Σήμερα ο Φιλελεύθερος δημοσίευσε μια είδηση για ένα κοριτσάκι στη Λάρνακα που πηγαίνει στο σχολείο με τη μαντίλα. Ένας βουλευτής ο Κυριάκος Χατζηγιάννης, αγνοώ σε ποιο κόμμα ανήκει, έστειλε επιστολή στο υπουργό Παιδείας, τον ενημερώνει για το θέμα και ζητά διευκρινήσεις για τη στάση του υπουργείου.
Εντάξει, εδώ δεν έχουμε πολιτική για θέματα που μας απασχολούν χρόνια με την ισλαμική μαντίλα στα σχολεία θα είχαμε ασχοληθεί; Αστεία πράγματα. Το θέμα όμως είναι σοβαρό. Γιατί καλό είναι να μιλούμε υπέρ της πολυπολιτισμικότητας, αλλά για τη δική μας, όχι για το Λονδίνο. Καθώς περνά ο καιρός, το πρόβλημα θα γίνεται πιο έντονο. Αν τώρα είναι ένα μωρό σε δέκα χρόνια θα είναι πολύ περισσότερα.
Η απαγόρευση δεν είναι λύση. Γενικά οι απαγορεύσεις ποτέ δεν είναι λύσεις και φέρνουν πολλές φορές το αντίθετο αποτέλεσμα. Αν ένας πατέρας θεωρεί πως η κόρη του πρέπει να φορεί τη μαντίλα, αν της απαγορευτεί να τη φορεί στο σχολείο, δεν θα στείλει το μωρό ακάλυπτο. Απλά δεν θα το στείλει καθόλου. Αν οι γυναίκες απαγορεύεται να φορούν τη μπούργκα δημοσίως, δεν θα κυκλοφορούν με τα ταγιέρ από το Marks and Spenser. Απλούστατα θα κλειστούν στα σπίτια τους.
Δεν είμαι υπέρ της μαντίλας ή της μπούργκας, τις θεωρώ μεγάλη καταπίεση. Για τους μουσουλμάνους όμως είναι κάτι που το επιβάλλει η θρησκεία τους και αυτό πρέπει να το σεβαστούμε. Και να πάρουμε τα σωστά μέτρα, ώστε να μην σπρώχνουμε αυτούς τους ανθρώπους ακόμη περισσότερο στο περιθώριο.
Στο τέλος της ημέρας τι προτιμούμε; Κοριτσάκια με τη μαντίλα στο σχολείο ή κοριτσάκια αμόρφωτα κλεισμένα στο σπίτι τους; Αν φροντίσουμε να έχουμε την παιδεία που πρέπει, ίσως αυτά τα άτομα πάρουν το μήνυμα που εμείς θέλουμε και πετάξουν τις μαντίλες από μόνες τους. Αν τους τις πετάξουμε εμείς, το πιο πιθανό είναι πως θα τις ξαναφορέσουν και θα τις δέσουν ακόμη πιο σφικτά.
