Οργασμικός τοκετός

Όσοι θέλουν να διαβάσουν ολόκληρη την ιστορία κάνουν κλικ εδώ. Περιληπτικά για τους υπόλοιπους η Jaiya Ma βγαίνει με τον Jon Hanauer, ο οποίος την προέτρεψε να βρει νέο γκόμενο. Δεν ήθελε δεύτερη κουβέντα σε λίγες βδομάδες κουβάλησε σπίτι τον Ian Ferguson.

Η τύπισσα έμεινε έγκυος και οι δύο άντρες τη βοήθησαν να φέρει στον κόσμο το παιδί κατά τη διάρκεια ενός οργασμικού τοκετού. Ζουν και οι τέσσερις μαζί στο σπίτι τους στην Καλιφόρνια και όπως λένε έχουν μια υπέροχη οικογένεια.

Μπορώ να σχολιάσω πολλά αλλά θα σταθώ στον οργασμικό τοκετό. What the fuck is this; Έκανα το απαραίτητο google search. Στο μεταξύ ο θεός να μου κόβει χρέη και να δίνει ιδέες στα παιδκιά της Google.

Ταρατατααααααααααααααμ (ήχος τυμπάνων). Ο οργασμικός τοκετός είναι να έχεις ή να φτάνεις ή να έρχεσαι (ακόμα δεν κατάλαβα ποιο ρήμα είναι το σωστό) οργασμό την ώρα που γεννάς! Μην με κοιτάς με μάτια δακρυσμένα απορημένα. Γίνεται. Γιατί, θεωρητικά μιλώντας πάντα, για τον ίδιο σωλήνα μιλούμε. Αντί να μπαίνει κάτι βγαίνει. Επομένως, λένε οι ειδικοί μην φανταστείτε άνθρωποι που πήραν Νόμπελ, αν συγκεντρωθείς πετυχαίνεις με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Και γεννάς και ικανοποιείσαι. Μάλιστα, ο Michel Odent που θεωρείται κάτι σαν γκούρου στις γεννήσεις (αλλά που ο ίδιος δεν γέννησε) υποστηρίζει πως την ώρα που βγαίνει το μωρό προκαλεί συσπάσεις που δημιουργούν οργασμό που διαρκεί μάλιστα καμπόσα λεπτά μετά τη γέννα.

Τώρα φαντάζομαι, εσύ που γέννησες και διαβάζεις τις μαλακίες που γράφω σκέφτεσαι πόσο ηλίθια είσαι που αντί να φωνάζεις ναι, ναι, ναιιιιιιιιιιιιιι κραύγαζες αουουουουουουουου, πονωωωωωωωωωωωωωωωωω, εσύ φταιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιις (με αποδέχτη τον άμοιρο πατέρα φυσικά). Εμ δεν ήξερες, δεν ρώταγες; Yes you can. Μπαράκ Ομπάμα σε ευχαριστούμε, για το σύνθημα.

Πάντως να πω τα δικά μου είχα δύο πολύ εύκολες γέννες. Σε λιγότερο από μια ώρα ξεμπέρδεψα, όλη η διαδικασία μέσα. Πόνοι, γέννα, πιάνω το μωρό, συγκίνηση και κλάμα. Την πρώτη φορά η σκέψη μου ήταν «θέλω να κάμω μπάνιο», τη δεύτερη «θέλω να κοιμηθώ». Την τρίτη φορά (Μοτορτζή μεν φυρτείς) θα πάω οργανωμένη. Δεν μου ξεφεύγει ο οργασμικός τοκετός, ναι, ναι ναιιιιιιιιιιιιιιι αγάπη ποιου μοιάζει το μωρό;

Ανισότητες

Σήμερα δεν θα πάω δουλειά, γιατί είναι άρρωστη η μικρή. Έκανε πυρετό ψες και επειδή ξεπέρασε το 38.5 θα την κρατήσω σπίτι να την ελέγχω. Θα κρατήσω και τη μεγάλη επίσης, γιατί βαριέμαι να τρέχω το μεσημέρι να τη μαζεύω από το νηπιαγωγείο. Θα μπορούσα να κοιμηθώ λίγο παραπάνω, αλλά πρόλαβα και ξύπνησα. Μέχρι να βάλω θερμόμετρο να της δώσω νερό να πιει, ο ύπνος έφυγε.

