Η κούραση της Λιόν

Δευτέρα σήμερα και έχουν πλακώσει οι ποδοσφαιρικές αναλύσεις. Ακούγοντας τους (τους άντρες στο γραφείο) να συζητούν για το τι έφταιξε για τη δυάρα που έφαγε ο Αποέλ από την Ανόρθωση, κατάλαβα πως ανεξαρτήτως ομάδας που υποστηρίζουν, συμφωνούν σε ό,τι μπουρδολογία ακούσουν από τις αθλητικές εκμπομπές.

Και ναι έφταιγε το ταξίδι, και ναι η κούραση από τον αγώνα, και ναι τέλοσπαντων οι καημένοι οι ποδοσφαιριστές…

Έλεος. Έπαιξαν ένα αγώνα την Τρίτη. Ο επόμενος τους ήταν την Κυριακή. Πέντε μέρες δεν ήταν αρκετές για να φέρουν τα μίλια τους; Και στο κάτω κάτω τι είχαν να κάνουν στο ενδιάμεσο; Τίποτα. Υποτίθεται ότι έχουν γυμναστές, μασέρ, διατροφολόγους, γιατρούς δεν ξέρω και εγώ τι. Υποτίθεται ότι είναι σε φόρμα. Υποτίθεται ότι είναι δουλειά τους να παίζουν.

Προκαλώ τον οποιοδήποτε ποδοσφαιριστή να αλλάξουμε πρόγραμμα για μια βδομάδα. Μέχρι την τέταρτη μέρα θα έχει βγει νοκ άουτ, ενώ εγώ θα συνεχίζω ακάθεκτη. Θέλω να πω, το να παίξω δύο αγώνες τη βδομάδα μπροστά στο πρόγραμμα που βγάζω καθημερινά δεν είναι τίποτα. ΤΙΠΟΤΑ.

Ξυπνούν με το πάσο τους, πάνε γυμνάζονται, ακούνε τον προπονητή να τους λέει πως θα παίξουν, γυμνάζονται ξανά κάνουν προπόνηση και έχουν ένα αγώνα, πολύ σπάνια δυο τη βδομάδα. Τους ταΐζουν, τους ποτίζουν, βρίσκουν ρούχα και στολές καθαρές. Έννοια καμία. Το λέμε αυτό κούραση; Το λέμε αυτό δυσκολία; Αγόρια κόψτε τις μαλακίες.
 

Δυσκολία είναι να παίζεις με τα δευτερόλεπτα να φτάσεις στη δουλειά, να δουλεύεις λες και είσαι σκλάβος στα καράβια και επειδή δεν προλαβαίνεις να παίρνεις δουλειά σπίτι, την ίδια ώρα να κάνεις νοερούς υπολογισμούς τη λίστα του σουπερμάρκετ, να ξεκλέβεις 20 λεπτά για να πάρεις το μωρό στο γιατρό, να τρέχεις όταν σχολάσεις να παιδομαζέψεις, να φτάνεις σπίτι και να ξεκινά ο μαραθώνιος παιγνίδι, τάϊσμα, διάβασμα, λούσιμο, ύπνος. Μόλις κοιμούνται να βρίσκεις χρόνο να προετοιμάζεσαι για την επόμενη μέρα, να ρίχνεις κλεφτές ματιές στη δουλειά που έφερες αλλά να προτιμάς να χώνεσαι στην αγκαλιά του συντρόφου σου, να κάνετε σεξ και στο τέλος να μην έχεις δυνάμεις να διαβάσεις δέκα σελίδες από την Κεντρική Ευρώπη είναι και μεγάλο πανάθεμα το 860 σελίδες, θα με βρει ο Τρίτος Παγκόσμιος μέχρι να το τελειώσω.

Αυτά. Είπα τον πόνο μου και σκύβω πάνω από τις αναλύσεις μου.

ο άντρας πρότυπο

Ακουσα πολλά pathetic τραγούδια στη ζωή μου, ελληνικά και ξένα. Αλλά τούτο νομίζω άνετα κερδίζει με διαφορά το πρώτο βραβείο.




