Wednesday, 9 January 2013

Η γεωγραφία των ανθρώπων




Θα αφήσω στην άκρη  σήμερα τις διεθνείς εξελίξεις για λίγο και θα καταπιαστώ με ένα άλλο θέμα.

Ο John Donne, ήταν αυτός που αν δεν κάνω λάθος, είπε no man is an island. Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, δηλαδή κανένας άνθρωπος δεν είναι μόνος του. Όταν το πρωτοάκουσα συμφώνησα απόλυτα μαζί του. Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί.

Μεγαλώνοντας όμως και γνωρίζοντας όλο και περισσότερους ανθρώπους, κατέληξα να ανακαλύψω και μερικά νησιά. Άνθρωποι που είναι μόνοι τους, από όπου και να τους πιάσεις αγγίζεις μοναξιά. Συνήθως κατ’ επιλογή προτιμούν να είναι μόνοι τους. Όταν είναι με άλλους είναι έξω από τα νερά τους. Κλείνονται στο καβούκι τους, και αφήνουν κάθε ανθρώπινη επαφή απ΄ έξω.

Μπορεί να είναι ένας τρόπος προστασίας. Δεν αφήνουν κανένα να τους πληγώσει, καθορίζουν τη ζωή τους μόνοι τους. Ενδεχομένως να μην ζουν ακριβώς, αλλά είναι ασφαλής.

Το επόμενο στάδιο είναι οι χώρες χερσόνησοι. Όπως είναι η Ελλάδα για παράδειγμα, από τις τρεις πλευρές θάλασσα και σε ένα σημείο ενωμένοι με τη στεριά. Τούτοι οι άνθρωποι κρατούν αποστάσεις, θέλουν πολύ χρόνο να εμπιστευτούν κάποιον, αλλά όταν το κάνουν συνήθως είναι για πάντα. Παράλληλα, θέλουν το χώρο τους, το χρόνο που είναι μόνοι τους. Αγαπούν τις τρεις πλευρές τους, που είναι θάλασσα. Νομίζω έτσι είναι η κόρη Β και ο Μοτορτζής.

Και εδώ υπάρχει ένα δίκτυ ασφαλείας. Ενδεχομένως να υπάρχει και μια δόση μοναξιάς σε αυτή την κατηγορία, γιατί ανοίγονται σε λίγους ανθρώπους. Επίσης, αν τύχει κάποιος από αυτούς που τους έδωσαν την καρδιά τους να μην είναι αυτός που πρέπει, αν τους προδώσει, αν δεν σταθεί όπως πρέπει, η πληγή είναι μεγάλη και ματώνει αρκετό καιρό.

Μια άλλη ομάδα είναι οι χώρες με πολλά σύνορα, που έχουν όμως πρόσβαση σε θάλασσα. Η Ρωσία, για παράδειγμα ή η Κίνα. Τέτοιες χώρες είναι οι άνθρωποι που έχουν στενούς φίλους, πολλούς γνωστούς και ένα μεγάλο κύκλο γνωριμιών είτε κοινωνικών, είτε επαγγελματικών. Σε αυτή την κατηγορία θα έβαζα την Brenda ή την κόρη Α. Δοκίμασε να πας οπουδήποτε μαζί τους. Κάποιον θα βρουν που θα τον ξέρουν ή να κάμουν μια νέα γνωριμία.

Το μειονέκτημα σε αυτή την ομάδα είναι ότι ξοδεύουν πολλές φορές χρόνο για άτομα που δεν το αξίζουν. Ενδεχομένως να μπορούν να πέσουν και θύματα εκμετάλλευσης πιο εύκολα, γιατί είναι ανοιχτοί αν όχι σε όλους, τουλάχιστον στους περισσότερους.

Υπάρχουν και χώρες όπως η Ελβετία ή η Τσεχία χωρίς θάλασσα. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που θέλουν συνεχώς να είναι με κόσμο, που έχουν φίλους και γνωστούς, που από το πρώτο λεπτό που θα βρεθούν μόνοι τους θα ανοίξουν το τηλέφωνο τους και θα αρχίσουν να ψάχνουν που θα πάνε και ποιον θα δούνε. Έτσι είναι η Ξαδέρφη. Με κεφαλαίο το Ξ γιατί είναι αγαπημένη.

