Λιώνω

Είχα όρεξη να κάμω ένα mojito μια light εκδοχή του, γιατί ακόμη η ώρα είναι έξι, αλλά είδα το post της Εολικα με το mojito παπουτσόσυκο και ειλικρινά μου κόπηκε κάθε διάθεση. Θα χρειαστώ ένα session therapy να ξεπεράσω το σοκ.

Κατά τα άλλα σήμερα εκδράμαμε για τα βουνά, ελπίζοντας για λίγη δροσιά αλλά μάταια. Είναι δυνατόν στην Κακοπετριά να ακουμπά τους 38 βαθμούς Κελσίου; Για όνομα. Νομίζω τα σπίτια στα βουνά είναι όπως τη Μόσχα. Καμωμένα για το κρύο, οι πόλεις στη Ρωσία φτιάχτηκαν για να συγκρατούν θερμότητα και όχι για να ψυχραίνουν τα σπίτια. Έτσι τώρα που τους χτύπησε ο καύσωνας, η κατάσταση γινόταν πιο αφόρητη, όχι μόνο από τις πυρκαγιές, αλλά και από τον τρόπο που κτίζουν τα σπίτια τους. Το ίδιο και τα σπίτια στα χωριά. Ποιος θα σκεφτόταν ποτέ ότι θα υπήρχαν μέρες που θα χρειαζόσουν air condition σε τέτοιο υψόμετρο;

Ζεστές μέρες πάντα είχαμε στην Κύπρο. Και επίσης θυμάμαι άλλες χρονιές από τα τέλη Μαΐου χτυπούσε ο καύσωνας. Το 2007 λίγες μέρες μετά που γεννήθηκε η κόρη μας οι θερμοκρασίες ψήλωσαν απότομα. Νεογέννητο και το είχαμε με τα κοντομάνικα.
Τα καλοκαίρια στην Κύπρο, είναι ζεστά, υγρά αφόρητα (ωραία διαφήμιση κάνω στον τόπο μου). Διαβάζω ότι από τις αρχές του περασμένου αιώνα, η θερμοκρασία αυξήθηκε κατά 0,5 βαθμό Κελσίου. Ψιλοπράγματα, για να πούμε ότι έγινε η διαφορά. Πραγματική διαφορά μέχρι το 2060 όταν θα ανεβεί δύο και τρεις βαθμούς Κελσίου.

Άρα απομένουν δύο ενδεχόμενα. Πρώτο ότι το καλοκαίρι είναι όπως τη γέννα που έρχεται με μια ορμόνη που σε κάνει να ξεχνάς τους πόνους. Μόλις φύγει, ξεχάσαμε πόσο καήκαμε, πόσο ταλαιπωρηθήκαμε και πόσο ζεσταθήκαμε και στην πρώτη άνοδο της θερμοκρασίας μας πιάνει το ταράκουλο. Το δεύτερο ενδεχόμενο είναι ότι έχουμε περισσότερες ζεστές μέρες. Αν δηλαδή πρώτα έκανε καύσωνα πέντε μέρες το καλοκαίρι, τώρα κάνει δέκα. Ίσως υπάρχει και τρίτο ενδεχόμενο, αλλά τώρα αδυνατώ να το σκεφτώ.

Οι ειδικοί λένε να μην συγχύζουμε το κλίμα και τον καιρό, είτε η θερμοκρασία πάει πάνω, είτε κάτω ένα καλοκαίρι να μην το βλέπουμε μεμονωμένα αλλά να αντιμετωπίσουμε σωστά τις κλιματικές αλλαγές. Επίσης, υπάρχει διαμάχη αν έχουμε ή όχι κλιματικές αλλαγές. Δεν γίνεται όμως να μην έχουμε. Τα έχουμε κάνει πολύ σκατά, πολλή ζημιά στη γη και στο περιβάλλον για να μην μας εκδικηθεί.

Θα πάω να κάνω το mojito που λέγαμε. Και θα περιμένω την κολλητή να έρθει το φιλοσοφίσουμε το θέμα.

