Οι γονείς μεγαλώνουν

Ο πρώτος μας υπερήρωας είναι συνήθως οι γονείς μας. Καθώς είμαστε μικροί και εξαρτόμαστε από αυτούς, στο μυαλό μας πλάθουμε το μύθο του άτρωτου γονιού, που όλα τα μπορεί.

Η μάνα μας και ο πατέρας μας φτάνουν παντού, κάνουν τα πάντα, έχουν απέραντη δύναμη και φυσικά τα ξέρουν όλα. Μας βοηθούν, μας στηρίζουν και απαντούν σε όλες μας τις ερωτήσεις.

Μεγαλώνοντας αρχίζει η απομυθοποίηση. Στην πορεία προς την ενηλικίωση καταλαβαίνουμε πόσες μαλακίες μας έχουν πει, συγνώμη μάνα που ακόμη ψάχνω το μπαρ που ρίχνουν ναρκωτικά μέσα στο ποτό μου, πόσες απαντήσεις χωρίς ουσία απλά για να μας ξεφορτωθούν, το σεξ δεν αφορά ένα παντρεμένο ζευγάρι και πόσες φορές μείναμε με την υπόσχεση ότι θα μας εξηγήσουν αργότερα.

Συγκρουόμαστε μαζί τους, αναπτύσσουμε τις δικές μας απόψεις και προχωρούμε παρά κάτω. Κάνουμε τη δική μας οικογένεια και οι γονείς είναι εκεί. Άξιοι συμπαραστάτες στον αγώνα της τρεχάλας.

Σωματικά εξακολουθούν να είναι όπως τους θυμόμαστε, αφού τρέχουν και μπορούν τα πάντα.

Ώσπου μια μέρα παρουσιάζεται η πρώτη αδυναμία. Είναι η στιγμή που θα τους δεις να λαχανιάζουν, να ξεχνούν, να σε κοιτούν χωρίς να μπορούν να αποφασίσουν. Εμφανίζονται αρρώστιες, αδυναμίες.

Είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις πως οι γονείς σου είναι ακριβώς όπως εσένα. Δεν είναι άτρωτοι, δεν είναι καμωμένοι από πέτρα.

Το τρομακτικό όταν οι γονείς σου γερνούν δεν είναι ότι χρειάζονται περισσότερη βοήθεια. Δεν είναι ότι χρειάζεται να παίρνεις εσύ αποφάσεις για αυτούς. Δεν είναι καν το πόσο πονεί να τους βλέπεις να μην είναι οι άνθρωποι που ήταν πριν.

Είναι η συνειδητοποίηση ότι το τέλος πλησιάζει. Ότι έρχεται η στιγμή που δεν θα έχεις γονείς.

Οι γονείς μας είναι σημείο αναφοράς. Είναι οι άνθρωποι που είναι πάντα εκεί. Τελεία και παύλα. Ξέρεις ότι θα είναι εκεί. Είτε τα πας καλά είτε όχι. Είτε είσαι καλός είτε όχι. Είναι οι άνθρωποι που θα είναι πάντα εκεί για σένα.

Η σχέση με τους γονείς είναι μια συνεχής σύγκρουση. Προσπαθούμε μια ζωή να ξεφύγουμε από τη σκιά και τον έλεγχο τους και στο τέλος καταλήγουμε να μην θέλουμε να φύγουμε ποτέ από την αγκαλιά τους.

Πρόσφατα, η μάνα μου είχε μια περιπέτεια με την υγεία της, ευτυχώς τώρα είναι καλά. Σε μια φάση, τη βοήθησα να κάνει το μπάνιο της. Η ίδια δεν αισθανόταν και πολύ άνετα.

Για μένα ήταν μια στιγμή ανεπανάληπτη. Ένιωσα τόση συγκίνηση, τόσο δυνατή βοηθώντας τη. Μπορώ να πω ότι ένιωσα ευγνωμοσύνη, γιατί είχα την ευκαιρία και να της ανταποδώσω στο ελάχιστο, από τα όσα μου έχει δώσει.

Αλλά ακόμη και τώρα που οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί, κάποια πράγματα με τους γονείς δεν αλλάζουν ποτέ. Εξακολουθούν να μας λένε τι θα κάνουμε, ντύσε ζεστά τις μικρές κάνει κρύο, να μας νοιάζονται, θέλεις να μιλήσουμε για το τι σε απασχολεί και να ανακατεύονται εκεί που δεν πρέπει, τι φαγητό θα φάει απόψε ο Μοτορτζής;

Γενέθλια, τούρτα και ρύζι

Τα γενέθλια των κοριτσιών, επιτέλους ολοκληρώθηκαν. Όπως θα θυμάστε και από άλλες χρονιές, τα γενέθλιά τους μοιάζουν με τις εκλογές στην Ινδία. Διαρκούν τουλάχιστον ένα μήνα με διάφορες εκδηλώσεις.

Την Κυριακή, λοιπόν, είχαμε την τελευταία, όπου ήρθαν γιαγιάδες, θείοι, νονοί και ξαδέρφια. Το σπίτι γέμισε με οικογένεια και αγάπη.

Φέτος, ζήτησα από την Κατερίνα aka τα καλύτεραγλυκά της πόλης, ένα διαφορετικό θέμα για την τούρτα. Της είπα ότι θέλω δύο κοριτσάκια και δύο σκυλιά όπως είναι οι κόρες με τους σκύλους.

Ξέροντας την τελειομανία της, της είπα ότι δεν χρειάζεται να κάνει πιστά αντίγραφα. Η Κατερίνα όμως θέλει τέλειο αποτέλεσμα και εξωτερικά και εσωτερικά.

Πρώτα ζήτησε φωτογραφίες από τα παιδιά και τα σκυλιά. Και στη συνέχεια έπιασε δουλειά. Παιδεύτηκε, δυσκολεύτηκε, όπως παραδέχτηκε η ίδια.

Λίγο πριν από το μεσημέρι παρέδωσε την τούρτα. Αληθινό έργο τέχνης. Οι κούκλες από ζαχαρόπαστα να φέρνουν αρκετά στις μικρές, μέχρι και το κολιέ τους, έφτιαξε, ρούχα, παπούτσια τα ίδια.

Αλλά, κορυφαία δημιουργία ήταν τα σκυλιά. Ο λεβέντης και το λεβεντόπαιδο φτιαγμένοι από ζάχαρη, όπως άλλωστε είναι και στην πραγματικότητα σκέτοι, γλύκες οι αγάπες μου. Μέχρι και τη λεπτομέρεια στην ουρά του λεβεντόπαιδου έφτιαξε, όπως και τις βουλίτσες στην κοιλιά του λεβέντη.

Η Κατερίνα είναι μαστόρισσα στις τούρτες. Και ειδικά στη συγκεκριμένη, της οποίας το κύριο συστατικό δεν ήταν η σοκολάτα, αλλά η αγάπη. 

Δεν χρειάζεται να πω, πόσα μπράβο άκουσε, τα οποία μεγάλωσαν όταν κόψαμε την τούρτα και τη φάγαμε. Γιαμ, γιαμ. Να τρώει η μάνα και του παιδιού να δίνει, γιατί ευτυχώς παραγγείλαμε μεγάλη τούρτα. Έμεινε ένα κομμάτι, απόψε μετά το γυμναστήριο, αν δεν με προλάβει ο Μοτορτζής, θα του δώσω να καταλάβει.

