Δύσκολο να είσαι γονιός, δύσκολο να είσαι παιδί

Κρατώ δύο documents ανοιχτά μπροστά μου. Προσπαθώ να θυμηθώ γιατί τα άνοιξα. Ελπίζω, μέχρι να τελειώσω την ανάρτηση να μου έρθει η έμπνευση.

Πριν κάτι νύχτες, πέσαμε με το Μοτορτζή σε μια σκηνή από το περίφημο σήριαλ του Παπακαλιάτη Κλείσε τα Μάτια. Από ότι κατάλαβα ο τύπος ήταν γκέι, ο πατέρας του δεν το αποδέχτηκε αυτό, οπόταν όταν συζητούσε με τη μητέρα του και της ανάφερε τι έγινε της είπε «Είστε οι πιο απαίσιοι γονείς».

Σκέφτομαι συνέχεια τη φράση αυτή. Είναι κάτι που όλοι το έχουμε πει στη ζωή μας. Όλοι σε κάποια στιγμή έντασης ευχηθήκαμε να έχουμε άλλους γονείς. Μπορεί να είπαμε οι γονείς μου είναι ηλίθιοι, οι γονείς μου με εκνευρίζουν, μισώ τους γονείς μου.

Και το σίγουρο πως κάτι τέτοιο γίνεται και με τα δικά μας παιδιά. Προχτές, ενώ συζητήσουμε με την κόρη Α, με κοίταξε με ένα δολοφονικό βλέμμα, και μετά αφού γύρισα από την άλλη, στράφηκε στην κόρη Β και της είπε «φακκά μου η μάμα μας».

Το βέβαιο είναι πως οι γονείς δεν είναι τέλειοι.

Για αυτό, και έχω αφήσει πίσω μου την ψευδαίσθηση πως μεγαλώνω τα παιδιά μου με τον σωστό τρόπο. Τα μεγαλώνω, όπως εγώ θεωρώ ότι είναι καλύτερο. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι και στην πράξη.

Απλό πρακτικό παράδειγμα. Επιμένω οι κόρες να μάθουν κινέζικα λαμβάνοντας υπόψη πως οι περισσότερες μελέτες λένε πως η Κίνα θα παίζει κυρίαρχο ρόλο τις επόμενες δεκαετίες. Τελικά οι Κινέζοι εξεγείρονται από τον αυταρχικό τρόπο διακυβέρνησης, επαναστατούν, της πουτάνας. Η Κίνα δεν γίνεται υπερδύναμη και η εκμάθηση κινεζικής γλώσσας είναι ένα άχρηστο προσόν ή τουλάχιστον όχι και τόσο χρήσιμο. 

Πιστεύω, πως το καλύτερο που έχουμε να δώσουμε στα παιδιά μας είναι αγάπη και επικοινωνία. Να τα αγαπούμε για αυτό που είναι και όχι για αυτό που ονειρευόμαστε ή θέλουμε να είναι και να τους μιλούμε για όλα τα θέματα.

Οι καυγάδες, οι συζητήσεις, οι διαφωνίες, τα νεύρα, όλα αυτά είναι αναπόφευκτα. Τα ζήσαμε και τα ξέρουμε. Το να είσαι παιδί, το να είσαι έφηβος σημαίνει ότι θέλεις να κάνεις τα πράγματα με τον δικό σου τρόπο. Νομίζεις ότι τα ξέρεις όλα και ότι είσαι ικανός για όλα. Και έχει από πάνω σου κάποιον να σου βάζει κανόνες και να προσπαθεί να σε καθοδηγήσει.

Τον τελευταίο καιρό πλακώνομαι αρκετά με την κόρη Α. Μετά εννοείται ότι τα βρίσκουμε και αγαπιόμαστε.

Σκέφτομαι πόσο δύσκολο είναι να είσαι γονιός. Από την άλλη όμως θα πρέπει να είναι εξίσου δύσκολο να είσαι παιδί.

Οι επιλογές του Μήτσου

Μέσα στα μουσικά μου folders εντόπισα ένα που ονομάζεται «epiloges Mhtsos». Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Μήτσος και πως βρέθηκε εκεί. Σίγουρα δεν το έβαλα εγώ, τουλάχιστον όχι συνειδητά. Το πιο πιθανόν να το έκανα copy μαζί με κάτι άλλα τραγούδια.

Τέσπα, σήμερα δεν είχα και πολλή διάθεση για τις συνηθισμένες μου τρανσιές. Και όπως ψαχούλευα το αρχείο μου να δω τι θα ακούσω, έπεσα πάνω στις επιλογές του Μήτσου.

Λοιπόν, για ροκά τον κόβω τον Μήτσο. Μέχρι στιγμής άκουσα Ξύλινα Σπαθιά, Υπόγεια Ρεύματα, Παπακωνσταντίνου.

Γράψετε λάθος, ο Μήτσος μάλλον ακούει από όλα. Γιατί τώρα έπεσα πάνω σε Μαρινέλλα, το επόμενο είναι Γιάννης Κότσιρας και ακολουθεί η Βουγιουκλάκη με το Μέσ’ αυτή την βάρκα είμαι μοναχή. Υπάρχει το Καικι μου Αη Νικόλα, η Πρώτη Μαίου και το Δυο πόρτες έχει η ζωή.

Α ρε Μήτσο, α ρε Μήτσο. Δεν ξέρω ποιος είσαι και κάθομαι και ακούω τις επιλογές σου. Και όχι μόνο τις ακούω αλλά και τις κρίνω κιόλας.

Το ξέρω ότι οι αναρτήσεις μου έγιναν πιο σπάνιες και από την έκλειψη σελήνης. Είναι πολλές φορές που θα ήθελα να γράψω κάτι, αλλά ξεμένω από χρόνο. Και είναι και φορές επίσης που ξεμένω από διάθεση να πω κάτι.

Η δουλειά κάνει τους άντρες ρε Μήτσο; Για όνομα. Τι άλλο έβαλες; Και πότε άκουγες τούτο τον αχταρμά των τραγουδιών;

Να σας πληροφορήσω πάντως πως υπάρχει ένα τραγούδι που λέγεται Λεμόνι στην Πορτοκαλιά. Φταίω που μου θυμίζει το «λεμονάδα από λεμόνια θέλετε;»

Τελοσπάντων, αυτό που θέλω να πω είναι πως όπως οι περισσότεροι, έχω βυθιστεί μέσα στον μικρόκοσμό μου. Κάποτε αυτό είναι καλό και κάποτε δεν είναι.

Τι λες ρε Μήτσο, που οι άντρες δεν κλαίνε; Σοβαρά; Ποιος σου είπε τέτοιο πράγμα, Φυσικά και κλαίνε. Και καλά κάνουν και κλαίνε. Live από τη Μαρινέλλα.

Και τώρα εγκαταλείπω. Σας αφήνω με το τραγούδι που κλείνει και ο Μήτσος τις επιλογές του. Όταν θα φύγεις του Φίλιππου Νικολάου.

Και μετά από αυτό το άκουσμα, νομίζω ένα ουίσκι σκέτο είναι ότι χρειάζεται. Στην υγεία σου Μήτσο.

Υγ. Αναρωτιέμαι αν υπάρχει τρόπος να φορτωθεί κάποιος τις λύπες του παιδιού του. Τις λύπες, επιμένω, όχι τις ευθύνες ή τις συνέπειες. Απλά τις λύπες...

Η οικειότητα μιας γειτονιάς

Όταν βγάζω βόλτα τους υπέροχους, αγαπημένους σκύλους, λεβέντη πατέρα και γιο συναντούμε τον Έκτορα, τη Λάρα, τη Λούνα, τον Αλήτη. Ο πατέρας τους αγνοεί, ο γιος θέλει να παίξει μαζί τους.

Τα σκυλιά συνοδεύονται από τους ιδιοκτήτες, προσωπικά προτιμώ τη λέξη γονείς ή τις οικιακές βοηθούς. Δεν γνωρίζω κανενός το όνομά του. Είναι οι γείτονές μου και δεν ξέρω πως τους λένε, τι κάνουν, που δουλεύουν.

Ξέρω όμως ότι ο Έκτορας είχε χτυπήσει πρόσφατα, για τον Αλήτη που παίρνει χάπια γιατί είναι άρρωστος, για τη Λάρα που είναι με την περίοδό της. Και δεν ξέρω τίποτα για τους ανθρώπους που συντροφεύουν αυτά τα σκυλιά.

Ίσως και αν τους συναντούσα χωρίς τα σκυλιά τους να μην ανταλλάζαμε ούτε καλημέρα. Υποθέτω το ίδιο ισχύει και για μένα στα μάτια των άλλων. Είμαι η γειτόνισσα με τους δύο μποξέρ, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Το κλίμα είναι εντελώς διαφορετικό όταν κινούμαι στους χώρους κοντά στο σχολείο των μικρών. Νιώθω ότι είμαι σε ένα οικείο χώρο, στη γειτονιά μου ίσως, παρόλο που το σπίτι μου είναι πολλά χιλιόμετρα μακριά, ρωτήστε και τον πρατηριούχο πόσο συχνά κάνω στάση για καύσιμα.

Συναντώ ανθρώπους που τους βλέπω καθημερινά. Δεν είναι ότι είναι φίλοι μου, ότι ανταλλάσουμε βαθυστόχαστες κουβέντες ή ότι πάμε για καφέ. Κοντοστεκόμαστε για μια καλημέρα, για ένα χαιρετισμό, να ρωτήσουμε με ενδιαφέρον τι κάνουμε, να χαρίσουμε ένα χαμόγελο.

Μου αρέσει αυτή η οικειότητα μιας γειτονιάς, που δείχνει να νοιάζεται ο ένας για τον άλλο.

Παλιά μου άρεσε η ανωνυμία του πλήθους, η ασφάλεια του να είσαι κάπου και να μην είσαι κανένας. Άλλος ένας κάτοικος μιας πολύβουης πόλης, που όλοι τρέχουν σαν τρελοί, να προλάβουν να κάνουν τα πάντα.