Η λίμνη του Μαγκλή

Όταν ήμασταν μικροί με τον κολλητό παίρναμε τα ποδήλατά μας και αλωνίζαμε. Αγαπημένος μα και απαγορευμένος προορισμός η λίμνη του Μαγκλή. Για όσους δεν ξέρουν είναι μια μικρή λίμνη, τύπου υδροφράκτης που γεμίζει κυρίως το χειμώνα, πίσω από το γήπεδο του Αποέλ στον Αρχάγγελο. Ξέραμε ότι είναι επικίνδυνα, λόγω λάσπης. Δεν επιχειρήσαμε ποτέ να μπούμε μέσα. Κάναμε τις βόλτες μας στην άκρη, μαζεύαμε απολιθώματα, μας άρεσε να βλέπουμε τα πουλιά. Και μετά βουρ για τις μανάδες μας, προτού αρχίσουν να μας ψάχνουν, όχι ότι δεν είχαν μια ιδέα που είμασταν.

Στα χρόνια που πέρασαν, δεν ξεχάσαμε τη λίμνη. Φέτος πήρα και τις δυο τις κόρες περίπατο εκεί. Η μεγάλη ενθουσιάστηκε, παρά τα σκουπίδια που βρίσκονταν στην όχθη, παρά το γεγονός ότι υπήρχαν αγριόχορτα, παρά το ότι εξακολουθεί ο δρόμος που οδηγεί εκεί να είναι ένας γεμάτος τρύπες χωματόδρομος. Διάβαζα, μάλιστα ότι έγιναν παράπονα από τους γείτονες για τους παράνομους ψαράδες.

Θα μπορούσε να μεταμορφωθεί σε ένα μικρό παράδεισο, μια όαση μέσα στην πόλη. Δεν χρειάζονται πολλά. Μια αποβάθρα ίσως για βαρκούλες, να γεμίσουν οι όχθες γρασίδι και λουλούδια, να γίνουν δρομάκια, να φυτευτούν και άλλα δέντρα, δίπλα στους ψηλούς ευκαλύπτους. Να γίνει μια καφετέρια, ένα εστιατόριο ίσως. Θα έλεγα και κλαμπ, αλλά ας μην το προχωρήσω τόσο πολύ…

Αλίμονο όμως. Η λίμνη ανήκει στη Μονή του Κύκκου και ο Νικηφόρος δεν ενδιαφέρεται για κήπους. Τον αρκεί αυτός που έφτιαξε στο μετόχι του. Έτσι όταν του είπαν ότι κάτι πρέπει να γίνει με τη λίμνη, η αντίδρασή του ήταν ότι αφού ο κόσμος αντιδρά να την κλείσει. Ενδεχομένως να εννοούσε να τη γεμίσει χώμα και να την πουλήσει οικόπεδα, δεν αποτελεί δα μυστικό ότι στην περιοχή αυτή, το τετραγωνικό μέτρο αξίζει καμπόσα.

Με πιάνει το παράπονο, γιατί γνωρίζω πως πρότειναν ανταλλαγή στον Κύκκο, να δώσει τη λίμνη, να πάρει κάτι άλλο και αρνήθηκε. Την ήθελε. Και τώρα απειλεί να την κλείσει.

Αν αρρωστήσουν τα λουλούδια στον κήπο μου σεβασμιότατε Κύκκου, δεν τα ξεριζώνω και στρώνω την αυλή με μπετόν. Αυτή είναι η εύκολη λύση. Πρώτο μου μέλημα θα είναι να περιποιηθώ τα λουλούδια, να δω τι φταίει να τα φροντίσω. Να διορθώσω τη ζημιά, όχι να την εξαφανίσω. Η λίμνη σημαίνει πολλά, όχι μόνο για τους κατοίκους της περιοχής, αλλά και τα Λευκωσίας. Κάνει τη ζωή μας πιο όμορφη. Μην μας την στερήσετε.