Όσο για το φαγητό, επίσης μεγάλη επιτυχία. Ο Μοτορτζής εξελίσσεται σε ένα καλό ψήστη σούβλας, τα φιλετάκια της πεθεράς μου ήταν ωραιότατα, τα μακαρόνια που έφερε η sister in law, με ντοματίνια και προσούτο νοστιμότατα, τα λαχανικά της ξαδέρφης τέλεια.

Ξέρω, ρωτάτε τι έφτιαξα εγώ. Σαλάτες φυσικά, που είναι η σπεσιαλιτέ μου. Έφτιαξα και κοτόπουλο γκάραμ μασάλα με ρύζι.

Το οποίο ρύζι, ανακάλυψα ότι δεν έκανα πέντε λεπτά πριν το σερβίρισμα. Πανικός. Η πρώτη σκέψη ήταν να μην το κάνω. Η δεύτερη να το σερβίρω ωμό και να πω ότι είναι μια καινούρια κινέζικη μέθοδος, να το τρώμε ωμό. Η τρίτη να πεταχτώ σε καμιά ψησταριά να φέρω. Τελικά, έβγαλα το rice cooker έριξα μέσα το ρύζι να γίνεται και τους έβαλα να περιμένουν, ώσπου να ψηθεί.

Μεγάλη επιτυχία τελικά. Άντε και από χρόνου, να είμαστε καλά από το Θεό να γιορτάζουμε.

Ο δεκάλογος της καλής σχέσης.

Ο κάθε γάμος, η κάθε σχέση είναι ξεχωριστή. Θα σας πω όμως για μένα τι είναι σημαντικό, προκειμένου να λειτουργήσε μια σχέση. Υπάρχουν μερικά απαραίτητα συστατικά.

Το πρώτο φυσικά είναι η αγάπη. Αν δεν αγαπάς τον άλλο πραγματικά μην προχωρήσεις παρακάτω. Ο γάμος είναι το πιο δύσκολο πράγμα που έχω κάνει στη ζωή μου. Αν δεν υπήρχε μια αμφίδρομη αγάπη δεν θα τα έβγαζα πέρα.

Το δεύτερο είναι η ανεκτικότητα και η υπομονή. Το να είσαι συνέχεια με κάποιον μαζί σημαίνει ότι πρέπει να κάνετε υποχωρήσεις. Ο ένας θα θέλει το άλφα ο άλλος το βήτα επομένως πρέπει να τα βρείτε στο γάμα και στο δέλτα, διαφορετικά θα καταλήξετε ο ένας στο ζήτα και ο άλλος στο θήτα. Ανέχεσαι τον άλλο και κάνεις υπομονή.

Το τρίτο είναι η επικοινωνία. Και δεν εννοώ όλη μέρα να είσαστε στο μπλα μπλα μπλα. Εννοώ όταν λέει ο ένας άσπρο να καταλαβαίνει και ο άλλος άσπρο. Να υπάρχουν κοινοί κώδικες συνεννόησης. Να εκπέμπεται στα ίδια ή σε κοντινά τουλάχιστον μήκη κύματος.

Το τέταρτο, που θα μπορούσε να είναι και τρίτο είναι το σεξ. Καλό σεξ που ανανεώνει τη σχέση και τη γεμίζει. Να βλέπεις τον άλλο και να σκέφτεσαι ότι τον γουστάρεις. Και συχνά εννοείται. Γιατί αν είναι να πηδιέσαι μια φορά τη βδομάδα ή το δεκαπενθήμερο τι μου θέλεις τη μόνιμη σχέση. Το σεξ είναι επικοινωνία, είναι εκτόνωση και είναι και διασκέσαση.

Το πέμπτο είναι η αυτονομία. Η συνειδητοποίηση ότι πρόκειται για δύο άτομα με τις δικές τους ανάγκες και τη δική τους ζωή. Ναι μεν είναι ζευγάρι αλλά υπάρχουν και ως άτομα. Πρέπει ναα έχουν ένα κομμάτι ζωής, που ο άλλος δεν θα έχει πρόσβαση. Αν θα βγει ο ένας με τους φίλους του να βγει, χωρίς ο άλλος να θέλει να είναι εκεί. Να μην είναι μέρος της δουλειάς του. Να μην έχουν ολα τα ίδια χόμπι.

Και το εννοώ απόλυτα αυτό που λέω. Και όταν με ρωτήσουν πως τα καταφέρνουμε με το Μοτορτζή, υποθέτω η απάντηση είναι επειδή δεν είμαστε συνέχεια μαζί. Θα τα είχαμε τινάξει στον αέρα αν μας ανάγκαζαν να ήμασταν συνέχεια μαζί. Θέλουμε και οι δυο χώρο, θέλουμε να είμαστε και μόνοι μας. Επίσης, πολύ σημαντικό όταν ο άλλος θέλει να είναι μόνος του να τον αφήνουμε μόνο του. Δεν σημαίνει ότι τον παραμελούμε. Δώσε του και δώσε της λίγο χρόνο και χώρο και θα επανέλθει.

Και έτσι πάμε στο έκτο που είναι η καταπίεση. Η καταπίεση δεν είναι κάτι που μπορεί να ανεχτεί κάποιος πολύ καιρό, εξαιρείται ο γείτονας στη μάνα μου, άγιος άνθρωπος με όσα έχει τραβήξει αλλά δεν λέει να αφήσει τη γυναίκα του και να φύγει. Καταπίεση είναι να πιάνεις εκατό τηλέφωνα την ημέρα. Άσε κυρία μου τον άλλο να δουλέψει, πόσες φορές να σου πει τα ίδια πράγματα, πόσες φορές να χαμηλώνει τη φωνή του να μην τον ακούσουν οι άλλοι, που προσπαθεί να σε φέρει στα λογικά σου;

Καταπίεση επίσης είναι να θέλεις να ελέγχεις τον άλλο για τα οικονομικά του, για τα επαγγελματικά του, για τα πάντα. Καταπίεση είναι να ξέρεις όλες τις φίλες της, να έχεις τα τηλέφωνά τους και να πιάνεις για έλεγχο. Να την κατασκοπεύεις μέσω Facebook. Να ψαχουλεύεις το κινητό του. Υπάρχουν πολλών ειδών καταπιέσεις. Να τις αποφεύγετε όλες. 

Το έβδομο είναι η αναισθησία. Μια καλή σχέση θέλει μια μεγάλη δόση αναισθησίας, κυρίως μετά που θα έρθουν τα παιδιά. Το σπίτι, για παράδειγμα, είναι γέρημο. Τα παιδιά έσπασαν το playstation. Οι σκύλοι πρέπει να πάνε περίπατο. Ανάσες, φου φου φου. Με λίγη καλή θέληση όλα θα γίνουν. Αφήνεις το σπίτι γέρημο, παίρνεις τους σκύλους περίπατο και μετά αγοράζεις καινούριο playstation. Το να χτυπιέσαι και να θυμώνεις δεν οδηγεί πουθενά. Χαλαρά.

Τη βλέπεις, για παράδειγμα ότι χτυπιέται με τις ορμόνες της. Ό,τι και να σου πει μην ακούεις. Από το ένα αυτί να μπαίνει και στο άλλο να βγαίνει. Ή χάννει η ομάδα του. Μην ρωτάς χρυσή μου, γιατί είναι έτσι.

Το όγδοο είναι οι απαραβίαστοι κανόνες. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε κάποιες αξίες, συνήθειες, αρχές που δεν παραβιάζονται με τίποτα. Ας πούμε, ο Μοτορτζής θέλει χρόνο με τη μηχανή του. Δεν θα του στερήσω αυτό το χρόνο, ζητώντας του να κάνει κάτι άλλο. Αγαπώ το διάβασμα, δεν θα μου πει μην ξοδεύεις τα λεφτά μας σε βιβλία.

