Το ασθενές φύλο, μίσιμου

Πέντε με σοβαρότατα προβλήματα καρδίας. Οι λόγοι διάφοροι από γενετικούς, μέχρι κάπνισμα, στενές αρτηρίες, έμφραγμα. Τρεις με προβλήματα στη μέση και όταν λέμε προβλήματα εννοούμε μεγάλο πρόβλημα. Δύο σπασίματα στα πόδια. Ένας με μόλυνση στο πεπτικό σύστημα. Μια πνευμονία και μια βρογχοπνευμονία. Δύο με προβλήματα στον αυχένα, η πρώτη περίπτωση κατάληξε στο χειρουργείο, η δεύτερη είναι θέμα μηνών, αν με ρωτάτε.

Κάτσε να δω τι άλλο υπάρχει. Α ναι. Έχουμε και λέμε τρεις με ημικρανίες, ένας με ίλιγγο και μια περίπτωση με καρκίνο.

Όχι δεν είναι η λίστα από το Γενικό Νοσοκομείο. Είναι μια ιατρική έκθεση για τους λόγους, τους οποίους έλειψαν από τη δουλειά τα τελευταία χρόνια οι άντρες συνάδελφοι. Εννοείται πως υπάρχουν και άλλα περιστατικά, απλά πόσα να θυμάμαι.

Και να σημειώσω πως δεν είμαστε ένας στρατός εργαζόμενοι. Απλά, για παράδειγμα, αυτός που έσπασε το πόδι του να έχει και ημικρανίες. Πολλές αρρώστιες πολλοί και οι συνδυασμοί. Mix and match όπως λένε στα καταστήματα με τα εσώρουχα.

Ας περάσουμε τώρα στις γυναίκες. Έχουμε τρεις με άδεια μητρότητας (η μια είμαι εγώ), μια περίπτωση με μόλυνση γυναικολογική και μια περίπτωση όπου απεβίωσε ο σύζυγος. Και επειδή είναι γελοίο να βάζουμε την μητρότητα μέσα στις ασθένειες, μένουμε με δύο περιπτώσεις.

Αυτά σκεφτόμουν σήμερα ακούγοντας συνάδελφο να παραπονιέται για πόνους. Ξέρετε, την γνωστή αντρική γκρίνια όταν πρόκειται για πόνο. Εντάξει κύριε, το πιάσαμε το μήνυμα, πονάς. Είναι ανάγκη να το επαναλαμβάνεις κάθε πέντε λεπτά;

Δεν ξέρω αν οι γυναίκες δεν αρρωστάνε τόσο εύκολα ή είναι ανθεκτικές στον πόνο και τον προσπερνούν.

Πάντως, είναι γελοίο και σχήμα οξύμωρο να μας λέτε το ασθενές φύλο. Ασθενές φύλο, που φτάνει στο αμήν για να αρρωστήσει δεν είναι ασθενές. Είναι δυνατό, υγιές και του αξίζουν πολλά μπράβο γιατί αγωνίζεται σε δύο και τρία ταμπλό καθημερινά.

Και όχι δεν με έπιασαν τα φεμινιστικά μου πρωί πρωί, ούτε την είδα Σιμόν ντε Μποβουάρ στα καλά των καθουμένων.

Υγ. Τώρα τελευταία οι μουσικές μου προτιμήσεις καθορίζονται από αυτές των κόρων μου. Τράτζικ.

Περιμένω την επιδείνωση

«Να περιμένεις να επιδεινωθεί η κατάσταση και να έρθεις να σου δώσω αντιβίωση».

Αυτή ήταν η απάντηση φαρμακοποιού στο αίτημά μου να δώσει κάτι για το λαιμό μου, που τον πονώ φρικτά, τονίζοντας ότι τα σπρέι και οι παστίλιες αποδείχθηκαν αναποτελεσματικά.

Φυσικά η φαρμακοποιός είναι ηλίθια και ακόμη πιο ηλίθια εγώ που την ακουσα.

Δεν ξέρω καν πώς να σχολιάσω το θέμα. Ο Μοτορτζής μάλλον θα ξέρει γιατί τον τάραξα στα κούχου κούχου ψες.

Δεν ξέρω καν τι έχω. Δεν είναι κρυολόγημα, δεν είναι γρίπη, δεν είναι αμυγδαλές και δεν είναι φαρυγγίτιδα. Δεν έχω μίξες, δεν έχω πυρετό, δεν είμαι καταπτοημένη. Είμαι σε καλή διάθεση, με όρεξη και ένα λαιμό χάλια. Πολύ χάλια.

