Thursday, 11 June 2015

Δύσκολο να είσαι γονιός, δύσκολο να είσαι παιδί



Κρατώ δύο documents ανοιχτά μπροστά μου. Προσπαθώ να θυμηθώ γιατί τα άνοιξα. Ελπίζω, μέχρι να τελειώσω την ανάρτηση να μου έρθει η έμπνευση.

Πριν κάτι νύχτες, πέσαμε με το Μοτορτζή σε μια σκηνή από το περίφημο σήριαλ του Παπακαλιάτη Κλείσε τα Μάτια. Από ότι κατάλαβα ο τύπος ήταν γκέι, ο πατέρας του δεν το αποδέχτηκε αυτό, οπόταν όταν συζητούσε με τη μητέρα του και της ανάφερε τι έγινε της είπε «Είστε οι πιο απαίσιοι γονείς».

Σκέφτομαι συνέχεια τη φράση αυτή. Είναι κάτι που όλοι το έχουμε πει στη ζωή μας. Όλοι σε κάποια στιγμή έντασης ευχηθήκαμε να έχουμε άλλους γονείς. Μπορεί να είπαμε οι γονείς μου είναι ηλίθιοι, οι γονείς μου με εκνευρίζουν, μισώ τους γονείς μου.

Και το σίγουρο πως κάτι τέτοιο γίνεται και με τα δικά μας παιδιά. Προχτές, ενώ συζητήσουμε με την κόρη Α, με κοίταξε με ένα δολοφονικό βλέμμα, και μετά αφού γύρισα από την άλλη, στράφηκε στην κόρη Β και της είπε «φακκά μου η μάμα μας».

Το βέβαιο είναι πως οι γονείς δεν είναι τέλειοι.

Για αυτό, και έχω αφήσει πίσω μου την ψευδαίσθηση πως μεγαλώνω τα παιδιά μου με τον σωστό τρόπο. Τα μεγαλώνω, όπως εγώ θεωρώ ότι είναι καλύτερο. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι και στην πράξη.

Απλό πρακτικό παράδειγμα. Επιμένω οι κόρες να μάθουν κινέζικα λαμβάνοντας υπόψη πως οι περισσότερες μελέτες λένε πως η Κίνα θα παίζει κυρίαρχο ρόλο τις επόμενες δεκαετίες. Τελικά οι Κινέζοι εξεγείρονται από τον αυταρχικό τρόπο διακυβέρνησης, επαναστατούν, της πουτάνας. Η Κίνα δεν γίνεται υπερδύναμη και η εκμάθηση κινεζικής γλώσσας είναι ένα άχρηστο προσόν ή τουλάχιστον όχι και τόσο χρήσιμο. 

Πιστεύω, πως το καλύτερο που έχουμε να δώσουμε στα παιδιά μας είναι αγάπη και επικοινωνία. Να τα αγαπούμε για αυτό που είναι και όχι για αυτό που ονειρευόμαστε ή θέλουμε να είναι και να τους μιλούμε για όλα τα θέματα.

Οι καυγάδες, οι συζητήσεις, οι διαφωνίες, τα νεύρα, όλα αυτά είναι αναπόφευκτα. Τα ζήσαμε και τα ξέρουμε. Το να είσαι παιδί, το να είσαι έφηβος σημαίνει ότι θέλεις να κάνεις τα πράγματα με τον δικό σου τρόπο. Νομίζεις ότι τα ξέρεις όλα και ότι είσαι ικανός για όλα. Και έχει από πάνω σου κάποιον να σου βάζει κανόνες και να προσπαθεί να σε καθοδηγήσει.

Τον τελευταίο καιρό πλακώνομαι αρκετά με την κόρη Α. Μετά εννοείται ότι τα βρίσκουμε και αγαπιόμαστε.

Σκέφτομαι πόσο δύσκολο είναι να είσαι γονιός. Από την άλλη όμως θα πρέπει να είναι εξίσου δύσκολο να είσαι παιδί.


29 comments:

  1. Είμαι σχεδόν 30 και εχτές είπα της απορώ πώς ανάγιωσες κοπελλούθκια.
    Τζαι δεν το μετανιώνω γιατί εν εσκέφτηκε δευτερόλεπτο ΓΙΑΤΙ τι το είπα.

