Φαντασίωση

Ξέρω, ξέρω... Είδες τον τίτλο και έτρεξες να μάθεις τι σκέψεις κάνω για το κρεβάτι μου. Θα απογοητευτείς beerest αναγνώστη.

Εδώ και μερικές μέρες, κάπου έπιασε το αυτί μου το Strangers in the night. Μου κόλλησε. Θέλω να το χορέψω. Αλλά όχι απλά να βάλω το τραγούδι και να αρχίσω να χορεύω. Θέλω όλο το σκηνικό. Θέλω το Μοτορτζή να εμφανιστεί με τα μαύρο του το κοστούμι και τα παπούτσια τα ασπρόμαυρα. Να φορεί και καπέλο, όπως τον Φρανκ Σινάτρα. Να με κοιτά από μακριά και εγώ να παίζω τη δύσκολη. (Είμαι πολλά καλή να παίζω τη δύσκολη –εύκολη).

Θα φορώ ένα κόκκινο φόρεμα, ψηλοτάκουνα εννοείται να τον φτάνω και θα αρχίσω να ανταποδίδω τις ματιές.

Σε κάποια φάση θα εμφανιστεί ο Φρανκ, θα με κοιτάξει με νόημα και θα ακουστούν οι πρώτες νότες. Τότε ο Μοτορτζής δεν θα μπορεί να συγκρατηθεί άλλο. Θα έρθει κοντά μου και με τη σιγουριά που τον χαρακτηρίζει θα μου ζητήσει να χορέψουμε και εγώ θα δεχτώ.

Θα χορεύουμε και θα αφήνουμε τη μουσική να μας παρασέρνει. Θα κρατούμε ο ένας τον άλλο και θα ζούμε τη στιγμή. Πάει πολύ να βάλω τον Φρανκ να κοιτά με ζήλεια; Μια φορά ζει το πλάσμα έτσι φαντασίωση, ο Φρανκ θα με κοιτά με ζήλεια πάει και τελείωσε.

Όταν τελειώσει το τραγούδι, ο Μοτορτζής θα θέλει να πιει ένα ποτό και η αλήθεια να λέγεται δεν είναι και πολύ του χορού.

Εδώ πέφτει δίλλημα. Να τον ακολουθήσω και να καταλήξουμε σε κανένα υπνοδωμάτιο ή να βάλω την ορχήστρα να παίζει το Castles in the sky (απόλυτο κομμάτι όταν κλαμπάραμε) και να εμφανιστεί όλη η παρέα και να αρχίσουμε να χτυπιόμαστε; Ή μήπως να τα συνδυάσω; Πρώτα να εμφανιστεί η παρέα να διασκεδάσουμε και μετά να πάμε στα ενδότερα.

Οι bloggers υπουργοί

Παραιτήθηκαν και οι υπουργοί του ΔΗΚΟ... Ωϊμε και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς τους άξιους υπουργούς του ΔΗΚΟ; Τα πυροτεχνήματα τα κρατάμε για την ημέρα που θα διαλυθεί το κόμμα. Το ΔΗΚΟ μου κάθεται στο λαιμό και δεν το κρύβω με τίποτα. Τι απομένει να κάμει τώρα ο πρόεδρος Χριστόφιας;

Θα μπορούσε να μην κάμει τίποτα. Δηλαδή και τώρα που είχαμε υπουργούς είδαμε χαΐρι; Να μείνουμε ακυβέρνητοι και να σπάσουμε το ρεκόρ του Βελγίου που πάνε για ενάμισι χρόνο χωρίς κυβέρνηση.

Υπάρχει όμως και άλλη ΛΥΣΗ. Και εδώ καταθέτω πρόταση (είπαμε είναι το καλοκαίρι που έχω ιδέες βροχή). Προτείνω λοιπόν, υπουργοποίηση των bloggers. Θα φτιάξουμε ένα δυναμικό σούπερ ντούπερ, υπουργικό συμβούλιο, θα επικοινωνούμε μέσω των blog μας, γλυτώνοντας έτσι λεφτά από τις άσκοπες συσκέψεις, θα ακούμε τη γνώμη του κόσμου, αφού θα υπάρχει διάλογος και θα ακούμε τα αρνητικά, ώστε να τα μετατρέπουμε σε θετικά.

Βασικά θέλουμε ένα πρόεδρο. Εδώ προβληματίστηκα λίγο, αλλά νομίζω δεν υπάρχει κανένας που φέρει αντίρρηση στο να βάλουμε στο προεδρικό μέγαρο την Σάικ. Θκυο ππαλλιές θα βρίσκει λύσεις τζαι κατίσσι του όποιος τη θυμώσει.

Υπουργός Εξωτερικών θα μπει ο Defiance. Κανένας δεν αμφισβητεί τις γνώσεις του σε ιστορία. Εντάξει δεν είναι πολύ διπλωματικός, αλλά είναι ευθύς και ξέρει να στήνει πόδι. Ό,τι πρέπει για τις συνομιλίες.

Το υπουργείο Εσωτερικών πηγαίνει στην Αχάπαρη. Το δικαιούται. Ευκαιρία να μετακομίσει Λευκωσία να αφήσει μόνη της τη Χούντα στο τρίπατο να κάμνει rollerblades με την πλάτσα που θα διαθέτει.

Υπουργός Συγκοινωνιών λέω να βάλω το έταιρον ήμισι. Οι μεγαλύτερες μίζες από αυτό το υπουργείο βγαίνουν, έχουμε και δύο κόρες να προικίσουμε, τι άλλο δηλαδή; O Μοτορτζής Θα κρατά τη μηχανή να γυρίζει και θα διορθώνει τα στραβά όλων των δρόμων. Ίσως φτιάξει και τον ιδιωτικό δρόμο που ονειρεύεται.

Στο υπουργείο Άμυνας θα τοποθετήσω μια γυναίκα. Τι ο Θαπατέρο που με πρόλαβε είναι καλύτερος; Θα μπει η Post.

Στο Δικαιοσύνης πιστεύω να τοποθετηθεί ο Αντίχριστος. Θα του ταίριαζε πάντως να είχαμε υπουργείο Θρησκευμάτων ή κάτι παρόμοιο, μουαχαχαχα. Σατανικά ωραίο.

Υπουργείο Εμπορίου και Τουρισμού βουρ η Eolica. Έτσι όμορφα που τους κράζει στο μπλογκ της θα τους βάζει τις φωνές από κοντά μπας και βάλουν νου εστιάτορες, ξενοδόχοι και λοιποί ιδιοκτήτες κλαμπ. Θα κάμνει και ταξίδια στο εξωτερικό.

Άτε κόρη She που δεν σου αρέσει το υπουργείο Παιδείας. Δασκάλα είσαι, απόψεις σωστές έχεις, μην ακούσω διαμαρτυρία. Θα έχεις και οδηγό να παίρνει να φέρνει τα μωρά στο σχολείο. Και θα έχεις και υφυπουργό τον Πονοτζέφαλο να τους ταράξει με την ορθογραφία του.

Υπουργό Οικονομικών τώρα... Δεν βολεύει ιδιαίτερα γιατί είναι κάπως μακριά από τα σχολεία των μωρών, αλλά what the hell μια ψυχή που είναι να βγει ας βγει. Θα μπω εγώ. Στο κάτω κάτω, πόσο πιο σκατά που τα έκαμε ο Σταυράκης μπορεί να γίνουν τα πράγματα; Ό,τι και να κάνω καλό θα είναι.

Στο υπουργείο Υγείας θα πάει ο Invictus. Τους τα έχει μαζεμένα με τη φόρα που θα πάει θα διαλύσει το σύστημα. Μόνο έτσι ίσως κάτι καταφέρουμε στην υγεία. Ξανά από την αρχή.

Υπουργός Εργασίας η Ράνια. Ου το υπουργείο της θα είναι απέναντί μου, να βρεθόμαστε να πίνουμε κανένα καφέ που τζαι που. Κανόνισε κυρία μου να έχουμε περισσότερες μέρες άδεια, εντάξει;

Υπουργός Γεωργίας και Περιβάλλοντος. Εδώ προβληματίστηκα αρκετά. Έχει όμως το όνομα έχει και τη χάρη. Άτε Πρασινάδα, φτιάξε βαλίτσες και έλα να υπηρετήσεις την πατρίδα σου.

Συμπληρωματικοί διορισμοί
Διοικητής Κεντρικής Τράπεζας ο Έβρος

Γενικός Εισαγγελέας Μπρέντα (άνευ μπλογκ)

Επίτροπος Κύπρου στις Βρυξέλλες Ινα

Ο Γιοακίν μαθαίνει για το σεξ

Στο τελευταίο επεισόδιο του Sisters and Brothers που είδα, η έφηβη κόρη της Σάρα, η Πέιτζ, είχε μια δύσκολη εργασία να κάνει. Από το σχολείο τους δόθηκε ένα σακούλι αλεύρι, το οποίο έπρεπε να προσποιούνται ότι είναι μωρό. Έπρεπε να το παρακολουθούν συνέχεια, να το νανουρίζουν, να το αλλάζουν, να καταγράφουν σε ένα τετράδιο τις ώρες που τρώει. Σκοπός της εργασίας ήταν να δουν οι έφηβες πόσο δύσκολη είναι η ανατροφή ενός μωρού και ότι το να γίνεσαι μάνα σε νεαρή ηλικία σημαίνει να θάβεις στην ουσία τα όνειρα και τα θέλω σου.