Είπα να το ρίξω στα τσάγια μπας και γίνει κάτι. Όπως το βλέπω, εργάζεται υπερωρίες το ουροποιητικό μου σύστημα από το πήγαινε πήγαινε στην τουαλέτα, αλλά ο λαιμός μου εξακολουθεί να πονεί.

Πάντως, η συμβουλή της φαρμακοποιού μου άρεσε και θα αρχίσω να τη χρησιμοποιώ, όχι για το λαιμό μου, αλλά σε πολλές περιπτώσεις. Που χου θα μου λέει ο διευθυντής πως θέλει το τάδε πράμα, θα του περιμένω να ξεπεράσουμε το deadline να το δώσω, για να τον κάμω να το θέλει ακόμη περισσότερο. Θα πεινούν οι μικρές και θα  θέλουν ένα σνακ και θα τους τους λέω κάτσετε να πεινάσετε ακόμη περισσότερο για να φάτε με μεγαλύτερη όρεξη το φαί σας.

Υστερόγραφο: Μπαίνω να κάνω μια διευκρίνηση γιατί από ότι φαίνεται δεν ήμουν ξεκάθαρη. Στη φαρμακοποιό δεν ζήτησα αντιβίωση. Είμαι πολλά ανθεκτική και στον πόνο και στις αρρώστιες και επιπλέον είμαι και εναντίον της (άσκοπης) αντιβίωσης. Της ζήτησα ένα σιρόπι για το λαιμό. 

Είμαι εναντίον της προληπτικής ιατρικής

Διαβάζω μια είδηση ότι το γιαούρτι μειώνει τον κίνδυνο για διαβήτη και σκέφτομαι πόσες βαρέλες γιαουρτιού πρέπει να καταναλώσω για κάμω αντιστάθμισμα στην ποσότητα σοκολάτας που έφαγα στη ζωή μου.

Φυσικά δεν ξέρω αν θα έχω διαβήτη όταν γεράσω, δηλαδή σε πολλαααααααααααααααα χρόνια, γιατί είμαι συμμαθήτρια της Αχάπαρης και πρόσφατα αποφοιτήσαμε από το πανεπίστημιο. Η γιαγιά μου πάντως είχε και η γενετική προδιάθεση παίζει ρόλο.

Μπορώ να κάνω μια ανάλυση όμως και να το διαπιστώσω. Αλλά δεν είναι αυτή η πορεία που θα ακολουθήσω.

Καλώς εχόντων των πραγμάτων ο διαβήτης θα κτυπήσει, αν τελικά με επισκεφτεί, σε καμιά εικοσαετία. Αν το ξέρω μέχρι να συμβεί, θα αγωνιώ, θα έχω την έννοια και θα περιορίσω τα γλυκά ελπίζοντας ότι θα τη γλυτώσω. Αν δεν το ξέρω, θα περιορίσω τα γλυκά πράγμα που ήδη έχω κάνει και θα το ανακαλύψω όταν συμβεί, χωρίς έννοες στο ενδιάμεσο.

Η προληπτική ιατρική έχει προχωρήσει πολύ τα τελευταία χρόνια. Μπορείς να κάνεις εξετάσεις και να σου πουν ότι έχεις τα τάδε και τα τάδε γονίδια, αυτή ή την άλλη προδιάθεση και να σου βγει ένας κατάλογος με τις αρρώστιες που μπορείς να πάθεις.

Ευχαριστώ δεν θα πάρω. Δεν μπορώ να ζω περιμένοντας μια αρρώστια να συμβεί. Στην πορεία για το διαβήτη για παράδειγμα μπορεί να με πατήσει αυτοκίνητο, να πέσω από τις σκάλες, να πάθω εγκεφαλικό, να κάνω γλύκισμα και να ανατινάξω το σπίτι, να μετακομίσω στην Κούβα, να ανοίξω το μπαράκι μου και να γίνω αλκοολική.

Τίποτα δεν είναι δεδομένο σε τούτη τη ζωή. Και επειδή η ζωή είναι μικρή, είναι κρίμα να την σπαταλώ περιμένοντας μια αρρώστια.

Φιλοσοφία μου είναι να ζω την κάθε μέρα, να προσπαθώ να κερδίζω όσο το δυνατόν περισσότερα από τη ζωή μου. Να τη γεμίζω συναισθήματα, ανθρώπους, πράξεις, απραξίες κάποτε, βιβλία, γεύσεις, ιδέες, εκδρομές, στιγμές με όσους αγαπώ. Όχι να αγωνιώ για το μέλλον.