Δεν είναι ότι ονειρεύομαι να τρέχω να πίνω καφέ με τη γειτόνισσα ή να καλούμε τους γείτονες να φάμε μαζί Κυριακή μεσημέρι. Δεν ξέρω, μου φαίνεται κάπως παράξενο το ότι φτάσαμε στο σημείο να γνωρίζουμε τους σκύλους της γειτονιάς, αλλά όχι τους γείτονες.

Είναι όμορφη μια ζεστή καλημέρα το πρωί. Ανεβάζεις διάθεση όταν ο άλλος σε ρωτήσει με ενδιαφέρον πως είσαι. Έχει πλάκα να γελάσεις με ένα άλλο άνθρωπο για κάτι που είδατε μαζί...

Ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης ανέβαζαν τον ιδανικό αριθμό κατοίκων μιας πόλης ο ένας στις 5.000 ανθρώπους και ο άλλος στις 10.000. Σαν ένα μεγάλο χωριό ένα πράμα. Μπορεί να ακούγεται παράξενο στις μέρες μας, όπου πλέον μιλούμε για μεγαλουπόλεις, και η τάση είναι ότι οι πόλεις θα γίνονται ακόμη μεγαλύτερες, αλλά μπορεί και να έχουμε χάσει κάποια πράγματα. Μπορεί και να χάθηκε αυτό που κάνει μια πόλη πιο ανθρώπινη, πιο ζεστή, καλύτερο τόπο για όλους. 

Μάνα υπό αμφισβήτηση

Η μάνα μου διηγείται μια ιστορία. Όταν ήμουν μικρή γύρω στα τέσσερα, αν υπολογίζω καλά, ζούσαμε σε ένα ορεινό χωριό. Εκείνο το χειμώνα έβαλα στο μάτι την ξυλόσομπα. Ντε και καλά ήθελα να την ακουμπήσω.

Ο παππούς και η μάνα μου προσπάθησαν να με αποτρέψουν, εξηγώντας μου πως θα κάψω τα δάχτυλα μου, πως θα πονέσω. Εννοείται, πως τους έγραψα κανονικά και με την πρώτη ευκαιρία που η σόμπα, ήταν αφύλαχτη την ακούμπησα.

Φυσικά και κάηκα. Και όπως περιγράφει η μάνα μου για πολύ καιρό απέφευγα συστηματικά ακόμη και να περάσω από κοντά στην ξυλόσομπα, έκανα ολόκληρους ελιγμούς μέσα στο σπίτι για να μην βρεθώ κοντά της.

Θυμάμαι αυτή την ιστορία κάθε φορά που μου συμβαίνει κάτι ανάλογο με τις μικρές. Λέω, εξηγώ, φέρνω παραδείγματα, το μόνο που μου λείπει είναι παρουσίαση με power point και ανάλογη μουσική υπόκρουση. Αν δεν δοκιμάσουν μόνες τους και αν δεν την πατήσουν δεν σταματούν. 

Την αμφισβήτηση που τρώω, δεν την έφαγε ούτε ο Χριστόφιας μετά το Μαρί.

Ακόμη, και για το πιο απλά πράγματα είναι σαν να μην με πιστεύουν. Παράδειγμα. Η μεγάλη ρωτά αν έχουμε ποπ κορν από την προηγούμενη μέρα. Της απαντώ αρνητικά γιατί τα έχω πετάξει, για να μην γεμίσει ο πάγκος μυρμηγκάκια. Δεν με πιστεύει και πάει να κοιτάξει μόνη της.

Καλά της λέω, είναι δυνατόν, να είχαμε και να μην στα έδινα; Τι στο καλό, είμαι από τις μάνες που αφήνουν νηστικά τα παιδιά τους; Εντάξει, είπαμε κάτι σοκολάτες τις τρώω κρυφά, αλλά ποπ κορν είναι, αν είχα γιατί να μην στο δώσω;

Και φυσικά αυτό είναι το λιγότερο.

Από τη μια μου αρέσει που δεν δέχονται αβίαστα ό,τι τους πω, που το ζυγίζουν, που ρωτούν και που αμφισβητούν.

Αλλά η πολλή η αμφισβήτηση άρχισε να μου τη δίνει. Μια φορά θέλω κάτι να πω και να το δεχτούν αμέσως. Χωρίς γιατί, χωρίς ερωτήσεις, χωρίς να το κοσκινίσουν πρώτα εκατό φορές.

Και δεν έχω πρόβλημα να αμφισβητούν τις ιδέες, τις πεποιθήσεις μου. Τα αυτονόητα είναι που με χαλούν. Θέλει, πάλι η μεγάλη, να φορέσει τις καινούριες της γαλότσες και να πάει να περπατήσει στη λίμνη. Ύστερα από πέντε λεπτά διάλεξης ότι στις λίμνες δεν κολυμπάμε και ότι οι άνθρωποι πνίγονται εκεί λόγω λάσπης το μόνο που είχε να πει ήταν το εξής: Αν πάω και πατήσω μέχρι το γόνατο θα πάθω κάτι;

Ο Μοτορτζής λέει ότι δίνω πολλές εξηγήσεις και ότι ανοίγω συζητήσεις. Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, όμως έτσι έμαθα να λειτουργώ. Είμαι παιδί του ορθολογισμού και καταλήγω να φτάνω στα όρια του παραλογισμού εξαιτίας των παιδιών μου.

Θέλω να ελπίζω πως αυτά που τους λέω καρφώνονται κάπου στο τρελό τους κεφαλάκι και πως όταν θα έρθει η ώρα θα τα θυμούνται και θα τα εφαρμόζουν. Μέχρι τότε, εξοπλίζομαι με υπομονή, με κουράγιο και συνεχίζω να δίνω λογικές απαντήσεις σε τρελές ερωτήσεις, ελπίζοντας πως μεγαλώνοντας θα συνεχίσουν να είναι το ίδιο περίεργες, να αμφισβητούν με τον ίδιο ρυθμό και να έχουν το γιατί στο στόμα συνεχώς.

Τελικά, it’s all about the money

Μπορεί κανείς να σκεφτεί διάφορους λόγους για τους οποίους κατάρρευσε η Σοβιετική Ένωση και ο κομμουνισμός. Ο κυριότερος από αυτούς ήταν η οικονομία.

Κανένας δεν περιμένει ότι θα δουλέψει ένα σύστημα στο οποίο υποτίθεται ότι όλοι είναι ίσοι και ότι εργάζονται για πάνω κάτω τα ίδια λεφτά.

Άπειρα εκατομμύρια επιχειρήματα, έτσι μετρά η κόρη Β κάτι το πολύ μεγάλο, να ακούσω τη γνώμη μου δεν την αλλάζω. Δεν είμαστε οι ίδιοι, δεν έχουμε τις ίδιες ικανότητες και δυνατότητες, δεν έχουμε τις ίδιες αντοχές και την ίδια όρεξη για δουλειά.

Επομένως, το να μείνει ως ο μοναδικός δρόμος ο καπιταλισμός ήταν επόμενο. Γιατί, παρά τις ανισότητες που δημιουργεί, την εκμετάλλευση αφήνει ένα παράθυρο ανοικτό. Αν έχεις όρεξη και δουλέψεις, μπορεί να τα καταφέρεις, μπορεί να κερδίσεις περισσότερα χρήματα, μπορεί να κάνεις τη διαφορά.

Φυσικά και δεν συμβαίνει πάντα αυτό. Πολλά τα παραδείγματα ανθρώπων που δουλεύουν απλά για να επιβιώνουν.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι τα χρήματα αποτελούν μεγάλο κίνητρο. Αν ο άλλος αμείβεται καλά, υπάρχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να εργάζεται κιόλας και καλύτερα και περισσότερο. Του έκοψες το μισθό κόβεις και την απόδοση as simple as that.

Στο διά ταύτα. Η κόρη Α γράφει απαίσια γράμματα. Χάλι μαύρο. Μικρά, σχεδόν δεν διαβάζονται και όλα τα ίδια. Αφήνω στη μπάντα το ότι δεν βάζει τόνους. Για να διαβάσει ένας αυτά που γράφει πρέπει να διαθέτει κιάλια και υπομονή όπως οι αρχαιολόγοι που διαβάζουν τα ιερογλυφικά. Το «γράφε καλύτερα γράμματα» υπάρχει γραμμένο από τις δασκάλες της, σχεδόν παντού.

Ξεκίνησα με παραινέσεις «είσαι τόσο καλή μαθήτρια γράφε κιόλας καλύτερα γράμματα». Πέρασα στο να της σβήνω αυτά που γράφει και να την βάζω να τα ξαναγράψει. Έκανα μια στάση στον εκβιασμό «αν δεν γράφεις καλύτερα γράμματα δεν θα σου παίρνω αυτοκόλλητα» και στο καλόπιασμα «άντε γράφε καλύτερα γράμματα και το καλοκαίρι θα κάνουμε βόλτα με αερόστατο».

Τίποτα δεν δούλεψε.

Ώσπου μου ήρθε η έμπνευση. «Αν γράφεις καλύτερα γράμματα θα σου δώσω δέκα ευρώ να τα κάνεις ό,τι θέλεις».

Εδώ και τρεις μέρες, αν θέλετε το πιστεύετε ή όχι είδα διαφορά. Εντάξει, δεν πάει και για βραβείο

καλλιγραφίας, αλλά τουλάχιστον προσπαθεί και γράφει μεγαλύτερα και πιο ευανάγνωστα γράμματα. Μεγάλη και σημαντική βελτίωση.

Και όταν στο τέλος της δώσω τα δέκα ευρώ και τα κάνει ό,τι θέλει, είμαι σίγουρη πως θα δούμε ακόμη μεγαλύτερη βελτίωση.

Αναγνωρίζω πως η μέθοδός μου, εγκυμονεί κινδύνους. Να μάθει να συνδέει τα χρήματα με την προσπάθεια, να θέλει λεφτά για να κάνει κάτι.