Για να γίνει πιο πιστευτό, κάθε μαθήτρια είχε τη δική της ιστορία. Η Πέιτζ εργαζόταν για παράδειγμα στην Παραγουάη, ήταν απρόσεκτη όμως και έτσι δεν επέστρεψε μόνη στις ΗΠΑ, αλλά με το μωρό της, χωρίς τον πατέρα του. Η Πέιτζ ονόμασε το σακούλι της Γιοακίν. Ο Γιοακίν όμως κατέληξε να γίνει μάφιν και μάλλον η Πέιτζ κατέληξε να πάρει κακό βαθμό. Το θέμα όμως είναι ότι κατάλαβε με τον πιο απλό και πειστικό τρόπο πόσο σοβαρή υπόθεση είναι το θέμα εγκυμοσύνη και αντισύλληψη.

Και σκέφτομαι δεν θα ήταν ωραία να είχαμε ένα ανάλογο μάθημα στα δικά μας σχολεία; Τόσο δύσκολο είναι να βρεθεί ένας προοδευτικός νους να προωθήσει ένα παρόμοιο μάθημα;

Αλλά τι πιθανότητες υπάρχουν μόλις πάνε σπίτια τους οι μικρές με το σακούλι το αλεύρι, το σχολείο να μην κατακλυστεί από αγανακτισμένους γονείς που θα διαμαρτύρονται και θα υποστηρίζουν πως το μάθημα «σπρώχνει» τους μαθητές στο σεξ; Αφήνω έξω τα τηλεφώνηματα που θα πέσουν στο υπουργείο Παιδείας. Εδώ το μάθημα σεξουαλικής αγωγής το υπουργείο Παιδείας το έκαμε μάθημα διαφυλικής παιδαγώγησης μίσσιμου και διδάσκεται ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΑ σε μερικά γυμνάσια μόνο. Τη λέξη σεξ δεν θέλουν καν να την ακούσουν και θα τη διδάσκουν;

Υποθέτω οι γονείς που συνήθως διαμαρτύρονται είναι και οι γονείς που κλείνουν τα μάτια τους και δεν μιλούν για αυτά τα θέματα στο σπίτι τους. Προτιμούν να υποψιάζονται ότι η κόρη τους πηδιέται από τα 15 με το γειτονόπουλο, αλλά να τολμήσουν να μάθουν την αλήθεια και να της μιλήσουν για τρόπους αντισύλληψης δεν υπάρχει περίπτωση.

Πάμε παρακάτω. Άντε και το υπουργείο Παιδείας έστησε πόδι (λέμε τώρα) και το μάθημα διδάσκεται. Βλέπω το σακούλι με το αλεύρι να καταλήγει στη μάνα που ως γνήσια Κύπρια γιαγιά, θα αναλάβει τη φροντίδα του. Αν δεν το κάνει κέικ όπως το Γιοακίν, θα το φροντίζει και θα γεμίζει το τετράδιο λεπτομέρειες με την ανατροφή του. Ικανές τις έχω να γράψουν και τις πρώτες του λέξεις, να απαιτήσουν να έχει το όνομά τους και θα καμαρώνουν για κάθε τι που θα κάμει νομίζοντας ότι έχουν το πιο χαρισματικό εγγόνι του κόσμου.

Το δώρο

Με τα δώρα έχω ένα κόλλημα. Ναι μπορεί να φταίει η ανάλυση που έφαγα κατάμουτρα για Το Δώρο του Μάρσελ Μος στο πανεπιστήμιο. Αλλά ο άνθρωπος έχει δίκαιο. Το δώρο πάντα περιέχει συναλλαγή. Ακόμη και όταν λες εγώ δεν θέλω τίποτα σε ανταπόδοση για το δώρο που σου κάνω, στο προσφέρω επειδή σε αγαπώ, υπογείως ζητάς αποδοχή και αγάπη. Σιγά που θα σου άρεσε να κάνεις ένα δώρο και ο άλλος να μην το εκτιμήσει καθόλου. Το δώρο ποτέ δεν είναι απλά ένα δώρο. Κρύβει συμβολισμούς και υποχρεώσεις.

Επίσης, έχω μια υποψία ότι δεν πρέπει να είμαι καλή στα δώρα. Ο Κούντερα το έθεσε πιο καλά από μένα στην Αθανασία. Respect Milan. Ας υποθέσουμε ότι εσύ γουστάρεις τον Λιστ αλλά σιχαίνεσαι τον Σούμπερτ. Ο φίλος σου από την άλλη γουστάρει τον Σούμπερτ αλλά σιχαίνεται τον Λιστ. Τι θα του πάρεις δώρο; Θα του πάρεις τον Σούμπερτ για να τον ευχαριστήσεις, αλλά θα νιώσει πως πας να τον καλοπιάσεις αφού σε εσένα δεν αρέσει; Ή θα του πάρεις τον Λιστ, δίνοντας κάτι που σου αρέσει, με τον κίνδυνο πάντα ο άλλος να το πετάξει στα σκουπίδια;

Προτιμώ να δίνω δώρα που με εκφράζουν. Και συνήθως δεν βάζω κάρτα αλλαγής μέσα. Εγωιστικό; Μπορεί.

Επίσης δεν αντέχω τα δώρα των επετείων. Ευτυχώς με τον Μοτορτζή δεν ανταλλάζουμε δώρα. As a matter of fact ακόμα δεν καταφέραμε να συμφωνήσουμε πότε είναι η επέτειος μας. Όχι ότι δεν μου κάνει δώρα. Και επειδή το γούστο του είναι ακριβό, έχω μέχρι στιγμής πάρει ένα ipod, κινητό, φωτογραφική μηχανή. Κυρίως το τελευταίο είναι από τα καλύτερα δώρα που πήρα ποτέ. Γέμισα ένα σκληρό δίσκο με φωτογραφίες των μικρών.

Δεν μπορώ να πω ότι εγώ του κάνω δώρα ιδιαίτερα. Το σεξ δεν είναι δώρο, είναι αμοιβαία ευχαρίστηση. Φέτος όμως αποφάσισα να του χαρίσω μια ακόμη κόρη... Αστείο. Ένα πορτοφόλι. Με χίλιους κόπους το βρήκα (δεν φταίω εγώ, αν έχει ακριβό και ειδικών προδιαγραφών γούστο), το παράγγειλα να πάει Ολλανδία στην κολλητή μου μιας και Κύπρο δεν κάνει η συγκεκριμένη εταιρεία delivery και θα το έφερνε η άλλη κολλητή.

Είναι να μην συνομωτήσει το σύμπαν εναντίον μου. Η κολλητή number two έχασε την πτήση της και έχασε και τη βαλίτσα της που ήταν μέσα το δώρο.. Κακκά πισσιά situation. Άγχος, κακό, αγωνία. Η κολλητή για τη βαλίτσα εγώ για το πορτοφόλι. Τα άκουσε βέβαια που δεν το έβαλε στην τσάντα που κρατούσε πάνω της. Ανευθυνότητα παιδί μου, ανευθυνότητα. Μια δουλειά τους βάζεις να κάνουν και δεν τα καταφέρνουν.

Τέσπα. Εν τέλει η βαλίτσα βρέθηκε. Και ελπίζω λίαν συντόμως να το παραλάβω. Σκέφτομαι δώρο ξανά σε καμιά πενταετία. Όταν στρώσει η οικονομία μας. Τώρα είναι καιρός περισυλλογής.

Υγ. Invictus πως το κάνεις αυτό που υπογραμμίζεις κάτι και φαίνεται σαν να το έχεις διαγράψει;

Φραπέ, κούπες και ένα γαμησάκι

Βλέποντας τους δρόμους να γεμίζουν μικρές καντίνες που πουλούν φραπέ, σάντουιτς και χυμούς, βρήκα το ιδανικό σημείο να στήσω τη δική μου. Θα την έβαζα στο δρόμο των Χαλεπιανών, κοντά στα νεκροταφεία. Χωρίς άγχος θα ξεκινούσα το πρωί να φτιάχνω καφέδες. Θα έφτιαχνα και χυμούς με φρέσκα φρούτα που μου αρέσουν πολύ και σάντουιτς γκουρμέ. Παραδέχομαι ότι η εικόνα του νταλικιέρη να σταματά και να ζητά ένα χυμό με φρούτα του δάσους, ξενίζει κάπως ή του φορτηγατζή που θέλει σάντουιτς με κοτόπουλο και σος από μάνγκο.

Θα έκανα όμως τη διαφορά και θα έπεφτε πολύ ευρώ. Στο κάτω κάτω τόσο δύσκολο είναι; Θα παράγγελνα και δυο τρία σουτιέν με έξτρα ενίσχυση από την Victoria και θα ήμουν μια χαρά. Ουρές οι πελάτες. Αν πήγαινα καλά, που θα πήγαινα θα προχωρούσα σε επέκταση. Θα είχα περισσότερες καντίνες. Αλυσίδα μεγάλη και κέρδη πολλά.

