο από μηχανής θεός. Καθόλου τυχαίο που γεννήθηκε από το αρχαίο ελληνικό θέατρο. Δική μας πατέντα. Έρχεται τσουπ, για να μας βγάλει από τα σκατά που εμείς κάναμε. F1, το μαγικό κουμπί πάνω στο πληκτρολόγιο. Κρίμα που δεν υπάρχει και στην πραγματική ζωή. F1.

Baaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaad news

2011-10-05T10:29:00.000+03:00

Ντίαρ αναγνώστερ (respect Post). Δεν θέλω να σε δυσαρεστήσω αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Κάνε την καρδιά σου πέτρα, σφίξε τα δόντια, πάρε κουράγιο και μην κλαις. Τα νέα δεν είναι καλά. Μα καθόλου καλά. Μακάρι να το έλεγα εγώ. Αλλά το λέει και η επιστήμη.

Μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος για καρκίνο του φάρυγγα στους άνδρες λόγω στοματικού σεξ, από ότι λόγω του καπνίσματος εκτιμά τώρα νέα αμερικανική μελέτη. Οι ερευνητές του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Οχάιο εξέτασαν δείγματα 271 καρκινικών όγκων που συνέλεξαν μέσα σε διάστημα 20 ετών. Διαπίστωσαν λοιπόν ότι οι περιπτώσεις καρκίνου που οφείλονταν στον ιό των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV) εκτινάσσονταν στο 72%.

Όπως προβλέπουν οι επιστήμονες με σχετική τους δημοσίευση στο επιστημονικό έντυπο Journal of Clinical Oncology, μέχρι το 2020 οι καρκινικοί όγκοι που σχετίζονται με τον σεξουαλικώς μεταδιδόμενο ιό, οι οποίοι φάνηκε ότι εμφανίζονται συχνότερα στους άνδρες, θα εμφανίζονται συχνότερα και από τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, που επίσης οφείλεται στον HPV.

Είναι τρομερό. Στο δίλλημα τσιγάρο ή γλυφομούνι να νικά η νικοτίνη. Ίντα τζαιρούς εφτάσαμε... Να θέλει να ευχαριστηθεί το πλάσμα και να σκέφτεται ότι μπορεί να προκαλέσει κακό στον σύντροφό του.

Υγ. Ανάλογη εικόνα, χωρίς να αποτρέψω ενδεχόμενο να ξιπαστεί ο μάστρος της Αχάπαρης δεν βρήκα.

Σύνδρομα

2011-10-04T09:37:00.000+03:00

Είμαι στη φάση που περνούν αρκετοί γονείς. Μήπως οι κόρες έχουν κάποιο σύνδρομο; Εντάξει, δεν ακούγεται και πολύ καλό έτσι όπως το λέω.

Δεν υπάρχει περίπτωση να μπω σε site για παιδιά, να ξεφυλλίσω περιοδικό και να μην πέσω σε ένα κατεβατό σύνδρομα. Σύνδρομο υπερκινητικότητας, ελλειμματικής προσοχής, διαταραχή προσοχής, δυσλεξία, δεν ξέρω και εγώ τι άλλο υπάρχει.

Οι μισοί και βάλε από τους γονείς που ξέρω, έχουν περάσει την πόρτα του ψυχολόγου και του ειδικού. Ο γιος μου δεν καθόταν ήσυχος στην τάξη, η κόρη μου δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί σε κάτι, έχω ανησυχίες, έχω έννοιες.

Από τέτοια μπορώ να γράψω βιβλίο. Βεβαίως κάτι τέτοια λέω, υποστηρίζει ο Def και για αυτό δυσκολεύομαι μετά να βρω babysitter. Αλλά τι μαλακίες θα λέω τώρα; Δεν θα τις έλεγα άτακτες. Είναι ανεξάρτητες, πεισματάρες με πολλή δόση φαντασίας και ακατάσχετη όρεξη για παιχνίδι. Δεν κάθονται λεπτό, είναι μέσα στον ενθουσιασμό, συνεχώς τρέχουν για να προλάβουν, να παίξουν με όλα τα παιχνίδια.

Δεν αντέχουν να δουν DVD περισσότερο από 10 λεπτά. Θα εγκαταλείψουν την τηλεόραση ανοιχτή και θα βγουν έξω στην αυλή να αλωνίζουν, να σκαρφαλώνουν, να κάνουν ποδήλατο.

Στο σχολείο είναι σχετικά καλές. Που και που δεν λείπουν οι παρατηρήσεις για τη μεγάλη ότι αφήνει σύξυλη τη δασκάλα που κάνει μάθημα, για να πιάσει κουβέντα με τις φίλες της ή να πάει να παίξει. Γιατί αγάπη μου δεν έκατσες στο μάθημά σου; τη ρωτώ. Βαρέθηκα, είναι η συνηθισμένη της απάντηση.

Τώρα τι να της πω. Την καταλαβαίνω απόλυτα. Πήγα πανεπιστήμιο για να καταφέρω να βγάλω ολόκληρο μάθημα χωρίς να σηκωθώ από την καρέκλα μου, χωρίς να γράψω σημειώματα στις διπλανές, να πειράξω αυτούς που κάθονταν πίσω. Και πολύ μουρμούρα. Πουρ πουρ πουρ πουρ. Στο γυμνάσιο στο μέσο της χρονιάς μας χώριζαν από τη διπλανή, επειδή δεν σταματούσαμε να μιλούσαμε. Μήπως είχαμε κάποιο σύνδρομο;

Οι δικές μας ήταν, βέβαια άλλες εποχές. Σήμερα δεν δικαιολογείται ένας γονιός να μην προσέχει κάποια πράγματα που δεν είναι σωστά στη συμπεριφορά του παιδιού τους.

Αλλά μήπως το παρακάνουμε; Είναι δυνατόν τόσα παιδιά να πάσχουν από διάφορα σύνδρομα; Και άντε αν είναι κάτι που μπορεί να αντιμετωπιστεί με ένα καλό δάσκαλο για παράδειγμα να το καταλάβω. Το γεγονός ότι κυκλοφορούν ψυχοφάρμακα για μωρά; Το γεγονός ότι τόσα πολλά μωρά πίνουν φάρμακα;

Δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι είναι και η εύκολη λύση. Αντί να διαλύεσαι κυνηγώντας ένα ζωηρό μωρό, του δίνεις για παράδειγμα Ritalin, που είναι ένα φάρμακο υποτίθεται για υπερκινητικά παιδιά και το έλυσες το πρόβλημα. Για το συγκεκριμένο μπορώ να γράψω ολόκληρη διάλεξη.

Τέσπα. Προβληματίζομαι. Γιατί όσο και να λέω ότι πρέπει να είμαι cool, να μην φτάνω στο σημείο να παραείμαι cool και να μην βλέπω τις αλήθειες που είναι μπροστά μου.

Καιρός

2011-10-03T09:22:00.000+03:00

Όσο μεγαλώνω, μου φαίνεται γίνομαι ολοένα και πιο σοφή. Εντάξει, το παραλέω, ίσως να μαθαίνω λίγο περισσότερα πράγματα. Και ένα από αυτά, είναι να μην τα βάζω με το χρόνο. Έχω καταλάβει πως είναι φορές που δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Ούτε να επιβραδύνω, ούτε να επιταχύνω καταστάσεις.

Δεν έγινα υπομονετική, το αντίθετο μάλιστα.

Κάποια πράγματα, κάποιες καταστάσεις, κάποιοι άνθρωποι θέλουν τον καιρό τους.Καιρός φέρνει τα λάχανα καρός τα παραπούλια, λέει η παροιμία. Ό,τι και να κάνω αν δεν έρθει η ώρα τους τίποτα δεν γίνεται. Δεν είναι εύκολη η παραδοχή. Ώρες ώρες μοιάζει με ήττα. Και η ήττα δεν καταπίνεται με τίποτα.