Δεν θα διαφωνήσω. Παρόλα αυτά, όπως και να το κάνουμε το χρήμα κινεί τον κόσμο. Και αν δούλεψε η μέθοδος, γιατί όχι; Δεν ξέρω αν κινδυνεύει να θεοποιήσει το χρήμα, επειδή θα πάρει δέκα ευρώ επειδή προσπαθεί για καλύτερα γράμματα. Αμφιβάλλω. Ούτως ή άλλως υπάρχει τόση λατρεία για το χρήμα στην κοινωνία μας, που η δική μου συμβολή στη θεοποίησή του θα είναι ελάχιστη.

Από την άλλη όμως είναι και ένα μάθημα πως πρέπει να κοπιάσει για να αμειφθεί. Και μια ευκαιρία για να καταλάβει πως δεν πάμε απλά στο ΑΤΜ και βγάζουμε λεφτά, αλλά για να τα αποκτήσουμε πρέπει να δουλέψουμε.

Επομένως, μάλλον είναι ένα άλλο μάθημα ζωής σε μια win win situation, όπως είναι η έκφραση της μόδας. Όλοι κερδίζουμε και όλοι είμαστε ευχαριστημένοι. Τελικά, ωραίο σύστημα ο καπιταλισμός…

O Basshunter μεγαλώνει και εμείς μαζί του

Ο Basshunter είναι ένας σουηδός DJ και τραγουδοποιός, και ερμηνευτής. Επίσης μιξάρει.

Τέσπα ο τύπος είναι αρκετά γνωστός. Για να μην πολυλογώ ο τύπος γεννήθηκε το 1984. Και παρά το ότι είναι σχετικά νέος μέχρι στιγμής έχει βγάλει έξι cd. Δεν τα λες και αριστουργήματα αλλά για ένα χορό στο κλαμπ ή για μουσική στο γυμναστήριο μια χαρά είναι.

Το θέμα μου σήμερα δεν είναι η ποιότητα των τραγουδιών του Basshunter. Είναι τα βίντεοκλιπ του ή μάλλον η πορεία των βίντεοκλιπ του.

Η πρώτη του μεγάλη επιτυχία ήταν το Boten Anna. Και για όσους βιάζονται μια σύντομη περιγραφή. Είναι ένα τραγούδιν για ένα bot σε ένα chat, αλλά στο τέλος αποδεικνύεται ότι πρόκειται για κοπέλα. 

Η μεγάλη η πλάκα είναι το βίντεο. Ανέμελος ο νεαρός παίζει με τον υπολογιστή του και στο τέλος την κάνει με μια τετράτροχη μηχανή με την κοπέλα. Φορεί αθλητικά παπούτσια, τα μαλλιά του είναι άστα να πάνε και γενικά τον βλέπεις ότι περνά τη φάση των 20 και κάτι που δεν ξέρει ακριβώς τι του γίνεται αλλά περνά καλά. Βάζω φωτογραφία και εστιάστε στο κούρεμα, σας παρακαλώ.

Επόμενη επιτυχία  το Now you are gone. Όπως λέει και ο τίτλος το τραγούδι μιλά για τη φάση ότι έχασα κάποιον για να τον εκτιμήσω. Στο βίντεοκλιπ ο Basshunter δεν εμφανίζεται και πολύ, πρωταγωνιστεί ένα ζευγάρι που χωρίζει μετά από ένα sms που στέλλει η κοπέλα στον άντρα με κινητό με πλήκτρα σας παρακαλώ! Ήταν βλέπετε πριν τη μαζική εξάπλωση των smart phone.

Το όλο σκηνικό είναι σε κλαμπ όπου το πρώην χωρισμένο ζευγάρι συναντάται τάχα τυχαία και πάνω στο χορό είναι ξανά μαζί γιατί ανακαλύπτουν πως δεν μπορούν ο ένας χωρίς τον άλλο. Αυτό, μάλλον σημαίνει ότι και η Σουηδία είναι μικρός τόπος και παρά τα τόσα τα κλαμπ που υπάρχουν είναι εύκολο να πέσεις πάνω σε πρώην σου. 

Οι περισσότερο, υποθέτω ζήσαμε σκηνικό σχέσης on and off, οπόταν καταλαβαίνουμε τον Basshunter και οπόταν είμαστε σίγουροι ότι ένα καλό πρωί το ζευγάρι στο βίντεοκλιπ θα καταλάβει ότι προχώρησαν και οι δυο παρακάτω και θα χαρούν που θα ξεφορτωθούν μια για πάντα ο ένας τον άλλο. Η ζωή συνεχίζεται, ευτυχώς.

Και επειδή η ζωή συνεχίζεται περνούμε τέλος στο Saturday.  Ο Basshunter πατά τα 30 και όπως λέμε στα κυπριακά γαμεί τζαι ρέσσει. Φορεί κοστούμι, συγνώμη που στο χαλώ Γιάνη Βαρουφάκη αλλά πρέπει να ντύνεσαι αναλόγως του χώρου που κυκλοφορείς, κουρεύει τα μαλλιά του είναι Σάββατο βράδυ και απλά I like do it, do it I like to do it, do it.

Και για να μην υπάρχει αμφιβολία για το τι ακριβώς εννοεί με το I like to do it στο βίντεοκλιπ περιτριγυρίζεται από θεογκόμενες που φορούν τα απολύτως απαραίτητα, και τον χαϊδεύουν, τον φιλούν κτλ κτ κτλ. Με λίγα λόγια είναι ένα βίντεοκλιπ που δεν θα άφηνα τις μικρές να το δουν (ακόμη).

Στο μεταξύ βλέπετε διαφορά στα μαλλιά, έτσι; 

Δεν ξέρω πότε θα κυκλοφορήσει το επόμενο του τραγούδι αλλά υπολογίζω ότι θα έχει να κάνει πάλι με σεξ αλλά με καμπόση δόση υπαρξιακών.

Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στο μεθεπόμενο σουξέ θα ξεσκατίζει κανένα μωρό και θα διαμαρτύρεται για το χρόνο που περνά και δεν προλαβαίνει να κάνει τα πράγματα που θέλει.

Αστεία αστεία τα βίντεοκλιπ του Basshunter είναι πορεία ζωής. Κάπως έτσι βαδίζει η γενιά μου, η περίφημη γενιά Χ. Από τη μια φάση στην άλλη, μια τρεχάλα να τα δοκιμάσουμε όλα, να τα ζήσουμε όλα, να έχουμε άποψη για όλα.

Είμαστε η γενιά που έζησε πολλές αλλαγές, πολλές μεταβάσεις. Oι millennials, για παράδειγμα, γεννήθηκαν με την τεχνολογία στο χέρι. Δεν ξέρουν πως είναι η ζωή χωρίς ίντερνετ, χωρίς κινητά. Εμείς ξέρουμε. Ήμασταν εκεί όταν συνέβαινε.

Για αυτό μας βλέπεις έτοιμους να πειραματιζόμαστε, να δοκιμάζουμε νέα πράγματα, να αλλάζουμε πιο εύκολα σε σχέση με άλλες γενιές. 

Το πάρτι του γυμναστήριου

Εδώ και περίπου ένα χρόνο είμαι τακτικός θαμώνας του γυμναστηρίου στη γειτονιά μου. Αν δείτε καμιά δίμετρη, φετωμένη στις παραλίες το καλοκαίρι με δύο παιδιά δεν είμαι εγώ. Εγώ απλά γυμνάζομαι και περνώ καλά.

Στο γυμναστήριο υπάρχουν πολύ καλοί γυμναστές που σε κάνουν να θέλεις να γυμνάζεσαι. Πολύ ενθαρρυντικοί. Υπάρχει επίσης και μια πολύ καλή ατμόσφαιρα ανάμεσα στους γυμναζόμενους. Πέφτει καμπόσο γέλιο, αστεία, υπάρχει μια οικειότητα.

Εγώ κρατώ λίγες αποστάσεις, η αλήθεια να λέγεται. Τα πολλά πολλά με κόσμο που απλά τυχαίνει να βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο δεν τα αντέχω. Πάω γυμναστήριο για να γυμναστώ και να εκτονωθώ.

Μου αρέσει που τους βλέπω, είναι αλήθεια. Θα πω ένα γεια, αν τύχει θα γελάσω σε κάποιο αστείο, αλλά μέχρι εκεί. Δεν με νοιάζει ούτε τι κάνουν, ούτε πως περνούν.

Εδώ καλά καλά δεν έχω χρόνο για τους φίλους μου και θα έχω για άγνωστους;

Το γυμναστήριο, που λέτε, μέσα στα Χριστούγεννα διοργάνωσε πάρτι. Οι περισσότεροι δήλωσαν συμμετοχή και πήγαν. Από όσο έμαθα πέρασαν καλά. Επίσης, από όσο έμαθαν δίστασαν να δώσουν με τα μούτρα στο φαί χα χα χαχα και το έπαιζαν λιτοδίαιτοι. Κατά τα άλλα μετά τις γιορτές, παραπονιόντουσαν για τα έξτρα κιλά.

Όταν με ρώτησαν αν θα πήγαινα απάντησα αρνητικά. Και φυσικά με ρώτησαν γιατί. Η αυθόρμητη απάντηση που θα έδινα θα ήταν «γιατί δεν έχω καμία όρεξη να βγω έξω με κόσμο που δεν ξέρω». Η ευγενική απάντηση που έδωσα ήταν ότι δεν είχα κάποιον να προσέχει τις μικρές.

Ο μόνος τόπος που θα πήγαινα με κόσμο από το γυμναστήριο ή με ανθρώπους που έχω μια τυπική γνωριμία, θα ήταν σε μια συναυλία trance ώστε να παίζει η μουσική και να χτυπιόμαστε κα να μην μας νοιάζει από τους γύρω μας.

