Το ασθενές φύλο, μίσιμου

Πέντε με σοβαρότατα προβλήματα καρδίας. Οι λόγοι διάφοροι από γενετικούς, μέχρι κάπνισμα, στενές αρτηρίες, έμφραγμα. Τρεις με προβλήματα στη μέση και όταν λέμε προβλήματα εννοούμε μεγάλο πρόβλημα. Δύο σπασίματα στα πόδια. Ένας με μόλυνση στο πεπτικό σύστημα. Μια πνευμονία και μια βρογχοπνευμονία. Δύο με προβλήματα στον αυχένα, η πρώτη περίπτωση κατάληξε στο χειρουργείο, η δεύτερη είναι θέμα μηνών, αν με ρωτάτε.

Κάτσε να δω τι άλλο υπάρχει. Α ναι. Έχουμε και λέμε τρεις με ημικρανίες, ένας με ίλιγγο και μια περίπτωση με καρκίνο.

Όχι δεν είναι η λίστα από το Γενικό Νοσοκομείο. Είναι μια ιατρική έκθεση για τους λόγους, τους οποίους έλειψαν από τη δουλειά τα τελευταία χρόνια οι άντρες συνάδελφοι. Εννοείται πως υπάρχουν και άλλα περιστατικά, απλά πόσα να θυμάμαι.

Και να σημειώσω πως δεν είμαστε ένας στρατός εργαζόμενοι. Απλά, για παράδειγμα, αυτός που έσπασε το πόδι του να έχει και ημικρανίες. Πολλές αρρώστιες πολλοί και οι συνδυασμοί. Mix and match όπως λένε στα καταστήματα με τα εσώρουχα.

Ας περάσουμε τώρα στις γυναίκες. Έχουμε τρεις με άδεια μητρότητας (η μια είμαι εγώ), μια περίπτωση με μόλυνση γυναικολογική και μια περίπτωση όπου απεβίωσε ο σύζυγος. Και επειδή είναι γελοίο να βάζουμε την μητρότητα μέσα στις ασθένειες, μένουμε με δύο περιπτώσεις.

Αυτά σκεφτόμουν σήμερα ακούγοντας συνάδελφο να παραπονιέται για πόνους. Ξέρετε, την γνωστή αντρική γκρίνια όταν πρόκειται για πόνο. Εντάξει κύριε, το πιάσαμε το μήνυμα, πονάς. Είναι ανάγκη να το επαναλαμβάνεις κάθε πέντε λεπτά;

Δεν ξέρω αν οι γυναίκες δεν αρρωστάνε τόσο εύκολα ή είναι ανθεκτικές στον πόνο και τον προσπερνούν.

Πάντως, είναι γελοίο και σχήμα οξύμωρο να μας λέτε το ασθενές φύλο. Ασθενές φύλο, που φτάνει στο αμήν για να αρρωστήσει δεν είναι ασθενές. Είναι δυνατό, υγιές και του αξίζουν πολλά μπράβο γιατί αγωνίζεται σε δύο και τρία ταμπλό καθημερινά.

Και όχι δεν με έπιασαν τα φεμινιστικά μου πρωί πρωί, ούτε την είδα Σιμόν ντε Μποβουάρ στα καλά των καθουμένων.

Υγ. Τώρα τελευταία οι μουσικές μου προτιμήσεις καθορίζονται από αυτές των κόρων μου. Τράτζικ.

Δεν είν’ αργία είν’ απεργία

Τις τελευταίες μέρες πέφτει έντονη συζήτηση για τη φορολόγηση του εφάπαξ. Έχει διαρρεύσει ότι η κυβέρνηση σκέφτεται να φορολογήσει το εφάπαξ των δημοσίων υπαλλήλων με αποτέλεσμα όσοι βρίσκονται κοντά στη σύνταξη να τρέχουν να φύγουν, άλλοι να βρίσκονται σε κατάσταση πανικού και άλλοι σε κατάσταση πλήρης αφασίας να μεν φακκούν κυριολεκτικά πενιά.

Παρόλα αυτά, την ερχόμενη Παρασκευή το δημόσιο βάζει λουκέτο, λόγω απεργίας. Από όλες τις ημέρες διάλεξε την Παρασκευή η συντεχνία, έτσι για να διευκολύνει όσους θέλουν να χτυπήσουν ένα ωραίο τριήμερο.

Ρώτησε κανένα η ΠΑΣΥΔΥ πριν πάρει αυτή την απόφαση; Η απάντηση είναι αρνητική. Είναι αυτό που θέλουν όλα τα μέλη της; Χμμ , επίσης όχι. Είναι αυτό που θέλει η ηγεσία για να δείξει τάχα μου πυγμή.

Δεν είμαι υπέρ της φορολόγησης του εφάπαξ και επίσης, δεν λέω να μην αντιστεκόμαστε, αλλά όταν ακούω τόσους πολλούς δημοσίους υπαλλήλους, νηπιαγωγούς, δασκάλους να διαμαρτύρονται και να λένε πως δεν θέλουν απεργία, τότε κάτι δεν πάει καλά.

«Δεν θέλω ρε κουμπάρε να κάμω απεργία και κυρίως ημέρα Παρασκευή», μου έλεγε εξαγριωμένη η ξαδέρφη, η οποία σκέφτεται πολύ σοβαρά να γίνει απεργοσπάστης.

Γιατί υπάρχει και αυτή η δυνατότητα. Υπογράφεις μια αίτηση και δεν κάνεις απεργία πας κανονικά στη δουλειά σου. Φυσικά θα γίνει μπάχαλο, σκεφτείτε μια υπηρεσία, ένα σχολείο οι μισοί να δουλεύουν και οι άλλοι μισοί όχι, αλλά τι στο καλό, μια μέρα είναι θα περάσουμε.

«Και δεν σε απασχολεί που θα φορολογήσουν το εφάπαξ σου»; τη ρώτησα.

«Όχι δεν με νοιάζει. Εδώ κόσμος έμεινε χωρίς δουλειά, θα κάτσω να σκέφτομαι αν θα πιάσω λιγότερο εφάπαξ όταν πιάσω σύνταξη; Άσε, που όπως έγιναν τα πράγματα η γενιά μας δεν θα δει εφάπαξ μπροστά της. Το πάρτι τέλειωσε, όβερ», ήταν η απάντησή της.

Εδώ μπαίνει το δίλημμα είτε να την πω μοιρολάτρισσα επειδή δέχεται τις εξελίξεις αγόγγυστα και δεν αντιδρά είτε να την πω ρεαλίστρια γιατί ξέρει ακριβώς τι συμβαίνει και δεν χάνει το χρόνο της με άσκοπες διαμαρτυρίες.

Με όσα έχουμε περάσει, δει και ζήσει τα τελευταία χρόνια, άρχισα να διαμορφώνω μια ριζοσπαστική άποψη στο θέμα αντίδρασης.

Και η οποία συμπυκνώνεται στο ότι οι διαδηλώσεις, οι απεργίες, οι στάσεις, οι διαμαρτυρίες είναι στην ουσία άχρηστες. Είτε φωνάζουμε είτε όχι δεν ιδρώνει το αυτί τω κυβερνόντων θα κάνουν το δικό τους.

Θα πρέπει να βρούμε τρόπο αντίδρασης που να πονά. Μην με ρωτήσετε ποιος θα είναι αυτός ο τρόπος, τον ψάχνω ακόμη. Αυτό που σκέφτομαι συχνά είναι πως θα πρέπει να ρίξουμε μαύρο σε όλους τους παρόντες βουλευτές. Να μου πεις, οι επόμενοι που θα έρθουν θα είναι καλύτεροι; Δεν ξέρω, ας δοκιμάσουμε να δούμε.

Ένας φίλος μου υποστηρίζει πως μόνο με τη βίαιη αντίδραση θα καταλάβουν οι κυβερνώντες. Να τα σπάσουμε, να τα διαλύσουμε. Είμαι εναντίον της βίας. Και στο τέλος της ημέρας, εμείς θα είμαστε οι χαμένοι. Ας υποθέσουμε ότι διαλύσαμε το κέντρο της Λευκωσίας. Τι θα καταλάβουμε; Θα έχουμε μια ακόμη, πιο άσχημη πόλη.

Την Παρασκευή έχουμε απεργία. Όχι δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος και χρησιμοποιώ πληθυντικό. Είμαι μια μάνα που άρχισε διαβουλεύσεις, για το που θα αφήσει τα τέκνα της, προκειμένου να εργαστεί απερίσπαστη.

Υγ. Ο Μοτορτζής δεν αποκλείει πάντως το ενδεχόμενο να είναι μπλόφα η φορολόγηση. Η κυβέρνηση, δηλαδή έβγαλε προς τα έξω ότι θα το φορολογήσει με σκοπό να κάνει αρκετούς να φύγουν με πρόωρη συνταξιοδότηση και να μειωθεί έτσι το κρατικό μισθολόγιο. Μου ακούγεται εξαιρετική ιδέα, μόνο που δεν έχω τους κυβερνώντες για τόσο έξυπνους ή ικανούς.

Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω…

Το δώρο μου τα Χριστούγεννα από τον πατέρα μου όταν ήμουν οκτώ χρονών ήταν η Εγκυκλοπαίδεια της Ελληνικής Μυθολογίας. Έκατσα και τη διάβασα όλη. Ξανά και ξανά. Για χρόνια μπορούσα να πως ποιος ήταν ο παππούς του τάδε ήρωα και ποιος η θείος του.