Το ένατο είναι το ίντερνετ. Ναι βοηθά να διαβάζετε τα ίδια μπλογκ, να μιλάτε με τους ίδιους ανθρώπους, να ενημερώνεστε από τις ίδιες σελίδες ή να παίζετε τα ίδια παιχνίδια.

Και τέλος πολύ σημαντικό στοιχείο για ένα γάμο είναι τα ταπεράκια με φαγητό από τους γονείς. Ποτέ μην λέτε όχι σε ένα ταπεράκι με φαγητό. Φυσικά εξαιρείται αν το ταπεράκι έχει μέσα κολοκάσι. Οι γονείς χαίρονται όταν προσφέρουν. Εκμεταλλευτείτε το και έτσι κερδίζετε χρόνο και χρήμα. Αντί να πάτε σπίτι και να μαγειρεύετε, κάντε απλώς κάτι άλλο μαζί.

Να μου πεις αξίζει όλος αυτός ο αγώνας; Η απάντησή μου είναι ότι εξαρτάται από το τι θέλει ο κανένας. Αν προτεραιότητά του είναι να είναι ανεξάρτητος και να κάνει ό,τι γουστάρει όχι δεν αξίζει. Αν πάλι θέλει ένα σύντροφο για τα καλά και τα κακά, τα άσχημα και τα όμορφα, τα εύκολα και τα δύσκολα, τότε ναι αξίζει.

Γιατί είναι πολύ ωραίο να ξέρεις ότι υπάρχει ένας άνθρωπος που σε αγαπά, σε καταλαβαίνει, σε ανέχεται, σε αντέχει, σε ανεβάζει (ή και σε κατεβάζει αναλόγως). Είναι ωραίο να έχεις παρέα στη ζωή.

Και προλαβαίνω σχόλιο αν είμαι σίγουρη ότι θα είμαστε μαζί με το Μορτορτζή εφ ’όρου ζωής. Φυσικά και δεν είμαι. Από τη στιγμή που πρόκειται για δύο ανθρώπους, τίποτα δεν είναι σίγουρο. Αλλά είναι ένα ρίσκο που παίρνω. Πέφτω μέσα στη θάλασσα και λέω θα κολυμπήσω. Δεν κάθομαι στην παραλία να αναρωτιέμαι πως θα ήταν αν θα κολυμπούσα.

Για την εξωσωματική γονιμοποίηση

Συζητεί η Βουλή το ζήτημα της εξωσωματικής αναπαραγωγής. Ένα ζήτημα που έπρεπε να είχε νομοθετηθεί εδώ και πολλααααααααααααα χρόνια, γιατί ο καθένας έκανε ό,τι ήθελε.

Απόλυτα κατανοητό, όταν επιθυμείς να αποκτήσεις ένα παιδί, να φτάνεις στα άκρα. Για αυτό και πρέπει να υπάρχουν κανόνες.

Κάπως έτσι φτάνουμε στη συζήτηση στη Βουλή. Όπου κλήθηκαν πολλοί να πουν τη γνώμη τους ειδικοί, βουλευτές και η Εκκλησία.

Υπάρχουν πολλοί που λένε είναι ένας ισχυρός θεσμός, πρέπει να εκφράζει τη γνώμη της κτλ κτλ κτλ. Προσωπικά διαφωνώ. Και το λέω αυτό ως ένα άτομο, που πιστεύω στο Θεό. Αλλά δεν έχω καμία διάθεση να αφήσω την Εκκλησία να κάνει κουμάντο στον τρόπο ζωής μου. Αν θέλω να κάνω αυτά που πρεσβεύει η πίστη μου, τα κάνω επειδή το θέλω, όχι επειδή είναι νόμος του κράτους. Με λίγα λόγια, δεν γουστάρω να είμαστε σαν μια μουσουλμανική χώρα.

  

Η Εκκλησία στη συζήτηση για την εξωσωματική, εξέφρασε απόψεις πού ούτε οι Ταλιμπάν στο Πακιστάν μπορεί να μην έχουν. Διαβάστε περισσότερα εδώ.

Μεταξύ άλλων θεωρεί «μοιχεία» τη χρήση ωαρίων και σπερματοζωαρίων από άλλα άτομα, πέρα του ζευγαριού, για την απόκτηση παιδιών, αφού θεωρεί ότι με αυτό τον τρόπο τρίτο άτομο μπήκε στη σχέση του ζεύγους.

Αν δηλαδή ένα ζευγάρι δεν μπορεί να αποκτήσει ένα παιδί, να μην βρει από αλλού ωάρια και σπερματοζωάρια, επειδή είναι σαν να μπαίνει τρίτος στο ζευγάρι!

Ζούμε σε μια κοινωνία όπου οι μισοί γάμοι διαλύονται, πέφτει το κέρατο βροχή, διατηρούνται εξωσυζυγικές σχέσεις εις γνώση και των δύο και μας ενοχλεί το να αποκτήσει ένα ζευγάρι παιδί με δανεικό σπερματοζωάριο και ωάριο. Έλεος.

Η Εκκλησία δεν σταμάτησε ως εδώ. Απορρίπτει την παρένθετη μητρότητα, απορρίπτει την εξωσωματική γονιμοποίηση με περισσότερα ωάρια από όσα θα εμφυτευτούν στη μήτρα, διαφωνεί με την κατάψυξη ωαρίων και σπερματοζωαρίων για χρήση σε μελλοντικό στάδιο και αποδέχεται μόνο την υιοθέτηση εμβρύων, υπό την προϋπόθεση η υιοθεσία να γίνει από παντρεμένα ζευγάρια.

Το επόμενο στάδιο είναι να μας πουν πόσες φορές μπορούμε να κάνουμε σεξ, σε ποιες στάσεις και πόση ώρα να διαρκεί κάθε φορά.

Ένα στα πέντε ζευγάρια έχει πρόβλημα γονιμότητας. Ο θεσμός του γάμου ξεφτύζει. Πολλές γυναίκες επιλέγουν να μην παντρευτούν, αλλά θέλουν να κάνουν παιδια. Δεν μπορεί η Εκκλησία να απαγορεύσει σε τούτους τους ανθρώπους να γίνουν γονείς επειδή δεν έχουν δικά τους ωάρια και σπερματοζωάρια ή επειδή δεν είναι παντρεμένοι.

Όπως δεν μπορεί να απαγορεύσει σε οποιαδήποτε γυναίκα να γίνει μητέρα είτε είναι παντρεμένη είτε όχι. Σαφώς και είναι καλύτερα ένα παιδί να μεγαλώνει με τους δύο γονείς. Όμως, σήμερα είναι πάρα πολλά τα παιδιά που τα μεγαλώνει ένας γονιός μόνος του και μεγαλώνουν μια χαρά. Είμαι ένα τέτοιο παιδί.

Οι κόρες μου, μου έφεραν απίστευτη χαρά στη ζωή μου. Δεν θα ήθελα μια γυναίκα, που είναι μόνη της να στερείται τη χαρά να αποκτήσει ένα παιδί, επειδή η Εκκλησία είναι αντίθετη.

Η οικογένεια μεγαλώνει

Πρέπει να προετοιμαστούμε. Έρχεται νέο μέλος στην οικογένεια. Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία το συζητούσαμε εδώ και καιρό. Δυστυχώς, στις εποχές που ζούμε πρέπει να τα βάζουμε όλα κάτω.