Διαφορετικά, ευχαριστώ δεν θα πάρω. Μου φαίνεται τόσο ανούσιο να πάω έξω με κόσμο που δεν ξέρω και που δεν ενδιαφέρομαι κιόλας να γνωρίσω. Και μου φαίνεται επίσης και εφιαλτικό το να πρέπει να μιλώ και να σχετίζομαι με άγνωστους.

Διερωτώμαι αν είμαι αντικοινωνική. Προτιμώ να με αποκαλώ πολυάσχολη και επιλεκτική.

Η τερατσιά μου

Αυτές τις μέρες συμπληρώσαμε έξι χρόνια στο σπίτι μας. Κάθε μέρα που περνά αισθάνομαι όλο και πιο ευλογημένη, όλο και πιο ευγνώμων που έχουμε ένα σπίτι με αυλή να μεγαλώνουν τα παιδιά δίποδα και τετράποδα.

Από τα πρώτα πράγματα που κάναμε όταν ήρθαμε ήταν να φυτέψουμε μια τερατσιά, χαρουπιά δηλαδή. Ένα δέντρο, αειθαλές γερό και όμορφο.

Ψήλωνε με τη μέρα που λέμε. Στα τέσσερα χρόνια μπορούσα να τη δω από το παράθυρο της κουζίνας, έφτασε δηλαδή ένα όροφο. Στα έξι χρόνια τον ξεπέρασε.

Οι μικρές έπαιζαν με τις ώρες κάτω από την τερατσιά. Ειδικά το καλοκαίρι, που τις έχανες που τις έβρισκες ήταν στην τερατσιά. Έστησαν το «νοικοκυριό» τους από κάτω και χαίρονταν τη σκιά της.

Του χρόνου το καλοκαίρι λογαριάζαμε να τους στήσουμε δεντρόσπιτο.

Δεν προλάβαμε. Στην τελευταία κακοκαιρία που η Λευκωσία πνίγηκε σε μια κουταλιά νερό, η τερατσιά έπεσε κάτω.

Δεν ήταν η πρώτη φορά. Το ίδιο είχε συμβεί και πριν από τρία χρόνια, όμως επειδή ήταν πιο μικρή καταφέραμε και τη σώσαμε. Πιστέψαμε ότι νικήσαμε. Ήταν όμως προσωρινή η νίκη.

Ένας ειδικός που την είδε μας είπε πως δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι αυτή τη φορά. Ήταν φανερό, πως η τερατσιά δεν έκανε γερές ρίζες. Αντί οι ρίζες της να εξαπλώνονται προς τα κάτω, μάλλον εξαπλώνονταν προς τα πλάγια. Έτσι δεν είχε την απαιτούμενη δύναμη να στηρίξει τον όγκο της.

Το πρόβλημα ήταν πως ακόμη και να τη στήναμε και πάλι, το μόνο που θα κερδίζαμε θα ήταν χρόνο και αυξημένες πιθανότητες την επόμενη φορά να πέσει πάνω στο σπίτι και να προκαλέσει ζημιές.

Έτσι, η τερατσιά κόπηκε…

Την πρώτη φορά που την είδα γερμένη, τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα. Ήταν να είχε χτυπήσει ένας δικός μου άνθρωπος. Αποστρέφω το βλέμμα από το χωράφι, όπου την τοποθετήσαμε, ώσπου να ξεράνει και να γίνει καυσόξυλα.

Ακούγεται υπερβολικό το ξέρω, αλλά στεναχωρήθηκα πολύ με το δέντρο. Την βλέπαμε να μεγαλώνει και την καμαρώναμε. Ήταν το δέντρο μας.

Σκέφτομαι τώρα τι να φυτέψω στη θέση της. Νομίζω είμαστε έτοιμοι για μια καινούρια σχέση με ένα δέντρο.

Ο χρόνος που ποτέ δεν πιάνεται

Οι σκέψεις διαδέχονται η μια μετά την άλλη και εγώ να προσπαθώ να βάλω τη μέρα μου σε τάξη. Στο ραδιόφωνο αρχίζει να παίζει το Human των Killers.

Τις πρώτες φορές που το άκουσα το σνόμπαρα. Και μετά όπως συμβαίνει πολλές φορές κόλλησα μαζί του. Αν με πλήρωναν για κάθε φορά που έχω πατήσει το repeat ίσως και να μάζευα αρκετά λεφτά να πάω ένα ταξίδι να τους δω live. Δεν ξέρω πόσα hits έχει στο YouTube, πολλά είναι δικά μου.

Ακούω το τραγούδι, και στο μεταξύ αρχίζω και συλλογίζομαι ότι δεν είναι και τόσο καινούριο. Και μετά παθαίνω ένα μικρό πανικό όταν αντιλαμβάνομαι πως κυκλοφόρησε το 2008, δηλαδή πάνε το έχω και χωρίς υπολογιστική μηχανή μάλιστα, έξι χρόνια.

Αν με ρωτούσατε πότε το άκουσες για πρώτη φορά, χωρίς να σκεφτώ θα έλεγα πριν από δυο τρία χρόνια. Και όμως πέρασαν έξι. Το τραγούδι είναι λίγο μικρότερο από την κόρη Α και λίγο μεγαλύτερο από την κόρη Β.

Διαπίστωση που τη λέμε τόσο συχνά. Πόσο γρήγορα περνά ο καιρός ας πεθαίναμε αγκαλιά πριν τελειώσει ο τελευταίος χορός.

Δεν είμαι από αυτούς που κλαίνε και αναρωτιόνται που είναι τα χρόνια, ωραία χρόνια που ‘χες λουλούδια μες’ την καρδιά και πως δεν προλάβανε να ζήσουνε.

Δεν λέω, μπορώ να σκεφτώ ένα κατεβατό πράγματα που θα ήθελα να κάνω, αλλά είναι και ένας κατεβατός που προλαβαίνω και κάνω. Και πραγματικά μπορεί το βράδυ να καταλήγω τέζα, dead, ψόφια εντάξει το πιάσατε το μήνυμα, αλλά τουλάχιστον έχει κινηθεί το πράμα.

Παρόλα αυτά, ναι ο χρόνος περνά πολύ γρήγορα. «Θα ήταν καλά οι άνθρωποι να ζούσανε για πάντα»; ρώτησε προχτές η ζουζούνα. Σκέφτηκα μερικά λεπτά πριν απαντήσω. Τελικά της είπα πως είτε θα ήταν καλά είτε κακά, το μόνο σίγουρο είναι πως η ζωή είναι μόλις 70, 80 χρόνια και για αυτό δεν πρέπει να την σπαταλούμε, αλλά να τη ζούμε.

Πάντως, όσο άνετοι και ικανοποιημένοι και να είμαστε με τη ζωή μας, τα σημάδια του χρόνου δύσκολα τα χωνεύουμε. Ανθρώπινη ματαιοδοξία; Μπορεί. Κοιτάζω τις ρυτίδες, τις αλλαγές στο σώμα μου, το ότι τις προάλλες δυσκολεύτηκα να ακουμπήσω τις πατούσες μου πάνω στο κεφάλι μου και πολλά άλλα και μου περνά από το μυαλό ότι θα ήθελα να τα αποφύγω.

Ο χρόνος περνά γρήγορα. Και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για αυτό.

Λίγο από το ένα και λίγο από το άλλο

1. Έπρεπε να δείτε χτες το ψυγείο μου. Παράγγειλα της τρίτεκνης ένα κιλό σιουσιούκκο, από τη μάμα της και εδώ να πω ότι είναι από τους καλύτερους σιουσιούκκους ever, δύο κιλά μας έφερε και τα ξεπαστρέψαμε μέχρι να πεις σιουσιούκκο.

Παράγγειλα ένα κιλό για μια φίλη μου έκανε λάθος και έφερε τέσσερα! Οπτασία ο πάγκος με τόσο σιουσιούκκο. Μπήκα στον πειρασμό να τον κρατήσουμε, σιγά που θα μας έπαιρνε πάνω από μια βδομάδα να ξεπαστρέψουμε και αυτή την ποσότητα. Αλλά τελικά κράτησα τα δύο. Το ένα για τη φίλη, το άλλο για μας.

Και αναρωτιέμαι γίνεται να υπάρχουν άτομα που δεν τους αρέσει ο σιουσιούκκος, ρε κουμπάρε;

2. Σήμερα είναι Πέμπτη. Και σκέφτομαι με βαριά καρδιά πως το πιο πιθανόν το φαί το μεσημέρι να είναι κολοκάσι. I feel so sorry for me και μην πεταχτείτε να γράψετε πόσο σας αρέσει. Θα με εκνευρίσετε.

3. Πιάνω τηλέφωνο τον οφθαλμίατρο να κλείσω ραντεβού για τις μικρές. Είχα τον εξής διάλογο με τη γραμματέα του.

Ε: Γεια σας θέλω να ρωτήσω πότε θα κλείσει ο γιατρός για τα Χριστούγεννα;

Γ: Στις 23 Δεκεμβρίου.

Ε:Ωραία. Άρα θα ανοίξει την επόμενη βδομάδα;

Γ: Ε, όχι θα ανοίξει στις 7 Ιανουαρίου.

Ε: Μα δύο βδομάδες; Εντάξει, θα βάλω ραντεβού Σάββατο, τότε.

Γ: Ο γιατρός δεν εργάζεται το Σάββατο.

Ε: Τότε θέλω ραντεβού την Τρίτη η ώρα 5:30

Γ: Ο γιατρός δεν βλέπει ασθενείς την Τρίτη, είναι μέρα χειρουργείου.

Ε: (αρκετά εκνευρισμένη) Πότε επιτέλους βλέπει ασθενείς ο γιατρός;

Γ: Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή από τις 9 το πρωί μέχρι τις 12 το μεσημέρι και από τις 2 το απόγευμα μέχρι τις 5.

Ε: Μα εγώ μετά τις πέντε σχολνάω.

Γ: Μα τι να σας κάμω, δεν γίνεται να φύγετε πιο νωρίς από τη δουλειά;
Ε: Γεια σας.

