Πέστα στη μάνα

Τίτλος κλεμμένος από την Ηλέκτρα

Είναι κόσμος που θέλει να μιλά, συνέχεια να λέει τα δικά του. Που σε ρωτά τι κάνεις, πως είσαι, απλά και μόνο για να ξεκινήσει να μιλά για αυτά που τον απασχολούν.

Και εγώ το κάνω αυτό, κυρίως όταν είμαι κουρασμένη. Αλλά δεν ανοίγω κουβέντα με τον πρώτο άσχετο που θα τύχει μπροστά μου. Συνήθως κλαίομαι στο msn με την Πελλή, είτε στο τηλέφωνο με την τρίτεκνη και την ξαδέλφη. Επίσης έχω και το blog. Το point είναι ότι μιλώ με κόσμο που ξέρω.

Σε γενικές γραμμές είμαι αυτό που λένε a good listener. Τώρα πως το καταλαβαίνουν αυτό, άνθρωποι που δεν με ξέρουν, είναι μυστήριο. Δεν ξέρω, το μυρίζονται ίσως, είναι κάτι στην αύρα μου. Γεγονός είναι πως οποιαδήποτε στιγμή με πλευρίζουν άγνωστοι και μου λένε τα δικά τους.

Όπως τη Δευτέρα που πήγα να πάρω τις αδερφότεκνες από το σχολείο. Καθώς περίμενα να σχολάσουν τσουπ έρχεται ένας χαρούμενος, στρογγυλός κύριος δίπλα μου. Πρώτα μου είπε για την εγγονή του. Μετά για τις εφημερίδες στο Λονδίνο που ο κόσμος τις αγοράζει άφοβα, χωρίς να φοβάται ότι θα του βάλουν ταμπέλα. Και μετά μου ανάλυσε το σόι του. Το ανάλυσε τρόπος του λέγειν, θάψιμο κανονικό. Ο ξάδελφος του είναι μεγαλοδικηγόρος και τα παιδιά του έγιναν επίσης δικηγόροι. Τα καημένα που δεν τράβηξαν το δικό τους δρόμο. Στη συνέχεια έμαθα πως ο μεγαλοδικηγόρος έβγαλε όνομα. Ο πατέρας του ήταν αστυνόμος, συζητούσε μαζί του και με δικαστές τις υποθέσεις του και έτσι κέρδιζε αβέρτα τις δίκες. Ναι, ναι αν οι συγγενείς του με διαβάζετε, σας πληροφορώ ότι ο θείος σας, σας θάβει όπου σταθεί και όπου βρεθεί, εκτίμηση καμία δεν σας έχει.

Σήμερα δεν φτάνει που έχει πυρετό το στερνοπαίδι, δεν φτάνει η μουρμούρα της κόρης Α να της κάμω στεφανάκια στα μαλλιά, με το που φτάσαμε αργοπορημένοι εννοείται στο σχολείο μας περιέλαβε ένας πατέρας που ήθελε να μου πει για την κόρη του. Και πόσο λουσού είναι και έτσι είμαστε εμείς οι γυναίκες από την ημέρα που θα γεννηθούμε ο νους μας είναι στα στολίσματα και η εγγονή του ήθελε καινούρια τσάντα…

Σαν ψωνίζω στις υπεραγορές καταλήγω να ακούω πονεμένες ιστορίες. Πάω να βάλω βενζίνη και μαθαίνω για το γιο του υπαλλήλου που αρραβωνιάστηκε, αλλά η μάνα του δεν εγκρίνει την αρραβωνιάρα. Στην αναμονή στην παιδίατρο πληροφορούμαι για το ιατρικό ιστορικό όλων των μωρών που βρίσκονται εκεί. Το μεγάλο δράμα είναι στους παιδότοπους. Εγώ αναζητώ λίγες στιγμές ηρεμίας αφήνοντας τα βλαστάρια μου να παίξουν ελευθέρα, οι άλλες μάνες επιμένουν να μου τα πουν όλα. Και όταν λέω όλα, όλα από την αρχή μέχρι το τέλος. Αν γέννησαν καλά, τις αρρώστιες πέρασαν, αν τρώνε τα μωρά τους, αν είναι φρόνιμα.

Heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeelp. Τίποτα δεν πιάνει για να τους σταματήσω. Ούτε το να μην απαντώ, ούτε το να δείξω δυσφορία, ούτε το να γυρίσω από την άλλη. Ατού να μου λένε τα δικά τους.