Μπορούμε; Έχουμε το χρόνο για τη νέα άφιξη; Έχουμε τα λεφτά να του δίνουμε ό,τι χρειάζεται;

Και μην μου πείτε ότι μόνο η αγάπη είναι αρκετή γιατί τα ίδια έλεγε και ο Ραδιομαραθώνιος και τώρα όλοι ξέρουμε τι γίνεται. Η Λαϊκή έκλεισε, το ΡΙΚ έκλασε το θεσμό, από το κούρεμα έχασαν λεφτά και τώρα τρέχουν και δεν φτάνουν.  Τα προβλήματα είναι τεράστια και άνθρωποι που έπαιρναν βοήθεια, την έχασαν.

Οι μικρές είναι φυσικά ενθουσιασμένες. Υποσχέθηκαν ότι θα το φροντίζουν, ότι δεν θα αδιαφορούν και το περιμένουν με μεγάλη χαρά. Ειδικά η μεγάλη όπου βρεθεί και όπου σταθεί για αυτό μιλά.

Προσπάθησα να το πω και στο λεβέντη σκύλο, αλλά δεν ξέρω αν έπιασε το νόημα. Νταμπλάς θα του έρθει του καημένου. Νομίζω είναι σε φάση που δεν τον ενθουσιάζουν οι αλλαγές και με ένα μικρό στο σπίτι, ίσως το βρει πολυκοσμία.

Θα το αγαπήσει όμως γρήγορα και θα γίνουν οι καλύτεροι φίλοι, δεν έχω αμφιβολία γι α αυτό. Άλλωστε, ένα από τα χαρακτηριστικά του είναι η μεγάλη του καρδιά. Όλους τους αγαπά (ειδικά όταν του προσφέρουν κανένα σουβλάκι).

Έχω αγωνία και δεν το κρύβω. Ξέρω όμως ότι τα πράγματα θα πάνε καλά. Ακόμη και να δυσκολευτούμε στην αρχή, στο τέλος όλα θα πάνε καλά. Και θα έχουμε ακόμη ένα νέο μέλος να αγαπούμε και να μας αγαπά, να μας ταράζει με τις αταξίες του, να γελούμε με τα καμώματά του και να πέφτουν αγκαλιές στο τέλος μιας δύσκολης μέρας.

39 χρόνια μετά, ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

Είμαι παιδί της μετά εισβολής εποχή. Από τα τυχερά λαμβάνοντας υπόψη ότι ο πατέρας μου είχε δουλειά και μετά τον πόλεμο, έτσι όταν γεννήθηκα ζούσαμε σε σπίτι και όχι σε καταυλισμό.

Παρόλα αυτά τις μέρες που η οικογένεια έφευγε από το χωριό της μπορώ να τις διηγηθώ λες και ήμουν εκεί. Ίσως γιατί ήταν τόσο δυνατά, τόσο οδυνηρά και τόσο έντονα τα όσα έζησαν οι  άνθρωποι τις μέρες της εισβολής, που γράφτηκαν ανεξίτηλα στο DNA τους και πέρασε στις επόμενες γεννιές.

Το χωριό μας και λέω μας και ας μην έχω πάει ποτέ εκεί, ήταν από τα τελευταία που έπεσαν στα χέρια των Τούρκων. Μετέπειτα μάθαμε πως αν δεν έφευγαν οι κάτοικοι του, ίσως τώρα να ήταν ελευθέρο. Ποιος όμως να στεκόταν να το υπεραπιστεί; Οι μεγάλες μάχες δίνονταν αλλού. Έτσι, οι κάτοικοι φοβήθηκαν και έφυγαν.

Την ώρα που έφευγαν, λοιπόν, η γιαγιά είχε λουστεί τα κλάματα δεν ήθελε να φύγει και να φύγει το σπίτι της. Ο πατέρας μου στράφηκε και της είπε: Γιατί κλαις; Σε μερικές μέρες θα είμαστε πάλι πίσω. Εδώ θα είμαστε.

Κανένας από τους δυο δεν πήγε ξανά στο χωριό. Ο πατέρας μου μερικά χρόνια αργότερα από εκείνη την ημέρα σκοτώθηκε σε εργατικό ατύχημα στο εξωτερικό, όταν δούλευε για να κτίσουμε το δεύτερο μας σπίτι. Το πρώτο, βλέπετε, τέλειωσε το καλοκαίρι του 1974. Ιούλιο παντρεύτηκαν οι γονείς μου, Αύγουστο το εγκατέλειψαν με τα δώρα του γάμου και τις φωτογραφίες πάνω στο τραπέζι.

Τη γιαγιά μου τη χάσαμε πριν από μερικά χρόνια. Πέθανε με τον καημό ότι δεν είδε ξανά το σπίτι της. Όσο καλά και να περνούσε με τα παιδιά και τα εγγόνια της, πάντα ζητούσε το χωριό της. Θέλω να πάω στο χωριό μου, έλεγε και ξανάλεγε.

Δεν πήγα ποτέ να το επισκεφτώ, όχι γιατί το μεγαλύτερο μέρος του κατεδαφίστηκε αλλά γιατί  τίποτα δεν θα είναι όπως τις περιγραφές που έχω ακούσει. Θα λείπουν οι άνθρωποι που το έκαναν τόσο ξεχωριστό, θα απουσιάζει η αγάπη μεταξύ των συγχωριανών.

Θέλω να δω τη συκιά που έκλεβε τα σύκα ο θείος μου, την αυλή που η γιαγιά μου μεγάλωνε τις κότες, το εργαστήρι του παππού μου, εκεί που πρωτοφιλίθηκαν οι γονείς μου. Να δω τη στάνη του γείτονα βοσκού, να με φιλέψουν γλυκό οι φιλενάδες της μάνας μου.  Θέλω να πάω στο χωριό μου, όμως δεν γουστάρω να το επισκεφτώ δείχνοντας ταυτότητα στα οδοφράγματα ως επισκέπτης και να έρθω πίσω.

Είμαι πρόσφυγας και ας μην έφυγα ποτέ από το χωριό μου. Όχι για τα δικαιώματα και τα προνόμια που έχουν τάχα οι πρόσφυγες, δεν δίνω δεκάρα για αυτά. Είμαι πρόσφυγας γιατί η οικογένεια μου, πριν από 39 χρόνια έφυγε άρον άρον, ύστερα από ένα πόλεμο από το σπίτι της. Εκδιώχθηκαν και δεν το είδαν ποτέ ξανά.

Πριν από μερικές μέρες ανηφορίζοντας με τη μάνα μου και τις κόρες για το Τρόοδος περάσαμε από το δρόμο που οδηγούσε στο κατεχόμενο χωριό μας. Η μάνα μου έστριψε το κεφάλι της και κυριολεκτικά «ρουφούσε» αυτό που έβλεπε. Όλο το βλέμμα της, όλο το είναι της ήταν στην κατεύθυνση του χωριού της.

Και μετά γύρισε και μου είπε: «Ξέρεις κάτι; Όσα χρόνια και να περάσουν ο πόνος που δεν είμαι στο σπίτι μου είναι αφόρητος. Είναι ένα βάρος να βλέπω το χωριό μου και να μην μπορώ να πάω».