Είχα το πιο οργανωμένο σχέδιο. Όμως μέχρι να το βάλω στην πράξη κάποιος με πρόλαβε. Και παραδίπλα και παραδίπλα. Σε ένα άλλο δρόμο που δεν θα είναι περισσότερο από τρία χιλιόμετρα, μέτρησα 11 καντίνες.

Αυτό κανονικά θα έπρεπε να βάλει σε σκέψεις. Πόσους καφέδες, πόσους γύρους να πουλήσουν για να έχουν τζίρο όλοι αυτοί; Αλλά δεν μου πέρασε τίποτα από το νου, ώσπου συμμερίστηκα τα επιχειρηματικά μου σχέδια με την τρίτεκνη κολλητή μου. Με κοίταξε έκπληκτη και προέβη σε αποκαλύψεις. Οι περισσότερες καντίνες λειτουργούν ως κάλυψη. Κάλυψη για ποιο πράγμα; Μα το αυτονόητο. Πάει ο πελάτης τάχα μου να πιει το φραπέ του και η κοπέλα του δίνει ραντεβού για το βράδυ. Πληρωμένο σεξ. Όμορφα και ωραία.

Από τότε άρχισα να παρατηρώ τις καντίνες. Σε όλες οι πωλήτριες είναι δίμετρες, ξανθές made in Eastern Europe. Φορούν παντελόνια τόσο κοντά που σχεδόν φαίνονται τα κωλομαγουλάκια τους και από μπλούζα από το κανονικό ντεκολτέ στο αβυσσαλέο. Είναι καντίνες με δυο και τρεις κοπέλες. Για κάτσε καλά. Τόσο δύσκολη δουλειά είναι να φτιάξεις ένα φραπέ; Χρειάζονται δύο άτομα η μια να βάζει τα παγάκια και η άλλη το νερό;

Και έτσι έληξε άδοξα το επιχειρηματικό μου σχέδιο.

Βλέπω όμως τις πιο ευφάνταστες ταμπέλες πάνω στις καντίνες. «Φραπέ και κούπες». Έλεος ρε παιδιά. Υπάρχει κανένας που θα πάει να φάει κούπα και καπάκι να ζητήσει φραπέ; «Ολων των ειδών καφέδες και οφτό κλέφτικο». Μα το θεό. Κοντά στη Λακατάμια αυτή η καντίνα. «Σάντουιτς, αναψυκτικά και αφέλια». Στα Λατσιά τούτη. Καντίνες για όλα τα γούστα και όλα τα βαλάντια. Εννοείται το γαμήσι πληρώνεται έξτρα και δεν πάει δώρο ο καφές.

Το κλείνουμε

Η ημερήσια εξοικονόμηση ενέργειας μπορεί να φτάσει τα 50 μεγαβάτ αν κάτσουμε σπίτι, όλο τον Αύγουστο. Δεν το λέω εγώ, το διάβασα σε εφημερίδα.

50 μεγαβάτ είναι μεγάλη υπόθεση. Πολύ μεγάλη υπόθεση.

Άσε και πως είμαστε δουλειά τι παράγουμε; Με 42 βαθμούς πάνω από το κεφάλι μας, με υγρασία, χωρίς κλιματισμό πόσο παραγωγικό να είναι το άτομο; Παραπονιάρικο ναι. Όλα μας φταίνε, για όλα γκρινιάζουμε.

Παρένθεση. Κούλαρε φίλε, στο μεταξύ. Δεν θα έρθει το Κόμμα να σου κάμει παράπονο, αν για μια στιγμή σταματήσεις να κάνεις ότι δουλεύεις. Εγληόρεψε ο Εβραίος το Σάββατο, λέει μια παροιμία. Είναι αδύνατο να εργαστείς σε τέτοιες συνθήκες, μην το παλεύεις και φαίνεσαι ακόμη πιο γελοίος από ότι είσαι. Κλείνει η παρένθεση.

Το θέμα είναι απλό. Να το κλείσουμε και να πάμε όλοι σπίτι μας. Βεβαίως και εκεί παραμονεύει η ζέστη. Βεβαίως και δεν θα ανάψουμε τον κλιματισμό. Βεβαίως και θα είναι δύσκολα. Αλλά τουλάχιστον καμιά γωνιά που να φυσά μπορούμε να πετύχουμε. Στην ανάγκη σκοντάφτουμε στην πισίνα των μωρών και δροσιζόμαστε. Πάμε παραλία, πισίνα. Τρώμε ένα γλυκό καρυδάκι (άσχετο). Τρώμε παγωμένο καρπούζι. Τέλοσπαντων κάποιες λύσεις υπάρχουν. Το να είμαστε στα γραφεία μας είναι σκέτο μαρτύριο.

Ας πάμε τουλάχιστον διακοπές διαρκείας. Και στις 5 Σεπτεμβρίου, πάλι εδώ θα είμαστε. Αν διερωτήθηκε κανείς γιατί στις 5 και όχι την 1η Σεπτεμβρίου η απάντηση είναι απλή. Τις πρώτες μέρες θα στηθούμε έξω από τα νηπιαγωγεία, που θα πάνε τα μικρούλικα. Εμ κάτι μέρες προσαρμογής τις θέλουν.

Η εικασία του Γκόλντμπαχ

Οι σχέσεις μου με τα μαθηματικά είναι τόσο καλές όσο αυτές που έχουν τα Στρουμφάκια με τον Παπαστρούμφ. Οι χείριστες δηλαδή. Δεν τα πήγαμε ποτέ καλά μαζί. Μέχρι την τρίτη δημοτικού που ήταν απομνημόνευση ήμουν αστέρι. Μετά όταν άρχισαν τα προβλήματα, άρχισαν και τα ζόρια. Έχουμε μια δεξαμενή γεμίζει με τόσο νερό, αν έχει τρύπα και βγαίνει νερό πότε θα γεμίσει; Ξέρω εγώ κύριε πότε θα γεμίσει; Και επιπλέον δεν είναι αντιπεριβαλλοντικό να γεμίζουμε μια δεξαμενή με τρύπα; Το νερό είναι πολύτιμο.

Στο γυμνάσιο και στο λύκειο δε άστα να πάνε. Εξισώσεις, αλγόριθμοι, κλάσματα, αυτά με το S που βάζεις κάτι αριθμούς πάνω κάτω, δεν τα κατάλαβα ποτέ. Μόνο με την τριγωνομετρία τα πηγαίναμε καλά και πάλι αυτή δεν ήταν αρκετή να σώσει τους βαθμούς μου.

Την περασμένη βδομάδα έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο Ο θείος Πέτρος και η εικασία του Γκόλντμπαχ του Απόστολου Δοξιάδη και το διάβασα. Είναι η ιστορία ενός μαθηματικού του θείου Πέτρου που σε όλη του τη ζωή προσπαθούσε να βρει λύσει στην εικασία του Γκόλντμπαχ.

Όπου η εικασία του Γκόλντμπαχ λέει: Κάθε άρτιος ακέραιος μεγαλύτερος του 2 μπορεί να γραφεί ως άθροισμα δύο πρώτων.
4= 3+1
6= 3+3,
8= 5+3

Το βιβλίο ήταν καλό μιας και δεν ήταν γεμάτο μαθηματικά, μάλλον βιογραφία ενός άρρωστου μυαλού θα το έλεγα.

Όπως με πολλές άλλες εικασίες των μαθηματικών, υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός από διαδεδομένες αποδείξεις της εικασίας του Γκόλντμπαχ, από τις οποίες όμως καμία δεν έχει γίνει ακόμα αποδεκτή από την μαθηματική κοινότητα. Ο εκδοτικός οίκος Faber and Faber προσέφερε το βραβείο του ενός εκατομμυρίου δολαρίων σε όποιον αποδείκνυε την εικασία του Γκόλντμπαχ μέσα στο χρονικό διάστημα από τις 10 Μαρτίου 2000 μέχρι τις 20 Μαρτίου 2002, αλλά κανείς δεν τα κατάφερε και έτσι η εικασία παραμένει ακόμα και μέχρι σήμερα ανοιχτή.

Τι όμως ακριβώς πρέπει να αποδείξει, ακόμη δεν κατάλαβα. Για ποιο πράγμα ήταν το έπαθλο του ενός εκατομμυρίου;

Η Θεωρία Αριθμών είναι ο κλάδος των Θεωρητικών μαθηματικών που ασχολείται με τις ιδιότητες των ακεραίων αριθμών, καθώς και με προβλήματα που προκύπτουν από τη μελέτη αυτή. Μπορεί να μου πει κάποιος γιατί κάποιος να κάτσει να ασχολείται με τα προβλήματα των ακέραιων αριθμών; Δεν έχουν μάνα οι ακέραιοι να τους βοηθήσει να λύσουν τα προβλήματά τους;

Τα μαθηματικά είναι πολύ δύσκολα προβλήματα. Πιο δύσκολα και από τους άντρες.

Μας έπιασε η ζέστη

Οι ζέστες σφίγγουν και η ταλαιπωρία μεγαλώνει. Δεν θέλω να σας στεναχωρήσω dear αναγνώστερς αλλά οι υπολογισμοί είναι ότι θα έχουμε προβλήματα μέχρι το 2013… Μην καταρρεύσετε, σας έχω λύσεις.