Δύο χρόνια αργότερα έπεσε στα χέρια μου το Δέκα αρχαιολογικές περιπέτειες. Λάτρεψα την αρχαιολογία, όπως και την ιστορία. Για πολύ καιρό ονειρευόμουνα ανασκαφές και ανακαλύψεις.

Ήθελα πολύ να γίνω αρχαιολόγος. Ιδέα που έκανα delete όταν συνειδητοποίησα πως απλά θα σπούδαζα κάτι που αγαπούσα για να καταλήξω πίσω από κάποιο γραφείο χωρίς να κάνω κάτι ουσιαστικό.

Την ιδέα της αρχαιολογίας την κράτησα πολύ καιρό. Έτσι δεν με θυμάμαι να περνώ από το στάδιο θέλω να γίνω δασκάλα, γιατρός, αστροναύτης, κομμώτρια τα συνηθισμένα που σκέφτονται τα περισσότερα παιδιά.

Κάπου στα δεκαπέντε μου, είχα την καλύτερη ιδέα, δυστυχώς όμως ανεφάρμοστη. «Ρε μάνα της είπα μήπως να σπουδάσω εκατομμυριούχος;»

Μετά την αρχαιολογία μεγάλος έρωτας ήταν η βιολογία. Το πήρα και ως επιλεγόμενο στο λύκειο. Δεν αρκούσε που το κλασσικό είχε τα περισσότερα εξεταζόμενα μαθήματα φορτώθηκα ακόμη ένα. Οι συμμαθητές μου ξεκινούσαν για θάλασσα και εγώ διάβαζα για εξετάσεις.

Εδώ δεν υπήρχε καν η σκέψη για σπουδές. Ήξερα ότι τα μαθηματικά και η χημεία θα σταματούσαν κάθε μου προσπάθεια. Αυτό δεν με εμπόδισε από το να μου αρέσει. Ειδικά, τη γενετική τη βρίσκω από τα πιο ενδιαφέροντα θέματα. Θα μπορούσα να είμαι ένας γενετιστής και να σκύβω πάνω από το μικροσκόπιό μου να μελετώ γονίδια.

Επίσης, κάπου στο Λύκειο μου ήρθε να γίνω δασοφύλακας. Μάλλον επειδή αγαπώ τους περίπατους

μέσα στα δάση. Έστειλα αίτηση στο δασικό κολλέγιο και απορρίφθηκε επειδή ήταν μόνο για άντρες, δεν υπήρχαν εγκαταστάσεις στον Πρόδρομο. Την επόμενη χρονιά, ύστερα από τη δική μου αίτηση, οι πρώτες γυναίκες έγιναν δεκτές. Κατέληξαν να κάνουν γραφειακή δουλειά. Τις περιπολίες και τα δάση τα άφησαν στους άντρες.

Η μάνα μου σε όλες μου τις περιπλανήσεις μέχρι να κατασταλάξω δεν μου είπε τίποτε. Συζητούσα μαζί της τις επιλογές μου, τις σκέψεις μου, τις δυνατότητες που είχαμε οικονομικά εννοώ για σπουδές. Δεν μου είπε ποτέ μην κάνεις τούτο, κάνε το άλλο. Το θεωρώ ένα από τα καλύτερα δώρα που μου έκαναν ποτέ.

Όταν άρχισα να κυκλοφορώ τις νύχτες ανακάλυψα τη δουλειά του μπάρμαν. Μπαργούμαν στη δική μου περίπτωση. Αγαπώ τα κοκτέιλ, μου αρέσει να ανακατεύω ποτά, γεύσεις, αρώματα και να βγάζω ένα ποτό που θα αρέσει σε αυτόν που θα το πιει. Ακόμη και τώρα με ονειρεύομαι πίσω από ένα πάγκο να δημιουργώ με αλκοόλ. Χωρίς μεζούρα εννοείται.

Και επίσης θα ήθελα να είμαι ο βοηθός του Armin van Buuren. Να γεμίζουμε τα κλαμπ και τις παραλίες με κόσμο και να παίζουμε μουσική.

Το καλό της γενιάς μου ήταν ότι προλάβαμε να ζήσουμε μια περίοδο που μπορούσες να κάνεις ό,τι ονειρευόσουν. Τα παραδείγματα πολλά. Ο γεωργός που την είδε developer, η αισθητικός που ονειρευόταν τηλεόραση και κανάλια, ο λογιστής που έγινε PR manager και πάει λέγοντας. Με 20% ανεργία δεν ξέρω τι είδους όνειρα μπορεί να κάνει κάποιος για δουλειά.

Ας μην μιλούμε όμως μόνο για μένα. Εσείς τι ονειρευόσασταν να γίνετε; Τα καταφέρατε;

Επαγγελματικές επιδιώξεις

Ξύπνησα με μια διάθεση να αλλάξω δουλειά. Και επειδή μου αρέσει η δουλειά μου, σκέφτηκα ότι το επόμενο πόστο μου, πρέπει να είναι κάτι πραγματικά καλό. Έτσι, αποφάσισα να βάλω κάτω τις επιλογές μου και να δω ποια θα είναι τα επόμενα επαγγελματικά μου βήματα.

1. Δοκιμαστής παγωτού

Θα είμαι ο μοναδικός δοκιμαστής παγωτού για τον Παπαφιλίππου, τον Ηράκλη και το Pahit Ice. Ξέρω ότι με περιμένει πολύς όγκος δουλειάς, μιας και θα έχω τις τρεις μεγάλες παγωτοβιομηχανίες του τόπου, αλλά θα εργαστώ σκληρά για να τα βγάλω πέρα. Θα δοκιμάζω τα παγωτά και θα τους λέω τι χρειάζεται για να γίνουν ακόμη καλύτερα, βάλε ακόμη λίγη φράουλα, χρειάζεται σοκολάτα μεγαλύτερης έντασης, περισσότερη νουτέλλα παρακαλώ.

2. Αναπληρωτής του αναπληρωτή κυβερνητικού εκπροσώπου

Κυβερνητικός εκπρόσωπος είναι ο Χρίστος Στυλιανίδης. Αναπληρωτής ο Βίκτωρας Παπαδόπουλος. Λαμβάνοντας υπόψη ότι την περισσότερη δουλειά την κάνει ο Στυλιανίδης ο Βίκτωρας είναι κάπως διακόσμηση. Ο αναπληρωτής του αναπληρωτή θα είναι ακόμη πιο διακόσμηση. Θα τσακρώ ένα καλό μισθό και θα στέλλω τον οδηγό του Στυλιανίδη να μαζεύει τις μικρές από το σχολείο.

3. Αναλυτής στο Pew Research Center

Θα μένουμε Ουάσιγκτον, θα οδηγώ ένα τεράστιο SUV και θα πηγαίνουμε τα σαββατοκύριακα στο πάρκο έξω από το Λευκό Οίκο να παίζουμε. Επιπλέον, θα κάνω κάτι που αγαπώ πραγματικά. Να διαβάζω αναλύσεις για εκλογές, να βλέπω τάσεις και να αναλύω τους αριθμούς για να καταλάβω τι γίνεται.

4. Ελεγκτής δεξιών στροφών

Το λέει και ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας. Σχηματίζουμε ένα γάμα, μένουμε στη λωρίδα μας και στρίβουμε δεξιά. Δεν λέει, κάνουμε κατάληψη της αντίθετης λωρίδας και χεστήκαμε για τους άλλους οδηγούς. Ως ελεγκτής δεξιών στροφών, λοιπόν θα εγκαταστήσω σένσορες στους δρόμους, που θα με ειδοποιούν ποιος δεν στρίβει σωστά και να αναλαμβάνω δράση. Οι τιμωρίες θα είναι σκληρές. Ας πούμε για τρεις ώρες να οδηγούν σε ένα τετράγωνο και να στρίβουν συνεχώς δεξιά ή να μην φάνε για πέντε χρόνια παγωτό ή να αναλαμβάνουν babysitting στα πιο άταχτα μωρά.

5. Ιδιοκτήτης μπαρ στην Κούβα

Το έχω πει ξανά. Είναι το όνειρο μου το μεγάλο. Ένας απλός μινιμάλ χώρος, που θα σέβεται την ιστορία της περιοχής, με ωραία μουσική και τα καλύτερα κοκτέιλ ever.

6. Κατασκευαστής μπισκότων με μαριχουάνα

Σε κάποια φάση, θα αποποινικοποιηθούν τα ναρκωτικά για ιατρικούς σκοπούς. Εδώ γελάτε το ξέρω, αλλά πρέπει κάποτε να υπάρξει συζήτηση για αυτό το θέμα. Δεν γίνεται για παράδειγμα να μας φαίνεται φυσιολογικό να τρώνε οι καρκινοπαθείς του κόσμου τη χημειοθεραπεία και την ακτινοθεραπεία και η Πολιτεία να αρνείται να τους παράσχει κάτι από την ίδια τη φύση για την ανακούφισή τους. Όταν λοιπόν, γίνει αποποινικοποίηση θα φτιάχνω μπισκότα από μαριχουάνα για όσους υποφέρουν.