Το Δεν Ξεχνώ δεν είναι απλά ένα σύνθημα. Μπορεί μερικοί να ξέχασαν, να ξεπούλησαν, να βολευτήκαν. Δεν είναι όλοι έτσι. Είναι πολλοί που 39 χρόνια μετά νιώθουν πρόσφυγες. Είναι πολλοί που 39 χρόνια μετά, θέλουν να πάνε στο σπίτι τους, γιατί αυτό που κατοικούν τώρα, δεν το είδαν ποτέ ως το σπίτι τους. Το σπίτι τους είναι αλλού. Το σπίτι τους είναι στα κατεχόμενα.

Κολουκούθκια με τα αυκά

Τώρα που έκλεισαν τα σχολεία, τα μικρά κάνουν περιοδεία στις γιαγιάδες. Αυτές τις μέρες είναι στη μάνα μου, μιας και η πεθερά μου κάνει και αυτή τις διακοπές της. Θα έρθει ξεκούραστη να την κουράσουν σε λίγες μέρες.

Έτσι τα μεσημέρια επιστρέφω στο μητρικό μου σπίτι για φαί και ξαναζώ τις ένδοξες στιγμές ασυνεννοησίας με τη μάνα μου.

Την Τετάρτη με ρώτησε τι θέλω να φάω. Έδωσα παραγγελία ένα από τα πιο αγαπημένα μου πιάτα, κολοκούθκια με τα αυκά. Την αγαπώ τούτη τη συνταγή. Νοστιμότατη, καλοκαιρινή και κυπριακή. Και η μάνα μου συμφώνησε να την κάνει. Τη μαγειρεύω και εγώ αλλά όπως και το κάνουμε άλλη χάρη το φαί της μάνας.

Πέμπτη πρωί φτάνουμε σπίτι της. Βλέπω το τραπέζι στην κουζίνα τσάντες με μήλα, αγγούρακια και κολοκούθκια. Με πληροφόρησε ότι έφτασε το πρωί ο θείος από το χωριό και της άφησε καλούδια από το χωράφι.

Ακολούθησε ο παρακάτω διάλογος:

ΕΜ: Εγώ η μάνα

ΜΜ: Η μάνα μου η μάνα

ΕΜ: Πολύ ωραία φαίνονται τα κολοκούθκια.

ΜΜ: Είναι ωραία, αλλά δεν ξέρω τι να τα κάνω τόσα πολλά. Θα δώσω και των τάδε (και εδώ έριξε τα ονόματα δύο φιλενάδων της ).

ΕΜ: Άντε θα τα δοκιμάσουμε το μεσημέρι.

ΜΜ: Α, το μεσημέρι θα κάνω πουργούρι με κεφτέδες.

ΕΜ: Ε;

ΜΜ: Αρέσει στις μικρές το πουργούρι, οι κεφτέδες είναι το αγαπημένο φαί του Μοτορτζή.

ΕΜ: Μα εγώ ζήτησα κολοκούθκια με τα αυκά.

ΜΜ: Ξέχασα. Άντε είσαι κρίμα. Θα κάμω τα κολοκούθκια σου.

Περιττό και αχρείαστο να πω, πως το μεσημέρι βρήκα σερβιρισμένο πουργούρι με κεφτέδες. Και όταν της είπα ρε μάνα δεν μου υποσχέθηκες ότι θα κάμεις κολοκούθκια με τα αυκά, μου απάντησε το κλασσικό μα είπες μου έτσι πράμα;

Τέσπα, έφαγα το πουργούρι, έφαγα και τους κεφτέδες που ήταν νοστιμότατοι, παρά το ότι δεν είναι το φόρτε μου όπως του Μοτορτζή. 

Την ώρα που φιλούσα τα κορίτσια να τα αποχαιρετήσω γυρίζει και μου λέει: Έχω ωραιότατα κολοκούθκια, σου αρέσουν τα κολοκούθκια με τα αυκά να κάμω αύριο το μεσημέρι;

Νταρατα τατατατααααααααααααααααααα. Εδώ τα έπαιξα για να απαντήσω. Απλά ένευσα εντάξει και έφυγα.

Η πλάκα η μεγάλη σήμερα το πρωί, όπου της πήρα ένα κατεψυγμένο κοτόπουλο και ένα κουνέλι για να τα μαγειρέψει ΟΠΟΤΕ ήθελε, όπως της εξήγησα. Γυρίζει με ένα απορημένο ύφος και σχολίασε. Μα κάνω το κουνέλι σήμερα; Νόμιζα ότι ήθελες κολοκούθκια με τα αυκά…

Δεν μπορώ να φανταστώ τι θα βρω σήμερα στο τραπέζι. Το σίγουρο είναι ότι αποκλείεται να είναι τα κολοκούθκια με τα αυκά. Δέχομαι στοιχήματα πάντως.

Υγ.  Και επειδή κόρε μου αγαπημένες κάποτε θα διαβάσετε τούτο το ποστ η κεντρική του ιδέα είναι να δείχνετε την ίδια υπομονή με τη μάνα σας, όταν θα μεγαλώσετε και θα κάνω ακριβώς τα ίδια που κάνει τώρα η δική μου...

Είναι πιο

Όταν γνώρισα το θείο της ήταν δεν ήταν δύο χρονών. Ένα στρουμπουλό, ατσούμπαλο κοριτσάκι, πολύ ψηλό για την ηλικία του. Για να συνεννοούμαστε ας ονομάσω την ανιψιά μου Λουΐζα.

Σήμερα, η Λουΐζα κοντεύει τα δώδεκα, με βλέπει αφ υψηλού μιας και μου ρίχνει καμπόσα εκατοστά διαφορά και που είσαι ακόμη, μέχρι να φτάσει το τελικό της ύψος και μου έκανε request για friend στο Facebook την οποία και απέρριψα γιατί δεν έχω κανένα λόγο να μοιράζομαι τις μαλακίες που αναρτώ με ένα 12χρονο όσο και να το αγαπώ.

Δεν έχω ιδέα τι στο καλό τα ποτίζουν και μεγαλώνουν τόσο γρήγορα τα παιδιά σήμερα. Και δεν εννοώ πνευματικά είναι λογικό με τόσα ερεθίσματα που έχουν από την τηλεόραση, το ίντερνετ, την κοινωνία να είναι τόσο διαφορετικά, τόσο πιο ανεπτυγμένα από ό,τι ήμασταν εμείς. Εννοώ σωματικά.

Τη βλέπω πολύ συχνά για να πω ότι είναι θέμα χρόνου. Δεν είναι όπως το μικρό Γιωργάκη, για παράδειγμα. Α πόσο έχει μεγαλώσει ο μικρός Γιωργάκης… Και ας πέρασαν τέσσερα χρόνια από τότε που έχω να το δει. Αμ τέσσερα χρόνια αυτά, ίδιος θα μείνει ο μικρός Γιωργάκης;

Η μικρομεγάλη μεγαλώνει. Μεγαλώνει και γίνεται μια έφηβη, όχι ιδιαίτερα ιδιόρρυθμη ή ιδιότροπη μπορώ να πω, εκτός και αν οι ορμόνες δεν έπιασαν κορυφή ακόμη. Προς το παρόν μπορούμε να συνεννοηθούμε μαζί της.

Πάντως, μου φαίνεται ότι το πρόβλημα με τα μεγαλόσωμα παιδιά είναι πως το σώμα τους δεν συμβαδίζει με τον εγκέφαλό τους. Κάνουν μαλακίες και τους θυμώνεις, ξεχνώντας πως απέναντί σου έχεις ένα τεράστιο παιδί.

Η Λουΐζα ποτέ δεν είχε πρόβλημα κακής συμπεριφοράς, δεν υπήρξε άτακτο παιδί. Το σώμα της κάπως τα έβρισκε με το μυαλό της.