PLAN A. Άνευ ηλεκτρικού ρεύματος είμαστε όπως τα μαρούλια που τα βράζουν. Καθόμαστε, η καρέκλα μας γίνεται λες και της έχουμε κατουρήσει και προσπαθούμε να δουλέψουμε. Όχι μην ανάψετε τον κλιματισμό. Όπως κάθεστε στην κατουρημένη σας καρέκλα, πεταχτείτε πάνω, και με δραματικό ύφος ανακοινώστε ότι ξεχάσατε τα φάρμακά σας. Αντί να πάτε στο φαρμακείο, βρείτε την πλησιέστερη φρουταρία. Ωωωωωωχ μόνο και μόνο στη σκέψη. Σκεφτείτε αγαλλίαση μπροστά από τα ψυγεία… Και αν στην πολλή ώρα σας ρωτήσει κανένας υπάλληλος αν θέλετε βοήθεια, απλά απαντήστε ότι ψάχνετε κάτι πολύ συγκεκριμένο, όπως γιαούρτι με παπουτσόσυκα, η βούτυρο από γάλα γαϊδούρας.

PLAN A A. Βρείτε τρόπο να σας στείλει ο προϊστάμενος για εξωτερική δουλειά. Εγκαταλείπετε διακριτικά το γραφείο που θυμίζει φούρνο, φτάνετε στο ωραίο σας αυτοκίνητο και βάζετε μπρος τον κλιματισμό. Τιπ για γυναίκες, να φορείτε φορέματα ώστε να τα σηκώνετε πάνω να αερίζονται τα μπούτια σας. Λοιπόν, βγαίνετε στον αυτοκινητόδρομο (hello ένα τον έχουμε και είναι γεμάτος έργα) και βάζετε μπρος για Πάφο. Όταν φτάσετε εκεί τηλεφωνείτε στο γραφείο και ανακοινώνετε ότι χαθήκατε. Όταν σας ρωτήσουν που κοντά είσαστε μην δώσετε πολλές λεπτομέρειες. Βλέπω ένα άγαλμα μη πείτε ότι είναι του Μακαρίου, κάτι δικαστήρια μην πείτε ότι είναι το επαρχιακό της Πάφου και προς Θεού μην αναφέρετε ταμπέλες όπως Λιμανάκι, Κάστρο, Τάφοι των Βασιλέων. Πείτε ότι θα επιστρέψετε εγκαίρως. Σταμάτε στην παραλία της Τίμης κάνετε το μπανάκι σας και το απόγευμα αν είσαστε του ιδιωτικού πάτε στη δουλειά σας. Οι δημόσιοι υπάλληλοι εννοείται σπίτια τους. Παραδέχομαι ότι η βενζίνη είναι ακριβή και μετρούμε πλέον τις διαδρομές μας. Από την άλλη καλύτερα να πληρώνετε και να έχετε δροσιά παρά να βράζετε στο γραφείο.

Στην περίπτωση που δεν μπορείτε να την κοπανήσετε από το γραφείο περνούμε στο plan B.

PLAN B. Το πρωί εφόσον έχουμε ακόμη ρεύμα φροντίστε να βάλετε ένα μπουκάλι νερό στο ψυγείο. Μόλις δείτε ότι δεν αντέχετε άλλο, βγάζετε το νερό και με τρόπο το λούζεστε. Με τρόπο είπαμε. Καλό είναι να βγάλετε και την απαραίτητη κραυγή: Φτου γαμώτο, το νερό, το έφαγα κατακέφαλα. Εμ, μην καταλάβουν ότι το κάνετε επίτηδες.

Και έτσι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο καλύψαμε τις ώρες εργασίες. Ποιος μίλησε για παραγωγικότητα; Να περάσει στη γωνιά είναι εκτός θέματος. Σχολνώντας από τη δουλειά έχουμε πολλές επιλογές. Πισίνα, θάλασσα. Δροσιζόμαστε και ταυτόχρονα αν κάνουμε τον κόπο χάνουμε και θερμίδες. Λέμε τώρα, δεν υπάρχει καλύτερο από το να χαλαρώνεις μέσα στο νερό. Όσοι δεν έχουν την πολυτέλεια μπορούν να καταφύγουν στα εμπορικά κέντρα, στα σουπερμάρκετ, στις φρουταρίες και στις παγωταρίες, με τις ώρες. Εντάξει θα μου πεις πόση ώρα να βλέπω φρούτα και ζαζαρβατικά. Ε, προτιμάς να λιώνεις μέσα στη ζέστη;

Υπάρχουν και οι εναλλακτικές λύσεις για όλες τις ώρες της ημέρας.

ΓΙΑΤΡΕ ΠΟΝΩ. Τα νοσοκομεία έχουν ρεύμα. Αν αμελήσετε να κάνετε καμιά εγχείρηση, καμιά πλαστική, κανένα τσεκ απ τώρα είναι ώρα. Απλώς πρέπει όταν θα είσαστε μέσα να βρείτε τρόπο να παρατείνετε τη διαμονή σας. Όσο καιρό περισσότερο γίνεται.

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΣΕΞ. Επιβάλλεται δυο δυο στην μπανιέρα. Εξοικονομήστε νερό γιατί δεν ξέρουμε πότε θα αρχίσουν οι περικοπές. Επιπλέον αναζωογονείτε τη σχέση σας.

Η ΜΟΝΙΜΗ ΛΥΣΗ. Μετακομίζουμε. Είτε στην Πάφο και στον Πρωταρά που έχουν μονίμως ρεύμα και νερό είτε στο εξωτερικό σε καμιά χώρα που φροντίζει να μην βάζει δίπλα από το μεγαλύτερο ηλεκτροπαραγωγικό σταθμό 98 εμπορευματοκιβώτια με πυρίτιδα.

Επιστροφή στους Εγγλέζους

Ακούγονται τόσα πολλά πράγματα τις τελευταίες μέρες. Όλοι φωνάζουν, όλοι τσακώνονται, όλοι θυμώνουν, όλοι ταλαιπωρούνται, όλοι έχουν κάτι να πουν, όλοι είναι πικραμένοι, όλοι διαμαρτύρονται, όλοι είναι εξοργισμένοι με το πολιτικό σύστημα, όλου θέλουν αλλαγή. Παιδιά ήρεμα. Η λύση είναι μια. Να επιστρέψουμε στην εποχή της αγγλοκρατίας. Τότε που ήμασταν αποικία, μας διοικούσαν οι Εγγλέζοι και ήταν όλα όμορφα και ωραία. Βέβαια, δεν προτείνω να γίνουμε βρετανική αποικία, tres banal. Υποστηρίζω να ενσωματωθούμε και να γίνουμε αγγλική επαρχία, κανονικά και με το νόμο.

1. Αφού θα είμαστε μέρος της Μεγάλης Βρετανίας δεν θα χρειαζόμαστε κόμματα. Και έτσι με μια μονοκοντυλιά γλυτώνουμε από καμπόσους αμπάλατους. Ξεχάστε Ακελ, Δησύ όλους (μόνο το Δήκο με την πουτανιά που κουβαλεί το βλέπω να επιβιώνει). Ως επαρχία και μάλιστα μακρινή, άντε το πολύ να στέλνουμε 5,6 βουλευτές στο Λονδίνο που και πάλι θα είναι είτε Εργατικοί είτε Συντηρητικοί. Yeah right την Κύπρο θα περιμένουν οι Democratic Liberals να βγάλουν βουλευτή.

2. Αφού θα είμαστε εσωτερική πτήση γλυτώνουμε τους φόρους στα αεροδρόμια. Επομένως πιο φτηνά εισιτήρια, επομένως περισσότερα ταξίδια.

3. Τέρμα τα ιδιαίτερα, αφού θα γίνουν τα αγγλικά θα είναι η μητρική μας γλώσσα. Έτσι γλυτώνουν την κριτική όσοι κακοποιούν τα ελληνικά ή απλά δεν ξέρουν να τα μιλήσουν όπως πρέπει. Εντάξει, η προφορά μας μπάζει νερά, αλλά στο κάτω κάτω έχουν όλοι oxford accent; Ή μήπως στο Yorkshire δεν μιλούν πιο βλάχικα από εμάς;

4. Θα εξαφανιστούν από τα περιοδικά όλες οι τάχα μου σοσιαλιτέ βλάχες της κυπριακής κοινωνίας που το μόνο που ξέρουν είναι να αλλάζουν ρούχα και να επιδεικνύουν τα λεφτά που δεν απέκτησαν, αλλά παντρεύτηκαν. Θα ασχοληθεί κανένας με την Τσίγκη, όταν θα είναι «δικιά» μας η Βικτόρια Μπέκαμ; Θα γράψει κανένα περιοδικό για τη Ραμόνα, όταν θα προσφέρει υλικό η Catherine Zeta Jones;

5. Μόνο έτσι θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε Κύπρια στη σελίδα 3 της Sun. Και είμαι σίγουρη ότι θα φορεί καλύτερο βρακί από αυτά που φορούν συνήθως οι Εγγλέζες. Έλεος κυρία μου. 15 εκατοστά μωβ βρακί με κίτρινες βούλες δεν φορούσαν ούτε πριν από δεκαπέντε χρόνια.