7. DJ

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει άτομο που δεν ονειρεύεται να γίνει dj. Και φυσικά δεν μιλούμε για το ενδεχόμενο να παίζει σε κυπριακούς γάμους, αλλά ένα γαμάτο dj, που μιξάρει, δημιουργεί τάσεις και απογειώνει το κοινό του. Θα κάμνω περιοδείες, θα βγάζω cd και θα παίζω στα club, όπου ο κόσμος θα παραληρεί και θα χτυπιέται με τη μουσική μου. Και όχι, όταν θα έρχομαι Κύπρο, δεν θα παίζω στο Pavillion.

8. Σύμβουλος για σεξ σε υπερορθόδοξους

Τι εννοείς οι υπερορθόδοξοι Εβραίοι κάνουν πολύ συντηρητικό σεξ, μόνο για σκοπούς τεκνοποίησης και δεν χρειάζονται συμβούλους;

9. Παραγωγός στο Al Jazeera

Γιατί στο Al Jazeera; Γιατί είναι ένα σύγχρονο κανάλι και γιατί ο σεΐχης του Κατάρ πληρώνει καλά. Η αντικειμενικότητά του μπάζει λίγο νερά τον τελευταίο καιρό, συγνώμη σεΐχη μου αλλά ακούγεται ότι παρεμβαίνεις πέραν του δέοντος μετά την Αραβική Άνοιξη. Γιατί παραγωγός; Γιατί από τότε που βλέπω το Newsroom έπαθα μια πώρωση και θέλω να γίνω σαν την Μακένζι.

10. Δασοφύλακας

Πριν γελάσετε να σας πω ότι όταν ήμουν Λύκειο ήθελα να δώσω εξετάσεις για το Δασικό Κολλέγιο. Η αίτησή μου απορρίφθηκε με τη δικαιολογία ότι στις εγκαταστάσεις του Κολλεγίου στον Πρόδρομο δεν υπήρχε πρόνοια για γυναίκες. «Θα κοιμάσαι με ένα μάτσο άντρες;» με ρώτησε η υπεύθυνη. Δεν ξέρω γιατί νόμιζε ότι αυτό ήταν επιχείρημα να μην κάνω αίτηση. Τελικά, την επόμενη χρονιά αναγκάστηκαν να αλλάξουν τους κανονισμούς.

Τέσπα, δασοφύλακας δεν έγινα αλλά μου έμεινε ο καημός. Θέλω να φορώ την πράσινη στολή, τα άρβυλα και να γυρίζω τα δάση. Θέλω να είμαι μέσα στη φύση. Να φυτεύω δέντρα, να κλαδεύω, να προσέχω τα δάση από τις πυρκαγιές. Μαζί μου θα παίρνω και το λεβέντη σκύλο. Το χειμώνα θα μαζεύω μανιτάρια, αγρέλια και ό,τι άλλο χορταρικό υπάρχει. Το καλοκαίρι θα μαζεύω φρούτα από ξένα χωράφια. Ωχ αμάν πως πεθύμησα ροδάκινα και φορμόζες από τη Σολιά. Διευκρίνιση: Από τη Σολιά.

Κόψε, κόψε, κόψε

Από το πρωί που διάβασα την είδηση, βράζω από το κακό μου. Γράφει ο Φιλελεύθερος, ότι το υπουργικό συμβούλιο θα εγκρίνει κατά πάσα πιθανότητα, σήμερα νέο χαράτσι για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Προβλέπεται αύξηση της ειδικής εισφοράς που θα κυμανθεί από 3% μέχρι 5% και θα καταβάλλεται μισό από τον εργοδότη και μισό από τον εργοδοτούμενο.

Ο λόγος για αυτή την αποκοπή είναι τάχα μου, αν εγκριθεί η αποκοπή μόνο για το δημόσιο τομέα με τη μορφή έκτακτης εισφοράς θα είναι αντισυνταγματική. Έτσι, θα τους κόψουν όλους για να μην έχει κανένας παράπονο.

Και με καμία αρνητική διάθεση για τους δημόσιους υπαλλήλους, εγώ ρωτώ. Όταν οι εργοδότες έκοψαν ήδη και 10% και 15% και είναι δουλειές που έφτασε και το 20% στον ιδιωτικό τομέα, το υπουργικό συμβούλιο γιατί δεν έκανε καμιά παρέμβαση, είτε να σταματήσει το πετσόκομμα είτε να το επιβάλλει και στο δημόσιο;

Όταν έχουμε να πάρουμε αύξηση εδώ και πέντε χρόνια, που ήταν το υπουργικό να επιβάλει την τάξη;

Όταν η προαγωγή, το μπόνους κατάντησαν λέξεις άγνωστες γιατί δεν έγινε καμία παρέμβαση;

Ο καθένας μας έκανε τις επιλογές του στη ζωή του. Άλλοι επέλεξαν τον ιδιωτικό τομέα άλλοι το δημόσιο. Για χρόνια τώρα οι δημόσιοι υπάλληλοι απολάμβαναν ένα σωρό προνόμια, καλώς ή κακώς ανεξαρτήτως αποτελεσματικότητας. Καλό ωράριο, μονιμότητα, αυξήσεις βρέξει χιονίσει, ένα σωρό άδεια ασθενείας, κανένας έλεγχος. Είτε ήταν ευσυνείδητοι και δούλευαν είτε όχι το ίδιο πράμα ήταν. Είτε πήγαιναν στην ώρα τους είτε με μια ώρα καθυστέρηση, πάλι το ίδιο πράμα ήταν.

Είχαν πολλά καλά πράματα, για τα οποία οι υπόλοιποι ψιλοζηλεύμε η αλήθεια να λέγεται. Να βλέπεις τη γειτόνισα για παράδειγμα, για ψύλλου πήδημα να είναι σπίτι γιατί νιώθει άρρωστη, ενώ εσένα να σου κάνουν σχεδόν πόλεμο γιατί έπρεπε να λήψεις επειδή η αρρώστια σε διάλυσε, εμ, είναι κάτι.

Δεν λέω να πληρώσουν για τα σπασμένα τόσων χρόνων κάθε άλλο. Λέω όμως ότι δεν γίνεται κάθε φορά που πάει κάτι στραβά στο δημόσιο, να έρχεται να την πληρώνει ο ιδιωτικός τομέας.

Γιατί να χάσω από το μισθό μου 5%, επειδή τα τελευταία χρόνια γίνονταν αβέρτα προσλήψεις στην κυβέρνηση; Γιατί να στερήσω 100, 200 ευρώ από τον οικογενειακό μου προϋπολογισμό; Δεν το δέχομαι. Να το πείτε σκληρό; Πείτε το. Αν υπάρχουν περίσσευμα δημοσίων υπαλλήλων να γίνουν απολύσεις, δεν κατάλαβα. Θέλετε να μιλήσουμε για τις εκατοντάδες κόσμου, που έχασε τη δουλειά του; Γιατί μερικοί να προστατεύονται λες και έχουν ασυλία και μερικοί όχι; Δεν μπορεί η κυβέρνηση να πληρώσει τους υπαλλήλους της, ας κάνει καλά μαζί τους.

Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ίσως είναι καλύτερα, να θυσιαστούν μερικοί για το γενικότερο καλό. Με τις περικοπές που προτείνονται, υπολογίζεται ότι θα βρεθούν πολύ περισσότεροι στο δρόμο. Θα κλείσουν δουλειές, θα γίνουν απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα αν εφαρμοστεί το νέο χαράτσι. Είναι και αυτό μια άποψη.

Φτάσαμε σε πολύ άσχημο σημείο και που είστε ακόμα. Δυστυχώς είμαστε ακόμη στην αρχή. Η κοινωνία είναι με καζάνι που βράζει. Δεν ξέρω, δεν μπορώ να πω αν θα δούμε μια κοινωνική έκρηξη, όπως πριν από ενάμιση χρόνο με το Μαρί. Ο κόσμος είναι αγανακτισμένος, φοβισμένος και προπάντων θυμωμένος.

Δουλειά και ικανοποίηση

Αγαπητέ διευθυντή,

Αν δεν ενημερώθηκες, χθες το περιοδικό Life έγραφε πως η ικανοποιητική σεξουαλική ζωή μας κάνει τρεις φορές πιο αποδοτικούς στο γραφείο.

Όχι γιατί με διαβάζει το έτερον ήμισυ αλλά θέλω να αναφέρω, πως η σεξουαλική μου ζωή πάει πάρα πολύ καλά. Δεν θέλω να αναφερθώ σε λεπτομέρειες, αλλά σε διαβεβαιώνω πως παρόλη τη ζέση, την κούραση, τις κόρες, το σκύλο, την οικονομική κρίση, τους Ολυμπιακούς Αγώνες, συνεχίζουμε με τον ίδιο ζήλο.

Και αν χρειαστεί, το τονίζω αυτό, αν χρειαστεί, μπορούμε να ανεβάσουμε επιδόσεις, να έχω ακόμη πιο ικανοποιητική σεξουαλική ζωή, ώστε να έρχομαι στο γραφείο και να αποδίδω πέντε και δέκα φορές περισσότερο.

Για αυτό, αν σκέφτεστε να προχωρήσετε σε απολύσεις, να κάμετε περικοπές παρακαλώ όπως προχωρήσετε με τον πλέον ενδεδειγμένο τρόπο. Να κάνετε την έρευνά σας με τα σωστά κριτήρια και να κρατήσετε τους ικανοποιημένους και αποδοτικούς υπαλλήλους σας.