Τις προάλλες τις κοίταζα και τις τέσσερις δύο οι κόρες, δύο οι ανιψιές που μιλούσαν και έπαιζαν χωρισμένες σε δυάδες. Δεν μπορώ να πω, τυχερή η γιαγιά τέσσερεις κορίτσαροι στην κουζίνα της.

Η Λουΐζα γύρισε και με έβλεπε εξονυχιστικά. Οπόταν και είχαμε τον εξής διάλογο:

Μ: Τι είναι ρε, τι με κοιτάς έτσι;

Λ: Μου αρέσει η μπλούζα σου (σημείωση η μπλούζα της φωτογραφίας με τη διαφορά ότι εγώ φορούσα μπλούζα strapless μαύρη από μέσα).

Μ: Σε ευχαριστώ. Κατά λάθος παράγγειλα δύο τις ίδιες, θέλεις να σου φέρω τη μια;

Λ: Ααααα τέλεια. Αλλά εγώ δεν θα τη φορώ με μπλούζα από μέσα, θα της βάλω μαγιό.

Μ: Α;

Λ: Μαγιό. Θα φορώ το μαγιό μου. Φωσφοριζέ. Είναι πιο.

Μ: Πιο;

Λ: Είναι πιο.

Ο διάλογος σταμάτησε εδώ, πριν γίνει πιο…

Για αυτό σας λέω, τι τα ποτίζουν, τι στο καλό γίνεται και τα παιδιά είναι πιο;

Η οδύσσεια ενός κήπου

Η επικοινωνία μιας μάνας, που αγωνίζεται να κάμει καριέρα ιμίς να είναι μια σωστή επαγγελματίας και ταυτόχρονα αγωνίζεται για τον κήπο της.

Τηλεφώνημα προς Ζαφάρ: Επιβεβαίωση απογευματινής συνάντησης μετά πεθερού για να φυτέψουν τριανταφυλλιές. Θετική ανταπόκριση.

Τηλεφώνημα προς πεθερό: Επιβεβαίωση απογευματινής συνάντησης μετά Ζαφάρ για να φυτέψουν τριανταφυλλιές. Θετική ανταπόκριση.

Τηλεφώνημα από πεθερό: Απάντηση ερωτηματικών τύπου είναι καλός ο Ζαφάρ; Δεν ξέρω αγαπημένε father in law να σκάψουμε τον θέλουμε, όχι να τον παντρευτούμε.

Τηλεφώνημα από Ζαφάρ: Κατά λάθος.

Τηλεφώνημα από μητέρα. Επίσης κατά λάθος, ήθελε να πάρει την αδερφή μου.

Τηλεφώνημα από αδερφή: Περί ανέμων και υδάτων.

Τηλεφώνημα από μητέρα: Να ρωτήσει αν τρώει ο Μοτορτζής λουβιά. Έλεος ρε μάνα, εδώ και δέκα χρόνια τώρα θα αρχίσει ιδιοτρόπιες;

Στα πεταχτά ένα γεια στο google talk στο Μοτορτζή.

Email από το διευθυντή: Το αγνοώ και περνώ από το γραφείο του να συνεννοηθούμε.

Τηλεφώνημα από αδερφή: Ζητά διευκρίνιση για τις κόρες.

Τηλεφώνημα προς κολλητή νούμερο 1: Μια καλημέρα, τι καλημέρα δηλαδή που μας βρήκε το μεσημέρι να την πούμε.

Sms προς κολλητή νούμερο 2.

Πολλά sms από Brenda.

Τηλεφώνημα από κολλητή νούμερο 2: Να δει τι κάνω.

Τηλεφώνημα από πεθερό: Διευκρινήσεις ποιος θα πληρώσει το Ζαφάρ.

Τηλεφώνημα από πεθερά: Να φτιάξει μπιφτέκια είναι εντάξει; Μια χαρά, είπαμε όλα τα τρώμε.

Στο μεταξύ πλακώνουν και άλλα email.

Πέφτει το πρώτο tweet: Και πολύ άργησα.

Τηλεφώνημα από αγανακτισμένο πεθερό: Πολύ καλός ο Ζαφάρ, οι τριανταφυλλιές δεν μπορούν να φυτευτούν απευθείας στο χώμα, θέλουν γλάστρες. Πάει το όνειρο για ένα τριανταφυλλένιο κήπο το Μάιο. Και που στο καλό να το ξέρω; Σάμπως να διδάχτηκα κηπουρική στο πανεπιστήμιο;

Τηλεφώνημα από πεθερό: Θα φυτέψει τις τριανταφυλλιές σε γλάστρες και θα τις βάλει μετά στο χώμα.

Ξανά στο google talk με το Μοτορτζή.

Τηλεφώνημα από πεθερό: Διευκρίνιση για τις γλάστρες. Να μην είναι ούτε μεγάλες ούτε μικρές. Διαβεβαίωση πως θα τα καταφέρουμε. Λες και ανησυχούσα καθόλου. Αφού χάρη στην αγάπη του και για μας και για τα λουλούδια, έχουμε ένα κήπο χάρμα.

Η σκέψη που περνά από το μυαλό: Θέλω να φυτέψω ένα μαστιχόδεντρο στο γρασίδι. Ο Μοτορτζής λέει ότι θα μας το χαλάσει. Μήπως να έρθει καμιά μέρα κρυφά ο Ζαφάρ να το φυτέψουμε;

Τηλεφώνημα από πεθερό: Βρήκε πολύ καλό χώμα στην κοίτη του ποταμού. Θα το βάλει στις τριανταφυλλιές, μετά που θα τις φυτέψει στη γλάστρα, μετά που θα τις μεταφυτέψει στο χώμα.

Συνεχίζονται τα email και τα tweets. Σιγή στα sms.

Τηλεφώνημα από πεθερό: Φεύγει από το σπίτι, όλα καλά. Προειδοποιεί ότι λεβέντης έβλεπε με ενθουσιασμό τις κηπουρικές εργασίες και ότι ανυπομονεί να αρχίσει και αυτός το σκάψιμο.

Τηλεφώνημα προς πεθερό: Θα αγοράσω τις γλάστρες, αύριο το πρωί.

Τηλεφώνημα από πεθερό: Να μην πάρω γλάστρες γιατί βρήκε στο σπίτι..

Αυτή ήταν μια αναλυτική παρουσίαση, πως μπορούμε για ένα φαινομενικά απλό θέμα, όπως το να φυτέψουμε τριανταφυλλιές καταλήγουμε να βοηθούμε τις εταιρείες τηλεφωνικών υπηρεσιών, να βγάζουν πολλά χρήματα. 

Παρένθεση: Σήμερα είναι τα γενέθλια του father in law. Από τα βάθη της ψυχής μου, του εύχομαι να τα εκατοστίσει. Να είναι γερός, χαρούμενος και με τον ίδιο ενθουσιασμό που έχει τώρα να κάνει τον κόσμο πιο όμορφο με τα λουλούδια και τα φυτά του. Είναι μια ευλογία να τον έχουμε στη ζωή μας.

Φαί στην πεθερά μου

Η πεθερά μου προχτές μου έκανε δώρο μια γάστρα. Δεν ξέρω πως της ήρθε, αφού τις περισσότερες μέρες της βδομάδας εκείνη μας ταΐζει. Κάμνει ωραίο ψητό (μπας και με πήρε για την Αχάπαρη;) με πληροφόρησε. Ελπίζω να κάμνει και ωραία σάντουιτς της απάντησα, γιατί είναι το μόνο που φτιάχνουμε σπίτι μας.