6. Ως αγγλική επαρχία επιβάλλεται να έχουμε και Thornton’s σοκολάτες. Κορούδες κάμετε γραμμή να αγοράσουμε από δυο τρία κιλά.

7. Το Amazon δεν θα μπορεί να μην μας στέλνει ό,τι παραγγέλλουμε με τη δικαιολογία ότι this is of UK only. Τζαι εμείς UK θα είμαστε.

8. Θα έχουμε βασίλισσα. Ως τώρα βλέπαμε βασιλικούς γάμους ενδόμυχα σκάζαμε από ζήλεια και φωναχτά τους κράζαμε. Ως έδαφος βρετανικό θα λέμε God save the queen, θα αγαλλιαζόμαστε κάθε φορά που ένας γαλαζοαίματος παντρεύεται, χωρίζει, κάνει παιδιά κτλ κτλ κτλ. Όσοι πάλι δεν γουστάρουν θα ενταχθούν στο Κίνημα Κατά της Μοναρχίας που πρόεδρος θα είναι ο Ματσάκης και αντιπρόεδρος ο Περδίκης.

9. Όλα τα σχολεία θα γίνουν English School. Και έτσι θα την γλυτώσει το κανονικό το English School που εκατάντησε η συτζιά του μαύρου.

10. Επιτέλους θα μπορούμε να φορούμε καπέλα υπερπαραγωγές στους γάμους και στις επίσημες δεξιώσεις. Όπως και να το κάνουμε, ένα καπέλο σου δίνει άλλο αέρα… Αν δεν ήταν να καταργηθεί η προεδρία θα έλεγα να δω την Έρση με καπέλο και τι στον κόσμο.

11. Όταν συμπληρώνουμε αιτήσεις εκεί που λέει county δεν θα μένει κενό. Θα βάζουμε Cyprus, αφού στο country θα γράφουμε UK. Λύσαμε ακόμη ένα σημαντικό πρόβλημα.

12. Παίζει να έρχονται όλες οι ποικιλίες σοκολάτων που διαθέτει η Cadbury. Τι, έτσι με τα μισά είδη θα μας αφήσει; Παραδέχομαι, ότι δεν τρώγεται. Αλλά θα ήθελα να δω στα σουπερμάρκετ, σοκολάτα με γεύση Turkish delight (γιαξ και πάλι γιαξ).

13. Και φυσικά δεν θα είναι μονόδρομος η ανταλλαγή. Εμείς θα μάθουμε στη νέα μας μητέρα πατρίδα ότι δεν είναι δυνατόν στους νιπτήρες να υπάρχουν δύο βρύσες που η μια τρέχει μόνο ζεστό νερό και η άλλη μόνο κρύο. Θα βάλουμε στους Εγγλέζους τις βάσεις για νιπτήρες με μία βρύση.

14. Θα ξεφορτωθούμε το ΡΙΚ… Σκεφτείτε το κρατικό μας κανάλι να είναι το BBC και όχι το ΡΙΚ. Μιλούμε είναι Η αναβάθμιση. Αντί για Ιστορίες του χωρκού θα βλέπουμε Panorama. Ξεχάστε Συν Πλην, Αμύνεσθαι Περί Πάτρης και οποιαδήποτε άλλη βλακεία δείχνουν.

15. Και ναι. Θα έχουμε λόρδους, δούκισσες και βαρόνους. Μμμμ, μου ακούγεται πολύ ωραίο. Μετά τη δούκισσα του Κέιμπριτζ θα υπάρχει η δούκισσα του Γερκού, ο βαρόνος των Πολεμιδκιών, ο δούκας του Λιοπετρίου. Not bad.

16. Θεωρητικά ο αρχιεπίσκοπος του Κεντ θα έχει μεγαλύτερη εξουσία από τον αρχιεπίσκοπο της Κύπρου. Ευκαιρία να συναχτεί ο Τόμης (χλωμό το βλέπω τζαι να κάτσει στα αυκά του).

17. Κανένας πλέον δεν θα τολμά να κατηγορήσει όσους λατρεύουν το Christmas cake ότι πρόκειται για μια ξενόφερτη παράδοση. Θα απαντούμε πως είναι παράδοση της χώρας μας και θα απαιτήσουμε την αναβάθμισή του.

18. Οργασμός μεταφράσεων στη μπλογκόσφαιρα. Το blog αυτό θα μετονομαστεί σε Mother is only one. Ο Μοτορτζής θα γίνει Cyprus biker. Ο Defiance, δεν έχει πρόβλημα. Θέλω να δω πως θα μεταφραστεί το Όϊ λαομό του Invictus πάντως.

19. Θα καταργηθούν αργίες όπως της 1ης Οκτωβρίου, της 25ης Μαρτίου, αλλά θα αποκτήσουμε άλλες που πάντα πέφτουν Δευτέρα, προνοητικοί οι Βρετανοί και έτσι θα έχουμε ωραία τριήμερα. Ξέρετε ότι φέτος χάνουμε πολλές αργίες;

20. Και ναι θα φύγουν οι Βάσεις. Αφού όλη η Κύπρος θα είμαστε βρετανικό έδαφος μπορούμε να τις πάρουμε πίσω και να τις καταστρέψουμε όπως κάναμε με το υπόλοιπο νησί.

True friends

Την Κυριακή πήγαμε με τις κόρες να δούμε τις γιαγιάδες. Η μάνα μου σιδέρωνε, ευγενικά αλλά επιτακτικά μας είπε να βγούμε έξω μέχρι να τελειώσει. Καταλήξαμε στη βεράντα των απέναντι. Και εκεί τη βγάλαμε. Οι κόρες την καταβρήκαν, έπαιζαν συνέχεια, φυσούσε κιόλας ένα ωραίο αεράκι. Άνθρωποι απλοί καταδεκτικοί. Εξαιρετικοί άνθρωποι, με τους οποίους έχουμε συνδεθεί.

Πιο συνδεδεμένοι όμως είμαστε με την οικογένεια λίγο πιο πάνω. Τους αγαπώ πάρα πολύ και τα συναισθήματα είναι αμοιβαία. Με τα παιδιά τους μεγαλώσαμε μαζί και μέχρι σήμερα κρατούμε τους δεσμούς που μας ενώνουν. Περάσαμε δύσκολες στιγμές, όταν χάσαμε τον πατέρα μου. Αυτοί οι άνθρωποι στάθηκαν πραγματική οικογένεια. Όχι με λόγια, αλλά με έργα. Κυρίως με το να είναι εκεί.

Ο πατέρας τους, ένα από τα πιο καλοσυνάτα, γλυκομίλητα πλάσματα που υπάρχουν, δεν έκανε διακρίσεις ανάμεσα σε μένα και την αδερφή μου και τα δικά του παιδιά. Μας έπαιρνε στη θάλασσα, μας έπαιρνε εκδρομές, βόλτες μεγάλες και μακρινές. Όλους μαζί. Ένα seatακι πράσινο γεμάτο παιδιά και τραγούδια. Μετά καταλήγαμε για παγωτό στου Ηράκλη φυσικά.

Πιο συχνά ήμουν στην κουζίνα της μάνας τους, από ότι στη δική μας. Τώρα η αλήθεια να λέγεται, έφτιαχνε και φτιάχνει καταπληκτικά γλυκά. Δεν υπάρχει περίπτωση να πας σπίτι τους και είτε η κατσαρόλα να μην είναι γεμάτη είτε στο φούρνο κάτι να μην ψήνεται. Μυρωδιές... κλείνω τα μάτια μου και μπορώ να θυμηθώ τις μυρωδιές που έβγαιναν από εκείνη την κουζίνα.

Θυμάμαι την ιεροτελεστία του καρπουζιού. Ο κ. Κωστάκης πάντα αγόραζε ένα τεράστιο καρπούζι. Το βράδυ το έκοβε σε φέτες, παίρναμε ο καθένας από μια και καθόμαστε στο σκαλάκια να το φάμε, βάζοντας διαγωνισμό ποιος θα φτύσει τα κουκούτσια πιο μακριά. Νομίζω κανένας δεν άκουγε την προτροπή του να συνοδέψει το καρπούζι με χαλλούμι, που «έτσι χαλλούμι δεν έχετε φάει ξανά», όπως το διαφήμιζε.

Χαρές, λύπες, επιτυχίες και απογοητεύσεις που φέρνει ο καιρός. Οι δεσμοί στη γειτονιά, αλλάζουν, διαφοροποιούνται όμως δεν σπάνε. Οι σχέσεις ίσως έχουν αλλάξει, αλλά όχι τα συναισθήματα. Αυτούς τους ανθρώπους τους αγαπούμε και μας αγαπούν. Είμαστε δίπλα τους, όπως είναι δίπλα μας.

Γιατί αυτό, υποτίθεται, ότι κάνουν οι αληθινοί φίλοι και η οικογένεια στις δύσκολες στιγμές. Στέκονται δίπλα σου και σε βοηθούν, είτε εμπράκτως είτε απλά με το να βρίσκονται εκεί. Δεν σου πουλούν ηλεκτρικό ρεύμα και μάλιστα σε ψηλή τιμή. Δεν κοιτάζουν να βγάλουν κέρδος από τον πόνο και τη βλακεία σου.