Να μου πεις δεν σε απασχολεί το μέλλον; Χμμμ. Η αλήθεια είναι πως όχι. Με απασχολεί το κοντινό μέλλον. Ασχολούμαι με το μακρινό όταν γίνει παρόν.

Το πιο μακροπρόθεσμό σχέδιο μου που μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή είναι ένα ταξίδι που ΘΑ ΗΘΕΛΑ να κάνω στο Λονδίνο με το Μοτορτζή, άτιμη κρίση μου γάμησες το μισθό μου, οι διακοπές το καλοκαίρι, ποιο δέντρο θα φυτέψουμε στην αυλή το Μάρτιο και το τι θα φάει ο Μοτορτζής αύριο. Α ναι είναι και τα καρναβαλίστικα πάρτι των σχολείων το ερχόμενο Σαββατοκυρίακο.

Για τα υπόλοιπα, όπως έλεγε η γιαγιά μου, έσσει ο Θεός.

Στις ΗΠΑ, οι γιατροί τείνουν να συμβουλεύουν τους άντρες να προχωρούν σε έλεγχο για καρκίνο του προστάτη. Ο προστάτης, ούτως ή άλλως έχει καρκινογόνα κύτταρα. Με το που θα ανιχνευθούν και θα γίνει επέμβαση ή άλλη θεραπεία, αρκετές φορές γίνονται  πιο επιθετικά. Και ενώ ο καρκίνος του προστάτη είναι ιάσιμος σε πολύ μεγάλο βαθμό, υπάρχει το ενδεχόμενο να κάνουν μετάσταση σε άλλο όργανο με πολύ λιγότερες πιθανότητες επιβίωσης. Ενώ αν δεν γίνει τίποτε, ο άνθρωπος πεθαίνει από γηρατειά ή άλλη αιτία, έχοντας καρκινικά κύτταρα στον προστάτη του.

Όσο περνά ο καιρός γίνομαι όλο και περισσότερο εναντίον της προληπτικής ιατρικής. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν προσέχω. Ενημερώνομαι για θέματα διατροφής, προσέχω τι τρώμε, προσπαθώ να αποφεύγω πράγματα βλαβερά, βγάζω την οικογένεια έξω στη φύση.

Το μόνο που ακολουθώ είναι το παπ τεστ και δεν είμαι σίγουρη αν θα το επαναλάβω φέτος, εκτός αν θα πάω για να ενημερώσω το γυναικολόγο μου για τις εξελίξεις στην Τουρκία.

Μέχρι εδώ όμως. Δεν θέλω να ξέρω ποιες αρρώστιες με περιμένουν, δεν θέλω να ξέρω τι μπορώ να πάθω, δεν θέλω να έχω ιδέα για τα χαλασμένα γονίδια που κουβαλώ.

Νευροκαβαλίτζεμα

Είμαι πιασμένη. Δεν εννοώ γκομενικώς αυτό έχει συμβεί εδώ και κάτι χρόνια. Πήγα να αλλάξω τη μικρή τζαι έμεινα βουνάρι που λέμε στα κυπριακά. Ένιωσα ένα ζβββββββββββββ και η δεξιά πλευρά μου δεν επικοινωνεί με το υπόλοιπο σώμα.

Στο οδήγημα δύσκολα ή εύκολα τα βγάζω πέρα, ας είναι καλά ο Φίλιπ που είναι αυτόματος και έχει sensors. Στη δουλειά επίσης κάτι γίνεται. Στα υπόλοιπα δράμα.

Έρχονται οι μικρές να τις πιάσω αδυνατώ να τις σηκώσω. Θέλει ο Μοτορτζής να τον ικανοποίησω, no way να σκύψω. Να του δέσω τα παπούτσια εννοούσα, που πήγε ο νους σας καλέ. Ποτήρια από τα ψηλά ράφια δεν μπορώ να κατεβάσω, αλλά ούτως η άλλως δεν μπορούσα, το σκαρφάλωμα στα δέντρα με δυσκολεύει αφάνταστα, αλλά ευτυχώς βρέχει και όσον αφορά το σεξ μια χαρά τα βολέψαμε. Ανέλαβε ο husband όλες τις πρωτοβουλίες, πολύ ωραία περάσαμε. Κυρίως στη φάση που τα βογκητά χαράς έσμιγαν με τα βογκητά του πονου, ήταν σαν να παίζαμε σε τσόντα. Άλλη διάσταση.