Και έκλεισα το τηλέφωνο.

4. Διάβασα πρόσφατα μια έρευνα στο BBC που έλεγε πόσο συχνή είναι η βία ανάμεσα στα

ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Μάλιστα είναι τόσο συχνή όσο και στα ετερόφυλα.

Επίσης, όμως είναι πολύ πιο δύσκολο για τους άντρες ομοφυλόφιλους να αναγνωρίσουν ότι είναι θύματα βίας. Έχουν στο μυαλό τους την εικόνα του θύματος να είναι ετερόφυλες γυναίκες και έτσι ακόμη και όταν κακοποιούνται σωματικά, ψυχολογικά δεν αντιλαμβάνονται πως κάτι δεν πάει καλά.

Επιπλέον, φοβούνται πολύ περισσότερο από τις γυναίκες να το αναφέρουν ή να στραφούν μακριά από το σύντροφό τους που τους κακοποιεί.

5. Ο ΟΠΕΚ συνεδριάζει. Και δεν πρόκειται να αποφασίσει μείωση της παραγωγής. Αυτό σημαίνει ότι βγάζουμε το χειμώνα, ίσως και την άνοιξη με πιο φτηνά καύσιμα. Εντάξει, τα 80 δολάρια το βαρέλι δεν το λες και μούχτι, αλλά πολύ καλύτερα από τα 110.

6. Απορία κόρης Β: Μάμα ;ήσουν στη Βηθλεέμ όταν γεννιόταν ο Χριστός;
Αυθόρμητη απάντηση: Ναι, μαζί με τα υπόλοιπα ζώα.

7. Μου τη σπάει ο χειμώνας, γαμώ το κρύο μου, γαμώ. Πας να πιεις ένα μοχίτο, χτυπούν τα δόντια σου από το κρύο, κυκλοφορείς με πέντε κιλά ρούχα επιπλέον και νυχτώνει από τις 5 το απόγευμα και πού ΄σαι ακόμα το Δεκέμβρη. Οι σκύλοι γεμίζουν το σπίτι λασπωμένα αποτυπώματα, οι μικρές ξεσκεπάζονται το βράδυ και αναγκαζόμαστε να σηκωνόμαστε να τις σκεπάζουμε, κάνει κρύο να βγάζουμε τα ρούχα μας για σεξ.

8. Πρόσφατα σε ταβέρνα της Πάφου, δοκίμασα μανιτάρια του δρυ με αυγό. Σκέτη πανδαισία για το στομάχι.

Ανέβα στο τραπέζι μου κούκλα μου γλυκιά

Κάποτε πίστευα ότι είμαι ένας καλόβολος άνθρωπος που δέχεται ευχάριστα τις αλλαγές. Κάποια μέρα κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και αποδέχτηκα το γεγονός πως ούτε καλόβολη είμαι, ούτε συμβιβάζομαι εύκολα.

Είμαι ανοικτή στο να δοκιμάζω νέα πράγματα, στο να ακούω καινούριες ιδέες, στο να γνωρίζω καινούριο κόσμο.

Αλλά καθόλου δεν ανέχομαι να κάνω πράγματα που δεν μου αρέσουν.

Και για να καταλάβετε για ποιο πράγμα μιλώ, ήμουν το Σάββατο σε ένα πάρτι. Ο χώρος όμορφα διακοσμημένος, υπήρχε μπόλικο αλκοόλ (σε ευχαριστώ Θεέ μου), ωραίο φαγητό και υπήρχαν και δυο τρεις με τους οποίους μπορώ να κόψω καμιά κουβέντα.

Εδώ ανοίγω παρένθεση για ένα fashion update. Το λοιπόν κοπέλες. Αν θέλετε να είσαστε in φέτος το χειμώνα προμηθευτείτε μαύρο, δερμάτινο, εφαρμοστό κολάν, μποτάκια μέχρι τους αστράγαλους άντε και λίγο παραπάνω και διάφανη, ριχτή μπλούζα από πάνω. Εναλλακτική πρόταση, αντί του κολάν κοντή φούστα. Παίζει πολύ ως ντύσιμο. Για ολοκληρωμένο λουκ, εμ μα έτσι θα σας άφηνα, ένα ύφος μοιραίας και το μαλλί μπούκλες να ανεμίζουν.

Επιστρέφουμε σοτ θέμα μας. Η μουσική όμως ήταν ένα δράμα. Η τελευταία φορά που άκουσα τέτοια μουσική ήταν ότανμε έσυραν προ αμνημονεύτων ετών στο Ερωτικό. Ναι, τόοοοοοσο παλιά. 

Ειλικρινά, κάθε κύτταρο του εγκεφάλου μου διαμαρτυρόταν για το μαρτύριο. Το τσιφτετέλι σε όλο του το μεγαλείο. Παλιά, νέα τραγούδια ο DJ τα σέρβιρε, χωρίς διακρίσεις. Και φυσικά δώστου να χορεύουν, να λικνίζονται οι υπόλοιποι και να περνούν ωραία. Και πολύ καλά έκαναν, άλλωστε.

Το συγκεκριμένο είδος μουσικής, ανέχομαι να το ακούσω μέχρι πέντε λεπτά. Μετά, το νευρικό μου σύστημα κλονίζεται και ο νους μου συγκλονίζεται. Oh boy αν δεν μου θύμιζε τραγούδι θα έλεγα ότι είμαι κοντά στο να γράψω ενα λαϊκό τραγούδι...

Θα μπορούσα να συμβιβαστώ και να περάσω καλά. Μου ήταν αδύνατο. Η τρίτεκνη η φίλη μου, για παράδειγμα, θα έβρισκε τρόπο να διασκεδάσει. Εγώ με τίποτα. Και παρόλο που αγαπούμε την εορτάζουσα, σηκωθήκαμε και φύγαμε, γιατί ούτε ο Μοτορτζής άντεχε πολύ τη μουσική.

Έτσι, πήγα σπίτι έκαμα 1000 μετάνοιες μπροστά από το CD του Armin και του Guetta και υποσχέθηκα ποτέ ξανά.

Και σκέφτομαι ότι μπορεί να έχασα μια ευκαιρία να περάσω καλά. Αλλά από την άλλη η ζωή είναι μικρή για να κάνουμε τέτοιου είδους συμβιβασμούς.

Και αν δεν είναι ακριβώς έτσι;

Είχαμε μια καταπληκτική μέρα την Κυριακή στη φάρμα Riverland. Τα ζώα τα αγαπούν οι μικρές, έτσι ενθουσιάζονται κάθε φορά που θα πάμε.

Ανάμεσα στις άλλες εκδηλώσεις υπήρχε ένας πάγκος με ζωγραφική. Η 5χρονη κόρη της αδερφής μου, έπιασε την κόλλα της με μεγάλη σοβαρότητα. Τράβηξε μια μεγάλη μαύρη γραμμή στο κάτω μέρος και στο πάνω μέρος ζωγράφισε ένα μαύρο κύκλο μια κιτρινομουσταρδή απόχρωση στη μέση.

Επικεφαλής του πάγκου, ήταν μια δασκάλα ζωγραφικής, η οποία μόλις είδε τη ζωγραφιά της μικρής ενθουσιάστηκε. Μου είπε ότι έχει, κάτσε να δω πως το είπε, ότι έχει καλλιτεχνική αίσθηση και εικαστική άποψη. Η αλήθεια να λέγεται ήταν ωραία ζωγραφιά.

Ενθουσιάστηκα στην ιδέα η οικογένεια να έχει ένα Πικάσο. Ώσπου να μεταφέρω τα καλά νέα στην αδερφή μου, η μικρή συνέχισε με το μαύρο το χρώμα. Ένωσε το μαύρο κύκλο με τη μαύρη γραμμή. Και μετά άρπαξε το πράσινο και γέμισε το υπόλοιπο σχέδιο. Έτσι, η ζωγραφιά, έγινε όπως τις υπόλοιπες που κάνει, τις οποίες άνετα χαρακτηρίζεις μουντζούρες.

Κάπως, έτσι ντίαρ αναγνώστερ, που έλεγε και η Post Babylon είναι και η ζωή. Γεμάτη ανατροπές, εκπλήξεις κάποτε καλές κάποτε κακές και τις περισσότερες φορές τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Για αυτό και δεν πρέπει να την παίρνουμε στα σοβαρά.

Επίσης τα πράγματα αλλάζουν τόσο γρήγορα. Κοιμάσαι υγιής, ξυπνάς άρρωστος. Φεύγεις για τη δουλειά και έχεις μαστιχόδεντρα, επιστρέφεις και τα βρίσκεις φύλλο φύλλο και την αυλή γεμάτη. Τη μια μέρα τα παιδιά σου συζητούν για την Πέπα το γουρουνάκι και την επόμενη αν ο Βασίλης είναι πιο όμορφος από τον Κυριάκο. Βάζει πρώτη γκολ η Μπαρσελόνα και νομίζεις ότι θα αλώσει το Μπερναμπέου και τελικά τρώει τρία τέρματα.

Πολλές ανατροπές, πολλές αλλαγές.

Δεν εισηγούμαι να τα παίρνουμε όλα στα σορολόπ σίγουρα, υπάρχουν πολλά σοβαρά θέματα που μας ρίχνουν, που μας απασχολούν και που πολλές φορές μας γονατίζουν.

Όμως πολλές φορές, αυτό που παίρνουμε ως δεδομένο, αυτό που θεωρούμε πιο σίγουρο και από τους φόρους αποδεικνύεται ακριβώς το αντίθετο. Μια δουλειά που πιστεύαμε ότι θα μας φάει μέρες την ξεπετάμε σε λίγες ώρες. Ένας φίλος που απομακρύνθηκε απλά περνούσε φάση απομόνωσης. Ένα λαχταριστό γλύκισμα βουτηγμένο στη σοκολάτα είναι τόσο γλυκό, που δεν μπορείς να φας περισσότερες από δύο μπουκιές.