Λέμε ότι τα πάντα συμβαίνουν για ένα σκοπό. Ίσως να είναι έτσι. Αυτό όμως είναι κάτι που δεν το συνειδητοποιούμε την ώρα που γίνεται. Είναι η σοφία, η γνώση, που έρχεται εκ των υστέρων. Που γλυκαίνει ο πόνος και που είμαστε τυχεροί αν μάθαμε κάτι από την ιστορία που ζήσαμε.

Υπάρχει για κάθε τι, και καιρός για κάθε πράγμα κάτω από τον ουρανό.
καιρός να γεννιέται κανείς, και καιρός να πεθαίνει
καιρός να φυτεύει, και καιρός να ξεριζώνει το φυτεμένο•
καιρός να φονεύει, και καιρός να γιατρεύει
καιρός να καταστρέφει, και καιρός να οικοδομεί
καιρός να κλαίει, και καιρός να γελάει
καιρός να πενθεί, και καιρός να χορεύει
καιρός να διασκορπίζει πέτρες, και καιρός να μαζεύει πέτρες
καιρός να αγκαλιάζει, και καιρός να απομακρύνεται από τον εναγκαλισμό
καιρός να αποκτήσει, και καιρός να χάσει
καιρός να φυλάττει, και καιρός να απορρίπτει
καιρός να σχίζει, και καιρός να ράβει
καιρός να τηρεί σιγή, και καιρός να μιλάει
καιρός να αγαπήσει, και καιρός να μισήσει
καιρός πολέμου, και καιρός ειρήνης

(Εκκλησιαστής 3, 1-8)

Υγ. Θέλω πολλά να πάω σε συναυλία των Coldplay. 24 Οκτωβρίου κυκλοφορεί το νέο τους cd. Έχω το Paradise, όσοι θέλουν να τους το στείλω. (το έχω ξαναβάλει το τραγούδι ή μου φαίνεται;)

Γιορτάζει η Κύπρου μας

2011-09-30T09:44:00.002+03:00

Πρωινός διάλογος στο αυτοκίνητο

Κ1: Κόρη Α, Κ2: Κόρη Β, Μ: εγώ

Κ1: Να, να τη σημαία της Κύπρου μας. Μάμα γιορτάζει η Κύπρου μας.

Κ2: Κύπου μας (για κάποιο λόγο το μικρουλάκι είναι παπαγαλάκι. Ότι λέμε επαναλαμβάνει τις τελευταίες δύο συλλαβές).

Μ: Μάλιστα. Τι ακριβώς γιορτάζει;

Κ1: Είναι η γιορτή της.

Μ: Η γιορτή της είναι, αλλά γιατί είναι η γιορτή της;

Κ1: Γιατί έφυγαν οι Άγγλοι, και ήρθαν κάτι στρατιώτες με τα όπλα τους και θα κάνουμε παρέλαση.

Μ: Πως έφυγαν οι Άγγλοι αγάπη μου;

Κ2: Κακκά. Μάμα κακκά.

Μ: Κόρη έκαμες κακκά; Πριν λίγο σε κοίταξα, θα πάμε στο σχολείο να τα αλλάξουμε.

Κ1: Οι Άγγλοι έφυγαν γιατί δεν τους δίναμε φαγητό και λεφτά.

Μ: Τι εννοείς δεν τους δίναμε φαγητό και λεφτά;

Κ1: Ήθελαν φαγητό και λεφτά και δεν τους δίναμε και έφυγαν. Στους Άγγλους δεν πρέπει να δίνουμε φαγητό και λεφτά.

Μ: Όταν θα μας ζητήσουν να μην τους δώσουμε τότε, αλλά χλωμό το βλέπω το ενδεχόμενο.

Κ2: Κακκά.

Μ: Το είπαμε. Πάμε σχολείο να σε αλλάξουν.

Κ1: Μάμα γιορτάζει η Κύπρου μας. Happy Birthday to you. Happy Birthday to you...

K2: Άπι Μπεθεϊ

Άτε εβίβα. Να ζήσει η Κύπρου μας και ας χάσαμε την αργία.

Τα δέκα που τρέχουν

2011-09-29T08:42:00.002+03:00

Την έμπνευση την πήρα από την Αχάπαρη. Ακολουθεί λίστα με τα δέκα πιο άσχημα αυτοκίνητα. Θα περιοριστώ στα μοντέλα που κυκλοφόρησαν τα τελευταία χρόνια για να είμαι δίκαιη. Κυβικά, κατανάλωση, αξεσουάρ δεν παίζουν ρόλο. Είναι ένα υποκειμενικό countdown με μόνο κριτήριο την εμφάνιση.

10. Ξεκινούμε με ένα πανάκριβο αυτοκίνητο. Ό,τι θυμίζει αυτοκίνητα σε καρτούν δεν χρειάζεται να το πω, είναι φως φανάρι. Το σχήμα της Lotus είναι περίεργο. Γενικά, όμως τα Lotus είναι περίεργα. Η δε οροφή του είναι λες και κάποιος του έδωσε γροθιά. Το κοιτάζω και προσπαθώ να δω γιατί κάποιος να δώσει μια σέσουλα ευρώ να το αγοράσει. Δεν βρίσκω λόγο. Πάω στοίχημα ότι καλά καλά δεν θα χωρεί carseat στο πίσω κάθισμα.... Εντάξει, για το τελευταίο κάνω πλάκα. Τέλοσπαντων, άποψή μου είναι ότι δεν θωρκέται.

9. Αν δεν είσαι ο Τσιπς, ο Ντίμης Μαυρόπουλος, ο Βαχάν Τερζιάν δεν δικαιολογείσαι να οδηγείς ένα Subaru Impreza. Ούτε δικαιολογείσαι να αφήνεις ανοιχτά τα παράθυρα για να ακούγεται η μουσική που πουμπουρίζει. Και ακόμη περισσότερο στα φανάρια να κοιτάς δεξιά και αριστερά αν σε βλέπουμε και να γκαζώνεις την ώρα που ξεκινάς. Πάρτο απόφαση. Είναι ένα άσχημο αυτοκίνητο. Η μόνη χρησιμότητα που μπορώ να σκεφτώ είναι να απλώνεις τα ρούχα πάνω στο πισινό το σπόιλερ.

8. Όσο μου αρέσει το B class (εβίβα Φίλιπ) τόσο δεν αντέχω το A class. Και νομίζω για αυτό ευθύνονται τα μούτρα του. Εκείνη η ευθεία γραμμή που ξεκινά από τα φανάρια για να καταλήξει στην οροφή κάτι μου κάνει. Το βρίσκω άσχημο.

7. «Ε, το μάστρο. Έτσι θα είναι το νέο μας αυτοκίνητο». «Μα πως δηλαδή;» «Έτσι. Όπως ένα κουτί των παπουτσιών με τέσσερις τροχούς». Και κάπως έτσι γεννήθηκε το Nissan Cube.

6. Ύστερα από υπόδειξη του Invictus μπάινει και το Fiat στη λίστα. Μα σαν να τζαι μοιάζει με το Cube; Αν είχα τους σχεδιαστές θα τους μηδένιζα για αντιγραφή.

5. To Audi A2 είναι απερίγραπτο. Προσπαθώ να σκεφτώ με ποιο σκεπτικό η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία αποφάσισε να προωθήσει την παραγωγή του. Δεν βρίσκω.

4.Μην πέσετε να με φάτε. Το καταλαβαίνω είναι ακριβές, είναι δυναμικές, πατάς γκάζι και απογειώνονται. Αλλά η Ferrari Enzo δεν παύει να είναι ένα κακάσχημο αυτοκίνητο. Καταρχήν οι πόρτες είναι άβολες. Τα μούτρα του θυμίζουν καρχαρία σφυροκέφαλο. Άσε που είμαι σίγουρη πως οδηγώντας το θα νιώθεις ότι κάθεσαι στην άσφαλτο, τόσο χαμηλό είναι.