    Δεν της είπα πράματα που δεν εννοούσα ποτέ, δεν της είπα ποτέ κουβέντες πας στα νεύρα. Είπα τα μέσα μου, της αδερφής, σε φίλους, έγραψα τα. Της ίδιας εν της είπα ποτέ. Ακόμα και στην εφηβεία βαριές κουβέντες δεν είπα. Επρόσεχα και με το παραπάνω.
    Ως εψές.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Όλοι έχουμε στιγμές που είπαμε πράματα παραπάνω από ό,τι έπρεπε. Ένα συγνώμη θα λύσει το πρόβλημα, οι γονείς δεν κρατούν ποτέ κακία :)

      Delete
    2. Εν πρόκειται. Εν το μετανιώνω, το εννοούσα, απορώ με τη συμπεριφορά της και το μυαλό που κουβαλά πώς έγινε τούτο το πράμα. Κι αν εκείνη δεν μπορεί να σκέφτεται πριν μιλήσει αν θα με πληγώσει κι αν θα με φέρει σε δύσκολη θέση, γιατί να το κάνω εγώ-ειδικά άμα έχω δίκαιο;

      Delete
    3. δεν ξέρω τι έγινε. Αλλά να σου υπενθυμίσω πως οι γονείς μας μεγαλώνουν και μεγαλώνοντας δεν είναι οι άνθρωποι που γνωρίσαμε. Ξεχνούν, αποκτούν ανασφάλειες, φοβούνται. Μην είσαι τόσο αυστηρή. Άσε που σε μια σχέση που υπάχει αγάπη, το δίκαιο δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.

      Delete
    4. Στη συγκεκριμένη περίπτωση είχε σημασία γιατί διακινδύνευσε μια ζωή. Αν έμενες στο ίδιο σπίτι μαζί τους και εκάμναν ματσουτζιά με τους σκύλους σας (νοκ ον γουντ) νομίζω θα αντιλαμβανόσουν. Τούτο ήθελα να καταλάβει, ότι αν είχε το μυαλό που θα έπρεπε να έχει δεν θα εχειρίζετουν το θέμα έτσι. Οπότε ναι, το δίκαιο είχε σημασία, και γι'αυτό μίλησα. Αλλιώς σκάω.
      (Οι γονείς δικαιούνται να λεν κουβέντες που πληγώνουν κι εσύ να μην μπορείς να πεις ότι θεωρείς ότι εκάμαν κάποιο λάθος, έβερ;)

      Delete
    5. έχουμε όλο το δικαίωμα και το δίκαιο να πουμε ότι οι γονείς μας έκαμαν λάθη. αυτό που σου λέω είναι να μην αφήσεις ένα λάθος να καταστρέψει μια σχέση.

      Delete
  2. Εγώ πάλι έχω πει βαριές κουβέντες στους δικούς μου γιατί έχω ακούσει βαριές κουβέντες. Το τελευταίο μεγάλο σκηνικό ήταν με το όνομα του γιου μου. Ολοι πρέπει να γνωρίζουν την θέση τους σε μια οικογένεια, Οταν αυτό ξεχνιέται κάπου μπερδεύονται τα πράγματα. Ο γιος μου είναι ενός έτους και έχει αρχισει ήδη και αντιδράει. Ισχυρή προσωπικότητα λέω από μέσα μου. Ελπίζω να μην κάνω τα λάθη των γονιών μου και να τον αφήσω να εκφράσει την προσωπικότητα του και όχι να τον αναγκάσω να υιοθετήσει την δική μου όπως εκαναν οι γονείς μου!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Ακόμη και να μην κάνουμε τα λάθη των γονιών μας, θα κάνουμε τα λάθη τα δικά μας.... Συμφωνώ ότι πρέπει να υπάρχουν κανόνες και ρόλοι για αυτό και τα πράγματα γίνονται δύσκολα.

