Friday, 17 July 2015

Το αποτύπωμα του τρόμου



Η κουμέρα μου ήταν τριάμισι χρονών όταν έγινε η εισβολή. Από το σπίτι της στην Αμμόχωστο δεν θυμάται και πολλά. Αυτό που θυμάται όμως και δεν πρόκειται ποτέ να το ξεχάσει είναι η στιγμή, που έφευγαν από την Αμμόχωστο.

Όπως διηγείται, η οικογένειά της έφευγε με τα πόδια από την Αμμόχωστο με κατεύθυνση τη Λάρνακα. Ντάλα μεσημέρι, κόσμος πολύς. Κουβαλούσαν μερικά απαραίτητα πράγματα, νομίζοντας πως σε μερικές μέρες θα επέστρεφαν πίσω.

Από πάνω τους πετούσαν τα αεροπλάνα, άκουγαν τους βομβαρδισμούς λίγο πιο κάτω.

Σε μια στιγμή, μέσα σε όλο τον πανικό το χέρι της ξεγλίστρησε από της μάνας της που την κρατούσε
και χάθηκε. Ένα παιδί να νιώθει μόνο του, ενώ γύρω γίνεται ο χαλασμός του κόσμου. Ευτυχώς, λίγο αργότερα η μάνα της την εντόπισε κάτω από μια πορτοκαλιά να κλαίει.

Μου έλεγε πως ήταν η τρομακτικότερη στιγμή της ζωής της. Μεγάλωσε, έχουν περάσει τόσα χρόνια και από πάνω της δεν μπορεί να βγάλει τον τρόμο που ένιωσε, χαμένη σε ένα χωράφι με πορτοκαλιές…

Η ιστορία της φίλης μου είχε αίσιο τέλος. Για άλλους η εισβολή του 1974 εκτός από προσφυγιά σήμαινε ορφάνια, απώλειες, αγωνία, φτώχεια.

Σήμερα, ίσως να βρισκόμαστε πιο κοντά στη λύση του Κυπριακού παρά ποτέ. Δεν είμαι ειδικός να μπορώ να προτείνω ποια λύση είναι η καλύτερη. Ούτε έχω ρομαντικές ιδέες ότι υπάρχει θέληση οι δύο λαοί να ζουν αγαπημένοι και ενωμένοι. Αυτό ταιριάζει σε σενάριο ταινίας του Disney όχι στην κυπριακή πραγματικότητα και από τις δυο πλευρές.

Για να λειτουργήσει μια λύση πρέπει πάνω από όλα να κτιστεί στις βάσεις του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για τις δύο πλευρές.

Αυτό που ήθελα να πω, όμως είναι ότι υπάρχουν αρκετές έρευνες που υποστηρίζουν πως ιδιαίτερα τραυματικά γεγονότα στην ηλικία μπορεί να γραφτούν στο DNA μας και να μεταφερθούν στις επόμενες γενιές.

Αυτό σημαίνει ότι η αγωνία, ο πόνος, το ψυχικό στρες από τις τραυματικές εμπειρίες μπορεί να κληρονομηθεί στους απογόνους και να συνεχίσει να επηρεάζει τις επόμενες γενιές.

Οι επιστήμονες έχουν βρει διάφορα παραδείγματα της κληροδότησης του τραύματος. Μεταξύ άλλων, τα παιδιά των βετεράνων του πολέμου του Βιετνάμ έχουν υψηλότερα ποσοστά αυτοκτονιών σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό, ενώ τα παιδιά των ανθρώπων που γνώρισαν τη γενοκτονία των Ερυθρών Χμερ στην Καμπότζη, εμφανίζουν μεγαλύτερα ποσοστά κατάθλιψης και διαταραχών άγχους

Με λίγα λόγια ακόμη και όταν ξεχνούμε έννοιες όπως εισβολή, η κατοχή, η προσφυγιά, το αποτύπωμά τους παραμένει και μεταφέρεται.

4 comments:

  1. Δε ξεχναμε την ιστορία σας που στην ουσια ειναι και δικη μας. Περασαμε πολλα σαν εθνος. Εσεις ακομη περισσοτερα.

    ReplyDelete
  2. Τζιαι να ξεχάσει κάποιος την εισβολήν, η κατοχή εν τζιειαμαί σαν την σημαίαν γραμμένη πας τον Πενταδάκτυλο. Για την λύσην, που εν το μόνον που μπορεί να σβήσει την κατοχήν, μακάρι να βρεθεί τωρά που έχασα κάθε ελπίδαν. Δεν θα ξαναελπίσω μπας τζιαι φέρω κακόν γούριν σε αυτούς μάχουνται ακόμα να το λύσουν.

    Μακάρι να μεν ηζήσετε ποττέ ούτε εσείς, ούτε τα μωρά σας αυτά που αθθυμούμαστιν που τον πόλεμο. Προς το παρόν η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει σσυφφέρον να σκοτώννουνται οι αθρώποι στην Ουκρανίαν, όι στην ανατολικήν Μεσόγειον. Μακάρι να μεν τους ξαναφέρει ο άνεμος στες περιοχές μας.

    ReplyDelete
  3. Δε μπορώ πραγματικά να διανοηθώ να φεύκω κυνηγημένη που σπίτι μου τζιαι στο δρόμο να χάνω τζιαι το αστέριν ας πούμεν... Δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τι εζήσαν τούτοι οι ανθρωποι τζείνες τις ημέρες. Γι αυτό εν πρέπει να ξεχάσουμε. Τζιαι νομίζω ακόμα έχουμε λλία πράματα που εν μας αφήνουν να ξεχάσουμε...μπορεί τζιαι το DNA...

    ReplyDelete