3. Yaris verso. Το να έχει κάποιος Υaris το καταλαβαίνω. Το να θέλει το Corolla Verso επίσης το καταλαβαίνω. Αλλά το να θέλει το Yaris verso μόνο διαστροφή μπορεί να χαρακτηριστεί.

2. Καθοδόν προς την κορυφή βρίσκουμε το Juke. Μόνο ένα τρόπο μπορώ να σκεφτώ πως το σχεδίασαν. Μεθυσμένος ο σχεδιαστής της Nissan βγήκε τσάρκα στους δρόμους του Τόκιο ένα βράδυ. Κάθισε στην άκρη του πεζοδρομίου για λίγη ώρα και μετά πήγε στο γειτονικό μπαρ. Το πρωί πήγε πιντομένος στο γραφείο. Μόλις τον είδαν τον ρώτησαν αν είναι έτοιμο το αυτοκίνητο που σχεδίαζε. Άρπαξε ένα μαρκαδόρο και το έκαμε. Ο υπεύθυνος παραγωγής, επίσης ήταν με τα ποτά του. Και έτσι γεννήθηκε το juke.

1. Εντάξει, το ένα τέταρτο της Κύπρου το κρατά και καμαρώνει για τα πολλά λεφτά που έδωσε να το αποκτήσει. Αυτό δεν σημαίνει τίποτε. Το Cayenne ήταν είναι και θα παραμείνει ένας όγκος σιδερικών, χωρίς χάρη και χωρίς τίποτα το ιδιαίτερο. Επιπλέον έρευνες έδειξαν ότι είναι επικίνδυνο. Οι οδηγοί του αισθάνονται τόσο σίγουροι για το αυτοκίνητο τους που προχωρούν τζαι όποιον πάρει ο χάρος.

Χ vs Y

2011-09-28T11:28:00.000+03:00

Αρρώστιες. Κακό πράμα, μακριά μας να μείνουν.

Το σκορ μεταξύ του Μοτορτζή και εμού πρέπει να είναι 10-1. Δέκα φορές αρρώστησε ο husband και μια εγώ. Πράγμα που με κάνει να πιστεύω ότι εκτός από όλες τις χάρες που έχω, έπαιξε ρόλο και η θεωρία της εξέλιξης στο να είμαστε μαζί. Με επέλεξε το ασυνείδητό του γιατί έχω καλά γονίδια και έτσι θα μπορέσει να διαιωνιστεί το είδος.

Δεν είμαστε η εξαίρεση, αντίθετα ο κανόνας. Το λένε και οι έρευνες. Οι γυναίκες είναι το ισχυρό φύλο και οι άνδρες το ασθενές από άποψη υγείας και αντοχής στις ασθένειες, καθώς οι πρώτες έχουν πιο δυνατό ανοσοποιητικό σύστημα και είναι λιγότερο πιθανό να εμφανίσουν καρκίνο.

No wonder, που στις αγγελίες κηδειών βλέπεις συνήθως γυναίκες άνω των 80 και άντρες κάτω των 70. Οι κακεντρεχείς μπορούν να πουν ότι δεν μας αντέχουν και ότι τα τινάσσουν μια ώρα γρηγορότερα για να ησυχάσουν. Bullshit.

Η ουσία είναι ότι στους ανθρώπους, όπως και σε άλλα θηλαστικά, τα θηλυκά ζουν περισσότερο από τα αρσενικά και είναι πιο ικανά να καταπολεμούν διάφορα επεισόδια «σοκ» στην υγεία τους, όπως μολύνσεις και τραύματα. Σύμφωνα με τον επικεφαλής της έρευνας αυτό οφείλεται στο χρωμόσωμα Χ, που αυξάνει τις άμυνες του γυναικείου ανοσοποιητικού συστήματος και την ανθεκτικότητά του στον καρκίνο.

Σημείωση: Οι γυναίκες έχουν δύο χρωμοσώματα Χ, ενώ οι άνδρες ένα χρωμόσωμα Χ και ένα χρωμόσωμα Υ. Με λίγα λόγια, φάτε τη σκόνη μας.

Το χρωμόσωμα Υ περιέχει λιγότερα γονίδια, με συνέπεια οι άνδρες να μην μπορούν να αναπληρώσουν πλήρως την έλλειψη του δεύτερου χρωμοσώματος Χ και έτσι να έχουν συνολικά μια έλλειψη γονιδίων που εμπλέκονται στο ανοσοποιητικό σύστημά τους.

Ασθενές φύλο my ass. Τιμωρία, όποιος ισχυριστεί ξανά κάτι τέτοιο.

Απεργίας ανάγνωσμα

2011-09-27T11:47:00.000+03:00

Ακούω επιχειρήματα από τη μια πλευρά, ακούω και από την άλλη. Η ουσία είναι από τις 11 το πρωί χιλιάδες μαθητές είναι στους δρόμους γιατί οι δάσκαλοι απεργούν. Ευτυχώς η πεθερά μου είναι σπίτι και θα παραλάβει τη μεγάλη, διαφορετικά θα έγραφα άδεια. Υποθέτω οι περισσότεροι γονείς, τουλάχιστον αυτοί που έχουν παιδιά ηλικίας νηπιαγωγείου και δημοτικού θα πέρασαν το άγχος που να τα αφήσουν.

Αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Η Παιδεία κατέβασε ρολά και οι δάσκαλοι – καθηγητές συμπεριφέρονται σαν κακομαθημένα μωρά. Όχι όλοι, οι περισσότεροι όμως.

Εγώ δεν είμαι από αυτούς που χαρακτηρίζουν τους εκπαιδευτικούς χαραμοφάηδες. Αναγνωρίζω ότι είναι ένα δύσκολο επάγγελμα. Εδώ τα δικά μου δύο είναι και είναι στιγμές (πολλές) που δεν τα αντέχω. Πόσο μάλλον να έχω 25 (ξένα). Το να είσαι δάσκαλος, πρέπει να είναι βάσανο.

Αλλά, ας μην ξεχνάμε, ότι το επέλεξαν. Αν το επέλεξαν για λάθος λόγους, βλέπε γρήγορος διορισμός (ή τουλάχιστον έτσι ήταν μέχρι πριν λίγο καιρό), πολύ καλός μισθός, καλή σύνταξη και μάλιστα στα 60, τρεις μήνες τουλάχιστον διακοπές το χρόνο, αργίες, χωρίς το φάσμα της απόλυσης, εμ ας πρόσεχαν.

Και δεν γίνεται σε μια τόσο δύσκολη περίοδο να θέλουν να την βγάλουν καθαρή. Δεν γίνεται. Πόσοι εκπαιδευτικοί έχασαν τη δουλειά τους τον τελευταίο καιρό; Κανένας. Πόσοι στον ιδιωτικό τομέα; Χιλιάδες. Πόσοι εκπαιδευτικοί δεν πήραν αύξηση; Κανένας. Πόσοι στον ιδιωτικό τομέα; Πάλι χιλιάδες. Πόσοι εκπαιδευτικοί πήραν ΑΤΑ; Όλοι. Πόσοι στον ιδιωτικό; Χαχα μα υπάρχει τέτοιο πράμα;

Σε κανένα δεν αρέσει να χάνει κεκτημένα και δικαιώματα. Ένα ζευγάρι φίλων μου και οι δυο δάσκαλοι θα δουν το οικογενειακό τους εισόδημα να μειώνεται. Είχαν κάνει σχέδια με τα λεφτά που έπαιρναν, τώρα θα πρέπει να τα διαφοροποιήσουν. Δεν είναι ωραίο. Μακάρι να μπορούσαν να παίρνουν αυτά που θέλουν και ακόμη περισσότερα. Αλλά όταν δεν υπάρχουν άλλες εναλλακτικές, τι να γίνει;

Τουλάχιστον, ένα σταθερό και παρά τη μείωση καλό εισόδημα θα μπαίνει στο σπίτι τους. Ας μην μιλήσουμε για οικογένειες που μετρούν και το παραμικρό ευρώ, γιατί διαφορετικά θα πέσει πείνα. Ας μην μιλήσουμε για την απελπισία, να έρχεται τέλος του μήνα και να μην υπάρχουν λεφτά στο σπίτι για τα απαραίτητα.

