In a foreign country

Μιας και το έχει η μέρα, εκλογές έχουν στα κατεχόμενα ας μιλήσουμε για πολιτικά. Υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι οι συνομιλίες πάνε καλά; Ούτε ο ίδιος ο Χριστόφιας (Πιπόφιας κατά την κόρη Α) δεν πρέπει να είναι τόσο στραβός. Είτε θέλουμε ενιαίο το νησί, είτε διχοτόμηση, είτε ομοσπονδία, είτε συνομοσπονδία κάτι άλλο δημιουργείται, σύμφωνα με όσα ακούγονται.

Υπάρχει και ο μύθος των δύο λαών που υποτίθεται ότι θέλουν να ζήσουν μαζί. Παραμύθια της Χαλιμάς. Κατά την ταπεινή μου άποψη υπάρχουν δύο λαοί, ίσως και περισσότεροι αν υπολογίσουμε τους έποικους, που θέλουν να περνούν καλά. Και με το δίκαιο τους. Σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης που χάνονται δουλειές, που το εισόδημα μειώνεται, που το μέλλον είναι αβέβαιο, φυσικό είναι να σε απασχολεί η καθημερινότητα.

Δεν έχω επισκεφτεί τα κατεχόμενα. Το χωριό της μάνας μου ισοπεδώθηκε, έγινε στρατόπεδο και απαγορεύεται η πρόσβαση. Θεώρησα πως δεν είχα λόγο να πάω. Άποψη μου. Μας κάνουν πλύση εγκεφάλου, πόσο οι Τουρκοκύπριοι θέλουν λύση και περιμένουν να ενωθεί το νησί. Παραμύθια της Χαλιμάς, ξανά.

Την περασμένη βδομάδα ήμουν στο Ζάρα και έζησα το εξής σκηνικό. Πωλήτριες δύο συμπαθέστατες Τουρκοκύπριες και για να μην τις αδικήσω εξυπηρετικότατες. Μπροστά μου άλλες δύο Τουρκοκύπριες γύρω στα σαράντα κάτι και τα παιδιά τους. Στις πωλήτριες μιλούσαν τουρκικά μεταξύ τους αγγλικά. Από ότι φαίνεται κάτι γίνεται σε τούτο τον τόπο, παρόλη τη διαχωριστική γραμμή το αγγλικό χαίρει μεγάλης εκτίμησης…

Ήρθε η ώρα να πληρώσουν και η μια έβγαλε την κάρτα της, η άλλη δολάρια. Γυρίζει και λέει στη φίλη της: «It’s amazing. You are in a foreign country, you find people to talk your language and you pay in dollars».

Δεν λέω ότι όλοι στο βορρά αισθάνονται έτσι. Αποκλείεται όμως να είναι και οι μοναδικοί. Είμαστε η κάθε πλευρά στην κοσμάρα της. Για αυτό και δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξοι. Αν οι Γερμανοί ακόμη δεν χωνεύονται μεταξύ τους, 20 χρόνια μετά την επανένωση και ας τους ενώνουν κοινή γλώσσα, θρησκεία, καταγωγή, κουλτούρα, εμάς που μας χωρίζουν τόσα, τι έχουμε να δούμε;

Να διευκρινίσω πως δεν προτείνω διχοτόμηση. Τα κατεχόμενα είναι μέρη που μας ανήκουν. Αλλά δεν βλέπω και τρόπο να τα πάρουμε πίσω.