      Delete
  3. Η κόρη είπε προχτές του παπά της ότι η δασκάλα είναι πιο σημαντική γιατί της μαθαίνει πράματα. Και είναι ακόμα πέντε. Φαντάζομαι τι έχουμε να ακούσουμε ακόμα. Αλλά συμφωνώ μαζί σου. Προσπαθείς να τα μεγαλώσεις όπως νομίζεις καλύτερα και εύχεσαι να παν όλα καλά.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Μα δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά. από την στιγμή που δεν έχουμε κρυστάλλινη μπάλα να μαντέψουμε το μέλλον, προχωρούμε στα τυφλά. για αυτό είπα αγάπη για να συγχωριούνται τα λάθη.

      Delete
  4. Νομίζω είναι υγιές. Αν δεν αμφισβητήσουν τους γονείς θα γίνουν βουτηρόπαιδα και δεν θα νιώσουν την ανάγκη να πατήσουν στα πόδια τους.

    Πάντως στο παράδειγμά σου, το μόνο που με ενόχλησε είναι το : "Επιμένω οι κόρες να μάθουν... ". Τα υπόλοιπα οκ. :-P

    ReplyDelete
    Replies
    1. οι μιτσιές δεν μαθαίνουν κινέζικα... το επιμένω όμως το έβαλα για να τονίσω όλα τα πράγματα που βάζουμε τα κοπελούθκια μας να μάθουν ή να κάνουν πιστεύοντας ότι είναι για το καλό τους.

      Delete
    2. Ε ναι αυτό λέω! Μόνο τα παιδιά ξέρουν τι είναι για καλό τους.

      Delete
  5. Την πρώτη στιγμήν που εκράτησα το ένα βρέφος (που τα θκιό) τζιαι επροσπάθησα να του ταϊσω "φόρμουλα" με το πιπερό είπα που μέσα μου "δεν είshιες ούτε έshιεις ιδέαν μεγάλε που έμπλεξες". Τούτον το αίσθημαν ουδέποτε το εξεπέρασα. Αλλά παράλληλα η ζυαρκά βαραίνει σαφώς στα θετικά. Εν υπάρχει manual καλού γονιού. Ο καθένας πρέπει να κάμει ότι θεωρεί πιο καλόν, βάσει χαρακτήρα τζιαι εμεπιριών. Τζιαι φυσικά εν υπάρχει καμμιά εγγύηση επιτυχίας για οτιδήποτε. Βέβαια, αν υπήρχεν έτσι πράμαν, που θα ήταν μετά το χάζιν;

    ReplyDelete
    Replies
    1. Α γεια σου. Που θα ήταν το χάζι, το ρίσκο η προθυμία να αναλάβει κάποιος ένα τόσο δύσκολο έργο; το να είσαι γονιός πονεί αλλά είναι ωραίο πράμα.

      Delete
  6. Σωστός γονιός εν υπάρχει μπορούμε να προσπαθούμε όμως να είμαστε καλοί γονείς.
    Μια μέρα που ειμουν θυμωμένος με το γιό μου λαλώ του που να κάνεις μορα θα καταλάβεις και μου απαντά ότι δεν θα παντρευτεί και δεν θα κάνει μορα όταν το ρώτησα Γιατί . Μου απάντησε χαμογελώντας "αν κάμω μορον και καμνη μου ότι κάμνω εγώ σε σ'έναν εν θα τον αντέξω! !!!"

    ReplyDelete
    Replies
    1. Εν πολλά θετικό πάντως το ότι αναγνωρίζουν πόσο μας βασανίζουν. Κατι είναι τζαι τούτο :)

      Delete
    2. Πατίνιο μου τούτο ελάλουν το τζαι εγώ της μάνας μου της φτωσιής! Πλας ότι αν φκεί σαν εμένα θα της το πάρω να το αναγιώσει μιας τζαι εν μαθημένη!! Τελικά εγώ εφα την τράμπα!!! :) τζαι μωρό έκαμα τζαι πιο γιναξιής που μένα εφκίκε.... όλα εδώ πληρώνονται τελικά!!! Τα "γλυκα" μας βάσανα εν πίσω ακόμα!!

      Delete
  7. "Από την άλλη όμως θα πρέπει να είναι εξίσου δύσκολο να είσαι παιδι"
    αχ αχ αχ.