Muchas gracias

Madre

Η πόλη των μπλόγκερς

Το πρωί ήρθα με καθόλου έμπνευση. Δεν είχα σκοπό να γράψω κάτι, ώσπου διάβασα την ανάρτηση της Ράνιας. Το όνειρο της Ράνιας, που λέτε είναι να ανοίξει ένα διαφορετικό βιβλιοπωλείο στο Covent Garden. Θα έχει διαφορετικά βιβλία, γλυκά και συναντήσεις.

Είτε αγαπούμε αυτό που κάνουμε είτε όχι, στο πίσω μέρος του μυαλό μας υπάρχει αυτό που «θα θέλαμε να κάνουμε» στη ζωή μας. Δεν έχει σημασία πόσο ευχαριστημένοι είμαστε από τη δουλειά μας, αν μας ικανοποιεί ή αν απλά είναι ένα μέσο διαβίωσης, ο μισθός να πέφτει κάθε μήνα.

Κάπου σε αυτό τον κόσμο υπάρχει κάτι διαφορετικό που μας περιμένει. Κάτι, που όταν η εργασία φουρτουνιάσει μας ηρεμεί και μας κάνει να αισθανόμαστε ωραία. Δεν έχει σημασία αν είναι υλοποιήσιμο. Άλλωστε τις περισσότερες φορές θα μείνει στα σκαριά του ονείρου. Μια νοερή απόδραση και τίποτα άλλο.

Από την άλλη όμως, αν και όνειρο θερινής νυκτός, τίποτα δεν μας σταματά από το να το δουλεύουμε στο πίσω μέρος του μυαλό μας. Σιγά σιγά, καθώς ο χρόνος περνά κτίζουμε πάνω του, το γεμίζουμε με λεπτομέρειες, το προσαρμόζουμε στα δεδομένα που έχουμε κάθε φορά.

Κόντρα στους κανόνες εργασίες και τα επαγγελματικά πρέπει, η δουλειά των ονείρων μας πάει καλά. Δεν πα' να πουλάς ψυγεία στους Εσκιμώους, εφόσον είναι στη σφαίρα του φαντασιακού, η δουλειά πάει ρολόι. Και ακριβώς αυτή είναι η μαγεία της. Γιατί ξέρεις, πως αν βάλεις μπρος την ιδέα σου θα φαλιρίσεις. Ενώ, ώσπου είναι ένα σχέδιο, μια ιδέα όλα πάνε καλά.

Το όνειρο το δικό μου, όπως είπα στην προηγούμενη μου ανάρτηση είναι ένα μπαράκι στην Κούβα. Θα το κάμω με σεβασμό στο περιβάλλον και την κουλτούρα της χώρας. Θα κυκλοφορούμε προσωπικό και πελάτες με σαγιονάρες, μαγιό και άμμο στα μαλλιά.. Θα παίζει ωραία μουσική, εννοείται ρέγκε και Buena Vista Social Club. Θα έχει και αιώρες να ξαπλώνει όποιος θέλει. Ενδεχομένως, να έχει και τσιμπήματα, αλλά σε αυτό που θα δώσω σημασία θα είναι τα κοκτέιλ. Απευθείας από το εργοστάσιο της Havana Club θα έρχεται το ρούμι. Το βράδυ, θα αλλάζει χαρακτήρα. Θα χαμηλώνουν τα φώτα και η μουσική θα γίνεται πιο ερωτική. Θα χορεύουν οι πελάτες με τις ώρες και θα περνούμε όλοι θαύμα.

Σκέφτηκα, λοιπόν, να φτιάξουμε την ειδυλλιακή, φανταστική, ονειρεμένη πόλη των bloggers. Ήδη έχουμε ένα βιβλιοπωλείο και ένα μπιτσόμπαρο, βάλτε κάτω τα όνειρά σας, να δημιουργήσουμε μια πόλη. Δεν πειράζει αν υπάρχουν παρόμοιες ιδέες. Στην πόλη των μπλόγκερς το χρήμα ρέει άφθονο, όλοι θα έχουμε δουλειές και θα περνούμε φανταστικά.

Η τελετουργία της απόλυσης

Η όλη τελετουργία πάει κάπως έτσι. Μέχρι πρόσφατα εξαιρούνταν οι τράπεζες και το δημόσιο, αλλά πάνε μάλλον οι εποχές όπου ο Χατζηκωστής κατέβαζε ρολά, γιατί έγιναν απολύσεις. Ο Χατζηπέτρου (τι στο καλό το Χατζή έχει πέραση στις συντεχνίες) προς το παρόν μπορεί να το κάνει, αλλά για να μην τον κράξουν προτιμά τις στάσεις…

Τέσπα. Σε μια δουλειά δεν πάνε καλά τα πράγματα. Θα μου πεις τώρα και σε ποια πάνε καλά, εδώ άκουσα μπούκικα και καμπαρέ που κινδυνεύουν με λουκέτο. Τα πράγματα δεν πάνε καλά. Το πρώτο πράγμα που κάνουν οι διευθυντές και τα ανώτερα στελέχη είναι να κατεβάσουν μούτρα.

Μούτρα και πολλά νεύρα, λες και τους έβρισες τη μάνα (τη δική τους όχι εμένα). Μπαίνουν μέσα στο γραφείο αντί για καλημέρα γρυλλίζουν. Πας να τους μιλήσεις και σε αποπαίρνουν. Δείχνουν σκεφτικοί, είναι μονίμως θυμωμένοι.

Αρχίζουν οι ψίθυροι, στη συνέχεια. Ο καθένας λέει το μακρύ και το κοντό του. Θα γίνουν απολύσεις, θα γίνουν μειώσεις, έπεσε ο τζίρος, κινδυνεύουμε.

Στη συνέχεια τα νεύρα των ανωτέρων μεγαλώνουν και μεταδίδονται παντού. Πλέον, είναι όλοι θυμωμένοι, εκνευρισμένοι, θιγμένοι. Στην τσιτα. Λες και όλο το γραφείο θα δει περίοδο. Οι περισσότεροι δεν μιλούν και είναι με τα ακουστικά στα αυτιά για να μην ακούνε ο ένας τον άλλο.

Η κατάσταση αυτή συντηρείται από μερικές βδομάδες ως μερικούς μήνες. Στο μεταξύ, ο γκράντε μάστρος, συνήθως ο CEO ή ο ιδιοκτήτης προβαίνει σε ορισμένες κινήσεις. Αγοράζει ένα ακριβό πίνακα για το γραφείο του, μιλά για επενδύσεις, βλέπει στελέχη από άλλες εταιρείες. Περνά η σκέψη από το μυαλό των εργαζομένων ότι μπορεί και να πηγαίνουν καλά τα πράγματα. Ότι τη γλυτώσαμε την κρίση.

Και τότε ένα πρωί φτάνει ένα email. Ο γκράντε μάστρος καλεί όλους στο γραφείο του. Μιλά ήρεμα και αποφασιστικά. Εξηγεί πως η κρίση μας γάμησε όλους και πως δεν πηγαίνουν καθόλου καλά τα πράγματα. Ο τζίρος έπεσε, δουλειά δεν υπάρχει, τα έσοδα είναι λίγα. Κινδυνεύει να μην έχει κέρδη και αν συνεχιστεί η κατάσταση ίσως και να έχει ζημιές.

Πρέπει να μαζευτούν τα έξοδα με κάθε μέσο. Τυπώνετε μόνο τα απαραίτητα, μην ανάβετε τον κλιματισμό, δεν χρειάζεστε φώτα για να δουλέψετε. Να κάθεστε περισσότερες ώρες στο γραφείο. Κομμένο το νερό και οι καφέδες. Κόψτε τα τηλέφωνα από το γραφείο, έχετε κινητά χρησιμοποιείστε τα. Μην πηγαίνετε τουαλέτα συχνά, μειώστε τις ποσότητες κωλόχαρτου. Δουλέψετε. Θα τα καταφέρουμε να γλυτώσουμε τις απολύσεις.

Περνά λίγος καιρός. Η δουλειά όλο και περισσότερη, το άγχος όλο και μεγαλύτερο. Αλλά σιωπή, καμιά διαμαρτυρία. Τουλάχιστον υπάρχει δουλειά. Τουλάχιστον πληρώνονται οι δόσεις και απομένουν όσα απομένουν για σχολεία, σουπερμάρκετ, ιδιαίτερα.

Μια καλή ημέρα, γίνεται γνωστό ότι ο CEO θα πάει πολυήμερες διακοπές στη γαλλική Πολυνησία. Έχει ανάγκη από ξεκούραση. Οι εργαζόμενοι κοιτούν ο ένας τον άλλο χωρίς να τους νοιάζει, σάμπως και θα τους πάρει μαζί του;

Αλλά προτού κάμει το ηλεκτρονικό, εννοείται check in, στέλλει και ένα email. Όχι δεν τους λέει πόσο θα τους πεθυμήσει και δεν τους ρωτά τι δώρα να τους φέρει. Απλά ανακοινώνει πως τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά, πως οι περικοπές που έγιναν δεν πέτυχαν και πως είναι καιρός για απολύσεις. Έτσι ευχαριστεί καμπόσους για όσα πρόσφεραν στην εταιρεία και τους παρακαλεί να περάσουν από το λογιστήριο.