Υγ. Αγαπώ Imagine Dragons. Και θέλω πολύ να πάω σε συναυλία τους.

Πάρε bonus μια ψύξη ωαρίων

Η είδηση έχει ως εξής: Δύο κολοσσοί της Silicon Valley προσφέρουν στις γυναίκες εργαζομένους τους ένα πρωτοφανές bonus. Η Apple και Facebook πληρώνουν τα έξοδα ψύξης των ωαρίων των γυναικών εργαζομένων, ως ανταμοιβή για την επιλογή της καριέρας εις βάρος της δημιουργίας οικογένειας.

Το Facebook άρχισε πρόσφατα να καλύπτει το έξοδο ψύξης των ωαρίων και η Apple θα αρχίσει τον Ιανουάριο, όπως δήλωσαν εκπρόσωποι των δύο τεχνολογικών κολοσσών στο NBC News. Πρόκειται για τις πρώτες μεγάλες επιχειρήσεις που διαθέτουν αυτού του είδους την εξω-ιατρική κάλυψη.

Ακούγεται φανταστική ιδέα. Ας φυλάξουμε τα αυγουλάκια μας να γίνουμε μητέρες όταν θα βγούμε στη σύνταξη. Εμ γιατί να προσέχουμε τα εγγόνια μας; Ας προσέχουμε καλύτερα τα παιδιά μας, όταν θα έχουμε στη διάθεσή μας πολύυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ χρόνο για να παιρνούμε μαζί τους, να τα πηγαίνουμε στις δραστηριότητές τους χωρίς το άγχος να λείψουμε λεπτό από τη δουλειά, να αρρωστούν και να μην μας νοιάζει που θα ζητούμε άδεια με την ουρά στα σκέλια, λες και ζητούμε τον ουρανό με τα άστρα.

Τι σημασία έχει στο κάτω κάτω ότι θα απέχουμε δυο γενιές και δεν θα έχουμε σημείο επαφής και συνεννόησης; Τι σημασία έχει που δεν θα έχουμε αντοχές και καθόλου όρεξη να τρέχουμε πάνω κάτω; Τι σημασία έχει πως δεν θα μπορούμε να τους διαβάσουμε γιατί θα έχει περάσει μισός αιώνας, από τότε που διαβήκαμε τις πόρτες του σχολείου;

Σημασία έχει ότι δεν θα μας στερηθούν οι εργοδότες μας. Ότι θα είμαστε εκεί όποτε μας θέλουν, αφοσιωμένες στην εργασία μας. Ούτε άδεια μητρότητας, ούτε άδεια λόγω ασθενειών, ούτε άδεια ένα απόγευμα για να δούμε τη σχολική τους γιορτή.

Μπορεί κάποιος να δει τις εξαγγελίες της Apple και του Facebook πολύ προχωρημένες. Εγώ τις βρίσκω πολύ οπισθοδρομικές. Καλώς ή κακώς υπάρχει μια αναπαραγωγική ηλικία στις γυναίκες. Το να την αγνοούμε, δεν είναι σοφό.

Κάπου εκεί στα τριάντα λίγο πάνω, λίγο κάτω είμαστε στα καλύτερά μας. Σωματικά για να γίνουμε

μητέρες, ψυχολογικά έτοιμες και συναισθηματικά κατασταλμένες να δώσουμε το καλύτερο στα παιδιά μας.

Το να αφήνω αυτή την ηλικία να χαθεί για να κάμω χάρη του εργοδότη, είναι από τις μεγαλύτερες βλακείες που έχω ακούσει στη ζωή μου. Και όσο «αλτρουιστικό» και για να ακούγεται, γιατί το επίδομα ψύξης ωαρίων κοστίζει πολύ, δεν είναι παρά η βιτρίνα μιας σεξιστικής, καταπιεστικής συμπεριφοράς.

Της ίδιας συμπεριφοράς που θέλει χιλιάδες γυναίκες να απολύονται μόλις ανακοινώσουν την εγκυμοσύνη τους. Της ίδιας συμπεριφοράς που αρνείται δεν λέω να κάνει χάρες, λέω να βοηθήσει μια εργαζόμενη μητέρα να αντεπεξέλθει και στην εργασία της και στο μητρικό της καθήκον. Της ίδιας συμπεριφοράς που θέλει τις εταιρείες να προτιμούν άντρες εργαζόμενους γιατί είναι πιο εύκολο να παραμελήσουν τα παιδιά τους, για χάρη της δουλειάς τους, από ότι οι μητέρες.

Πιστεύω, πως οι εποχές που μια γυναίκα ήθελε να κάτσει σπίτι να μεγαλώσει τα παιδιά της έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Δεν μπορώ να φανταστώ πιο ανιαρό πράγμα που το να είμαι σπίτι, να κάνω δουλειές, και να περιμένω την οικογένεια να σχολάσει. Ίου.

Αγαπώ τη δουλειά μου, περνώ καλά με τα παιδιά στο γραφείο, κοινωνικοποιούμαι, εξελίσσομαι, μαθαίνω. Πηγαίνω σπίτι κουρασμένη μεν αλλά γεμάτη εμπειρίες που με βοηθούν να έχω μια θετική στάση στη ζωή. Και αυτή η θετικότητα περνά και στην οικογένειά μου.

Δεν θα ήθελα να γίνω μητέρα στα 50 για χάρη της δουλειάς μου. Θέλω στα 50 να πλακώνομαι με τις κόρες μου λόγω εφηβείας και όχι να αλλάζω πάνες και να φτιάχνω κρέμες. Θέλω στα 50 να κατεβαίνουμε βόλτες για ένα ποτό, εντάξει δύο, να γελούμε και μετά να μαλώνουμε.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι μια γυναίκα και να είναι μητέρα και να δίνει τον καλύτερό της εαυτό για τη δουλειά της. Όταν οι εργοδότες το καταλάβουν αυτό, θα δουν και τις επιχειρήσεις τους να πηγαίνουν πολύ καλύτερα.

Είναι απλό το θέμα. Δίνοντας κίνητρα και διευκολύνσεις σε μια μητέρα, θα έχουν μια ευτυχισμένη και ικανοποιημένη εργαζόμενη, που και θα αποδίδει πολύ καλύτερα και θα είναι και πιο δημιουργική.

Ένας σκράπας, ατέλειος, χαρούμενος γονιός

Η προτελευταία ανάρτηση της Κολόνας, άνετα θα μπορούσε να είναι αφιερωμένη σε μένα. Στα μαθηματικά ήμουν, είμαι και θα είμαι στον αιώνα τον άπαντα να μετενσαρκώνομαι και να επιστρέφω αιωνίως σε τούτο το μάταιο κόσμο, ένας σκέτος σκράπας.

Το αποδέχτηκα όμως και ησύχασα. Ό,τι έχει να κάνει με μαθηματικά σηκώνω τα πόδια χέρια ψηλά και παραδίνομαι αμαχητί. Η ζωή συνεχίζεται άνευ αριθμών και μπορώ να πω ότι η ζωή συνεχίζεται πολύ καλά.

Φέτος όμως φάνηκαν τα πρώτα σύννεφα. Μέχρι την πρώτη τάξη δεν είχα κανένα πρόβλημα να διαβάσω με την κοράσα μου. What the hell 3+5, 8-4 μπορούσα να τα διορθώσω με σχετική άνεση. Φέτος, όμως που είναι δευτεράκι τα πράγματα δυσκόλεψαν

Αλλά και πάλι για να είμαι εντελώς σίγουρη ότι δεν θα πάει το παιδί μου σχολείο με λάθη, τη βάζω να διαβάζει μαθηματικά με τον παππού της.

Εδώ ανοίγω παρένθεση να πω ότι ο πεθερός μου λατρεύει τους αριθμούς. Αγαπά να κάμνει πράξεις, να είναι χωμένος μέσα σε νούμερα. Επίσης, έχει μεταδοτικότητα έτσι μπορεί να της τα εξηγεί μια χαρά.

Ο παππούς κάνει θαυμάσια δουλειά, γιατί όταν πήγα να ρωτήσω στο σχολείο η δασκάλα της μου είπε τα καλύτερα για αυτήν.

Το πρόβλημα είναι τις μέρες που δεν διαβάζει με τον πεθερό μου. Χτες ήρθε με ένα κατεβατό μαθηματικά. Νταμπλάς μου ήρθε. «Να λύσετε τις μαθηματικές προτάσεις με βάση το παράδειγμα χρησιμοποιώντας κύβους dienes». Κοιτάζω ξανακοιτάζω ιερογλυφικά να έβλεπα, μπορεί να έκανε περισσότερο νόημα.

Δεν κατάλαβα γρι. Οπόταν της είπα να διαβάσει με το Μοτορτζή το απόγευμα. Έτσι και έγινε.

Το θέμα μου δεν είναι τα μαθηματικά. Είναι ότι μπαίνω στη φάση απομυθοποίησης. Μέχρι τώρα ήμουν η σούπερ μάνα που όλα τα μπορούσε και όλα τα ήξερε. Τελευταία, έχω απαντήσει αρκετές φορές δεν ξέρω σε διάφορα ερωτήματά τους Μάμα ξέρεις πόσα παιδάκια έχει το σχολείο μου, αρνήθηκα να συμμετάσχω σε δραστηριότητες τους Μάμα έλα να πιάσουμε τα πατίνια μας και να πάμε στην κατηφόρα, και δήλωσα αδυναμία να τις βοηθήσω Μάμα έχω μαθηματικά…

Ήταν αναμενόμενο ότι κάποτε θα συνέβαινε και αυτό και δεν μπορώ να αντιστρέψω τη διαδικασία της απομυθοποίησης ό,τι και κάνω.

Από τη μια δεν είναι ωραίο, είναι υπέροχο το συναίσθημα να νομίζουν τα παιδιά σου ότι είσαι ένας μικρός Θεός. Από την άλλη όμως δεν είσαι και οι ψεύτικες βιτρίνες, δεν κρατούν καιρό.

