Μια ιστορία απ’ τα παλιά

Η μάνα μου, προχθές που ήρθε να φάμε μου θύμισε μια ιστορία που έγινε πριν από πολλά χρόνια. Εγώ δεν τη θυμόμουνα καθόλου.

Εκείνη την εποχή ζούσαμε σε ένα χωριό στο Τρόοδος και κτίζαμε το σπίτι μας κάτω στη Λευκωσία. Ο πατέρας μου ήταν στο εξωτερικό, έτσι όλα τα έτρεχε η μάνα μου. Δεν θυμάμαι στο οικογενειακό κάδρο την αδερφή, άρα πρέπει να ήμουν μεταξύ 4 και 5 χρονών.

Παίρναμε το λεωφορείο και κατεβαίναμε κάτω στην πόλη για δουλειές. Το συγκεκριμένο πρωί, φτάσαμε σχετικά νωρίς και μέχρι να ανοίξουν τα καταστήματα και να πάνε στις δουλειές τους αυτοί που είχαμε να δούμε, πήγαμε στο πάρκο εκεί που τώρα στήνουν την Παραμυθούπολη. Δεν ήταν η πρώτη φορά που τη βγάζαμε εκεί. Η μάνα μου έπαιρνε ανάσες και εγώ ξεθεωνόμουνα στο παιχνίδι.

Όταν φτάσαμε δεν υπήρχε ψυχή. Σε λίγο όμως έφτασε ένας κορμαλιάς. Βεβαίως με τη μάνα μου να αγωνίζεται να φτάσει το 1.56, παίζεται κατά πόσο ήταν όντως κορμαλιάς. Τέσπα. Τον περιγράφει ότι είχε μάτια κατακόκκινα, φωτιά και ότι πηγαινοερχόταν πάνω κάτω. Μύριζε από μακριά ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.

Εγώ φυσικά δεν πήρα είδηση. Ο τυπάς όμως με έβαλε στο μάτι και σε κάποια φάση άρχισε να με ακολουθεί. Η μάνα μου τα χρειάστηκε. Λες και τη φώτισε ο Θεός, δεν αγχώθηκε. Με πολύ ήρεμο ύφος με φώναξε κοντά της και μου είπε να ανεβώ μόνη μου πάνω τη σκάλα, χωρίς να με ακολουθήσει.

Το περίεργο ήταν πως έκανα αυτό που μου είπε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Ήμουν παιδί πνεύμα της αντιλογίας. Ό,τι μου έλεγαν το αντίθετο έκανα. Ανέβηκα πάνω όμως λες και ήμουν το πιο υπάκουο παιδί του κόσμου. Η μάνα μου, αφού έφτασα σχεδόν ως πάνω, αποφάσισε να με ακολουθήσει. Όταν μου διηγήθηκε την ιστορία δεν έδωσα πολλή σημασία. Μετά κατάλαβα γιατί. Προέταξε τη δική μου ασφάλεια αντί για τη δική της. Με έστειλε μακριά να είμαι καλά και έμεινε μπας και συμβεί κάτι για να την πληρώσει αυτή.

Δεν συνέβη κάτι εκείνη την ημέρα, τουλάχιστον. Γιατί την επόμενη, στο ίδιο πάρκο, ο τυπάς, που το είχε σκάσει από το φρενοκομείο σκότωσε ένα 9χρονο κορίτσι...