Η απεργία των εκπαιδευτικών στέλνει το χειρότερο μήνυμα στην κοινωνία. Τους κάνει να φαίνονται αναίσθητους και εγωκεντρικούς που κλείνουν τα μάτια στα πολλά προβλήματα που υπάρχουν.

Το χειρότερο είναι που στο πλευρό των απεργούντων είναι και το φοιτητικό κίνημα. ΕΛΕΟΣ. Βρείτε μου άλλη χώρα, που οι φοιτητές αντί να είναι στους δρόμους, να αμφισβητούν και να διαλύουν τα πάντα, να φωνάζουν για τα κεκτημένα ενός επαγγέλματος, το οποίο ακόμα δεν έχουν εξακολουθήσει. Είναι ή δεν είναι ο απόλυτος ξεπεσμός;

Βάλε τ' άσπρα σου

2011-09-26T10:33:00.000+03:00

Το πρωί η μεγάλη ήθελε να φορέσει άσπρη φούστα. Δεν χρειάζεται να πω ότι μέχρι το απόγευμα, μόνο άσπρη δεν θα μείνει η φούστα. Την ώρα που την έντυνα, άρχισα να της τραγουδώ: Βάλε τα άσπρα σου, γίνε κρίνο και βγες από τη γλάστρα σου...

Μου κόλλησε το τραγούδι. Από το πρωί το τραγουδώ και δεν λέει να ξεκολλήσει. Το έγραψα σε ένα cd μόλις την πιάσω από το σχολείο να της το βάλω να το ακούσει.

Το Σαββατοκυριάκο δεν έκαμα τίποτα. Γράψε λάθος, αποσυμφόρησα λίγο την πάνω τη βιβλιοθήκη, γιατί με το ρυθμό που στοιβάζω βιβλία πάνω της θα την φάμε κατακέφαλα καμιά μέρα. Κατά τα άλλα όμως τίποτε.

Κάθε φορά το ίδιο γίνεται. Κάμνω μια λίστα με τα πράγματα που πρέπει να γίνουν, κυρίως δουλειές μέσα στο σπίτι. Συγυρίσματα, μικροπράγματα, επισκευές, η αυλή. Πρέπει να αδειάσω το τρίτο δωμάτιο, να βρω τα καλύμματα για τα σκεπάσματα, να μετακινήσω κάτι ποτήρια. Θέλω να κάνω και ένα crumble με μήλα και berries. Έμπνευση. Μέσα στις επόμενες μέρες θα καλέσω τη νέα ξαδέλφη για φαί και θα το κάνω. Καλού κακού καθοδόν να σταματήσει σε κανένα ζαχαροπλαστείο και να φέρει γλυκό.

Σχέδια πολλά. Και στο τέλος καταλήγω να μην κάνω τίποτα.

Φυσικά είναι δικό μου το λάθος. Γιατί αντί να κάτσω σπίτι, κρατώ τις μικρές και γυρίζουμε. Πάρκο, παιδότοπο, σε φίλους, σε καταστήματα, στις γιαγιάδες. Θέλω πάντως βραβείο να κυκλοφορώ με δύο μωρά στα καταστήματα. Μου αξίζουν εύσημα.

Αλλά οι δουλειές μένουν και στοιβάζονται. Ίσως τώρα που θα χειμωνιάσει να κλειστούμε σπίτι. Α, μπα χλωμό το βλέπω. Όταν μάθεις στους γυρούς, δύσκολα ξεμαθαίνεις και ας λέει η παροιμία πως το μάθημα τζαι το ξεμάθημα εν κοντά.

Ερώτηση κρίσεως, αγαπητοί συμπλόγκερς (Ινβ ξέρεις ότι στηρίζομαι πάνω σου). Το σφουγγάρι στα καθίσματα κήπου καταστράφηκε, έλιωσε για να δώσω ξεκάθαρη εικόνα. Μιλούμε για καθίσματα που αγοράσαμε πέρσι. Το εξωτερικό το ύφασμα είναι μια χαρά. Θέλω να αντικαταστήσω το εσωτερικό που χάλασε. Γνωρίζει κανένας που να αποταθώ; Ή μήπως μου συμφέρει να αγοράσω καινούρια καθίσματα;

I have a dream

2011-09-23T09:43:00.000+03:00

I say to you today, my friends, so even though we face the difficulties of today and tomorrow, I still have a dream είπε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το 1963 σε μια έκκληση για ίσα δικαιώματα.

Παίρνω τη σκυτάλη και συνεχίζω.

Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα θα καταφέρω να κάτσω να φάω χωρίς να σηκωθώ να μαζέψω νερά, φαγητά από το πάτωμα. Ότι θα απολαύσω ένα γεύμα, χωρίς να χρειαστεί να πω άτε μάνα μου φάε το φαί σου. Και δεν θα χρειαστεί μετά να ασχοληθώ με τα πιάτα (σαφές υπονοούμενο).

Έχω ένα όνειρο ότι σύντομα θα καταφέρω να βάλω όλα τα τραγούδια που έχασα στο iPod στο τελευταίο sync που έκαμα. Ότι θα καταφέρω να τα βρω, να τα περάσω στη συσκευή και να τα οργανώσω.

Έχω ένα όνειρο ότι δεν θα ανοίξω ξανά το στόμα μου στη δουλειά να προθυμοποιηθώ να κάμω έξτρα δουλειές. Θα μάθω τι σημαίνει αυτοσυγκράτηση και δεν θα παρασύρομαι από τον ενθουσιασμό μου.

Έχω ένα όνειρο ότι δεν θα εκνευριστώ ξανά μέσα στους κωλόδρομους μας. Ότι δεν θα δίνω σημασία στους αμπάλατους που σταματούν μπροστά μου επειδή είδαν το περίπτερο και θυμήθηκαν ότι δεν έχουν τσιγάρα, σε αυτούς που μου κλείνουν το δρόμο, σε όσους βγαίνουν από παρόδους και αλτ χωρίς να δουν ούτε δεξιά ούτε αριστερά, ούτε με αυτούς που παρκάρουν πάνω στα πεζοδρόμια και αναγκάζομαι να κρατώ δύο μωρά μέσα στο δρόμο.

Έχω ένα όνειρο ότι τα Thortnons θα ανοίξουν κατάστημα στη Λευκωσία και μάλιστα θα είναι στον παράδιπλα δρόμο από το σπίτι μου.

Έχω ένα όνειρο ότι ένα Σάββατο ή Κυριακή θα καταφέρω να κοιμηθώ μέχρι τις 10.00.

Έχω ένα όνειρο ότι την άνοιξη θα πάω Λονδίνο.

Έχω ένα όνειρο ότι ο Μοτορτζής θα μου κάμει δώρο το iPad2. Θα δουλέψει Ράνια αν κάνω και την ανάλογη πρόταση; Will you marry me;

Έχω ένα όνειρο ότι ο Γκρίσομ θα επιστρέψει στο CSI και ότι στον επόμενο κύκλο θα έρθει μια νέα ερευνήτρια (εγώ) που θα φέρει νέα πνοή στις έρευνες.

