Α, βου, γου, δου

Μια φίλη μου δασκάλα με συμβούλευσε ότι είναι καλύτερα τα παιδιά να μην ξέρουν από το σπίτι να διαβάζουν, γιατί όταν πάνε σχολείο θα βαριούνται αν τα ξέρουν.. Η νονά μου, επίσης δασκάλα μου είπε ότι αυτό δεν ισχύει και ότι ένας καλός εκπαιδευτικός όταν δει ένα παιδί ότι είναι προχωρημένο του βρίσκει το κατάλληλο υλικό.

Τέσπα, η κόρη Α ήθελε να μάθει τα γράμματα. Ξεκίνησε σιγά σιγά τώρα είναι στη μέση. Της αρέσει που τα ξεχωρίζει και τα λέει με το όνομά τους. Το πιο πιθανόν ο ήχος να της είναι οικείος αφού έχει ένα παιχνίδι που τραγουδά άλφα βήτα γάμα δέλτα...

Την άκουσε και η φίλη δασκάλα και η νονά και με διόρθωσαν. Δεν κάνει να τα μαθαίνει έτσι. Το άλφα το λέμε α, το βήτα το λέμε βου, το γάμα το λέμε γου και πάει λέγοντας. Είναι, λένε πιο εύκολο για το μωρό να μάθει να διαβάζει, γιατί έτσι ακούει τον ήχο των γραμμάτων και μετά είναι πιο εύκολο να τα βάλει στη σωστή σειρά.

Δεν το χώνεψα ποτέ. Μου φαίνεται γελοίο α, βου, γου, δυο, ε λες και μιλούμε δεν ξέρω και εγώ τι γλώσσα αντί ελληνικά. Για να μου τη σπάσει κανονικά. τώρα τις γιορτές πήρε ένα άλλο παιχνίδι που τα λέει τα γράμματα με το νέο τρόπο. Συνέχεια οι μικρές το βάζουν μπρος α, βου, γου, δου, ε. Πενήντα φορές την ημέρα και λίγες λέω. Τα νεύρα μου κουρέλια.

Δεν είμαι εκπαιδευτικός να έχω εμπεριστατωμένη άποψη. Αυτό που ξέρω εκ πείρας όμως είναι πως ο νους των παιδιών είναι σαν σφουγγάρι. Μια φορά χρειάζεται να δουν κάτι για να το μάθουν. Είναι τόσο δύσκολο να μαθαίνουν τα γράμματα σωστά; Και ας μαθαίνουν παράλληλα και την προφορά. Αυτό είναι το άλφα αλλά το λέμε α, αυτό είναι το βήτα αλλά το λέμε βου.

Να πω την αμαρτία μου, αυτό κάνω τώρα και χέστηκα αν θα πάει σχολείο και θα τα ξέρει. Με την ελληνική γλώσσα έχω κόλλημα. Μου αρέσει. Μου αρέσει η ιστορία της, μου αρέσει να την μιλώ και να την ακούω σωστά, μου αρέσει που συνεχώς εξελίσσεται. Να μου πεις τι σου φταίει το παιδί και το παιδεύεις με τα κολλήματά σου. Τύψεις καθόλου. Υπάρχουν και χειρότερα κολλήματα. Ούτως ή άλλως αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα.

Της γενικής το κάγκελο

Σήμερα παιδάκια, θα μιλήσουμε για τη γενική. Όχι γενικά και αόριστα. Η γενική είναι μια πτώση, που δεν έχει καταργηθεί. Είναι η δεύτερη από τις πέντε πτώσεις, μα τι έκπληξη έχουμε πέντε...
Ονομαστική: Ο άνθρωπος
Γενική: Του ανθρώπου
Δοτική: Τω ανθρωπω
Αιτιατική: Τον άνθρωπο
Κλητική: Ω άνθρωπε

Σύμφωνα με το Wikipedia Γενική είναι η πτώση που μεταχειριζόμαστε όταν θέλουμε να προσδιορίσουμε το γένος σε κάποιο πτωτικό μέρος του λόγου. Σε όλες τις γλώσσες όπου συναντάμε τη γενική χρησιμοποιείται, βασικά, για να απαντήσουμε στην ερώτηση τίνος;

Ακούω χθες στα αθλητικά, η Βίσλα Κρακοβία. Μάνα μου ρε την Κρακοβία, την λυπήθηκα τόση κακοποίηση. Κρακοβίαςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς. Είναι η ομάδα Βίσλα που ανήκει στην πόλη Κρακοβία. Επομένως, τη θέλει τη ρημάδα τη γενική. Στο πολωνικά η πόλη είναι Krakow ή κάπως έτσι. Άντε και με τη νίκη.