Το μεγάλο το πρόβλημα είναι με τον ύπνο. Για να ξεκουραστώ θέλω να κοιμάμαι πάνω στο χέρι μου. Αδύνατο να το σηκώσω και να το φέρω εκεί που ήθελα. Δοκίμασα όλες τις πιθανές στάσεις με τα χέρια κάτω, με τα χέρια κολλημένα στο πλευρό, με τα χέρια ακίνητα. Νύχτες εγκυμοσύνης ζούσα… Όπως στριφογυρνούσα στο κρεβάτι, το μικρουλάκι έκανε εμετό… Ελληνική τραγωδία ολονυχτίς. Δεν περιγράφω. Ευτυχώς τα βγάλαμε πέρα.

Σήμερα χάρη στις κρέμες του Μοτορτζή κάτι άρχισε να γίνεται. Κινούμαι κάπως. Μια δυο μέρες ακόμα και θα είμαι μια χαρά.

Και είμαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω πως το δώρο είναι ένα iPad.

Το συνάχι και εγώ

Πριν κανένα ενάμιση δυο μήνες έγραψα ένα post για το ότι κρυολόγησα. Από τότε το παλεύω. Το παλεύω και όλο το παλεύω. Ποιο είναι το ρεκόρ Γκίνες που κρατάει ένα κρυολόγημα; Πρέπει να το ξεπέρασα.

Στην αρχή ήταν ο λαιμός μου. Ένας απαίσιος πόνος, λες και είχα καταπιεί κάκτο με αγκάθια. Το αντιμετώπισα με ένα σπρέι για καναδυό μέρες και έλπιζα ότι θα πάει πάσα κακό που λέμε. Είναι λάθος αυτή η έκφραση ή μου φαίνεται; Το πάσα είναι θηλυκό, το κακό είναι ουδέτερο, υπάρχει μια αντιστοιχία.

Αφού για αρκετές μέρες είχα μια σέξι, βραχνή φωνή πήγαν να φτιάξουν κάπως τα πράγματα. Αλλά τότε με έπιασε η γρίπη. Κανονικά θα έπρεπε να πάω στο γιατρό. Αποφάσισα όμως ότι δεν υπάρχει περίπτωση να πάω στο γιατρό να του δώσω 50 ευρώ για να μου πει τι έχω. Ξέρω τι έχω. Έτσι άνοιξα το ντουλάπι με τα φάρμακα των μωρών και κατέβασα με τη σειρά, τα απομεινάρια τους.

Επίσης, ανακάλυψα ένα σπρέι, που πήρα όταν κρυολόγησα μόλις γέννησα την κόρη Β και άρχισα να κάνω εκπνοές. Ευτυχώς τη δεύτερη μέρα που το χρησιμοποίησα, ανακάλυψα ότι έληξε από τον περασμένο Ιούλιο… Όπως και να έχει το θέμα, ούτε το ληγμένο, ούτε τα φάρμακα των μωρών με έκαναν καλά.

Μόλις άρχισε να φεύγει η γρίπη, είχα μια δυο μέρες πυρετό. Ευτυχώς, όχι ψηλό, με δυο πανατόλ την έβγαλα τη φάση.

Και μετά ήρθε η κατάρρευση του αναπνευστικού. Μύξες, κάμποσες, μύτη κλειστή. Έκαμα πλούσια την Cleenex από τα χαρτομάντιλα που χρησιμοποίησα, κόλλησα επίσης και τον πατέρα φαμίλια. Η χαρά της μύξας έγινε το σπίτι μας. Το μεγάλο πρόβλημα ήταν τις νύχτες. Πώς να κοιμηθείς με τη μύτη κλειστή; Στις τέσσερις μέρες ανακάλυψα ότι υπάρχουν χάπια Sudafed που ανοίγουν βουλωμένες μύτες. Ουάο. Η επιστήμη προχωρά με άλματα. Κατέβασα δυο τρία, το πρόβλημα βελτιώθηκε αρκετά.

Αλλά τότε ήρθε ο βήχας. Ένας βήχας που υπήρχε από την αρχή, όσο όμως περνούσαν οι μέρες τόσο γινόταν πιο έντονος, πιο καταπιεστικός και πιο ξηρός. Οι κολλητές μου λένε το κάπνισμα, για τέτοιο βήχα μιλούμε. Ευτυχώς, από το Σάββατο άρχισε να εξασθενίζει, όχι ότι με εγκατέλειψε.

Σήμερα ήταν η μέρα που έδωσα διορία στον εαυτό μου αν δεν γίνει καλά να πάω γιατρό. Και μετά σκέφτηκα να περιμένω μέχρι τον Ιούνιο που έχω προγραμματισμένο παπ τεστ. Αν δεν γίνω καλά μέχρι τότε, θα πω του γυναικολόγου μου να μου γράψει καμιά αντιβίωση για το κρυολόγημα.