Τέλος, έχω ένα όνειρο ότι μπορεί να πάμε κανένα γυρό με τη μοτόρα μέσα στο σαββατοκυρίακο.

Παλιανθρωπιές μεγάλου βεληνεκούς

2011-09-22T08:55:00.000+03:00

Το γεγονός πραγματικό και συνέβη πριν από λίγες μέρες, μου το δηγήθηκε γνωστός μου δικηγόρος. Στο δικαστήριο μια 25χρονη για χρέη που δημιούργησε ο πρώην άντρας της. Ο οποίος φρόντισε να την γκαστρώσει, τώρα το μωρό είναι μερικών μηνών, να την φορτώσει με χρέη, να την βάλει να υπογράψει ακάλυπτες επιταγές και το αποκορύφωμα την εγκατέλειψε για μια Ρωσίδα... Την οποία κοπέλα ταΐζει, φροντίζει και προσπαθεί χατίρι να μην της χαλάσει. Μην μου πείτε, όλοι ξέρουμε δυστυχώς παρόμοιες περιπτώσεις.

Η συγκεκριμένη τη γλύτωσε τη φυλακή, επειδή όλοι όσοι ήταν στο δικαστήριο κλητήρες, υπάλληλοι, δικηγόροι, δημοσιογράφοι, έβαλαν το κάτι τις τους και πλήρωσαν μέρος του χρέους. Αλλά υπάρχουν και άλλα χρέη. Και θα πάει ξανά δικαστήριο.

Ο πρώην άντρας της, ούτε να ενδιαφερθεί, ούτε να ρωτήσει, ούτε τίποτα. Υποθέτω, γαμεί τη Ρωσίδα τζαι νομίζει ότι είναι μαζί του για τα κάλλη του. Ούτε του περνά από το νου ότι όταν μιλά στη γλώσσα της με τις φίλες της, και που δεν καταλαβαίνει γρυ, θα λέει για το κοροϊδο που βρήκε.

Δεν το χωρεί ο νους μου, ώσπου μπορεί να φτάσει η παλιανθρωπιά του άλλου. Εντάξει, να κάνεις απάτες το καταλαβαίνω. Να μην γουστάρεις τη γυναίκα σου και να χωρίζεις, επίσης συνηθισμένο. Να την στέλλεις όμως φυλακή για να καλοκρατάς την γκόμενα είναι αδιανόητο.

Και πιο αδιανόητο να μην λαμβάνει υπόψη του ότι όλες αυτές οι μαλακίες έχουν επιπτώσεις στο παιδί του. Το γεγονός ότι το μωρό θα μεγαλώσει χωρίς πατέρα είναι το λιγότερο, γιατί στο κάτω κάτω όσο σκληρό και να ακουστεί αυτό που θα πω, καλύτερα χωρίς παρά με τέτοιο πατέρα. Το Γραφείο Ευημερίας παραμονεύει να της πιάσει το μωρό και θα έχει και χίλια δίκαια αν το κάνει. Δεν σκέφτεται, δεν του περνά από το νου ότι τούτο το μωρό δεν έχει να φάει, δεν έχει πάνες, δεν έχει ρούχα; Δηλαδή πόσο ανώμαλος μπορεί να είναι κάποιος για να κάμνει τόσο κακό στο ίδιο του το παιδί;

Αυτό που γίνεται και δυστυχώς είναι σκηνικό που επαναλαμβάνεται, είναι έγκλημα. Μου έλεγε ένας γνωστός μου αστυνομικός πόσα εντάλματα υπάρχουν για πατέρες που δεν πληρώνουν διατροφή για τα παιδιά τους. Δεκάρα στακιστή δεν δίνουν και τους τρέχουν στα δικαστήρια οι μανάδες μπας και πάρουν κάτι. Καλά ρε μαλάκα, ποιον περιμένεις να πληρώσει φαγητό, σχολεία, ιδιαίτερα, ρούχα, παιχνίδια; Τι τα έκανες τα παιδιά, δεν ήξερες πόση ευθύνη έχουν;

Ειλικρινά εύχομαι αυτοί οι πατέρες να έρθει μια μέρα που να το πληρώσουν ακριβά. Δεν ξέρω πως. Να είναι άρρωστοι, να μην έχουν να φάνε, να είναι φυλακή, να είναι στο γηροκομείο και να εισπράξουν την ίδια αδιαφορία, όπως αυτή που δίνουν τώρα. Να παρακαλούν για λίγα λεφτά, για λίγη σημασία και ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ.

Παγωτό αντί για μπράουνις

2011-09-21T11:03:00.000+03:00

Φανταστική σκηνή. Ο εαυτός μου τώρα κάθεται και συνομιλεί με τον εαυτό μου πριν 13 χρόνια. Οι δυο τους είναι σε ένα παγκάκι στο πάρκο. Μάλλον φθινόπωρο, αλλά όπως είναι το φθινόπωρο στη Βρετανία. Κρύο αλλά όχι παγωνιά και τα δέντρα στα πάρκα, χρυσοκόκκινα με καμπόσα φύλλα στο χώμα. Θα ακολουθήσει μια βόλτα στο Thornton’s.

Δεν θα πω τίποτα για αυτά που με περιμένουν. Δεν θα πω ότι ναι μεν θα κάνεις παιδιά, αλλά μην ονειρεύεσαι να τα κρατάς όμορφα από το χέρι και να παίζετε στο πάρκο. Δεν θα προειδοποιήσω πως έτσι και αποκτήσεις παιδιά σου μένει μόνιμη η αγωνία να είναι καλά και ευτυχισμένα. Θα με αφήσω να το ανακαλύψω στην πορεία μόνη μου, όπως και το τι ευτυχία είναι να σφίγγουν τα χεράκια τους γύρω από το λαιμό μου και να μου λένε σ΄ αγαπώ.

Αν πέσει πολιτική συζήτηση μάλλον θα έχουμε διαφωνίες. Η μάνα του τότε ήταν πολύ πιο ιδεολόγα από ότι είμαι εγώ σήμερα. Και αν τα 13 χρόνια πίσω τα έκανα 17, τότε θα έφτανα στον εαυτό μου που ήθελε να αλλάξει τον κόσμο. Εκεί να δεις διαφωνίες. Τώρα, είμαι πιο ρεαλίστρια, όχι μόνο στις απόψεις μου αλλά γενικά στον τρόπο ζωής μου. Πάντα πατούσα στερεά στη γη. Τώρα ακόμη περισσότερο.

Ο Defiance υποστηρίζει πως αν σε μια συνάντηση με τον πρώιμο εαυτό του θα έπεφτε πολύ ξύλο.

Θα με κοιτώ και θα σκέφτομαι πόσο έχω αλλάξει. Θα αναρωτιέμαι αν οι αλλαγές ήταν αναπόφευκτες, αν έβαλα νερό στο κρασί μου. Μπορεί να μου πει για τα όνειρά της, τις σκέψεις της και εγώ θα ξέρω ποια από αυτά χάθηκαν στην πορεία, ποια πραγματοποιήθηκαν και ποια όχι. Όπως θα ξέρω για αυτά που δεν τα υπολόγιζε ποτέ, και όμως ήρθαν στη ζωή μας. Σημαντικά ή ασήμαντα δεν έχει σημασία.

Ανατροπές. Αυτό θα μου έλεγα. Η ζωή είναι γεμάτη ανατροπές. Είναι σαν να ξεκινάς να πας να φας μπράουνις από το New York Sweets. Στην πορεία γίνονται έργα, οι δρόμοι είναι σκαμμένοι αναγκάζεσαι να ακολουθήσεις διαφορετική διαδρομή από αυτή που είχες υπόψη σου. Καθοδόν προς το ζαχαροπλαστείο βρίσκεις μια παγωταρία και μπουκάρεις μέσα. Απολαμβάνεις ένα διπλό σοκολάτα, μέντα, ανθόγαλα.