Κλείνει τη βαλίτσα και προχωρεί προς τα duty free.

Της εποχής

Ξεπέρασα εαυτόν σήμερα. Έφερα στη δουλειά παστά σύκα. Σχεδόν έλειψε το κουτί. Να χαμε και κανένα ποτηράκι ζιβανία να το συνδυάζαμε ωραία θα ήταν. Θα κυλούσαν και πιο χαρούμενα οι ώρες. 

Και πιο εποικοδομητικά. Οι αρχαίοι Πέρσες, διάβασα κάπου, όταν είχαν να πάρουν σοβαρή απόφαση, έπιναν και σκέφτονταν τι έπρεπε να κάνουν. Μετά σκέφτονταν και νηφάλιοι και σύγκριναν τις δύο αποφάσεις.

Τα σύκα ήταν πολλά ωραία. Με την πρώτη ευκαιρία θα φέρω και δαμάσκηνα. Πέρσι δεν θυμάμαι που τα ξετρύπωσα, βρήκα παστά κεράσια. Όνειρο. Μειονέκτημα τα κουκούτσια. Έπεσε πολύ φτου. Φτου ο ένας, φτου ο άλλος. Φτου και βγαίνω.

Προσπαθώ να θυμηθώ το πιο ακραίο που φέραμε στη δουλειά να φάμε. Γενικά, είμαστε κοιλιόδουλο γραφείο. Μάλλον όχι. Οι μισοί συναγωνιζόμαστε τον Κοτσιάτη (κοινώς τρώμε τα πάντα) και οι άλλοι μισοί τη βγάζουν με καρότα και μήλα. Νομίζω το πιο ακραίο πρέπει να είναι ο ανανάς που τον φέραμε σωστό και τον κόψαμε στο γραφείο μου. Ακόμη πρέπει να στάζουν τα ζουμιά.

Τα ξηρά φρούτα, πάντως, είναι καλή επιλογή. Και σε χορταίνουν και νόστιμα είναι. Δεν συναγωνίζονται όμως με τα φρέσκα φρούτα. Από την άλλη όμως τα χειμωνιάτικα τα φρούτα δεν συναγωνίζονται με τα καλοκαιρινά. Κεράσια, φράουλες (μην ακούω αηδίες ότι φράουλες βρίσκω και τώρα, αυτές δεν είναι φράουλες, είναι κάτι κόκκινα πράγματα σε σχήμα φράουλας και με γεύση γρασίδι), δαμάσκηνα, ροδάκινα, καρπούζι, πεπόνι… Χορός χρωμάτων, γεύσεων και αρωμάτων.

Πράγμα που οδηγεί στο ερώτημα πόσο ηλίθιοι πρέπει να είμαστε που τα σκατέψαμε έτσι τα πράγματα και αντί να χαιρόμαστε κάθε φρούτο και λαχανικό στην εποχή του, τα έχουμε ολόχρονα; Υπάρχει λόγος να αγοράζουμε κεράσια το χειμώνα και μάλιστα 10 ευρώ το κιλό; Αφού η γεύση τους δεν θυμίζει κεράσια. Με τις ντομάτες ακόμη χειρότερα τα πράγματα. Τις βλέπεις κόκκινες, όμορφες και τίποτα στη γεύση τους δεν είναι ντομάτα.

Προσωπικά αποφεύγω οτιδήποτε δεν είναι στην εποχή του. Εκτός από τον ανανά, που ποτέ δεν κατάλαβα πότε είναι η εποχή να τον τρώμε. Και οι πατάτες επίσης, δεν έχω ιδέα αλλά δεν τρώω πατάτες έτσι δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα.

Τίγκα στο σκατό

Κάθομαι στον καναπέ και περιμένω. Περιμένω να δω ποια από τις δυο θα γεμίσει πρώτη το βρακί της. Έχω δύο κόρες με διάρροια.. Σιγά που θα τη γλύτωνα.

Προς το παρόν βλέπουμε τα μαλλιά κουβάρια (again). Μετά θα ζωγραφίσουν, θα κάνουν κολλητική, θα ζητήσουν μπισκοτάκια θα τους πω όχι και στο ενδιάμεσο θα πάνε τουαλέτα. Στην καλύτερη των περιπτώσεων. Το χειρότερο σενάριο και πιο πιθανόν να πραγματοποιηθεί θα χέσουν πάνω τους και εγώ θα καθαρίσω. Το τι σκατό πέρασε από το χέρι μου χτες δεν περιγράφεται.

Αναγκαστικά ζήτησα άδεια από τη δουλειά. Στο ανδροκρατούμενο περιβάλλον που είμαι δεν ήταν και ό,τι καλύτερο ή πιο εύκολο. Τι τραβάμε και εμείς οι εργαζόμενες –αγωνιζόμενες να συνδυάσουμε οικογένεια, καριέρα, προσωπική ζωή γυναίκες. Πώς να καταλάβει ο κατά τα άλλα υπέροχος διευθυντής μου, που δεν χρειάστηκε ποτέ να λείψει ώρα από τη δουλειά για να πάρει τα μωρά του γιατρό, επειδή τα παίρνει η γυναίκα του, να καταλάβει την απόγνωση που περνώ, όταν συμβαίνει να μην έχω που να αφήσω τα μωρά;

Και να σκεφτείς, πως όταν εγώ είμαι άρρωστη συνήθως είμαι στο γραφείο. Με τα φάρμακα, με το θολό το βλέμμα, με το ασήκωτο κεφάλι. Θέλω να πω είμαι μια πολύ καλή εργαζόμενη. Δίνω τα πάντα για τη δουλειά γιατί είναι τόσο δύσκολο να έχω την κατανόηση που ζητώ;

Πραγματικά διερωτώμαι είναι και στις άλλες χώρες το ίδιο δύσκολο; Τι κάνουν οι Γερμανίδες, οι Σουηδέζες μάνες όταν αρρωστούν τα μωρά τους;

Και κάπου εδώ εγκαταλείπω γιατί έπεσε το πρώτο σκατό που λέγαμε.

Παρασκευής δρώμενα

Τα γνωστά. Καμπόση δουλειά αλλά είναι Παρασκευή και ο νους μου χάσκει αντί να δουλεύει συγκεντρωμένα και νούσιμα να τελειώνω να πάω σπίτι στα κοπελούθκια μου.

Μπήκα στο ebay και ψάχνω χειμωνιάτικες μπότες για τα μωρά, ναι μιλούμε για το χειμώνα που θα έρθει σε 3 μήνες. Έχω κάτι επιλογές, αλλά παίζει μέχρι να τις χρειαστούν να τους είναι μικρές αν τις αγοράσω από τώρα. Υπάρχει κανένα site που να παραγγείλω ρούχα για τα μικρουλάκια μου, όπως είναι για τους μεγάλους το Asos ή το Boohoo;

Έπίσης έστειλα στην κολλητή μου ένα τραγούδι, μάλλον θα τις έχω μπλοκάρει το email, παράγγειλα σάντουιτς, σκέφτομαι να πάρω και μαχαλεπί. Μια twix ίσως... Αλλά η ώρα δεν περνά και διάθεση για δουλειά γιοκ. Και είναι άσχημο να δουλεύεις χωρίς καλή διάθεση.

Θέλω να δω τους Τρεις Σωματοφύλακες, την ταινία του ΄93. Def αν διαβάσεις αυτό το post σε παρακαλώ κατέβαστε τη. And all for oneeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee.

Ευχαριστίες ξανά προς τον husband για το iPod. Δεν θα τα έβγαζα πέρα χωρίς μουσική.

Σκέφτομαι ότι θα ήθελα να γίνω DJ σε γάμους.

Θέλω να πάω ταξίδι. Ευρωπαϊκός προορισμός. Κάπου χειμωνιάτικα. Θα κάμω search για Βιέννη τα χριστούγεννα. Εννοείται ότι δεν θα πάω, αλλά με μια ελπίδα ζει το πλάσμα.

Οι υπόλοιποι πως τα βγάζετε πέρα;

Δυσδιάκριτα όρια

Η κολλητή μου, ήρθε με ένα προβληματισμό. Έφυγε με πονοκέφαλο, γιατί η μεγάλη μου η κόρη ήθελε να την κτενίσει. Της είπα να αρνηθεί, αλλά δεν της χαλά χατίρι. Και έτσι αφέθηκε στα χέρια ενός τετράχρονου για κτένισμα. Τα ήθελε και τα έπαθε.

Ο προβληματισμός δεν ήταν στα της κόμμωσης. Πριν κάτι μέρες στη δουλειά έβαλε μια πολύ ωραία μπλούζα. Όχι τόσο αποκαλυπτική, αλλά της τόνιζε το στήθος.

Με τον υπεύθυνο της ομάδας της τα πάνε πολύ καλά σε επαγγελματικό επίπεδο. Την εμπιστεύεται και της δίνει πρωτοβουλίες, ξέρει ότι θα βγάλει πολύ καλή δουλειά. Σε προσωπικό επίπεδο, έχουν τις τυπικές καλές σχέσεις δύο συναδέλφων.