Ο άνθρωπός μου

Χρόνια και χρόνια με τυραννάει
κι ούτε μια στάλα δεν με πονάει, γιατί
Και ζω κοντά του μες την μιζέρια
χειμώνες τώρα και καλοκαίρια, γιατί
Και με βαριέται και μ' άλλες πάει
και μου τα παίρνει και με χτυπάει, γιατί

Μα τον λατρεύω κι είναι το φως μου
γιατί είναι βλέπεις ο άνθρωπός μου

Δεν είναι γόης δεν είναι ωραίος
και κολυμπάει μέσα στο χρέος, γιατί
κι ένα κοστούμι μονάχα έχει
που το φοράει χιονίζει βρέχει, γιατί
κι όλο τα πίνει κι όλο τα σπάει
κι όλο σε μένα μετά ξεσπάει, γιατί

Μα τον λατρεύω κι είναι το φως μου
γιατί είναι βλέπεις ο άνθρωπός μου

Δεν μού μιλάει για το φεγγάρι
κι ένα λουλούδι δεν μου 'χει πάρει, γιατί
Μονάχα πίκρες μου 'χει χαρίσει
ποτέ δεν μου 'χει γλυκομιλήσει, γιατί
Ποτέ δεν μου 'χει χαμογελάσει
κι ο έρωτάς του μ' έχει γεράσει, γιατί

Μα τον λατρεύω κι είναι το φως μου
γιατί είναι βλέπεις ο άνθρωπός μου

Εμμονές

Ο συνάδελφος δίπλα έχει τις μαύρες του. Παράγγειλε το νέο version του Pro Evolution και λόγω της απεργίας στα βρετανικά ταχυδρομεία (Oh my God) το κουτί παραμένει στοιβαγμένο, κάπου στο Λονδίνο. Ο πάτερ φαμίλιας, από την άλλη ήταν πιο προνοητικός. Πήγε στο Public και το αγόρασε. Έδωσε μεν καμιά 20 ευρώ περισσότερα από το συνάδελφο, αλλά τουλάχιστον το έχει.

Από την ημέρα που το πήρε, τον χάσαμε. Τις πρώτες μέρες το τέσταρε, έλεγε. Μετά δεν ξέρω, απλά κρατά το μοχλό και παίζει. Όλα τα άλλα έχουν εκμηδενιστεί. Ο κόσμος να χαλάσει γύρω του δεν καταλαβαίνει τίποτε. Ούτε όταν ο σκύλος γαβγίζει, η κόρη Ά δίνει ρεσιτάλ αταξίας και η κόρη ΄Β κλαίει και να πεινά. It’s music to his ears. Ακόμη και με σεξ, προσπάθησα να τον δελεάσω να αφήσει το μοχλό, αλλά τίποτε. Έφαγα κατάμουτρα μια βαριά ήττα από το Pro.

Η Ι. φίλη κολλητή από αμνημονεύτων ετών, λέει ότι τα ίδια περνά και εκείνη με τον δικό της πάτερ φαμίλια. Όχι μόνο με τη νέα έκδοση του Pro αλλά με την καινούργια έκδοση του κάθε gadget που έχει. Αγόρασε νέο laptop; Έχει update το iphone ή το itunes? Θα κάτσει με τις ώρες, τις μεταμεσονύχτιες συγκεκριμένα να παιδεύεται, να κατεβάζει προγράμματα, να κάνει format μέχρι να το φέρει στην επιθυμητή κατάσταση.

Υποθέτω είναι κάτι που τους πιάνει τους άντρες, κάτι που οι περισσότερες γυναίκες δεν καταλαβαίνουμε. Ίσως είναι θέμα ενός συγκεκριμένου γονιδίου, όπως η φαλάκρα για παράδειγμα, που κληρονομείται από πατέρα σε γιο. Μπορεί, βέβαια να είναι και καμιά αρρώστια. Ένας ιός που εισχωρεί στον εγκέφαλό τους και εξουδετερώνει τις άλλες λειτουργίες.

Ότι και να είναι πάντως, γιατρειά δεν υπάρχει στον ορίζοντα. Αν δεν είναι το Pro θα είναι κάτι άλλο. Και αν δεν είναι το iphone θα είναι μια άλλη συσκευή που θα τους κρατά, μακριά από την πραγματικότητα.

Δεν παραπονιέμαι. Όπως σοφά υποστηρίζει η Ι. τυχερές είμαστε στην ατυχία μας που είναι κολλημένοι με θέματα τεχνολογίας. «Φαντάζεσαι, πως θα ήταν να έπαιζαν αππάρους ή χαρτιά;» καταλήγει. Έχει δίκαιο. Εκατό φορές προτιμότερο το Pro 10 από το Φάντη Βαλέ και το Έλα Ρίκο μου.