Μετά μπορεί να μετανιώσεις που δεν πήγες για τα μπράουνις που ήταν η πρώτη σου επιλογή, να σκέφτεσαι συνεχώς ότι δεν έκανες αυτό που προγραμμάτιζες. Θα μπορούσες να συνεχίσεις παρά τις δυσκολίες και τους δρόμους για τα μπράουνις. Μπορεί όμως και να μείνεις ευχαριστημένος με το παγωτό. Να μην ήταν η πρώτη σου επιλογή, αλλά γιατί όχι είναι κάτι εξίσου ωραίο.

Ο χρόνος ευτυχώς δεν γυρνά πίσω, ούτε μπροστά. Και ζούμε την κάθε μέρα, την κάθε στιγμή μόνο μια φορά. Απλά τα πράγματα. Μια φορά.

Μπορεί όντως στην πορεία να κατέληξα για παγωτό, αντί για τα μπράουνις. Περνώ καλά όμως.

Και προτού αποχωρήσω από τη συνάντηση, θα έριχνα μια νοσταλγική ματιά με μια δόση ζήλιας σε μένα που πριν 13 χρόνια, το στήθος μου ήταν στον τόπο του και ένα με δύο νούμερο πιο μεγάλο...

Το γάλα, γαλατάκι

2011-09-20T09:08:00.000+03:00

Το γάλα του γάλακτος. Τα γάλατα των γαλάτων. Έμαθα και την κόρη Α να το κλίνει. Το ρήμα. Γιατί τα κουτιά δεν τα κλείνουμε. Τα στραγγίζουμε. Μέχρι την τελευταία σταγόνα για να κάνουμε απόσβεση. Λιανική τιμή πώλησης €1.30 το λίτρο. Αν το βρείτε πουθενά πιο κάτω από €1.40 να μου τρυπήσετε τη μύτη. Όσο για το ενάμιση λίτρο αυτό ξεκινά από €1.70 για να καταλήξουμε στα €2.

Εμείς το πίνουμε το γάλα. Πρωί, απόγευμα, το βράδυ. Το βάζουμε στα δημητριακά μας, το κάνουμε κρέμες, κάποτε και γλυκίσματα (με όχι τόσο καλά αποτελέσματα αλλά αυτό δεν έχει καθόλου σημασία). Με ένα γρήγορο υπολογισμό πίνουμε τουλάχιστον 6 λίτρα γάλα τη βδομάδα. Είμαστε γύρω στα 10 ευρά την βδομάδα, για γάλα μόνο.

Τελικά, η ιδέα να αγοράσω κατσίκες, έστω και αν δεν είναι στη Νέα Ζηλανδία και να γίνει τσομπανόσκυλο ο λεβέντης σκύλος ακούγεται δελεαστική.

Έχουμε δύο θέματα. Πρώτο γιατί είναι τόσο ακριβό και δεύτερο γιατί δεν γίνονται εισαγωγές. Δεν κατάλαβα. Το κυπριακό είναι καλύτερο από το γερμανικό ή το αυστριακό γάλα; Ας γελάσω δυνατά χα χαχα. Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ... Όχι αυτό είναι εκτός θέματος.

Πληρώνουμε το γάλα λες και είναι πετρέλαιο, γιατί είναι ακριβό να παραχθεί. Και γιατί στη συνέχεια πρέπει να βγάλουν κέρδος οι παραγωγοί, οι οποίοι μετά το πουλούν στην εταιρεία αγελαδοτρόφων, οι οποίοι μετά το πουλούν στις βιομηχανίες. Απευθείας στις βιομηχανίες απαγορεύεται να πουλούν. Αυτό είναι και κακό και καλό. Κακό γιατί προστίθεται άλλος ένας κρίκος στην αλυσίδα με αποτέλεσμα να ανεβαίνει η τιμή. Καλό (εν μέρη) γιατί αν πουλούσαν οι παραγωγοί απευθείας στις βιομηχανίες, ίσως το γάλα να ήταν ακόμη πιο ακριβό.

Το δεύτερο θέμα, είναι γιατί δεν γίνονται εισαγωγές. Το γάλα όταν περάσει από όλες τις διαδικασίες παστερίωσης κτλ έχει διάρκεια ζωής δέκα μέρες. Στην Κύπρο δεν θα βρεις γάλα με πάνω από 5 μέρες. Και αυτό έχει επιβληθεί. Ο λόγος είναι για να αποτραπούν οι εισαγωγές. Τακτική που μέχρι στιγμής έχει αποδώσει.

Από τον ερχόμενο μήνα αναμένονται νέες αυξήσεις στην τιμή του γάλακτος. Αν δεν κάνω λάθος, θα είναι γύρω στα 4 σεντ το λίτρο. Πληρώνουμε, διάβαζα κάπου, το πιο ακριβό γάλα στην Ευρώπη. Μπορείτε όσοι είστε στο εξωτερικό είτε Ευρώπη είτε αλλού, να μου γράψετε πόσο κοστίζει το γάλα στη χώρα που ζείτε να κάνουμε σύγκριση;

Και τώρα πάω να κάμω το φραπόγαλα μου και να αρχίσω πρόβες να πίνω καφέ χωρίς γάλα.

Στο τέλος της γης

2011-09-19T10:22:00.000+03:00

Προσπαθώ να διαβάσω το Στο τέλος της γης του Νταβίντ Γκρόσμαν. Ωραίο βιβλίο, λυρικό και δεν θα το έλεγα εύκολο. Είναι η ιστορία της Όρα που ο γιος της Όφερ στρατεύεται για τον πόλεμο των Έξι Ημερών. Ο Όφερ, φεύγει για να συμμετάσχει σε μια μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση, η Όρα φεύγει από το σπίτι της για να μην βασανίζεται περιμένοντας τα κακά μαντάτα που είναι σίγουρη ότι θα φτάσουν. Όταν παράγγειλα το βιβλίο στις αρχές του καλοκαιριού δεν μπορούσα να φανταστώ πόσο επίκαιρο θα ήταν όταν θα το διάβαζα. Όχι ότι πιστεύω ότι τελικά θα γίνει πόλεμος μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας, αλλά όσο να ΄ναι ένα πολεμικό κλίμα υπάρχει.

Τέσπα, το θέμα μας δεν είναι ο πόλεμος. Υπό κανονικές συνθήκες θα το είχα διαβάσει μέχρι τώρα. Αλλά μου είναι αδύνατο να προχωρήσω πάνω από δυο τρεις σελίδες κάθε νύχτα. Κάθε παράγραφο που διαβάζω, κάθε πρόταση πετάγομαι στο δωμάτιο των κόρων να δω αν είναι καλά. Η παράνοια σε όλο της το μεγαλείο. Που να είχα αγόρια ακόμη, να δω τι θα έκανα.

Και όλο σκέφτομαι τα πιο παράλογα πράγματα. Αν γίνει πόλεμος, που είπαμε δεν θα γίνει, θα μας αφήσουν να πάρουμε και τον λεβέντη σκύλο μαζί μας; Δεν μπορώ να φανταστώ να τον αφήνουμε πίσω μας. Θα έρθει μαζί μας πάει και τελείωσε.

Μετά σκέφτομαι που θα καταλήξουμε. Για κάποιο λόγο μου κολλά η Νέα Ζηλανδία. Πολύ μακριά θα μπορούσε να πει κάποιος. Όμως έχουν ωραία λιβάδια και μπόλικα χωράφια να παίζει ο σκύλος με τα μωρά. Βέβαια θα είμαστε πρόσφυγες, θα έχουμε κέφι για παιχνίδι; Αλλά γιατί όχι; Μέσα από τις δύσκολες στιγμές, βγαίνει το αληθινό το γέλιο.