Φυσικά και δεν έχω παράπονο, θα ήταν καθαρά θέμα αχαριστίας. Αλλά με την ευκαιρία λέω να γράψω τα κατά και τα υπέρ του να τρως στην πεθερά σου.

ΥΠΕΡ

Δεν είναι και λίγο βρέξει χιονίσει να ξέρεις ότι έχεις μαγειρευτό φαί με καλά υλικά, χωρίς να ανοίξεις κατσαρόλα.

Όχι μόνο το βράδυ δεν έχω το άγχος του φαγητού της επόμενης μέρας, αλλά είναι και δωρεάν. Η αλήθεια να λέγεται, εξοικονομούμε πολλά λεφτά.

Ό,τι μαγειρέψει το τρώμε χωρίς ιδιοτροπίες και αυτό βοηθά στο να εμπαιδώσουν τα κορίτσια πως τρώμε ό,τι φαγητό υπάρχει στο τραπέζι. Το έχω τούτο το πράγμα. Αν ο άλλος μου μαγειρέψει θα το φάω ακόμη και αν ενθουσιάζομαι. Θα πω τη γνώμη μου αν μου άρεσε ή όχι αλλά θα το φάω.

Κάθε μέρα το τραπέζι έχει σαλάτα.

Πολλές φορές τρώμε ψωμί που έχει βγάλει μόλις από το φούρνο.

Είναι ωραίο να τρώει η οικογένεια μαζί. Τι εννοείς λείπει ο Μοτορτζής; Αυτόν τον σκέφτεται η δική του πεθερά που του στέλλει καπακλούθκια σπίτι.

Όλο και κάποιος βρίσκεται να βοηθήσει την κατάσταση με την κόρη Α που δεν της αρέσει να τρώει. Λίγο σπρώξιμο, λίγο παιχνίδι, λίγο απειλές τρώει.

ΚΑΤΑ

Μπορεί να έχω διάθεση για γλυκόξινο κοτόπουλο με ρύζι και να καταλήγω να τρώω κολοκάσι. Πραγματικά μισώ το κολοκάσι.

Σε γενικές γραμμές μαγειρεύει πολύ καλά. Είναι όμως φορές που ξυπνά ο Gordon Ramsay μέσα της, με αποτέλεσμα να καταλήγουμε να τρώμε ψάρι με σος σαφράν και πουρέ με κάστανα, κοτόπουλο με μάνγκο, μακαρόνια με κομμάτια λουκάνικου.

Και είναι και φορές, κυρίως με τα όσπρια που τα αφήνει μισό -ωμά.

Τρώω όλο μου το φαί. Κλασσική κύπρια πεθερά, η πεθερά μου δεν δέχεται να μην φάμε όλο μας το φαί και όλο μας το γλυκό. Θέλοντας και μη αδειάζουμε το πιάτο μας.

Μαθαίνουμε όλα τα οικογενειακά νέα, που δεν μας ενδιαφέρουν. Πέθανε η τάδε θεία, ο ξάδερφος δεν πάει καλά, η ανιψιά χωρίζει.

Όλο και κάτι βρίσκεται να τρώει η κόρη Β (σημείωση το μεσημέρι τρώει στο σχολείο της) που καμιά μέρα θα μας φάει και εμάς.

Το να μην «φάνε γλυκά» τα κορίτσια είναι μια διαταγή που δεν εκτελείται ποτέ. Μα γίνεται να μην φάνε τη λιχουδιά τους;

Ευνουχισμένοι πατεράδες

Οι άντρες είναι από τον Άρη, οι γυναίκες είναι από τη Γη. Είμαστε διαφορετικοί, σκεφτόμαστε διαφορετικά και σε γενικές γραμμές, γιατί να το κρύψουμε άλλωστε οι γυναίκες είμαστε καλύτερες σχεδόν σε όλα, εξαιρούνται οι όπισθεν με το αυτοκίνητο και οι ρυθμίσεις του ασύρματου wifi.

Για αυτό, διαφορετικά περνά την ώρα του ένας πατέρας με τα μωρά του, διαφορετικά η μάνα. Όταν είμαι με τις κόρες, για παράδειγμα θα δημιουργήσουμε, θα ζωγραφίσουμε, θα μιλήσουμε, θα πάμε βόλτα στη γειτόνισσα. Όταν είναι με τον πατέρα τους θα πάρουν τα ποδήλατα να τρέχουν, θα κάνουν τούμπες ή θα παίζουν το αλογοπαιχνίδι, όπου στη θέση του αλόγου βάλτε το Μοτορτζή.

Ακούω πολλές γυναίκες να παραπονιούνται ότι δεν έχουν χρόνο, ότι κάνουν τα πάντα μόνες τους, ότι οι σύζυγοί τους δεν ασχολούνται με τα μωρά τους. Και την ίδια στιγμή, όταν οι πατεράδες αποφασίσουν να κάμουν κάτι, στέκονται μπάστακες πάνω από το κεφάλι τους, διορθώνοντας συνεχώς και κάνοντας παρατηρήσεις.

Πόση μουρμούρα και καταπίεση να αντέξουν; Στο τέλος βαριούνται να ασχολούνται, λείψε που το ψυσσικό να μεν σε βρει το κρίμα, λαλεί μια παροιμία.

Εννοείται, πως οι μητέρες φροντίζουμε καλύτερα τα μωρά μας. Αυτός όμως δεν είναι λόγος, να αφήνουμε τους πατέρες στην άκρη. Αφήστε τους μόνους τους και θα βρουν τρόπους και να περάσουν καλά και να κάνουν αυτά που πρέπει. Απλά δεν θα τα κάνουν όπως τα κάνουμε εμείς.

Θυμάμαι πριν καναδυό χρόνια, ένα απόγευμα ο Μοτορτζής πρόσεχε τις κόρες. Για κάποιο λόγο το μικρό έπρεπε να αλλάξει ρούχα. Από δύο ερμάρια κυριολεκτικά, γεμάτα με ρούχα, φούστες, ολόσωμα, παντελόνια, φόρμες, μπλούζες, έντυσε το στερνοπαίδι με την καρναβαλίστικη στολή του Winnie. Πέρασε τη στολή για φορμάκι ολόσωμο… Έπαθε τίποτε το μωρό; Όχι. Μετά έμαθε και ο Μοτορτζής πώς να ξεχωρίζει τα ρούχα.

Δεν γίνεται να θέλουν οι μανάδες να κάνουν μια δουλειά, δύο τρεις ώρες και να μην εμπιστεύονται τον πατέρα και να φωνάζουν τη γιαγιά για ενίσχυση.

Μανάδες άστε τους ήσυχους να κάνουν τα δικά τους, να ταΐσουν τα μωρά smarties αντί για φρούτο, να κυκλοφορούν με λερωμένα από τις smarties ρούχα, να κάνουν μπάνιο και να μην τους βάλουν μαλακτικό στα μαλλιά, να τα βάλουν για ύπνο χωρίς να βουρτσίσουν τα δόντια τους. Και σταματάτε να επιμένετε πως τα κάνουν όλα λάθος. Απλά τα κάνουν διαφορετικά. Μην ευνουχίζετε τους πατεράδες για να έχετε περισσότερο χρόνο στη διάθεσή σας. Το κυριότερο όμως θα έχουν την ευκαιρία οι πατεράδες να κτίζουν υγιείς, χαρούμενες σχέσεις με τα παιδιά τους. 