Ησυχία στο σπίτι, ο σκύλος είναι έξω βρήκε ο μπαγάσας τη γωνιά που φυσά και απλώνει. Έκανα καφέ ένα μυρωδάτο φραπέ –εσπρέσσο και τον απολαμβάνω διαβάζοντας το Time. Έχει ένα συγκλονιστικό φωτορεπορτάζ για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γεννούν πολλές γυναίκες σε χώρες του Τρίτου Κόσμου. Με ένα ποσοστό θνησιμότητας να κυμαίνεται στο 15% κάθε γέννα είναι λαχείο αν θα ζήσει μια γυναίκα και τι σημάδια θα αφήσει μια γέννα στο σώμα της.

Μέτρα προστασίας ανύπαρκτα και πολλές γυναίκες δεν τολμούν κιόλας να ζητήσουν από το σύντροφό τους να βάλει προφυλακτικά, γιατί τα πολλά μωρά θεωρούνται απόδειξη αντρισμού. Γαμούν και σπέρνουν μωρά και φαίνονται άντρες.

Μια γυναίκα έφτασε να γεννήσει σε ένα νοσοκομείο υπαίθριο, χωρίς τους στοιχειώδεις κανόνες ιατρικής και υγιεινής. Γέννησε το πρώτο, ήταν δίδυμα. Στο δεύτερο λίγες ώρες αργότερα, άρχισε αιμορραγία. Ξεψύχησε κάτω από το φακό του φωτογράφου… Απίστευτο μου φαίνεται. Υπήρχε φωτογράφος και δεν υπήρχε γιατρός ή αίμα να σωθεί. Κανείς δεν μπορούσε να κάνει κάτι παρά ο φωτογράφος, που γινόταν μάρτυρας του δράματος.
Και τις δύο κόρες τις γέννησα με απίστευτη ευκολία. Αφού λέμε με τον πατέρα φαμίλια, αν έρθει τρίτο ξέρει τι να κάνει, ώστε να μην σκάσουμε στο Απολλώνειο, δυο χιλιάδες ευρώπουλα.

Η πρώτη ήταν μεγάλη φάση. Κατά τη διάρκεια της μέρας είχα λίγους πόνους, αλλά δεν έδωσα σημασία γιατί ο γιατρός μου είπε αν δεν είναι δυνατοί και τακτικοί κάθε πέντε λεπτά να μην πάω. Ήταν αδύνατοι κάθε μια ώρα. Το βράδυ έπαιζε η Λίβεροπουλ με την Τσέλσι. Όταν είπα στον πατέρα ότι ψιλοπονώ μου είπε να δούμε τον αγώνα και μετά να πάμε στο νοσοκομείο. Έλα όμως που είχε και παράταση και στο τέλος στα πέναλτι προκρίθηκε η Λίβερπουλ. Την ώρα που τέλειωνε ο αγώνας έσπασαν τα νερά και με έπιασε ένας απίστευτος πόνος.

Σε 5 λεπτά βρεθήκαμε στο νοσοκομείο. «Υπάρχει κάτι ή να φύγουμε» ρώτησε τη μαία. «Γιε μου, σε 10 λεπτά γεννάτε», ήταν η απάντησή της. Και όντως μέσα σε μισή ώρα κρατούσαμε το μικρούλακι στην αγκαλιά μας. Δυο μαίες και ο γιατρός με περιποιήθηκαν, ενώ η παιδίατρος εξέταζε την κόρη Α που από το πρώτο λεπτό που γεννήθηκε έμοιαζε του πατέρα της.

Πάνω κάτω το ίδιο σκηνικό παίχτηκε και στην κόρη Β μόνο που μάθαμε το μάθημα μας και πήγαμε εγκαίρως. Στη μισή ώρα πάλι ξεμπέρδεψα. Δεν ξέρω πως είναι να γεννάς στο χώμα, χωρίς γιατρό, χωρίς νοσοκόμες, χωρίς τίποτε παρά μόνο με την ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλά. Και όταν πεθαίνεις να αφήνεις πίσω σου ένα τσούρμο παιδιών, χωρίς να έχουν στον ήλιο μοίρα.