Στη Νέα Ζηλανδία, λέω να ασχοληθούμε με τη κτηνοτροφία. Ο σκύλος από φύλακας θα γίνει τσοπανόσκυλο. Τι στο καλό, δεν έχετε δει ξανά μποξέρ να φυλάει πρόβατα; Ο Μοτορτζής θα τρέχει ξωπίσω τους με τη μηχανή. Και εγώ θα φτιάχνω τυρί και χαλούμια με το γάλα.

Και έτσι με το πήγαινε έλα, τον καημό της Όρα για τον Όφερ και τις αγωνίες με βρήκε η δεύτερη βδομάδα να είμαι στη σελίδα 80. Να μην σας αποθαρρύνω όμως. Το βιβλίο είναι πραγματικά υπέροχο. Απλά εμένα με έπιασαν τα υπαρξιακά μου.

Προτείνω όμως χωρίς ενδοιασμό το Ιστορία Αγάπης και Σκότους του Άμος Όζ για όσους ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα για την ίδρυση του εβραϊκού κράτους.

Και επαναλαμβάνω. Πόλεμος δεν θα γίνει.

Σοκολάτα =γυμναστική

2011-09-16T09:32:00.000+03:00

Ετοιμαστείτε να μου στείλετε δώρα, να με ανακηρύξετε αγία, να δώσετε το όνομά μου σε γέφυρες και δρόμου και να μου βάζετε ευχές. Βρήκα την έρευνα. Και όταν λέω την έρευνα, εννοώ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ.

Είχατε διανοηθεί ποτέ ότι την ώρα που απολαμβάνετε ένα λαχταριστό κομμάτι σοκολάτας το σώμα σας… γυμνάζεται; Και αυτό όχι εξ αιτίας της όχι και ιδιαίτερα επίπονης, «άσκησης» της μάσησης. Ερευνητές ανακάλυψαν ότι η σοκολάτα επενεργεί ευεργετικά στον οργανισμό «τονώνοντας» τους μυς και την καρδιά με τρόπο παρόμοιο με αυτόν της αεροβικής γυμναστικής.

Μην μου πείτε ότι δεν σας ήρθαν δάκρυα χαράς.

Αλλά προτού τρέξετε στο κοντινότερο περίπτερο ή ζαχαροπλαστείο, σας ενημερώνω ότι η σχετική έρευνα έγινε σε ποντικούς και σύμφωνα με τα ευρήματά της, για να έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα η σοκολάτα πρέπει να είναι μαύρη και να καταναλώνεται σε μικρές ποσότητες. Αν ωστόσο συνδυαστεί με λίγη «προσπάθεια» στον διάδρομο ή στο ποδήλατο, τα οφέλη αυξάνονται θεαματικά.

Αν δεν γουστάρετε μαύρη σοκολάτα προσποιηθείτε ότι δεν διαβάσατε την πρώτη παράγραφο και περιοριστείτε στην πρώτη. Αυτό θα κάμω και εγώ γιατί θέλω να παραγγείλω είτε μια ΙΟΝ αμυγδάλου ( η πρώτη μου αγάπη και παντοτινή) είτε μια Cadbury crispy mint, αλλά επειδή αποκλείεται να βρω, Έβρος στείλε καμιά. Μερσί.

Let the money talk

2011-09-15T09:57:00.000+03:00

Όταν με το καλό ξεκινήσει η εξόρυξη φυσικού αερίου, θα αρχίσουν να εισρέουν χρήματα στα κρατικά ταμεία. Η συμφωνία που έγινε με τη Noble, την ισραηλινή εταιρεία που θα αναλάβει τη δουλειά, προβλέπει ότι η Κύπρος θα παίρνει κάθε χρόνο δυόμισι περίπου δισεκατομμύρια ευρώ.

Κρίνεται μια καλή συμφωνία. Οι Ισραηλινοί υποστηρίζουν ότι τους ψιλογελάσαμε. Τις διαπραγματεύσεις τότε τις έκανε ο Τάσσος, επομένως καθόλου παράξενο να έχει συμβεί και αυτό. Επίσης, αν το 2004 περνούσε το σχέδιο Ανάν, μέρος των οικοπέδων που έχουν φυσικό αέριο, θα τα είχαν τώρα οι Βρετανοί.

Τέσπα. Δυόμισι δισεεκατομμύρια το χρόνο είναι πολλά λεφτά. Αν θέλουμε μπορούμε να ανατινάζουμε κάθε χρόνο το Βασιλικό και να κτίζουμε καινούριο. Ο πρόεδρος θα μπορεί όχι μόνο να νοικιάζει αεροπλάνο για τις μετακινήσεις του, αλλά να αγοράσει ένα καινούριο Α380, από αυτά που είναι τόσο τεράστια που μόνο σε ορισμένα αεροδρόμια έχει τη δυνατότητα να προσγειωθεί (και όχι η Λάρνακα δεν συγκαταλέγεται σε αυτά). Η Βουλή θα κτίσει ένα μέγαρο αντάξιο των Βερσαλιών, οι υπουργοί θα έχουν από δύο αυτοκίνητα αντί για ένα και ο Μάριος Κάρογιαν 125 αστυνομικούς να τον προσέχουν, γιατί τι να του κάμουν οι 14 που διαθέτει σήμερα;

Η Νορβηγία που διαθέτει επίσης καμπόσους φυσικούς πόρους, έφτιαξε ένα ειδικό ταμείο που το μεγαλύτερο μέρος από τα έσοδα πηγαίνει εκεί. Οι Νορβηγοί δεν πληρώνουν συνταξιοδοτικά τέλη, αλλά ξέρουν πως όταν αφυπηρετήσουν δεν θα πεινούν. Αντίθετα θα έχουν μια αξιοπρεπή σύνταξη. Επίσης, χρηματοδοτούν την παιδεία τους, φτιάχνουν σχολεία, παροχές για γονείς και εργαζόμενους. Δεν έρχεται το απόγευμα ή ο Ιούλιος και είσαι μέσα στην έννοια που θα αφήσεις τα παιδιά σου. Οι Νορβηγίδες γεννούν και ξέρουν ότι μπορούν να κάτσουν ένα χρόνο με τα παιδιά τους. Και οι Νορβηγοί έχουν επίσης άδεια πατρότητας, πληρωμένη. Όχι όπως εμάς που σου λένε εντάξει ο πατέρας να μείνει σπίτι απλήρωτος. Χαίρω πολύ, να λείπει μισός μισθός να δούμε πως θα τα βγάζει πέρα ένα σπίτι.

Με τόσα χρήματα θα μπορέσουμε να ξοφλήσουμε τα χρέη μας, να κάνουμε έργα που τα χρειάζεται ο τόπος, να δίνει το κράτος κοινωνικές παροχές. Σχολεία, νοσοκομεία, δρόμοι, η ύπαιθρος. Τόσα πράγματα που μπορεί να γίνουν. Δεν θέλω να σκέφτομαι αρνητικά, ότι κάποιοι επιτήδειοι θα βρεθούν και να βάλουν χέρι. Αλλά πόσες πιθανότητες υπάρχουν να μην γίνει κάτι τέτοιο;

Οικόπεδα

2011-09-14T12:16:00.000+03:00

Οι κόρες μεγαλώνουν, πρέπει να αρχίσουμε να τους κάμνουμε την προίκα τους. Κανένα χωράφι, κανένα διαμέρισμα, κανένα οικόπεδο.

Το οικόπεδο 11, το οικόπεδο 9, δίπλα από το περίφημο οικόπεδο 12 με το φυσικό αέριο, τα αγόρασε κανένας ή να πάω να επενδύσω; Κάτσε να δω αν υπάρχει κανένα γωνιακό, να μην τους κόψουν τη θέα με καμιά πολυκατοικία.