    Εν τροχός τζιαι γυρίζει. Τραβάς τόσα αμαν είσαι γονιός τζιαι άμαν γεράσεις εννα τραβούν τα παιθκιά σου. Υπάρχει δικαιοσύνη:)

    ReplyDelete
    Replies
    1. Δαμέ η κουμέρα μου θα εγύριζε να σου πει εγώ τι φταίω να τραβώ που ήμουν φρόνιμη, τζαι όντως ήταν φλωρούι που ήταν μιτσιά;

      Delete
  8. Κατίσhιη μας.

    (προσπαθώ να τον απολαύσω τωρά στην τέλεια στιγμή μεταξύ κολικών και δοντιών)

    Καϊσι

    ReplyDelete
    Replies
    1. Είσαι επιεικής αν είναι μόνο κατίσσι μας.

      Delete
  9. Όταν γίνεται κανείς γονιός, συνειδητοποιεί ότι η θεωρία από την πράξη απέχουν μίλια μακριά.. Τότε ίσως εξηγούνται (χωρίς να δικαιολογούνται απαραίτητα) και κάποιες συμπεριφορές των γονιών μας .. Τα φιλιά μου :)

    ReplyDelete
    Replies
    1. Αν δεν μιλούμε για ακρότητες ακόμη και να μην δικαιολογούμε τότε κατανοούμε κάποιες συμπεριφορές των γονιών μας.