Και έτσι έρχεται η φάση όπου τα παιδιά, όχι μόνο τα δικά μου, μαθαίνουν να μην εξωραΐζουν τους γονείς τους. Τους βλέπουν όπως πραγματικά είναι με τις αδυναμίες, τις παραλείψεις, τις ελλείψεις τους.

Το έχω πει ξανά ότι τέλειος γονιός δεν υπάρχει, όσο και αν προσπαθούμε να φτάσουμε στο ύψιστο σημείο γονεϊκότητας, αν δεν υπάρχει η λέξη την κατοχυρώνω πάραυτα. Υπάρχει ο καλός ο γονιός που κάνει λάθη, που τα χάνει, που δεν ξέρει τι να απαντήσει και τι να πράξει αλλά αγαπά, σέβεται το παιδί του και το βοηθά να βρει το δρόμο του στη ζωή του.

Περιμένω την επιδείνωση

«Να περιμένεις να επιδεινωθεί η κατάσταση και να έρθεις να σου δώσω αντιβίωση».

Αυτή ήταν η απάντηση φαρμακοποιού στο αίτημά μου να δώσει κάτι για το λαιμό μου, που τον πονώ φρικτά, τονίζοντας ότι τα σπρέι και οι παστίλιες αποδείχθηκαν αναποτελεσματικά.

Φυσικά η φαρμακοποιός είναι ηλίθια και ακόμη πιο ηλίθια εγώ που την ακουσα.

Δεν ξέρω καν πώς να σχολιάσω το θέμα. Ο Μοτορτζής μάλλον θα ξέρει γιατί τον τάραξα στα κούχου κούχου ψες.

Δεν ξέρω καν τι έχω. Δεν είναι κρυολόγημα, δεν είναι γρίπη, δεν είναι αμυγδαλές και δεν είναι φαρυγγίτιδα. Δεν έχω μίξες, δεν έχω πυρετό, δεν είμαι καταπτοημένη. Είμαι σε καλή διάθεση, με όρεξη και ένα λαιμό χάλια. Πολύ χάλια.

Είπα να το ρίξω στα τσάγια μπας και γίνει κάτι. Όπως το βλέπω, εργάζεται υπερωρίες το ουροποιητικό μου σύστημα από το πήγαινε πήγαινε στην τουαλέτα, αλλά ο λαιμός μου εξακολουθεί να πονεί.

Πάντως, η συμβουλή της φαρμακοποιού μου άρεσε και θα αρχίσω να τη χρησιμοποιώ, όχι για το λαιμό μου, αλλά σε πολλές περιπτώσεις. Που χου θα μου λέει ο διευθυντής πως θέλει το τάδε πράμα, θα του περιμένω να ξεπεράσουμε το deadline να το δώσω, για να τον κάμω να το θέλει ακόμη περισσότερο. Θα πεινούν οι μικρές και θα  θέλουν ένα σνακ και θα τους τους λέω κάτσετε να πεινάσετε ακόμη περισσότερο για να φάτε με μεγαλύτερη όρεξη το φαί σας.

Υστερόγραφο: Μπαίνω να κάνω μια διευκρίνηση γιατί από ότι φαίνεται δεν ήμουν ξεκάθαρη. Στη φαρμακοποιό δεν ζήτησα αντιβίωση. Είμαι πολλά ανθεκτική και στον πόνο και στις αρρώστιες και επιπλέον είμαι και εναντίον της (άσκοπης) αντιβίωσης. Της ζήτησα ένα σιρόπι για το λαιμό. 

Οι γονείς μεγαλώνουν

Ο πρώτος μας υπερήρωας είναι συνήθως οι γονείς μας. Καθώς είμαστε μικροί και εξαρτόμαστε από αυτούς, στο μυαλό μας πλάθουμε το μύθο του άτρωτου γονιού, που όλα τα μπορεί.

Η μάνα μας και ο πατέρας μας φτάνουν παντού, κάνουν τα πάντα, έχουν απέραντη δύναμη και φυσικά τα ξέρουν όλα. Μας βοηθούν, μας στηρίζουν και απαντούν σε όλες μας τις ερωτήσεις.

Μεγαλώνοντας αρχίζει η απομυθοποίηση. Στην πορεία προς την ενηλικίωση καταλαβαίνουμε πόσες μαλακίες μας έχουν πει, συγνώμη μάνα που ακόμη ψάχνω το μπαρ που ρίχνουν ναρκωτικά μέσα στο ποτό μου, πόσες απαντήσεις χωρίς ουσία απλά για να μας ξεφορτωθούν, το σεξ δεν αφορά ένα παντρεμένο ζευγάρι και πόσες φορές μείναμε με την υπόσχεση ότι θα μας εξηγήσουν αργότερα.

Συγκρουόμαστε μαζί τους, αναπτύσσουμε τις δικές μας απόψεις και προχωρούμε παρά κάτω. Κάνουμε τη δική μας οικογένεια και οι γονείς είναι εκεί. Άξιοι συμπαραστάτες στον αγώνα της τρεχάλας.

Σωματικά εξακολουθούν να είναι όπως τους θυμόμαστε, αφού τρέχουν και μπορούν τα πάντα.

Ώσπου μια μέρα παρουσιάζεται η πρώτη αδυναμία. Είναι η στιγμή που θα τους δεις να λαχανιάζουν, να ξεχνούν, να σε κοιτούν χωρίς να μπορούν να αποφασίσουν. Εμφανίζονται αρρώστιες, αδυναμίες.

Είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις πως οι γονείς σου είναι ακριβώς όπως εσένα. Δεν είναι άτρωτοι, δεν είναι καμωμένοι από πέτρα.

Το τρομακτικό όταν οι γονείς σου γερνούν δεν είναι ότι χρειάζονται περισσότερη βοήθεια. Δεν είναι ότι χρειάζεται να παίρνεις εσύ αποφάσεις για αυτούς. Δεν είναι καν το πόσο πονεί να τους βλέπεις να μην είναι οι άνθρωποι που ήταν πριν.

Είναι η συνειδητοποίηση ότι το τέλος πλησιάζει. Ότι έρχεται η στιγμή που δεν θα έχεις γονείς.

Οι γονείς μας είναι σημείο αναφοράς. Είναι οι άνθρωποι που είναι πάντα εκεί. Τελεία και παύλα. Ξέρεις ότι θα είναι εκεί. Είτε τα πας καλά είτε όχι. Είτε είσαι καλός είτε όχι. Είναι οι άνθρωποι που θα είναι πάντα εκεί για σένα.

Η σχέση με τους γονείς είναι μια συνεχής σύγκρουση. Προσπαθούμε μια ζωή να ξεφύγουμε από τη σκιά και τον έλεγχο τους και στο τέλος καταλήγουμε να μην θέλουμε να φύγουμε ποτέ από την αγκαλιά τους.

Πρόσφατα, η μάνα μου είχε μια περιπέτεια με την υγεία της, ευτυχώς τώρα είναι καλά. Σε μια φάση, τη βοήθησα να κάνει το μπάνιο της. Η ίδια δεν αισθανόταν και πολύ άνετα.

Για μένα ήταν μια στιγμή ανεπανάληπτη. Ένιωσα τόση συγκίνηση, τόσο δυνατή βοηθώντας τη. Μπορώ να πω ότι ένιωσα ευγνωμοσύνη, γιατί είχα την ευκαιρία και να της ανταποδώσω στο ελάχιστο, από τα όσα μου έχει δώσει.

Αλλά ακόμη και τώρα που οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί, κάποια πράγματα με τους γονείς δεν αλλάζουν ποτέ. Εξακολουθούν να μας λένε τι θα κάνουμε, ντύσε ζεστά τις μικρές κάνει κρύο, να μας νοιάζονται, θέλεις να μιλήσουμε για το τι σε απασχολεί και να ανακατεύονται εκεί που δεν πρέπει, τι φαγητό θα φάει απόψε ο Μοτορτζής;

Τα κεφάλια μέσα

Και κάπως έτσι με θάλασσες, βιβλία, καλή παρέα, παγωτά, μοχίτο, άπλα ξάπλα ένα άλλο καλοκαίρι έφτασε στο τέλος του.

Πάει το καλοκαίρι, λέει σκεφτική η κόρη Β. Ανοίγουν τα σχολεία θα δω τους φίλους μου, πανηγυρίζει η κόρη Α.

Και όλο σκέφτομαι, πως όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο η ζωή μου είναι συνυφασμένη με αυτή των παιδιών μου. Και ώσπου να συνηθίσουμε, να δεις που θα φύγουν από το σπίτι. Η μια θέλει να σπουδάσει, λέει μουσική η άλλη θέλει να γίνει κτηνίατρος. Να δούμε πόσες φορές θα αλλάξουν γνώμη, μέχρι να κατασταλάξουν.

Το φθινόπωρο, για μένα, σηματοδοτεί μια νέα εποχή. Όταν αλλάζει ο χρόνος, δεν μου κάθεται ιδιαίτερα, δεν το νιώθω ως κάτι καινούριο. Αντίθετα, το φθινόπωρο, παίρνω αποφάσεις και συνήθως τις τηρώ. Συνήθως λέμε.

Ανοίγουν τα σχολεία, οι υποχρεώσεις πολλαπλασιάζονται. Πολλή τρεχάλα, ρε παιδί μου. Είπα όμως πως δεν πρόκειται να γίνω ένας Βέγγος για να τα προλάβω όλα.

Έτσι, για φέτος τις έγραψα μόνο σε ένα μάθημα χορού και γυμναστικής. Συνδιασμός. Θα πηγαίνουν και οι δύο μαζί, την ίδια ώρα και μέρα. Ούτε αγγλικά, ούτε μουσική, ούτε υπολογιστές. Τα υπόλοιπα απογεύματα παιχνίδι και χαρά. Θα συνεχίσω και εγώ το γυμναστήριο και θα είμαστε μια φιτ οικογένεια. Ο Μοτορτζής γυμνάζεται με τη μοτόρα.