Δεν χρειάζεται να πω, πως με τόσο κόσμο κινδυνεύεις να χάσεις τον εαυτό σου. Καλές οι κοινωνικές επαφές, οι ανθρώπινες σχέσεις αλλά χρειάζεσαι και λίγος χρόνος απομόνωσης.

Μια ειδική κατηγορία, είναι οι χώρες που είναι μέσα σε μια χώρα όπως το Λεσόθο ή η Σουαζιλάνδη. Μοιάζουν με τους ανθρώπους που δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς ένα συγκεκριμένο άνθρωπο. Είναι οι άνθρωποι που γίνονται ένα, που ταυτίζονται τόσο πολύ είτε με τον σύντροφό τους είτε με ένα πολύ καλό τους φίλο, είτε με τους γονείς τους. Ζουν γιατί ζει και ο άλλος, υπάρχουν γιατί υπάρχει και ο άλλος. Έτσι είναι μια κοπέλα που ξέρω, περίπτωση τη λέμε μεταξύ μας.

Φανερό πόσο λάθος είναι αυτή η τακτική. Τι γίνεται όταν ο άλλος πάψει να υπάρχει; Τι γίνεται όταν ο άλλος θέλει κάτι άλλο; Πόσο λίγο υπολογίζουν αυτοί οι άνθρωποι τον εαυτό τους για να τον αφήνουν τόσο εύκολα για χάρη κάποιου άλλου;

Και τέλος είναι τα κράτη ειδικού καθεστώτος. Οι Παλαιστίνιοι για παράδειγμα. Που δεν έχουν ακριβώς κράτος, αλλά είναι μια εθνοτική ομάδα. Που ξέρουν ότι αυτή είναι η γη τους, αλλά είναι διασκορπισμένοι. Που έχουν θάλασσα, αλλά ταυτόχρονα έχουν και καταυλισμούς. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που συνεχώς είναι σε κίνηση. Έτσι ήμουν εγώ, τώρα ευτυχώς όχι.

Το θέμα με τους Παλαιστίνιους είναι γνωστό. Μαλώνουν μεταξύ τους αντί να συσπειρωθούν για το κοινό τους σκοπό, οι σκοπιμότητες δίνουν και παίρνουν και κινδυνεύουν αντί για ένα ενιαίο κράτος να βρεθούν με δύο κομμάτια ξεκομμένης γης.

24 comments:

  1. Εύστοχες ομαδοποιήσεις.
    Και αντιλαμβάνεσαι ότι διαβάζοντας τα πιο πάνω, ο καθένας θα προσπαθήσει να κατατάξει σε κάποια από τις ομάδες που δημιούργησες, τον εαυτό του.
    Δεν θα πρωτοτυπήσω. Είμαι χερσόνησος. Χωρίς τις ματωμένες πληγές πλέον.

    ReplyDelete
  2. Αχ Ελλάδα Σ' αγαπώ!

    Τέλειο! Ωραία άρθρο.

    Τώρα θα μπορώ να συστήνομαι : Είμαι Ιχθύες και Χερσόνησος :-)

    ReplyDelete
  3. Κύριε λέησον φυσικά τζιαι ενεν νησί. Ουτε χερσόνησος. Ούτε βραχονησίδα. Ασπούμεν είδες ποττέ σου κανέναν με ταττου στο κούτελο που να γράφει "είμαι νησί"? Τστς μα εν κοντά στο νου καλέ μου.

    ReplyDelete
  4. Όμορφο και εύστοχο ποστ :)

    ReplyDelete
  5. Χερσονησος εδω! Τζαι ξαφνικα οι οροι της γεωγραφιας επανανοηματοδοτουνται :D

    ReplyDelete
  6. Κυρία κυρία γίνεται να είμαι Ρωσία διότι η Κίνα μου είναι αντιπαθέστατη;

    Ωραίο ποστ φιλενάδα!