Ατς, μια μικρή εκδίκηση για τα 40ευρα που του έδινα αβέρτα για 8 λεπτά εξέταση. Τι κάνεις όλα καλά; Ναι γιατρέ όλα καλά. Πίνεις τις βιταμίνες σου; Όχι γιατρέ δεν τις πίνω, πίνω μόνο σίδερο. Να πίνεις και βιταμίνες. Όχι γιατρέ δεν θα πίνω. Άντε τώρα να δούμε το μωρό. Μάλιστα. Έχει τόσο βάρος, καρδούλα όλα καλά. Μπράβο, θα σε δω την επόμενη φορά.

Εννιά μήνες, επί δύο μωρά.. Κάνετε υπολογισμό, πόσα ευρώ και λίρες του έδωσα. Δικαιαούμαι να με εξετάσει δωρεάν για ένα κρυολόγημα.

Τα φάρμακα φαρμάκια

Αυτές τις μέρες τραβάμε οικογενειακώς κρυολόγημα. Την γλύτωσε προς το παρόν ο Μοτορτζής και ο λεβέντης σκύλος. Με τα φάρμακα έχω πολλά issues. Κατ’ αρχή είμαι εναντίον τους. Για να φτάσω στο σημείο να πάρω κάτι πρέπει να είμαι πολύ χάλια. Η τελευταία φορά που ήπια αντιβίωση πρέπει να ήταν προτού ξεπαρθενέψω.

Κυρίως αρρώστιες που μπορεί να περάσουν από μόνες τους κάτι κρυολογήματα, κάτι πόνους στην κοιλιά τα περνώ στο ντούκου. Αφού όπως λέει μια παροιμία το κρυολόγημα αν το φροντίσεις κρατά εφτά μέρες, διαφορετικά μια βδομάδα.

Έτσι τώρα αντί να πιω κανένα σιρόπι, κρατώ ένα spray και ψεκάζω το λαιμό μου. Το οποίο spray είναι ίδια μάρκα, ίδια μυρωδιά, φαντάζομαι και ίδια συστατικά με αυτό που χρησιμοποιούσα αμέσως μόλις γέννησα για τις ραφές. Γιαξ ένα πράμα.

Με τις κόρες όμως είμαι επιφυλακτική. Δεν μου αρέσει να τις χαπακώνω με κάθε αφορμή. Από την άλλη όμως είναι μικρά δεν ξέρεις τι γίνεται. Πέρσι, η μεγάλη αρρώστησε, περιοριστήκαμε σε ένα κλασσικό, ανώδυνο σιροπάκι και τελικά καταλήξαμε σε βρογχίτιδα, που αντιμετωπίστηκε φυσικά με αντιβίωση.

Ευτυχώς, η παιδίατρός μας είναι κατά των αντιβιώσεων. Είναι όμως υπέρ του να κάνουν μάσκες. Όχι δεν εννοώ να ντυνόμαστε καρναβάλια. Αυτές που είτε κρατάς το φάρμακο όπως αυτά του άσθματος, είτε με την ηλεκτρική μηχανή μέσω ατμών.

Μια φίλη μου υποστηρίζει πως και οι μάσκες έχουν παρενέργειες. Ο φαρμακοποιός υποστηρίζει πως έχουν πολύ λιγότερες από ότι έχουν οι αντιβιώσεις και τα δυνατά τα φάρμακα.

Είναι αποτελεσματικές, σίγουρα. Είναι όμως και ακριβές. Σήμερα το πρωί έδωσα 35 ευρώ για να αγοράσω φιαλίδια για να κάνω μάσκες στη μια την κόρη για 6 μέρες. Την προηγούμενη φορά που ήταν άρρωστες και οι δύο ξεπέρασα το 50ευρω. Το ένα μάλιστα είναι τόσο ακριβό, το Pulmikort (ή κάπως έτσι τέλοσπαντων), που κάθε μέρα που το χρησιμοποιώ, μου κοστίζει γύρω στα 4 ευρώ…

Χαλάλι του μωρού δεν λέω. Και δεκαπλάσια να ήταν, θα τα έδινα για να γίνει καλά. Είναι όμως εποχές αυτές, να πληρώνει ένας γονιός τόσα για ένα φάρμακο; Για ένα κρυολόγημα; Πόσα πληρώνουν δηλαδή οι άνθρωποι με χρόνιες αρρώστιες, άνθρωποι που είναι υποχρεωμένοι να παίρνουν καθημερινά και για πολλά χρόνια, φάρμακα απαραίτητα για να ζήσουν ή για να έχουν μια καλή ποιότητα ζωής;