Να μου πεις αυτό σε πείραξε που εμμέσως πλην σαφώς αναγνωρίσαμε το ψευδοκράτος; Με ενόχλησε βαθύτατα. Περισσότερο και από την ίδια την αγορά. Το γεγονός ότι υποτίθεται αυτοί που η κυβέρνηση ονομάζει αδέρφια μας, ήρθαν σε μια δύσκολη στιγμή να εκμεταλλευτούν την κατάσταση μας. Δεν πάει έτσι το θέμα. Δεν εκμεταλλεύεσαι αυτούς που αγαπάς.

Υγ. Το τραγούδι είναι άσχετο με το θέμα. Απλά το ακούω τον τελευταίο καιρό.

Γλυκό καρυδάκι

Και ρωτώ. Στα πόσα γλυκά καρυδάκι σταματά ο άνθρωπος να τρώει; Στα δύο; Στα τρία; Σίγουρα στα πέντε όχι.
Αθάνατη Σολιά με τα γλυκά σου...

Το ερώτημα είναι φυσικά φιλοσοφικό. Ο καθένας τρώει όσα αντέχει.

Ο πατέρας που δεν θα έχουν

Οι μόνες λέξεις που συγκράτησα από το χθεσινό ορυμαγδό ειδήσεων και πληροφοριών ήταν οι λέξεις «εγκαταλείπει» και «παιδιά». Τα περισσότερα από αυτά που έμειναν ορφανά, εξαιτίας κάποιων εγκληματιών που κυκλοφορούν όχι μόνο ελεύθεροι αλλά με λιμουζίνες, είναι μικρά. Μερικών μηνών, άντε δύο τριών τεσσάρων χρονών.

Θα μεγαλώνουν και αντί για τον πατέρα τους θα έχουν μερικές φωτογραφίες να βλέπουν. Δεν θα έχουν την αγκαλιά του, δεν θα παίξουν μαζί του, δεν θα τους διαβάσει, δεν θα δυσανασχετήσει όταν θα είναι άτακτοι. Δεν θα μπορούν να τον συμβουλευτούν, δεν θα του πουν σ΄ αγαπώ. Δεν θα γείρουν πάνω του όταν τον έχουν ανάγκη, δεν θα θυμώσουν μαζί του με τους περιορισμούς που θα έβαζε.

Πολλά από αυτά τα παιδιά δεν θα έχουν την παραμικρή ανάμνηση από τον πατέρα τους, είναι τόσο μικρά για να θυμούνται. Όσα θα ξέρουν για αυτόν θα είναι η εξιδανικευμένη εικόνα που θα πάρουν από τις αναμνήσεις άλλων. Δεν θα είναι ο δικός τους πατέρας, θα είναι μια εικόνα κατασκευασμένη. Θα ζουν μια ζωή με το κενό.

Και όσα πάλι είναι μεγαλύτερης ηλικίας θα πρέπει να συνηθίσουν πως τον έχασαν. Πως ό,τι έζησαν μαζί του, έσβησε για πάντα. Θα έρχονται γιορτές και λύπες και αυτός θα λείπει. Θα βλέπουν κάτι και θα τους τον θυμίζει. Θα κοιτάζουν άλλους πατεράδες με τα παιδιά τους και θα σκέφτονται πως ήταν αν ζούσε ο δικός τους. Θα ζουν μια ζωή με την απώλεια.

Δεν θέλω να ακούσω ειδήσεις, δεν θέλω να ξέρω τι λόγια θα ακουστούν στις κηδείες αυτών των ανθρώπων. Λόγια είναι που δεν αγγίζουν το χαμό των ανθρώπων. Ελπίζω να μην αφήσουν κανένα πολιτικό να σκύψει πάνω από τα φέρετρα. Να κλείσουν τις πόρτες των εκκλησιών και των νεκροταφείων και να μην τους αφήσουν να πλησιάσουν.

Γιατί;

Γιατί;

Kate's cakes

Ήταν ένα τηλεφώνημα που δεν το περίμενα πριν από μερικές μέρες. «Άρχισα να κάνω ξανά γλυκά και αλμυρά» μου ανακοίνωσε η αγαπημένη μου φίλη, σκορπώντας ρίγη ευχαρίστησης και εξαφανίζοντας μια για πάντα την ιδέα να κάμω ξανά δίαιτα. Και συνέχισε ότι μου έφτιαξε ένα κουτί από τα αγαπημένα μου brownies με τυρί και βύσσινο.

Περιττό να αναφέρω πως όταν έπιασα το κουτί πάτησα γκάζι για να φτάσω σπίτι να τα δοκιμάσω. Σιγά που θα άντεχα. Καθοδόν το άνοιξα και έβαλα μπρος. Πρώτη μέρα συγκρατήθηκα και χλαπάκιασα μόνο τέσσερα. Την επόμενη τα πήραν είδηση οι κόρες και ο Μοτορτζής. Και σύντομα το κουτί άδειασε. Ο Μοτορτζής τα χαρακτηρίζει το γλυκό που είναι ισάξιο του σεξ. Δεν έχει άδικο. Αν είναι να συγκρίνει το σεξ με κάτι, τουλάχιστον να είναι κάτι ισάξιό του.

Ό,τι βγαίνει από τα χέρια της Κατερίνας μόνο αριστούργημα μπορεί να χαρακτηριστεί και δεν το λέω επειδή την αγαπώ. Έχει μεράκι, έχει φαντασία και κυρίως έχει διάθεση να φτιάχνει πράγματα για να ευχαριστήσει τους άλλους. Είναι φτιαγμένα με αγάπη και αυτό είναι το καλύτερο συστατικό τους.

Δεν κάνει σκόντο στην ποιότητα των υλικών της. Μια φορά τόλμησα να της πω να μην χρησιμοποιεί ακριβά υλικά για να βγάζει περισσότερο κέρδος και με κεραυνοβόλησε με το πιο αυστηρό ύφος που διαθέτει. Θα κοιτάξει να βρει την καλύτερη ποιότητα, τα πιο αγνά υλικά, ό,τι χρειάζεται για να έχει το τέλειο αποτέλεσμα.



Μπορεί να φτιάξει τα πάντα. Υπέροχες τούρτες που θα τις λατρέψουν μικροί και μεγάλοι με τα σχέδια που κάνει, κεραστικά, κέικ, τάρτες, αχ είναι μια τάρτα με βάση πιστάτσιο δεν παίζεται, απλά δεν παίζεται, αλμυρά, πίτες, σάντουιτς παντός είδους. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι που να έχω δοκιμάσει από τα χέρια της και να μην είναι απλά τέλειο.

Δοκιμάστε την και δεν θα χάσετε. Αυτό σας το εγγυώμαι. Την Κατερίνα θα την βρείτε στο τηλέφωνο 99481969. Πείτε της εγκαίρως τι θέλετε και θα πάρετε γεύσεις που οδηγούν στον έβδομο ουρανό.

Divide and conquer

Οι Βρετανοί μας άφησαν και άλλα κατάλοιπα, εκτός από το hello το goodbye και γενικά τις αγγλικούρες που χρησιμοποιούμε καθημερινά. Αν μελετήσουμε προσεκτικά ιστορία, όχι μόνο τα δικά μας μπορούμε να μάθουμε πολλά.

Αναδείχτηκαν μανούλες που λέτε στο διαίρει και βασίλευε. Σπουδαία τακτική. Ανεξαρτησία μου θέλετε; Να ένα κράτος στα τρία Ινδία, Πακιστάν, Σρι Λάνκα. Για τη Νότιο Αφρική προτίμησαν το λευκοί –μαύροι. Εμείς Ελληνοκύπριοι –Τουρκοκύπριοι. Πάντα κάτι υπάρχει.

Τέσπα το θέμα μου δεν είναι οι Εγγλέζοι (αχ ένα Λονδίνο πάει πολλά). Είναι το διαίρει και βασίλευε. Σπουδαία πολιτική. Από τότε που την εφαρμόζω βρήκα την ησυχία μου.

Κατ αρχήν είμαι μία. Το λέει και το όνομα του blog Μάνα είναι μόνο μία. Δεν είμαι δύο δεν είμαι τρεις. Απέναντί μου έχω δύο κόρες, ενίοτε και ένα σκύλο. Μέτωπο αρραγές και συμπαγές. Δεν σπάει με τίποτα. Κορίτσια ελάτε να φάτε, κορίτσια ελάτε μέσα, κορίτσια κατέβητε από το ντραμπολίνο, κορίτσια ελάτε να κάνετε μπάνιο. Τίποτα.