Βλέποντας την με την ωραία μπλούζα που λέγαμε, της χαμογέλασε και της είπε ότι είναι πολύ ωραία μπλούζα. Αμέσως διόρθωσε και της είπε ότι ωραίο είναι το στήθος της παρά η μπλούζα. Εκείνη χαμογέλασε, του απάντησε ότι είναι ένα περίεργο κομπλιμέντο και συνέχισε τη δουλειά της.

Η φιλοφρόνηση δεν τη χάλασε καθόλου, ούτε παρεξήγησε τον υπεύθυνο, ούτε το πήρε ως sexual harassment (μετάφραση πλιζ). Αντίθετα, της ψιλοάρεσε γιατί δεν ντύνεται για να προκαλεί, είναι αρκετά απλή στην εργασία της. Ανέβηκε η αυτοπεποίθησή της, όπως μου σχολίασε και γενικά της έφτιαξε την ημέρα.

Ώσπου, συμπωματικά, την ίδια μέρα τέλειωσε ένα πολύ σημαντικό project για το οποίο της βγήκε ο κώλος για να γίνει. Λέξη ο υπεύθυνος. Ούτε ένα μπράβο, ούτε τίποτε. Τίποτα για την καλή δουλειά που έκαμε, τις ώρες και τον κόπο που κατέβαλε για να ολοκληρωθεί.

Τότε ήταν που άρχισε να θυμώνει και της κακοφάνηκε. Για την εμφάνισή της βρήκε κάτι να της πει, αλλά όχι για τη δουλειά της; Και εκεί που στην αρχή της άρεσε το κομπλιμέντο, άρχισε να το βρίσκει ενοχλητικό. Ενδεχομένως αν της έλεγε κάτι για τη δουλειά που έκανε, να συνέχιζε να την ευχαριστεί το κομπλιμέντο, που προηγήθηκε.

Με ρώτησε να είχε δίκαιο να θυμώνει εκ των υστέρων και αν ήταν υποκρίτρια που στην αρχή της άρεσε. Της απάντησα πως ξέρω κάποιους, που έχουν άποψη για πολλά θέματα και πως θα θέσω το θέμα ενώπιόν τους. Here you are. Ας συζητήσουμε το θέμα.

Το post της αυτογνωσίας και της μιζέριας

Ό,τι παθαίνει ο άνθρωπος εν που την τζεφαλή του μας έλεγε πάντα ο παππούς μου. Στα χρόνια που πέρασαν από τότε που άκουσα για πρώτη φορά την παροιμία, δεν πέρασε στιγμή που να μην την επιβεβαιώσω.

Τις τελευταίες μέρες έπεσε πολύ δουλειά. Τα έχω παίξει και έχω κουραστεί. Επειδή δεν προλαβαίνω να τελειώσω στην ώρα μου, παίρνω δουλειά σπίτι. Προσπαθώ να μην κλέβω από το χρόνο των μωρών. Δεν τα καταφέρνω πάντα. Μόλις πέσουν για ύπνο, το λάπτοπ παίρνει μπρος.

Δεν έχω παράπονο. Ο Μοτορτζής με βοηθά και δείχνει κατανόηση που έγινα ένα με το λαπτοπ. Όχι, ότι του αρέσει κιόλας που τον ψιλοπαραμελώ, αλλά αναγνωρίζει ότι μπόρα είναι θα περάσει. Μέχρι την επόμενη βέβαια. Και ο Defiance δείχνει κατανόηση που τον παίρνω τριφτό.

Η κούραση είναι κούραση. Κλείνω 15ωρα να κάνω πράγματα, να οργανώνω, να δουλεύω, να είμαι με τα μωρά, να είμαι με τον husband.Πέρασα και από άγριο κρυολόγημα. Τις κολλητές τις έχω παραμελήσει. Ευτυχώς ή δυστυχώς και αυτές πνίγονται τούτες τις ημέρες. Η μια από την Ολλανδία προσπαθεί να σώσει την εταιρεία, η ώρα 10 πήγε σπίτι της ψες. Η άλλη διάβαζε για κάτι εξετάσεις που δίνει, η τρίτη διεκπεραίωνε καθήκοντα άσχετα, μα εντελώς άσχετα με τη δουλειά της, επειδή έτσι έπρεπε. Η πολύτεκνη αρρώστησε, αρρώστησαν επίσης και τα παιδιά της. Μύλος η κατάσταση.

Ακούγομαι μίζερη το ξέρω, αλλά ευτυχώς δεν νιώθω έτσι, ή δεν νιώθω τόσο έτσι. Συνήθως δεν είμαι υπέρ της μουρμούρας και της γκρίνιας. Αυτό το post όμως είναι γκρινιάρικο.

Θα μπορούσα να ζητήσω βοήθεια ή να δώσω κάποια κομμάτια της δουλειάς σε άλλους. Δεν το κάνω. Είμαι συγκεντρωτική, είμαι ιδιότροπη στην εργασία μου και θέλω να έχω το τέλειο αποτέλεσμα. Προτιμώ να παιδεύομαι όπως παιδεύομαι παρά να μην έχω το αποτέλεσμα που θέλω. Ενδεχομένως να είμαι μαζοχίστρια.

Για αυτό και δεν θα ήθελα ποτέ να πάρω προαγωγή. Αύξηση ναι, είναι πολύ, πολύ ευπρόσδεκτη. Αλλά προαγωγή και να βρεθώ να οργανώνω, να επιβλέπω και να συνδιαλέγομαι με άλλους, ευχαριστώ δεν θα πάρω. Δεν αντέχω την ασχετοσύνη, τη βλακεία, την τεμπελιά. Δεν μπορώ να λες του άλλου κάνε κάτι και αυτός να μου φέρνει αντιρρήσεις και στο τέλος να κάνει κάτι άλλο. Ενδεχομένως να είμαι εγωίστρια.

Job hunting

Μιλούσα χθες το βράδυ με την κόρη της γειτόνισσας. Την ξέρω από πριν γεννηθεί ένα πράμα. Τελειώνει το Πολιτικό της Νομικής και προβληματίζεται. Πιάσαμε την κουβέντα μου έλεγε τους προβληματισμούς της, οι οποίοι απέχουν χιλιόμετρα ο ένας από τον άλλο.

Δεν ξέρει τι να κάνει. Στις προοπτικές της θεωρητικά ανήκουν τα πάντα και πρακτικά δεν έχει τίποτα. Είναι δύσκολη εποχή της, είπα, πρέπει να δεις προσεκτικά τι θα κάνεις. Επέμενε. Αν ήσουν στη θέση μου τι θα έκανες; Και της έδωσα τη μοναδική ειλικρινή απάντηση που μου στριφογύριζε ώρα στο νου. Αγαπημένη μου, ειλικρινά, χαίρομαι αφάνταστα που δεν είμαι στη θέση σου.

Και το εννοώ. Έχω ακόμη όρεξη για τη δουλειά μου. Αγαπώ αυτό που κάνω και προσπαθώ να γίνομαι όσο το δυνατόν καλύτερη. Αλλά το να αρχίζω τώρα από την αρχή, μου φαίνεται εφιάλτης. Ειδικά τώρα που οι περισσότερες πόρτες είναι κλειστές. Πολλοί χάνουν τη δουλειά τους, οι υπόλοιποι χάνουν από τα κεκτημένα τους. Ήταν που ήταν άσχημο να ξεκινάς από τα χαμηλά, τώρα έγινε ακόμη χειρότερο.

Θυμάμαι, στην πρώτη μου δουλειά πόσο ενθουσιασμό είχα. Δούλευα απίστευτες ώρες, με πολύ κέφι και όρεξη. Παρασκευές άφηνα το γραφείο χαράματα, τέσσερις πέντε το πρωί. Μια Παρασκευή, δηλαδή τι Παρασκευή Σάββατο ξημέρωσε την ώρα που έφευγα, στην όπισθεν χτύπησα από τη νύστα μου μια ελιά. Δεν είχα κουράγιο να δω τι ζημιά έκανα.

Τελειώνοντας το πανεπιστήμιο, ξέραμε ότι είχαμε προοπτικές. Τι υπέροχο πράγμα να έχεις προοπτικές. Σκεφτόμουν ότι μπορώ να κάνω τα πάντα, ήταν ένα συναίσθημα που δύσκολα μπορώ να το περιγράψω, αλλά το είχαμε λίγο πολύ όλοι. Κάτι που δεν βλέπω να έχουν τα σημερινά παιδιά, που βρίσκονται στο στάδιο εξεύρεσης εργασίας.

Και πώς να έχουν κέφι, άλλωστε, όταν ξεκινούν ξέροντας ότι θα τα εκμεταλλευτούν, ότι θα δουλεύουν πολλές ώρες με κάκιστους μισθούς, ότι οποιαδήποτε ώρα μπορούν να πάρουν πόδι, ότι θα βλέπουν άλλους λιγότερο προσοντούχους να ανεβαίνουν και να παίρνουν τις προαγωγές. Και για αυτό έδωσα στην κοπελιά τη συμβουλή που θα έδινα και σε μένα. Μάθε ξένες γλώσσες και να είσαι έτοιμη να δουλέψεις οπουδήποτε.

Άστε με να φάω

Άρχισα να θυμώνω με το θέμα. Ο Θεός με προίκισε με ένα πολύ καλό μεταβολισμό. Ας είναι καλά τα γονίδια της οικογένειας από τη μεριά της μάνας μου. Στην πλειοψηφία τους τρώνε καλά, τρώνε γλυκά, κάνουν παραβάσεις, αλλά βάρος δεν βάζουν.