    ReplyDelete
  7. Διαβάζω το blog σου εδώ και πάρα πολύ καιρό και μου αρέσει πολύ, διότι ξεφεύγει από τα "κόπυ-παστε" της εποχής μας, όμως το σημερινό σου post νομίζω είναι ένα από τα καλύτερα που έχω διαβάσει ποτέ μου. Είναι σαν να έγραψες κάτι που σκεφτόμουν εδώ και χρόνια αλλά δεν μπορούσα ποτέ να γράψω εγώ (και που ακόμα και να το έγραφα σίγουρα δεν θα ήταν ΤΟΣΟ καλό)!

    μαριλένα

    ReplyDelete
  8. Κολόνα σημαντικό να φεύγουν οι ματωμένες οι πληγές.

    Σε ευχαριστώ Νεράιδα.

    Αχάπαρη πάω να ανοίξω λεξικά να δω τι εννοείς.

    Καλή σου μέρα Ænima να ‘σαι καλά.


    Και άλλη χερσόνησος Γρούτα ντίαρ.

    Brenda μεν μου πεις ότι δεν τρως πάπια του Πεκίνου, γιατί είναι casus belli. Αν θέλεις μπορείς να είσαι και Βραζιλία ή Γερμανία. Στην ίδια κατηγορία παίζουν.

    Μαριλένα σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Χαίρομαι να ξέρω πως αρέσουν αυτά που γράφω.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Θα πάρω Βραζιλία που ταιριάζει με το ταμπεραμέντο μου. Ευχαριστώ!

      Delete
  9. Υπάρχει και το κράτος-εν-κράτει. Οξά εν κράτος-που-εν-κρατεί το σωστό; Ούφφου εσυγχίστηκα πάλε!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Κράτος-εν-κρατεί! Χαχαχα θεός!

      Delete
  10. Εγώ εν είμαι τίποτε που τούτα ούλλα. Τι συμβαίνει; Νομίζω είμαι το χειρότερο είδος, άθρωπος χαμελαίοντας που προσαρμόζεται ανάλογα με τι τι έχει γύρω του, αλλά είμαι και το ίδιο με όλους ταυτόχρονα. Εσυγχύστηκα.
    Εσύ τι είσαι τελικά πλέον;
    Άρεσε μου το ποστ σου, εθύμισε μου κάποια πιο παλιά σου ποστ, αλλά και αρκετά διαφορετικό.... Κουλ κουλ κουλ!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Εσύ τζι ο Λιλλήκκας είσαστεν! :Ρ

      Delete
    2. Εν τζαι μπόρεις να μεν απαντήσεις, έννε;

      Delete
    3. Μα γιατί με φταίτε ούλλοι σίορ; Ξεκάθαρη προσπάθεια φυσικής εξόντωσης μου! Πόσες φορές να το πώ ότι φταίει ο Ορφανίδης, ο Νικόλας ο Παπαδόπουλλος, ο Αβέρωφ τζαι ο Καπιταλισμός!

      Delete
    4. Όι εγώ ΕΙΜΑΙ ο Λιλλήκας ρε Ινβίχτο.

      Delete
  11. Τέλειο post. Πολλά εύστοχο.

    Εγώ τωρά τι είμαι; Είμαι λλίο που το ένα τζαι λλίον που το άλλο. Σχιζοφρενική κατάσταση. Χάλια, άσε!!

    ReplyDelete
  12. oooooooo απίστευτο ποστ! σήμερα πάει το κόμμεντ το μοτορτjή ότι είσαι αφρόκρεμα!

    πολλά ωραίο POV και original!

    ReplyDelete
  13. Ωραίο ποστ, διαφορετικό απ'όλα τ'άλλα

    ReplyDelete
  14. Μου άρεσει ο τρόπος που σκέφτεσαι. Μπορώ να πω ότι είμαι χερσόνησος, αλλά κάποτε η άμπωτις ή η παλλίροια (ανάλογα) των συναισθημάτων μου δημιουργεί παροδικές αλλαγές στα σύνορα μου.

    ReplyDelete
  15. ωραίο το θέμα σου σήμερα..
    maybe we don't fall under one category. maybe we change from time to time depending on our experiences και τα θέλω μας και τις ανάγκες μας..

    ReplyDelete
  16. ΑΠΟ ΤΑ ΩΡΑΙΟΤΕΡΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΔΙΑΒΑΣΕΙ.

    ReplyDelete