Και εδώ χρησιμοποιώ δόλια μέσα, το παραδέχομαι. Αντί να απευθύνομαι και στις δυο, σπέρνω ζιζάνια και διχόνοια. Άντε καλή μου απευθύνομαι στη μικρή, θα έρθεις να φας το φρούτο σου; Τσουπ έρχεται το μικρό πίσω του και η μεγάλη, ζητώντας και αυτή. Να κατεβούμε από την κούνια να πάμε μέσα γιατί νύχτωσε; ρωτώ τη μεγάλη για να δω με μεγάλη ικανοποίηση και τη μικρή να ακολουθεί. Ποια θα έρθει πρώτη στη μάμα να την κτενίσω; Ποια θα φορέσει αυτό το φόρεμα; Ποια θα πάει πρώτη στο αυτοκίνητο; Ποια θα φορέσει τη ζώνη της φρόνιμα;

Λαός ενωμένος ποτέ νικημένος. Αυτό δεν το έχουν ακουστά οι κόρες, που μου δίνουν πάσα για να διεκδικώ νίκες. Μικρές έστω, αλλά ουσιαστικές. Γιατί έχοντας περάσει μια μέρα δύσκολη αρκετές φορές στο γραφείο, δεν αντέχω να πηγαίνω σπίτι και να δίνω μάχες. Θέλω κάποιες ευκολίες. Κάποια πράγματα να γίνονται χωρίς να τα επαναλάβω 15 φορές, χωρίς να χρειάζεται να υψώσω τη φωνή μου, να παρακαλέσω, να εκβιάσω, να απειλήσω. Μικρές μικρές νίκες που τις κερδίζω χάρη στους Βρετανούς. Divide and conquer.

Κρίση στα ακίνητα

Κανονικά θα έπρεπε αυτή τη στιγμή να τρώω το σάντουιτς μου και να πίνω τον καφέ. Προηγείται από το να γράψω post και να βγάλω το άχτι μου. Γράφει, λοιπόν, ο Φιλελεύθερος στις οικονομικές του σελίδες, φαντάζομαι θα το έχουν και άλλες εφημερίδες, ότι συρρικνώνεται η αγορά ακινήτων, πωλούνται ολοένα και λιγότερα σπίτια και οικόπεδα. Διαψεύδονται έτσι οι προσδοκίες ότι οι Κύπριοι αγοραστές θα σηκώσουν το βάρος της ανάκαμψης του κλάδου.

Μάλιστα, οι developers έστειλαν επιστολή στον πρόεδρο της Δημοκρατίας με επισημάνσεις για το πώς θα πάρει τα πάνω του ο κλάδος. Για να μην πολυλογώ εισηγούνται μέτρα όπως η μείωση φόρων και μεταβιβαστικών.

Καλό μέτρο δεν λέω. Αλλά πριν φτάσουμε στη μείωση των μεταβιβαστικών, μήπως λέω κύριοι developers να μιλήσουμε λίγο για τις τιμές που έφτασαν τα ακίνητα; Να πούμε ότι καταντήσαμε ένα διαμέρισμα ενός δωματίου που με το ζόρι χωρεί ένα κρεβάτι και ένα κομοδίνο στις 100,000 ευρώ να θεωρείται καλή τιμή; Να πούμε για οικόπεδα έξω από τη Λευκωσία που έφτασαν να πωλούνται πάνω από 200,000 ευρώ και να λέγονται «ευκαιρία»; Να πούμε για τα ολοένα και λιγότερα τετραγωνικά, για τις βεράντες που έχουν εξαφανιστεί, για τα πολύ κακής ποιότητας υλικά που χρησιμοποιείτε στις κατασκευές σας; Να πούμε για σπίτια και διαμερίσματα που οι ιδιοκτήτες τους αναγκάζονται στα δύο χρόνια που είναι μέσα να ξοδεύουν τα μαλλιοτζέφαλά τους γιατί χρειάζονται άμεσες επιδιορθώσεις; Να πούμε μήπως ότι για να χτίσεις ένα μέτριο σπίτι φτάσαμε στο σημείο να χρειάζεσαι σχεδόν μισό εκατομμύριο ευρώ; Να πούμε για ακίνητα που αγοράζονται και οι ιδιοκτήτες τους θα γεράσουν ώσπου να πάρουν τίτλους ιδιοκτησίας;

Τα προβλήματα του κλάδου είναι πολλά και δεν τα έφερε η οικονομική κρίση. Τα έφερε η απληστία όσων είχαν ένα κομμάτι γης και ξαφνικά την είδαν συνάδελφοι του Ιωάννη και του Παρασκευαϊδη. Γεμίσαμε developers. Τι δουλειά κάνεις, ρωτούσες και η πιο συνηθισμένη απάντηση ήταν developer, ή real estates... Ούτε στην Κίνα δεν έβρισκες τόσους developers, όπως στην Κύπρο.

Φυσικά έχουν ευθύνες και οι αγοραστές. Όμως όταν είσαι ένα νέο ζευγάρι, για παράδειγμα και ξεκινάς τη ζωή σου και δεν βρίσκεις κάτι στα μέτρα σου, θα αναγκαστείς να τρέξεις στις τράπεζες για δάνεια, να αγοράσεις έστω και πανάκριβα ένα κεραμίδι να στεγαστείς.

Έτσι τώρα που η αγορά μούδιασε, ωστόσο οι τιμές δεν έχουν πέσει, οι κύριοι developers θέλουν να τους ξελασπώσουμε και να αγοράσουμε τα πανάκριβα ακίνητά τους. Όταν ήταν στα high τους όμως ούτε για κλάσιμο δεν μας είχαν, τώρα στρέφονται στην κυπριακή αγορά. Πριτς. Ευχαριστούμε δεν θα πάρουμε. Περιμένουμε να πέσουν και άλλο και άλλοοοοοοοοοοοοοο οι τιμές.

Όχι ότι σκοπεύω να αγοράσω κάτι. Να ζήσουμε να ξοφλήσουμε το σπίτι μας και μια χαρά είμαστε.Αν όμως πέσουν πραγματικά οι τιμές το σκέφτομαι να αγοράσουμε οικόπεδα να αφήσουμε προίκα των κόρων μας μουαχαχαχαχα.

Κάρφωσε και εσύ μπορείς

Κατηφορίζοντας να φτάσω στο μαχαλά μου, πρόσεξα μια ταμπέλα. Σε αυτή τη γειτονιά για λόγους ασφαλείας λειτουργεί ο θεσμός του παρατηρητή. Μου καλάρεσε. Ε κάπως απομονωμένοι είμαστε, έχουν γίνει αρκετές κλοπές σε γειτονιές παρακάτω, λίγη ασφάλεια περισσότερη δεν βλάπτει.

Στην αρχή υπέθεσα ότι ο παρατηρητής της γειτονιάς είναι όπως τον αστυνομικό της γειτονιάς. Κρατά δηλαδή ένα αυτοκίνητο και παίρνει σβάρνα τους δρόμους. Τσου. Πέρασαν μερικές μέρες δεν είδα τίποτα το διαφορετικό. Ώσπου ένα απόγευμα ο Μοτορτζής βγάζοντας περίπατο το σκύλο συναντήθηκε με το γείτονα που ΟΛΑ τα ξέρει. Και όταν λέμε όλα εννοούμε όλα.

Έτσι μάθαμε πως ο θεσμός του παρατηρητή είναι ένας τριψήφιος αριθμός, όπου τύμπανα παρακαλώ ταραταταραταμ τηλεφωνείς και ενημερώνεις αν πρόσεξες κάτι περίεργο στη γειτονιά! Βγήκε ο γείτονας με το σώβρακο στην αυλή; Είδες τη γειτόνισσα να παίρνει το σκύλο περίπατο και να χάνεται πίσω από τα δεντράκια με τον γείτονα; Η οικιακή βοηθός της διπλανής κοιτάζει ύποπτα προς το μέρος μας; Βρήκαμε τη σκυβαλαποθήκη ανοιχτή; Για κάθε μεγάλο και μικρό ζήτημα, ενημερώνεις τον παρατηρητή.

Πως ήταν επί εποχής Σοβιετικής Ένωσης που ο ένας κάρφωνε τον άλλο; Ακριβώς το ίδιο το πράγμα. Η μισή Τσεχία κάρφωνε την άλλη μισή, έγραψε ο Μίλαν Κούντερα.

Το θέμα είναι τι θα κάνει ο παρατηρητής όλες αυτές τις πληροφορίες. Να ειδοποιεί κάθε δέκα λεπτά την αστυνομία ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ. Εδώ για κλοπής τηλεφωνείς και δεν έρχονται και θα έρθουν γιατί η γειτόνισσα έχει πρόβλημα με τον διπλανό της; Θα ξέρει όλα τα άπλυτά μας. Θα μπορεί να μας εκβιάζει. Θα μας κρατά το χέρι. I know what you did last night...

Σκέφτομαι να αγοράσω τηλεσκόπιο. Θα κατασκοπεύω όλη τη γειτονιά και θα δίνω τις καλύτερες αναφορές στον παρατηρητή. Θα γίνω η καλύτερη πελάτισσά του, μην σου πω ότι θα βάλω στο speed dial στο κινητό τον αριθμό του. Ο οποίος αριθμός είναι... Πριν τον τηλεσκόπιο, να μάθω καλύτερα τον αριθμό. Και μετά ποιος με πιάνει. Θα γίνω το Reuters της γειτονιάς. Το κουτσομπολιό περνά σε νέα high-tech εποχή.