Και εγώ ακολουθώ την οικογενειακή παράδοση. Το πρωί θα φάω το σάντουιτς ή κάτι ανάλογο, μετά θα φάω φρούτο, μετά θα τσιμπίσω κανένα κουλουράκι. Το μεσημέρι οπωσδήποτε φαί, συνήθως πεντανόστιμο απότ α χεράκια της πεθεράς μου, μετά γλυκό ή παγωτό, μετά κανένα φρούτο. Ε δεν θα έρθει και η στιγμή της σοκολάτας σε κάποια φάση; Το βράδυ είμαι πιο free. Τουτέστιν τρώω ό,τι μου έρθει από δημητριακά και σάντουιτς μέχρι σουβλάκια και κλέφτικο.

Στη δουλειά τώρα μοιράζομαι τα υπάρχοντα μου. Οι συνάδελφοι μου ξέρουν πως οποιαδήποτε στιγμή νιώσουν πείνα, μπορούν να καταφύγουν στις προμήθειές μου. Μερικοί τάχα μου προσέχουν τη διατροφή τους (το πρωί κουλουράκια μαύρα, το μεσημέρι γύρο με από όλα). Μερικοί έχουν κοιλίτσα και παραπανίσια κιλά. Είναι και μερικοί που έχουν προβλήματα υγείας, βλέπετε κλειστές αρτηρίες και ψηλή ζάχαρη.

Εγώ δεν έχω τίποτε από αυτά. Στο μέλλον μπορεί, προς το παρόν αναλύσεις καλές. Να μην με δουν όμως να ανοίξω το στόμα μου. Πάλι τρως; Γουρούνα θα γίνεις. Σκέψου την υγεία σου. Σταμάτα να τρως. Δεν έφαγες πριν από λίγο; Αυτά στην πρώτη μπουκιά που πάω να βάλω.

Φυσικά δεν με πτοούν και συνεχίζω ακάθεκτη. Δεν είμαι από τα άτομα που ζουν για να τρώνε, αλλά πιστεύω πως το φαγητό είναι από τις μικρές απολαύσεις της ζωής. Για αυτό και θυμώνω. Έκανα ποτέ εγώ παρέμβαση στο πιάτο των άλλων; (οι κόρες παρακαλώ να μην απαντήσουν). Τι στο καλό τους έχω πάνω από το κεφάλι μου, να καραδοκούν; Λίγη ησυχία, ζητώ, σας παρακαλώ. Θέλω να φάω με την ησυχία μου.

Άγχος δουλειάς vs άγχος σπίτι

Θεωρητική ερώτηση. Αν έπρεπε να διαλέξετε, τι θα προτιμούσατε ένα απαιτητικό και αγχωτικό σύζυγο ή ένα απαιτητικό και αγχωτικό αφεντικό;

Βάζεις τα πράγματα στη ζυγαριά. Τον ή την σύζυγο τον βλέπω τόσες ώρες. Στη δουλειά είμαι τόσες ώρες. Και αναλόγως διαλέγεις. Αν είσαι σπίτι από το μεσημέρι, το ίδιο και το έταιρον ήμισι, σε συμφέρει να προτιμήσεις το δύστροπο αφεντικό. Αν από την άλλη νυχτώνει για να δεις το σπίτι σου, ε διάλεξε το δύσκολο σύζυγο.

Εγώ προτιμώ το δύστροπο αφεντικό για πολλούς λόγους. Γιατί στο αφεντικό μπορώ άνετα να βάλω τις φωνές, να στήσουμε καυγά χωρίς να ανησυχώ για τις συνέπειες. Όχι ότι δεν παίζει καμιά απόλυση, αλλά νομίζω με αγαπά για να με διώξει και επιπλέον κάνω καλά τη δουλειά μου. Στο σπίτι όμως είναι ανεπίτρεπτοι και απαγορευμένοι οι καυγάδες. Είναι το περιβάλλον των μωρών και δεν τους το χαλούμε με τίποτε.

Σύμφωνα με έρευνα, το άγχος που μεταδίδουν οι σύζυγοι στο σπίτι είναι πιο βαρύ από το άγχος που επιβάλλουν οι εργοδότες στη δουλειά. Ένας απαιτητικός και γκρινιάρης σύζυγος (όπως και μια απαιτητική και γκρινιάρα σύζυγος) πιθανόν είναι να δημιουργήσει περισσότερο στρες απ΄ ό,τι οι προϊστάμενοι και οι διευθυντές. Σύμφωνα με τον καθηγητή της Ψυχολογίας στο βρετανικό Πανεπιστήμιο του Λάνκαστερ Κάρι Κούπερ, σχεδόν 6 στους 10 εργαζομένους, ανεξαρτήτως φύλου, ζουν στρεσογόνες καταστάσεις μέσα στο σπίτι τους εξαιτίας των συζύγων τους.

Μια σχέση είναι από μόνη της ένας καθημερινός αγώνας για να πετύχει. Οι άνθρωποι, είπε ο καθηγητής Κούπερ, κουβαλούν στο σπίτι τους, όλα τα προβλήματα που προκύπτουν καθημερινά στο χώρο εργασίας τους, φορτίζοντας ακόμη περισσότερο το οικιακό κλίμα. Αυτό το συνεχές παλαντζάρισμα υποχρεώσεων ανάμεσα σε προσωπική ζωή και εργασία είναι τόσο επώδυνο ψυχολογικά για τις γυναίκες, ώστε συχνά αποτελεί παράγοντα που οδηγεί στην παχυσαρκία. Σε ποσοστό 50% οι γυναίκες που συμμετείχαν στην έρευνα ομολογούν πως η αυξομείωση του σωματικού τους βάρους αποτελεί προτεραιότητα σημαντικότερη από τον ίδιο τους τον μισθό.

Και τώρα που θέσαμε όλα τα δεδομένα, επιστρέφουμε στο αρχικό ερώτημα. Δύσκολο σύντροφο ή δύσκολο αφεντικό;

Θα σου φύγω στο 'χα πειιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι

Είναι η απόλυτη φαντασίωσή μου. Απόγευμα και ενώ θα έχω τελειώσει τα της ημέρας. Όλα κι όλα είμαι τυπική και δεν θα φορτώσω τα δικά μου σε άλλους. Θα σηκωθώ, θα μαζέψω τα κουλούρακια, τις σοκολάτες, τα παξιμαδάκια, τους καφέδες που έχω στα συρτάρια μου. Θα έχω κάνει delete όλα τα προσωπικά από τον υπολογιστή.

Θα φορώ ψιλοτάκουνα και ένα αεράτο, sexy φόρεμα. Θα μπω στο γραφείο του διευθυντή μου. Χωρίς να του πω τίποτε θα του δώσω ένα usb και θα αποχωρήσω. Θα μείνει να με κοιτά χωρίς να καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Θα πιάσει το usb θα το βάλει στον υπολογιστή του και θα βρει ένα μουσικό αρχείο. Όταν αρχίσει να παίζει θα ακούσει:
Θα σου φύγω στο χα πειιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι
Θα σου φύγω και γέλαγες εσύυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ

Την επόμενη μέρα, μάταια θα με περιμένει να φανώ. Η θέση μου θα είναι άδεια και κατά τις 11 θα πέσει μια μικροπείνα στο γραφείο, αφού εγώ συνήθως φροντίσω να αναζωογονηθούμε χλαπακιάζοντας θερμίδες. Όταν θα με πάρουν τηλέφωνο να μάθουν τι συμβαίνει, δεν θα το απαντήσω. Και θα τους στείλω μια φωτογραφία μου από την παραλία. Άσπρη άμμος, γαλαζοπράσινα νερά και στο βάθος εγώ κάτω από μια φοινικιά να πίνω mojito. Πάρα δίπλα ο Μοτορτζής να κάνει καταδύσεις και οι κόρες να παίζουν με τα κουβαδάκια τους.

Όλο αυτό το σκηνικό θα έμενε στη σφαίρα της φαντασίας αν σήμερα δεν μου ερχόταν ένα μήνυμα στο κινητό ότι κέρδισα από τη Nokia Βρετανίας μισό εκατομμύριο στερλίνες… Είμαι μια μισο-εκατομμυριούχα blogger, στα χαρτιά τουλάχιστον, γιατί φυσικά ήταν spam sms.

Εννοείται ότι δεν πίστεψα ούτε δευτερόλεπτο ό,τι διάβασα. Αλλά κάτι μέσα μου ήθελε να είναι αλήθεια. Ποιος εξάλλου δεν θα ήθελε καμπόσα χρήματα που θα έκαναν τη ζωή του πιο εύκολη και πιο ευχάριστη;

Το περίεργο είναι που ποτέ δεν σκέφτηκα να παρατήσω τη δουλειά μου. Ακόμη και να κερδίσω το λαχείο, θέλω να συνεχίσω να δουλεύω. Λιγότερες ώρες μεν, αλλά θέλω να έρχομαι γραφείο.

Και όμως μόλις είδα το μήνυμα στο κινητό, αμέσως άρχισε να δουλεύει ο μηχανισμός της φαντασίσωσης με μουσική παραίτηση. Παίζει να είμαι κουρασμένη. Παίζει να έχω ανάγκη ένα διάλλειμα. Παίζει απλά να θέλω να τη σπάσω στο διευθυντή.