Ακούω σε διαφήμιση κομμάτια από στήθος κοτόπουλο. Κοτόπουλου γιε μου, που μου κάμνεις τζαι διαφήμιση αλλά τα βασικά της γλώσσας σου δεν τα ξέρεις. Κομμάτια από στήθος του κοτόπουλου θέλεις να πεις, αλλά επειδή κάθε δευτερόλεπτο το πληρώνεις στη διαφήμιση, προσπαθείς να εξοικονομήσεις λεφτά.

Δεν πήγες να ζητήσεις την άποψη του πάτερ Αντρέα. Για να μην κλίνω όλο το ρήμα, γενική είναι του πατέρα, αρχαία του πατρός για ενημέρωση. Επομένως ζήτησες την άποψη του πατέρα Αντρέα. Απλά και όμορφα.

Η τύπισσα που λέει τα διεθνή στο Mega μας είπε του Μιλάνο. Χρυσή μου η πόλη στα ιταλικά είναι Μιλάν. Είτε πες το ιταλικά είτε χρησιμοποίησε το εξελληνισμένο Μιλάνο που κλείνεται. Το ίδιο ισχύει και για το Λονδίνο, το Τορίνο, τη Λίλη και για οποιαδήποτε άλλη πόλη ή χώρα της αλλάξαμε το όνομα.

Θέμα υπάρχει με τα ονόματα που είναι τα ίδια. Καλιφόρνια, Πασαντίνα, Φλόριντα. Υποθέτω σωστό είναι να πούμε και της Καλιφόρνια και της Καλιφόρνιας. Αν ξέρει κάποιος ας μας διαφωτίσει.

Και μιας και πιάσαμε τις κλήσεις, όταν φωνάζουμε τον Κωνσταντίνο δεν λέμε Κωνσταντίνο έλα, λέμε Κωνσταντίνε έλα. Αλλιώς τον φωνάζουμε Κώτσιο που δεν έχει κλητική και το θέμα τέλειωσε. Τον Πέτρο θα του φωνάξουμε Πέτρο, και όχι Πέτρε γιατί τα δισύλλαβα, αρσενικά ονόματα δεν κάνουν κλητική σε –ε αλλά σε –ο.

Και τώρα που έβγαλα το άχτι μου και είπα τον πόνο μου επιστρέφω στη δουλειά μου.

Gay savoir vivre

Α ρε πούστη μου ήταν η τελευταία μου κουβέντα, προτού η κολλητή μου δώσει μια σκουντιά με τη λακωνική αλλά κατατοπιστική για τον συνομιλητή μας επεξήγηση, «σκάσε είναι gay».

Η γλώσσα μας είναι σεξιστική ακόμη και όταν εμείς δεν είμαστε, όπως επίσης είναι και ρατσιστική (ανάλυση σε άλλο post).Όταν είμαι με τον πολύ καλό μου φίλο Κ. δεν έχω πρόβλημα να χρησιμοποιώ οποιοδήποτε λεξιλόγιο μου κάνει κέφι. Έξυπνος, πνευματώδης όπως είναι δεν θα παρεξηγήσει. Καταστάσεις με τις οποίες γελά και ο ίδιος.

Πρόβλημα υπάρχει όταν δεν υπάρχει οικειότητα με τον άλλο και κυρίως όταν πρέπει να τηρούνται και τα προσχήματα. Πειράζει να χρησιμοποιούμε εκφράσεις όπως «αυτό είναι πουστιά», «κοίτα τον πούστη τι έκανε», «ώπας ο πούστης» και πάει λέγοντας;

Αν ένας μαύρος δεν θίγεται όταν ακούει τα «μαύρα τζαι τα σκοτεινα», οι gay γιατί έχουν πρόβλημα; Επίσης ούτε οι πουτάνες θίγονται με την έκφραση «όχι στην πουτάνα πουτανιές».

Επομένως γιατί να πρέπει να είμαστε συνεχώς σε επιφυλακή μήπως θίξουμε κάποιον; Δεν αντιλέγω ότι υπάρχουν και πιο κομψές εκφράσεις από αυτές που περιέχουν τις επίμαχες λέξεις. Ακούγονται όμως πιο βαρύγδουπες, πιο δήθεν. Επιπλέον, μπορεί κάτι να αντικαταστήσει το «αυτό είναι πουστιά;» Δεν βλέπω να υπάρχει άλλη ανάλογη, τόσο εύλογη έκφραση.