Οι γεωτρήσεις θα ξεκινήσουν σύντομα στο κυπριακό οικόπεδο, αφού ο πρόεδρος Χριστόφιας με την υπουργό Πραξούλα παρά το πλευρώ του, έδωσε το πράσινο φως. Είμαι καλή σήμερα και αφήνω ασχολίαστο το ζεύγος.

Η Τουρκία απειλεί με πόλεμο και θα βγάλει τα πολεμικά της πλοία στη Μεσόγειο. Το Ισραήλ, στις πλάτες του οποίου στηριζόμαστε για να βγάλουμε το φυσικό αέριο, έχει ήδη βγάλει τα πολεμικά του αεροπλάνα να περιπολούν. Η Τουρκία επίσης απειλεί και την Ελλάδα, αλλά δυστυχώς η Αθήνα αυτή τη στιγμή, έχει την Τρόικα που την παιδεύει, δεν ασχολείται με τους γείτονες.

Α, είναι και ο Λίβανος που φωνάζει για τα οικόπεδα και λέει ότι δικαιούται και αυτός το κατίτις του. Η Συρία, πάλι είναι απασχολημένη να σκοτώνει αυτούς που διαδηλώνουν, για να συμμετάσχει και αυτή στον καυγά.

Τελικά πολλή ζήτηση και φασαρία έχουν τα οικόπεδα. Σε βαθμό που σκέφτομαι να πάω αλλού να γυρευτώ για την προίκα των κόρων.

Στις συζητήσεις πέφτει συχνά το ερώτημα. Θα έχουμε πόλεμο; Απαντώ πως δεν βλέπω πόλεμο, αλλά έτσι για την πλάκα ένα θερμό επεισόδιο είναι πιθανόν. Στις κυβερνήσεις Ισραήλ και Τουρκίας κυκλοφορούν αρκετοί θερμοκέφαλοι, που δεν το έχουν καθόλου δύσκολο να βάλουν μπουρλότο στην περιοχή. Αλλά από την άλλη, σκυλί που γαυγίζει δεν κάνει να το φοβάσαι. Για αυτό και τώρα ακούμε πολύ λάξιμο. Γαβ γαβ και προσπαθούν να τρομοκρατήσουν ο ένας τον άλλο.

Επίσης, άκουσα περιπτώσεις που έτρεξαν στα σουπερμάρκετ και άδειασαν τα ράφια. Τι, σου λέει να γίνεται πόλεμος και να μην έχουμε να φάμε; Παιδιά ψυχραιμία. Αν όντως γίνει πόλεμος, τρεις μέρες το πολύ θα διαρκέσει. Τόσο θα χρειαστεί να καταλάβουν ολόκληρη την Κύπρο. Ε μην μου πείτε πως δεν έχετε προμήθειες για τρεις μέρες στο σπίτι σας. Κάτι μακαρόνια, κάτι τόνους, κάτι κατεψυγμένα, ευκαιρία να καταναλωθούν πριν λήξουν.

Αλλά για να δεις πόσο υποκριτές είμαστε. Τόσα χρόνια τους βρίζαμε τους Εβραίους και όλο για τους Παλαιστίνιους είχαμε μια καλή κουβέντα να πούμε. Τώρα που τους έχουμε στο πλευρό μας, τους βλέπουμε με άλλο μάτι. Μα τι δυνατοί που είναι και πόσο εξοπλισμένοι. Με μια μονοκονδυλιά τους ξεγράψαμε τους Παλαιστίνιους (μεταξύ μας καλά τους κάναμε). Έτσι είναι. Τα καλά και τα συμφέροντα της ψυχής ημών.

Μια μέρα δύσκολη

2011-09-13T09:20:00.000+03:00

Ήταν μια από αυτές τις μέρες. Τις δύσκολες, τις επίπονες, που τίποτα δεν πάει όπως το υπολογίζεις. Την ώρα που μάζευα τα χαρτιά μου στο γραφείο και ήμουν σε διαπραγματεύσεις πόσα να πάρω μαζί μου, για να τελειώσω στο σπίτι κάτι εκκρεμότητες, χτυπά το τηλέφωνο. Ήταν η μάνα μου, η μικρή ενώ έπαιζε χτύπησε και δίπλα από το μάτι της έχασκε μια τρύπα.

Ξέρω ότι η μάνα μου είναι ψύχραιμη και για να παίρνει τηλέφωνο κάτι σοβαρό ήταν. Πήγα την βρήκα όντως με μια τρύπα δίπλα στο μάτι, να κλαίει και τη μεγάλη δίπλα της, επίσης μέσα στα κλάματα για συμπαράσταση. Τις έβαλα και τις τρεις μέσα στο αυτοκίνητο και πήγαμε Απολλώνειο.

Εκεί στις Πρώτες Βοήθειες, καθάρισαν την πληγή. Ήταν πώς να το πω τώρα, κάτι τρομακτικό. Πάνω στο κεφαλάκι της υπήρχε μια τρύπα, θα έφτανε το ενάμισι εκατοστό βάθος, που ανάβλυζε αίμα. Φώναξαν τον παιδοχειρούργο. Ήρθε, της έβαλε αναισθητική ένεση. Σας το λέω εγώ που έχω δει εγχείρηση και που γενικά το αίμα δεν με χαλά (το αντίθετο μάλιστα). Δεν περιγράφεται να βλέπω το γιατρό να κρατά το δέρμα και να βάζει την ένεση. Εννοείται πως η μικρή ούρλιαζε. Μετά την έραψε. Άντεξα και το είδα και αυτό. Το γιατρό να κεντά το μωρό μου.

Όταν όλα τέλειωσαν ένιωσα να πνίγομαι. Το κεφάλι μου γύριζε μου ήρθε να κάνω εμετό. Νομίζω, η μυρωδιά του αντισηπτικού δεν με εγκαταλείπει. Ακόμα και τώρα μου φαίνεται ότι την μυρίζομαι.

Στα τρία λεπτά ήμουν εντάξει. Πήγα να πληρώσω. Λογαριασμός 160 ευρώ... 50 ευρώ οι Πρώτες Βοήθειες, 110 ο γιατρός. Έλεος. 50 ευρώ επειδή καθάρισαν μια πληγή ενός εκατοστού. Αν πήγαινα με πόδι πληγωμένο, πόσα θα ήθελαν; Αμ ο γιατρός; Σχεδόν 37 ευρά η κάθε ραφή. Την επόμενη φορά, ο μη γένοιτο, θα πηγαίνω πρώτα από την τράπεζα για δάνειο.

Με την ψυχή στο στόμα πήγαμε σπίτι. Τις έκανα μπάνιο, το μικρό αποκαμωμένο κοιμήθηκε, η μεγάλη έκανε τα δικά της. Βασικά ένιωθε τύψεις γιατί ήξερε ότι μεγάλο μερίδιο ευθύνης ήταν δικό της, γιατί τις θερμοπαρακαλούσε η γιαγιά να κάτσουν φρόνιμες και αυτές απλά αφηνίασαν. Ασχολήθηκα με τη δουλειά που πήρα σπίτι, συγύρισα λίγο, έκανα σάντουιτς, τα είπαμε με τη μικρή, και έπεσα στον καναπέ, έτοιμη να τεζάρω.

Η κόρη Α με έβλεπε σκεπτική. Μάμα, που είναι το δώρο έκπληξη, που μου υποσχέθηκες να ήμουν φρόνιμη; Ντιςςςςςς. Πέρασαν από το μυαλό μου πολλές απαντήσεις. Τελικά περιορίστηκα να της τραγουδήσω: Δεν είμαστε στην ίδια τη συχνότητα, δεν είμαστε στον ίδιο το σταθμοοοοοοοοοοοοοοο. Και την έστειλα για ύπνο. Σας το λέω. Όταν τα παιδιά βρίσκονται στο κρεβάτι τους, οι γονείς είναι πολύ ευτυχισμένοι. Μα πάρα πολύ.