Μάστρε να πάω σπίτι;

Η δουλειά που κάνω είναι συγκεκριμένη και ξεκάθαρη. Ας πούμε ότι βάφω τοίχους. Αν στο τέλος της ημέρας δεν τον βάψω τον τοίχο ή αν αφήσω μια γωνιά του άβαφη ο μάστρος θα το πάρει είδηση. Επίσης αν δεν τον βάψω καλά, πάλι θα το πάρει είδηση. Και να θέλω δεν υπάρχει τρόπος να κρυφτώ.

Τώρα, ας πούμε ότι θα είχα τη δυνατότητα να πάρω σπίτι μου τον τοίχο να τον βάψω. Έρχεται το τέλος της ημέρας, εγώ έχω τον τοίχο βαμμένο και μάλιστα πολύ καλά. Θα έκανε διαφορά στο μάστρο αν τον έβαψα σπίτι ή από το γραφείο; Θεωρητικά όχι. Αλλά έλα που κάνει.

Έχω τη δυνατότητα να μπορώ να δουλεύω από το σπίτι. Δεν το κάνω συχνά, πέραν του ότι με δύο κόρες υπάρχει μια σχετική δυσκολία, το κυριότερο όμως είναι το κλίμα που δημιουργείται στη δουλειά. Εξηγώ ότι θα δουλέψω από το σπίτι και με κοιτούν, λες και είπα ότι θα πάω στον Πρωταρά να απλώνω στην παραλία και να πίνω μοχίτο.

Αν ήμουν εργοδότης θα πετούσα τα σκουφιά μου να δουλεύουν οι υπάλληλοι μου από το σπίτι τους. Λιγότεροι υπάλληλοι στη δουλειά σημαίνει, λιγότερη συμφόρηση στο ιντερνετ, λιγότερα computer χαλασμένα, λιγότεροι τεχνικοί, μικρότερη κατανάλωση ρεύματος, πιο περιορισμένες απαιτήσεις, μικρότερη κατανάλωση νερού και πάει λέγοντας. Λιγότεροι υπάλληλοι στη δουλειά σημαίνει περισσότερο κέρδος, απλά τα πράγματα.

Αν ένας υπάλληλος την βρίσκει να δουλεύει από το σπίτι, γιατί να του το χαλούν; Ενδεχομένως να είναι και πιο αποδοτικός και να βγάζει και καλύτερη δουλειά. Αν στο τέλος της ημέρας, βάψω τον τοίχο όπως ακριβώς ο μάστρος θέλει, γιατί δημιουργεί πρόβλημα στο που έχει βαφτεί ο τοίχος; Αν υποψιάζεσαι κύριε μάστρε ότι με το να τους έχεις σπίτι τους, δουλεύουν λιγότερο, φόρτωσε τους περισσότερη δουλειά. Θα δεχτούν να την κάνουν. Έτσι θα έχεις όλα τα οφέλη εσύ.

Εμένα μου αρέσει να έρχομαι στο γραφείο. Πέρα του ότι είναι και μια απόδραση από το σπίτι, η ατμόσφαιρα στο γραφείο είναι καλή, οι συνάδελφοι έχουν πλάκα, μην πω ότι έχουμε και ωραία θέα. Αλλά μια στο τόσο χρειάζεται να δουλέψω από το σπίτι. Και θέλω να το κάνω (γιατί το κάνω) χωρίς να μου κρατούν μούτρα. Γκρρρρρ.

Κακκά πισσιά situation

Γιατί η ανέλιξη στη δουλειά βγάζει από αρκετούς ανθρώπους το χειρότερο τους εαυτό; Μυστήριο μεγάλο. Την περασμένη βδομάδα βρεθήκαμε με τη γυναικοπαρέα για ποτό. Το θέμα συζήτησης μετά τα μωρά, τα σπίτια, τα γκομενικά (οι ελεύθερες παρακαλώ) έπεσε στους συναδέλφους και τις προαγωγές τους.

Το παράπονο ήταν κοινό. Άτομα με τα οποία τα πήγαιναν σχετικά καλά, σχέσεις στο πλαίσιο το επαγγελματικό, μόλις ανέβηκαν το επόμενο σκαλί της ιεραρχίας, βγάζουν το χειρότερο τους εαυτό. Κακίες, υπονομεύσεις, πισώπλατα μαχαιρώματα.

Είμαι εκτός ενός τέτοιου τοπίου. Το έχω ξαναπεί είμαι η μόνη γυναίκα στην ομάδα και με προσέχουν. Όταν ήμουν έγκυος και έριχνα ύπνους πάνω στο γραφείο, μιλούσαν σιγά να μην με ξυπνήσουν, με σκέπαζαν για να μην κρυώνω. Βέβαια και εγώ στα όπα όπα τους έχω, μέσα στα γλυκά και τα μπισκότα. Όποιος δεν απέκτησε χοληστερίνη να μου το πει. Η φύση της δουλειάς μας είναι τέτοια που δεν επιτρέπει και πολλές ιεραρχίες. Έχουμε δυο απόλυτους μάστρους, και οι υπόλοιποι ξέρουμε πως δεν πρόκειται ποτέ να γίνουμε απόλυτοι. Και είμαστε όλοι ευχαριστημένοι.

Ίσως όταν υπάρχουν προαγωγές και θέσεις τα πράγματα να είναι διαφορετικά. Αλλά και πάλι δικαιολογείται να γίνεται το γραφείο πεδίο μάχης; Άτομο με το οποίο μέχρι πρότινος τα βρίσκατε στη δουλειά, τώρα που έγινε προϊστάμενος να θυμάται να έχει απαιτήσεις, να βρίζει, να γίνεται ένα παλιοαφεντικό;

Η μια μας έλεγε, για μια κοπέλα 23 χρονών που τώρα άρχισε να εργάζεται στο γραφείο. Η συγκεκριμένη νιώθει ότι έχει τις πλάτες της προϊσταμένης. Πηγαίνει στο γραφείο λες και διοικεί την Google, έχει ένα αέρα του στιλ αποφοίτησα το Harvard, και διατάσσει όπως δεν θα διάτασσε ποτέ ο Bill Gates. Τέτοιο θράσος. Προχτές, έδινε διαταγές σε ένα άνθρωπο, σχεδόν με τα τριπλάσια της χρόνια, να πάει να πλύνει τα ποτήρια για καφέ. Με αναίδεια, χωρίς κανένα σεβασμό.

Η άλλη της παρέας ανέφερε πόσο απάνθρωπη γίνονται τα πράγματα στο δικό της χώρο, από τότε που σιγά σιγά φεύγουν οι παλιοί και αναλαμβάνουν οι πιο νέοι. Η μόνη τους έννοια η ανέλιξή τους, με κάθε κόστος και κάθε μέσο. Η καθημερινότητα είναι ένας συνεχές πόλεμος. Στους διαδρόμους, μας έλεγε, πάμε τοίχο τοίχο, για να αποφύγουμε τα μαχαίρια που ρίχνονται…

Καταναγκαστικά έργα

Είναι ένα από τα λίγα μεσημέρια που κατάφερα να κοιμηθούν και οι δύο οι κόρες. Θα μπορούσα να πάω για καφέ, να δω μια ταινία στην τηλεόραση, να επισκεφτώ την κούμερα στη Λεμεσό, να βάψω τα νύχια μου (και τα 20), να φτιάξω carrot cake, να συγυρίσω τα ερμάρια. Ο κατάλογος μακρύς.

Έκατσα μπροστά από το computer και δουλεύω. Έλεος. Αλλά είπαμε μεγάλο project λίγος ο καιρός. Συγκέντρωση καμία, αφού άφησα ανοικτή και την τηλεόραση για να βλέπω το El Classico μισσιμου. Απορώ ποιος διεστραμμένος νους σκέφτηκε να παρομοιάσει ένα κυπριακό αγώνα με το Μπαρτσελόνα - Ρεάλ. Μεγάλη διαστροφή.

Σηκώστηκα τουλάχιστον 10 φορές από την ώρα που έκατσα. Καφές, τουαλέτα, να παίξω λίγο με το σκύλο, να δω αν κοιμούνται καλά τα μωρά λες και δεν θα τις άκουγα αν ξυπνούσαν. Νομίζω αν είχε πιάτα ο νεροχύτης (η χειρότερη μου δουλειά) θα τα έπλενα και αυτά προκειμένου να βρω αλλη μια δικαιολογία για να διακόψω. Μέχρι που ενδόμυχα παρακαλώ να ξυπνήσουν, τουλάχιστον να βρω αφορμή να τα παρατήσω.

Το ξέρω πως αν δεν προχωρήσω θα το βρω μπροστά μου. Αλλά είναι Κυριακή απόγευμα γαμώτη μου. Και ασχολούμαι με πράγματα της δουλειάς. Πολλή μιζέρια. Άντε λέω συνέχεια στον εαυτό μου, κάτσε δούλεψε. Και τώρα που το πήρα απόφαση να δουλέψω συγκεντρώμενα και χωρίς διακοπές άκουσα την κόρη Β που ξύπνησε. Α, είμαι πολύ ευχαριστημένη. Δουλειά τέλος για σήμερα. Πάω να παίξω.