Τι άλλα σχέδια περιλαμβάνει το φθινόπωρο; Κάποια βιβλία που θέλω να διαβάσω, φέτος ανακάλυψα την Ντόνα Ταρτ και ενθουσιάστηκα, εκδρομές με φίλους, περιπάτους με φίλους, νύχτες στην αυλή, μέχρι να πέσουν τα κρύα, αγκαλιές με τους σκύλους (κάνουν ομοιοκαταληξία, οι φίλοι και οι σκύλοι) και αγκαλιές με τα παιδιά.

Σημ. Η φωτογραφία είναι από τον Ακάμα.

Τι είναι ευτυχία

Κάθομαι αναπαυτικά στην καρέκλα μου και διαβάζω το BΗΜΑgazino. Απλώνω το ένα μου πόδι πάνω στο λεβεντόπαιδο και το άλλο πάνω στο Μοτορτζή. Οι μικρές σκαρφαλώνουν στη χαρουπιά, που φέτος μας έδωσε τα πρώτα της χαρούπια. Και είμαι σε ετοιμότητα, μόλις γκρεμοτσακιστούν να τις παράσχω Πρώτες Βοήθειες.

Το άρθρο μιλά για την ευτυχία και λέει ότι η αναζήτησή της είναι ένα πρακτικό πρόβλημα με εκατομμύρια θεωρητικές λύσεις.

Οι Αμερικανοί επιδίδονται μέσω ερευνών επί δεκαετίες στο κυνήγι της ευτυχίας. Το Πανεπιστήμιο του Σικάγου, για παράδειγμα, από το 1972 ως τις μέρες μας, παρατηρούσε άνδρες και γυναίκες για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ευτυχία εξαρτάται από τρεις βασικούς παράγοντες: γονίδια, γεγονότα και αξίες.

Τα γονίδια, μάλιστα, καθορίζουν το 48% της ικανότητας ενός ανθρώπου να ευτυχήσει ή να δυστυχήσει στη ζωή του και αυτό έχει αποδειχτεί με την παρακολούθηση της παράλληλης ζωής ομοζυγωτικών διδύμων, οι οποίοι, αν και δεν είχαν μεγαλώσει στο ίδιο περιβάλλον, η ψυχοσύνθεσή τους έμοιαζε σαν δυο σταγόνες νερό.

Το 40% της ευτυχίας οφείλεται σε σημαντικά γεγονότα της ζωής, μια καλή δουλειά, ένας ευτυχισμένος γάμος, οικονομική άνεση, η απόκτηση παιδιών.

Το περιοδικό έγραψε πως μένει ένα κρίσιμο 12%, το οποίο εξαρτάται από εμάς για να είμαστε ευτυχισμένοι. Αυτό το ποσοστό καλούμαστε να το γεμίζουμε με τις προσωπικές μας αξίες. Την πίστη μας σε κάτι, την οικογένεια, την προσφορά για το σύνολο, τη μόρφωση, τους φίλους.

Η έρευνα συμπεραίνει ότι όσοι δηλώνουν ικανοποιημένοι ηθικά, όχι χρηματικά  με τη δουλειά και την καθημερινότητά τους είναι ευτυχισμένοι και στην προσωπική τους ζωή. Και οι οικονομολόγοι έρχονται να συμπληρώσουν ότι τα χρήματα είναι σε θέση να κάνουν ευτυχισμένους μόνο όσους ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και ξαφνικά μπορούν να τραφούν σωστά, να πληρώσουν λογαριασμούς, να πάνε τα παιδιά τους στον γιατρό. Αλλά για όσους παίρνουν έναν ικανοποιητικό μισθό, τα χρήματα αυτά καθαυτά δεν έχουν κάτι να προσφέρουν στο αίσθημα του ανικανοποίητου που όλο και εξαπλώνεται μέσα τους σαν επιθετικός μύκητας.

Ένας από τους βασικότερους εχθρούς της ευτυχίας είναι τα διάφορα ενοχικά σύνδρομα. Πίσω από την ελληνικότατη φράση «μπα, σε καλό να μας βγει», όταν μια παρέα ξεκαρδίζεται, ελλοχεύει μια σχεδόν οργανική ενοχή απέναντι στο πηγαίο γέλιο και, κατ' επέκταση, στην ευτυχία. Αντιθέτως, όταν ξεσπάς στο κλάμα, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, σου φαίνεται πιο φυσιολογικό.

Για να μην στα πολυλογώ ήταν και πολυσέλιδο το άρθρο, το συμπέρασμα ήταν πως ευτυχία είναι η αγάπη. «Χρειάστηκαν 75 χρόνια και ξοδεύτηκαν 20 εκατομμύρια δολάρια για να ολοκληρωθεί μια τόσο μεγάλη έρευνα, η οποία μας οδηγεί σε ένα ξεκάθαρο πόρισμα πέντε λέξεων: Ευτυχία σημαίνει αγάπη. Τίποτε άλλο».

Σας φαίνεται υπερβολικό να ξοδευτούν τόσα χρήματα για να φτάσει κανείς σε ένα τόσο απλουστευμένο συμπέρασμα; Μη βιαστείτε να απαντήσετε καταφατικά. Σκεφτείτε πόσες ζωές ξοδεύονται άσκοπα, κυνηγώντας χίμαιρες, χρήμα, δόξα, αφήνοντας την αγάπη να περνά απαρατήρητη, τους ανθρώπους να φεύγουν από κοντά μας εξαιτίας του τρόμου να τους κρατήσουμε, για να καταλήξουμε, χρόνια αργότερα, να σκεφτούμε ότι το μόνο που έχει πραγματικά σημασία είναι ένας συμβατός δότης συναισθημάτων.

Απαραίτητα συστατικά

Αυτό

Φυσικά αυτό

Και χωρίς να λείπει αυτό

Απαραίτητα, μπόλικο από δαύτο

Και αν έχουμε όρεξη και διάθεση γιατί όχι και αυτό

Να μην ξεχνάμε αυτό

Και πάνω από όλα αυτό

Είναι τα απαραίτητα συστατικά για ένα υπέροχο καλοκαίρι. Και τώρά που το σκέφτομαι και για μια υπέροχη ζωή.

Ας μιλήσουμε για σεξ

Αχά. Είδατε τι πιασάρικο τίτλο σας έβαλα σήμερα. Αλλά είναι η ουσία αυτής της ανάρτησης.

Τώρα τελευταία έλεγα του Μοτορτζή ότι πρέπει να μιλήσουμε στις κόρες για το σεξ. Η μεγάλη ξέρει κάποια πράγματα, για ωράρια και σπερματοζωάρια, αλλά ήρθε η εποχή να μπούμε στις λεπτομέρειες. Ο ενδοιασμός μου ήταν ότι θα τα ξεφούρνιζε στη μικρή και δεν είμαι σίγουρη πως θα το κατανοήσει.

Με πρόλαβαν οι εξελίξεις. Προχθές, την ώρα που ανεβαίναμε σπίτι μας είχαμε την εξής κουβέντα.

Κόρη Α: Μάμα, ξέρω τι είναι το σεξ.

Εγώ: Ξέρεις; Τι είναι το σεξ; (Με απόλυτα ψύχραιμο ύφος, παρακαλώ)

Κόρη Α: Είναι όταν ένας άντρας και μια γυναίκα ενώνουν τα πουλιά τους.

Κόρη Β: Ενώνουν τα πουλιά τους; Γιατί;

Κόρη Α: Για να κάνουν σεξ.

Κόρη Β: Ίου. Ιού μάμα.

Κόρη Α: Μάμα είναι ίου;

Εγώ: Όχι δεν είναι. Αλλά επίσης είναι κάτι που κάνουν οι μεγάλοι όχι τα παιδάκια.

Κόρη Β: Όταν θέλουν ενώνουν και τα κωλιά τους εκτός από τα πουλιά τους;

Εδώ έκαμα μια παρέμβαση. Τους εξήγησα ότι το σεξ το κάνουν ένας άντρας και μια γυναίκα γιατί αγαπούν ο ένας τον άλλο και για να κάνουν παιδάκια. Ότι είναι πολύ σοβαρό θέμα, ότι δεν κάνουν σεξ τα μικρά παιδάκια και ότι δεν είναι θέμα να ντρέπονται και ότι μπορούμε να μιλούμε για αυτό, όπως μιλούμε για όλα τα άλλα ζητήματα.

Και φυσικά προέκυψαν άλλες απορίες.

Κόρη Β: Μάμα με τον παπά κάνατε σεξ για να μας γεννήσετε;

Εγώ: Εμ ναι.

Κόρη Α: Γιατί; (Σε ποια ηλικία είπαμε ότι σταματούν τα γιατί;)

Εγώ: Γιατί θέλαμε να κάνουμε παιδάκια, θέλαμε να δημιουργήσουμε οικογένεια.

Κόρη Α: Γιατί;

Εγώ: Για να μας ζαλίζουν με τις ερωτήσεις τους.

Κόρη Β: Εγώ θα κάμω οκτώ παιδάκια.

Η κουβέντα μου θύμισε μια φάση, με το γιο της φίλης μου της τρίτεκνης όταν έμαθε και αυτός για το σεξ.

Σε μια οικογενειακή σύναξη, στράφηκε ο μικρός προς τη προγιαγιά του και της λέει: «Γιαγιά έχεις πέντε παιδάκια»; Η γιαγιά, σημειωτέον κοντά στα 85, του απάντησε πως ναι. Απτόητος συνέχισε. «Άρα γιαγιά έκαμες πέντε φορές σεξ»;

Και αφού πήρε φόρα που πήρε συνέχισε την ανάκριση. «Παππού εσύ έχεις τρία παιδάκια;» «Α ναι, έχω τρία αλλά έκαμα περισσότερες φορές σεξ από τρεις», ήρθε η απάντηση του παππού.