      Delete
  10. Καλή μου Μάνα, αγαπημένη μου μπλογκού, χρησιμοποιείς στο άρθρο σου καποιες βαριές κουβέντες που δεν αξίζει τον κόπο να αναβιώνουν συνέχεια. Έτσι λοιπόν εγώ θα αποφύγω να μιλήσω για τα παιδιά σου (προηγείται ο γάμος) και θα μιλήσω για το δικό μας state of mind, με το οποίο θα καταλάβεις γρήγορα όλους τους παραλληλισμούς. Τι είναι θυμός? Τι είναι επίθεση? Τι είναι οργή? Υπάρχει μήπως ένα αόριστο μέλλον που όταν το γνωρίσουμε καταλαβαίνουμε τα λάθη μας? Στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο πράγματα με αφορμή τη συμμετοχή όλων μας στην κοινωνική δικτύωση. Ο έφηβος, δεν γνωρίζω την ηλικία των παιδιών σου, θέλει να αισθανθεί μεγάλος. Αυτόματα και εμείς υποσυνείδητα αρχίζουμε και ισχυριζόμαστε ότι κάποιος μας εμποδίζει από το να υλοποιήσουμε το οτιδήποτε ή έχουμε την ψευδαίσθηση, με όρους κοινωνικής δικτύωσης, ότι κάποια άτομα περιμένουν από εμάς "να βρουν κάτι", να βρούν κάποιους ή το οτιδήποτε. Σκέψεις που απαιτούν απελευθέρωση. Σκέψεις όμως επίσης που δεν μπορούν να διαλευκανθούν όταν υποστηρίζονται από 'ψυχολογικά επιχειρήματα', ψυχολογικές επιχειρήσεις. Μπορεί να διαφωνώ μαζί σου, αλλά επειδή στην ουσία είμαι σε πρώιμο στάδιο και έχω πρόβλημα, κάτσε να ενστερνιστούμε ένα υπερεγώ και συγκεκριμένα, την εσωτερίκευση των προτύπων συμπεριφοράς, μία συμμετρία να το πω μαθηματικά! Αν αποφύγουμε την αντίστροφη ψυχολογία που είναι στο μυαλό και ποντάρουμε στον δρόμο της καρδιάς που λέμε και στην Wikipedia, καταλαβαίνουμε ότι είμαστε στο δικό μας χώρο και κάνουμε τις δικές μας επιλογές. Περνάω λοιπόν σε εμένα και στο διαταύτα. Πως θα σου φαινόταν αν σου έλεγα πως για να πείσω εσένα ότι αυτό που κάνω είναι πόλεμος και επειδή κάποιοι, δεν πρέπει να βρουν τίποτα, στην πραγματικότητα αρχίζω και φορμάρω μία κοινωνική μηχανική στο δίκτυό μου, ρισκάροντας τον ακρωτηριασμό των ιδεών, μαγείρεμα να το πω απλά. Από την άλλη τα παιδιά πρέπει σύντομα να απεγκλωβίζονται από τα είδωλα. Είναι πολύ εύκολο στα 15, στα 16, στα 17, να αποκτήσουν γνώσεις κοινωνικής μηχανικής, να αρχίσουνε να σου λένε για το σπίτι τους και ότι πληρώνουν λογαριασμούς, να ακούσουν κάποιες φωνές με άλλα λόγια, και αν το πανηγύρι του σχολείου και του πανεπιστημίου χαθεί στα 18, μετά δεν μπορείς εύκολα να γυρίσεις πίσω. Έχω ξεχάσει στοιχειώδεις γνώσεις χημείας, είναι πολύ δύσκολο λοιπόν να μπω ξανά σε διαδικασία κατατακτήριων εξετάσεων.. Αυτό που χρειαζόμαστε όλοι μας είναι μία απελευθέρωση. Ο έφηβος μιλάει για το μέλλον του, δεν θέλει να τον εμποδίζουν, όμως για πράγματα που δεν γνωρίζει ή ακόμα και εμείς, αγνοούμε τις σκέψεις και τις αντιδράσεις των αναγνωστών σε ότι βλέπουν και αρεσκούμαστε σε ένα μοντέλο παραγωγής. Ζουμε και πεθαίνουμε υπό τη σκέπη της ορθολογικότητας και τη παραγωγής. Αγνοούμε ότι ο χριστιανός έγραψε εννέα βιβλία χωρίς να δεχτεί την παραμικρή αναφορά και αγνοούμε κινήσεις που θα δώσουν αντίκτυπο, βαρύτητα και ανανγώριση, καταρχήν στα μέχρις εδώ. Μου λες ότι έχεις 1000000 επισκέψεις, χωρίς ποτέ όμως να μου πεις ότι έχεις 1000 ή 10000 με απόδοση 10%, 6%. Το ποσοστό αυτό απλά δεν υπάρχει. Άρα κάτι δεν πάει καλά, συμφωνείς? Είδωλα, φωνές που ακούστηκαν, απλή λογική. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να αποφεύγουμε το άγνωστο. Δεν έχουμε χρόνο να διαπιστώνουμε είναι Α ή δεν είναι Β. Αυτά πρέπει να γνωρίζει ο άνθρωπος και όχι με το καταρχήν να λέει, είμαστε, δεν είμαστε, έχουμε, δεν έχουμε, κάνουμε, δεν κάνουμε, γράφουμε, δεν γράφουμε. Μα πάνω απόλα κάτι που το βλέπω και σε άλλο ημερολόγιο, δεν είστε present in the moment, μιας και οι σκέψεις, μας, σας, στρέφονται περισσότερο γύρω από αόριστα προνόμια και δικαιώματα και λιγότερο γύρω από το σήμερα. Έχω εφεύρει συνθήματα και επιχειρήματα λες και αυτό μου δίνει το δικαίωμα να λέω, λοιπόν. Επειδή κάποιοι, κατεμέ, επιδίδονται σε φαινόμενα stalkerazzi, κόβω τα χέρια μου. Είναι φαντασιακό όλο αυτό, διάβασε στην εγκυκλοπαίδεια για την ψυχολογική ερμηνεία και τον ψυχολογικό όρο stalkerazzi, που πολύ μας απασχόλησε ανεπίσημα. Με το ένα και με το άλλο, πιστεύω πως πρεπει να δώσεις στα παιδιά σου σωστά κίνητρα, να βρεθούν πιο κοντά στο σχολεία, μα πάνω απόλα πιο κοντά στο εγώ. Καλό σου απόγευμα καλή μου..!!!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Θα κρατήσω την προτελευταία σου πρόταση. ακριβώς έτσι.

      Delete
  11. Κι ακόμα έχεις δρόμο μπροστά σου Μάνα. Θα συνεχίσεις να πλακώνεσαι και ν' αγαπιέσαι. Αλλά αυτό έχει σημασία...να αγαπιέσαι πάντα στο τέλος. xxxx

    ReplyDelete
    Replies
    1. το ξέρω ότι έχω δρόμο, αυτό είναι που με ανησυχεί :)))

      καλή δύναμη σε όλους μικρούς και μεγάλους.

      Delete
  12. Ο Rocky στα ίχνη του Χολυγουντιανού Drago!!!

    ReplyDelete