Απορίες

Απορίαααααααααααααααααααααααααααααα με λαχτάρα να σε σκέφτομαι. Έχω απορίες χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης και θα απευθυνθώ, που άλλου στους συμπλόγκερς.

1. Η μεγάλη η κόρη εδώ και ενάμιση χρόνο έκοψε τα πανιά. Οσονούπω και το μικρουλάκι θα κυκλοφορεί μόνο με βρακάκι. Όπως θα μου προκύψει άσμα όπως πάω. Η κόρη Α όμως τις νύχτες φορεί πανί (εδώ μετριάζεται ο ενθουσιασμός). Δοκίμασα μια δυο φορές να μην της φορέσω αποτέλεσμα, μαύρα μεσάνυχτα να αλλάζω σεντόνια. Ακούω εισηγήσεις πως θα κόψει τα πισσιά τη νύχτα.

2. H Ράνια βρήκε την παραλία με τα βράχια;

3. Είναι αλήθεια ότι για τους μύκητες στη γυναικεία ευαίσθητη περιοχή το καλύτερο φάρμακο είναι το γιαούρτι; Δεν ξέρω με πόσα λιπαρά ή αν χρειάζεται να είναι γάλα αγελαδινό ή πρόβειο. Απλά άκουσα την πληροφορία και θέλω επιβεβαίωση.

4. Πως μπορώ να μπήξω μέσα στο ψυγείο ένα καρπούζι των 15 κιλών; Διευκρίνιση αν ρωτάτε γιατί αγόρασα ένα τόσο μεγάλο καρπούζι, η απάντηση είναι ότι πήρα το μικρότερο που είχε το φορτηγάκι του κυρίου που πουλά καρπούζια. Στο μεταξύ τέλειο το καρπούζι το βράδυ, αλλά το πήγαινε έλα μετά στην τουαλέτα δεν αντέχεται.

5. Τελικά τι είναι πιο καλά να κοιμάσαι με μαξιλάρι ή χωρίς;

6. Άκουσε κανένας μια ψιλή που κυκλοφορεί ότι τα φάρμακα για το άσθμα αν τα κάνει ένα παιδάκι για δύο βδομάδες συνεχόμενες, αποκτά «εθισμό» σε αυτά μέχρι τα 20 του;

7. Υπάρχει κανένας λόγος που το Mandarina Duck μας σνομπάρει και δεν κάνει delivery Κύπρο; Why sir or madame, we love your products. Please, please come to Cyprus.

8. Τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη, ώσπου να ανοίξουν τα σχολεία τι να τα κάνω τα παιδιά; Αυτή είναι μόνιμη απορία τα τελευταία τρία χρόνια. Πραγματικά δεν μπορώ να το καταλάβω με ποια λογική να ανοίγουν στα μέσα Σεπτεμβρίου. 1η Σεπτεμβρίου. Τι πειράζει να καθιερωθεί η 1η Σεπτεμβρίου ως η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ;

9. Ο Ντομινίκ Στρος Καν τελικά θα είναι υποψήφιος στις εκλογές;

10. Πόσα χασμουρητά πρέπει να κάμω για να καταλάβει ο άλλος ότι βαριέμαι;

Και η συνταγή mojito ειδικά για την Ίνα. Διευκρίνιση. Εγώ προτιμώ την κουβανέζικη εκδοχή του, όπου δεν βάζουν μέσα κομμάτια λεμονιού αλλά χυμό λεμόνι και προτιμούν την άσπρη ζάχαρη αντί την καστανή.
Βάζεις ένα με δύο κουταλάκια ζάχαρη, αναλόγως πόσο γλυκό το θέλεις. Προσθέτεις λίγα φυλλαράκια δυόσμο, δυόσμο είπαμε Defiance όχι βασιλικό και το χυμό μισού με ένα λεμόνι. Παίρνεις το muddler και τα πιέζεις. Προσθέτεις όσο ρούμι σου κάνει κέφι, εγώ συστήνω το Havana Club, σόδα παγάκια κάμποσα, ανακατεύεις και εις υγεία.

Φτου Hustle

Για την Οκτάνα τα είπαμε προ ημερών. Σήμερα ήρθε η σειρά του Hustle. Τηλεφώνησε η φιλενάδα να κάνει την κράτηση. Είμαστε οκτώ άτομα θέλουμε τραπέζι έξω, εντάξει; Εντάξει της είπαν. Φτάνω ελαφρώς καθυστερημένη γιατί αντί να πιάσω τη σωστή λεωφόρο βρέθηκα από κεκτημένη ταχύτητα να οδηγώ με κατεύθυνση το σχολείο της κόρης (άστα να πάνε το αλτσχάιμερ χτύπησε νωρίς) και βρίσκω τις μισές στα όρθια. Ρωτώντας γιατί μου είπαν ότι από το μαγαζί τους είπαν πως είναι πολιτική τους στη βεράντα να μην αφήνουν να κάθονται πάνω από 5 άτομα!

Αχά. Μέγας διδάξας η Χούντα (όχι της Αχάπαρης). Μπορώ να διακρίνω γιατί. Σου λέει δύσκολες εποχές ζούμε αν κάτσουν πέντε, έξι μαζί και αντί να τα πίνουν αποφασίσουν να συνωμοτήσουν;

Tο ερώτημα είναι γιατί δεν το είπαν όταν κάναμε την κράτηση; Γιατί φυσικά θα τους λέγαμε ευχαριστώ δεν θα πάρω και θα έχαναν τον πελάτη. Μας πρότειναν να πάμε μέσα για φαί και μετά να βγούμε έξω για ποτό. Yeah right. Αν γούσταρα να κάνω μετακομίσεις τις έκανα και σπίτι μου που θέλουν συγύρισμα τα ερμάρια... Η θα μπορούσα να πηγαίνω από τον καναπέ έξω, στον καναπέ μέσα. Σίγουρα όχι στο Hustle.

Τέσπα με τα πολλά έφεραν ακόμη καναδυό σκαμπό βρεθήκαμε όλες με κάθισμα. Ήρθε η σειρά της παραγγελίας. Το τάδε κρασί το έχετε; Όχι. Το τάδε κρασί το έχετε; Όχι. Το τάδε κρασί το έχετε; Όχι. Για να μην πολυλογώ, τους διάβασα σχεδόν όλο τον κατάλογό τους. Να σας φέρω ένα ροζέ Amadeus; Δεν έφτασα τα 35 για να πίνω ροζέ Amadeus, ευχαριστώ πολύ. Έχουμε και ένα κριτήριο και ένα όνομα στην πιάτσα. Ο Μοτορτζής με έμαθε να πίνω καλό κρασί. Ta lοv έτσι για να θυμηθώ προφορά του Yorkshire. Αναγκαστήκαμε να πάρουμε ένα κρασί του μαύρου χαμού, που το πληρώσαμε 25 ευρώ. Γλυκό σιρόπι.

Παραγγείλαμε και μερικά συνοδευτικά μην φανταστείτε τίποτε δύσκολο ένα πιάτο τυριά αλλαντικά, πατάτες twisters υποτίθεται καυτερές και nacho’s με τυρί. Έκαναν σχεδόν 40 λεπτά να φτάσει παραγγελία.

Στο δεύτερο γύρο ποτών, με την τρίτεκνη το γυρίσαμε στο Gin and tonic. Τρόπος του λέγειν γιατί μόνο tonic ήταν. What the hell, 8 ευρώ η μπουκάλα είναι το Gin, τόσο δύσκολο είναι να βάλουν ποσότητες του χαϊρκού; Οι υπόλοιπες αποφάσισαν να δοκιμάσουν ένα άλλο κρασί. Έρχεται η τύπισσα να το σερβίρει πάει να το βάλει στα ίδια ποτήρια που πίναμε το προηγούμενο... Ζήτησα καθαρά ποτήρια για να εισπράξω ένα βλέμμα όλο δηλητήριο. Αν δεν ήταν κλειστή η μπουκάλα, θα στοιχημάτιζα ότι θα κατουρούσε μέσα πριν τη φέρει.

Σιγά σιγά το μαγαζί άρχισε να γεμίζει ασφυκτικά, σε σημείο που κάτι φοιτητάρια που στέκονταν δίπλα μας άκουσαν για το γκρινιάρικο μικρουλάκι μου, ενημερώθηκαν για τα κεραμικά που θα βάλει η τρίτεκνη στο σπίτι που κτίζει, για τις εξετάσεις της άλλης που τέλειωσαν, για την περίοδο μας, για σεξ, για το άγχος της δουλειάς και γενικά για τα προβλήματά μας.

Στο τέλος ζητήσαμε το λογαριασμό. Τσουπ στα δύο λεπτά ήταν εκεί και μάλιστα το γκαρσόνι περίμενε υπομονετικά να κάμω τη διαίρεση, να μαζέψω τα λεφτά, να υπολογίσω φιλοδώρημα και να του τα δώσω. Καμία σχέση ο χρόνος της παραγγελίας με τον χρόνο του λογαριασμού. Και φύγαμε.

Ο επόμενος γύρος κοπέλες στην αυλή μου. Καλό περιβάλλον, ωραία μουσική, δωρεάν κοκτέιλ που στα δύο περπατάς οκταράκια, και ένα αεράκι που φυσά και δροσίζει.