Είναι απλό το θέμα. Αντί κυρία μου να παραπονιέσαι ότι κανένας δεν σε βοηθά για να πας καφέ με τις φίλες σου, εμπιστέψου τον πατέρα των παιδιών σου, κάμε το μεγάλο βήμα, άφησε τα και πήγαινε.

Δεν είναι εύκολο για ένα και μόνο λόγο. Γιατί είναι παραχώρηση εξουσίας. Το να παραδεχτείς ότι και ο άλλος τα καταφέρνει εξίσου καλά μαζί σου, σημαίνει ότι δεν είσαι αναντικατάστατη. Σημαίνει ότι μπορούν και χωρίς εσένα. 

Η πεθερά μου στο Facebook

Χτες έπαθα ένα σοκ, που αν ήταν στη θέση μου η Αχάπαρη θα έμενε σίγουρα στον τόπο. Μπαμ και κάτω έτσι απλά μωράκι μου φευγάτο, λέει το άσμα, το οποίο, είναι αφιερωμένο στο ζευγάρι 666 και Brenda, που δεν αφήνουν απολίθωμα για απολίθωμα που να μη το θαυμάσουν σε συναυλία.

Λοιπόν, έκανα ένα γρήγορο διάλειμμα για delivery παιδιών στην πεθερά, ενδιάμεσο σταθμό πριν καταλήξουν στη μάνα μου. Έφαγα κολοκάσι που δεν μου αρέσει, είπα το γνωστό κήρυγμα να είσαστε φρόνιμες, σιγά που με ακούν και ήρθα δουλειά.

Ανοίγω το Facebook και βλέπω friend request από την πεθερά μου. Έπαθα την πλάκα μου. Αρχικά νόμισα ότι ήταν απλή συνωνυμία. Μετά πείστηκα ότι δεν.

Εδώ να κάμω παρένθεση να σας πω ότι υπολογιστή και ίντερνετ χρησιμοποιεί, αλλά για τα πολύ βασικά. Να διαβάζει το newsletter των εφημερίδων, να βλέπει φωτογραφίες των μωρών, να ακούει την Πειραϊκή Εκκλησία, μπορεί και την Πατραϊκή. Άντε και καμιά αναζήτηση στο google αν θέλει να δει κάτι. Τέλος.

Μίλησα αμέσως με το Μοτορτζή.

Μ: Μάνα    ΜΤ: Μπαράκ Ομπάμα, εννοώ Μοτορτζής

Μ: Δεν θα πιστέψεις τι έγινε, βρήκα friend request από τη μάμα σου στο Facebook.

ΜΤ: Whaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaat?

M: Bρήκα friend request από τη μάμα σου στο Facebook.

ΜΤ: Whaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaat;

M: Bρήκα friend request από τη μάμα σου στο Facebook, λέμε.

ΜΤ: Αποκλείεται.

Μ: Τι αποκλείεται. Είναι το όνομά της.

ΜΤ: Απλή συνωνυμία, αποκλείεται η μάνα μου να είναι στο Facebook.

M: Αυτή είναι σου λέω, έχει το σχολείο που αποφοίτησε, ημερομηνία γεννήσεως και είναι friends με τον αδερφό σου. Τετελεσμένο γεγονός, η μανούλα σου είναι στο Facebook.

MT: Θα την κάμεις accept;

Μ: Δεν θέλω να την κάμω. Αλλά δεν θέλω να με παρεξηγήσει και να νομίζει ότι δεν την θέλω. Τη θέλω ως πεθερά μου, δεν την θέλω friend στο Facebook. Τι λες να κάνω;

ΜΤ: Κάμε ό,τι νομίζεις. Εμένα δεν μου έστειλε request.

Μ: Μπορεί να με συμπαθεί περισσότερο, εμένα τι να σου πω.

Στο τραπέζι των συνομιλιών έπεσαν διάφορα σχέδια Ανάν, πώς να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα. Το πρώτο σχέδιο ήταν να μετατρέψουμε το Facebook σε εργαλείο προπαγάνδας. Να γεμίσουμε το wall μας με συνταγές, παραπομπές σε Αγίους, να παίζει στο βάθος βυζαντινή μουσική και να της κάνουμε πλύση εγκεφάλου, ώστε να πάρουμε μεγαλύτερο μερίδιο κληρονομιάς. Απορρίφτηκε, αμέσως γιατί είναι πολύ δίκαιη για να κάνει αδικίες.

Το δεύτερο σχέδιο ήταν να την κάνουμε friend (στο μεταξύ έστειλε και στο Μοτορτζή request) αλλά να της δώσουμε περιορισμένη πρόσβαση στα δεδομένα μας.

Το τρίτο σχέδιο ήταν να την απορρίψουμε και να ελπίζουμε πως δεν θα μπαίνει συχνά στο Facebook, ώστε να το πάρει είδηση.

Τελικά επικράτησε η γνωστή κυπριακή τακτική ως πάρατζει. Με λίγα λόγια ούτε την κάναμε accept ούτε την απορρίψαμε. Αφήσαμε το θέμα να αιωρείται, όπως κάνει η κυβέρνηση με τα μέτρα  και τις περικοπές εδώ και δύο χρόνια. Remind me later. Κάποτε θα δεήσουμε να πάρουμε απόφαση. Ως πάρατζει. Αθάνατη τακτική.

Οικογένεια και πολιτική

Four more years. Κέρδισε με το σπαθί του μια τετραετία ο Μπαράκ Ομπάμα.

Ο Μιτ Ρόμνεϊ του τηλεφώνησε να του ευχηθεί. Και αμέσως μετά απευθύνθηκε στους οπαδούς του. Τους ευχαρίστησε για τη βοήθειά τους, μίλησε για την ανάγκη ενότητας. Μετά αναφέρθηκε στο πόσο βοήθησαν οι γιοι του, πέντε έχει να τους χαίρεται, και τέλος στράφηκε προς τη γυναίκα του. Παίζει περισσότερη ώρα να μίλησε για αυτή. Είπε ότι χωρίς τη βοήθειά και τη στήριξή της δεν τα κατάφερνε. Μπροστά σε όλους είπε πόσο την αγαπά.

Μετά μίλησε στους δικούς του οπαδούς και ο Μπαράκ Ομπάμα. Είπε για την προεκλογική του ομάδα, για τους οπαδούς του, τον αντιπρόεδρο. Για τις κόρες του που έγιναν μικρές κυρίες. Ευχαρίστησε τη γυναίκα του και είπε ότι την αγαπά όσο ποτέ. Χάρηκε που και οι Αμερικανοί φαίνεται να την αγαπούν. Και είπε ότι χωρίς τη βοήθειά της δεν θα τα κατάφερνε. Τα καλύτερα έρχονται είπε στη Μισέλ, λέγοντας πόσο την αγαπάει.

Μπορεί κάποιος να πει ότι είναι λόγια εντυπωσιασμού. Ίσως και να είναι. Αλλά όταν σε μια τόσο σημαντική, πολιτική στιγμή αφιερώνουν τόσο χρόνο για να μιλήσουν για τις οικογένειές τους και κυρίως για τις γυναίκες τους σημαίνει κάτι. Αν μη τι άλλο, είναι μια δόση ευγνωμοσύνης για την προσφορά τους.

Το τελευταίο τεύχος του Madame Figaro έχει στο εξώφυλλο τις τρεις επίδοξες πρώτες κυρίες. Μετά βίας δυσκολεύτηκα να αναγνωρίσω την κυρία Λιλλήκα. Λόγω ηλικίας υπολόγισα την κυρία Αναστασιάδη, άρα αυτή που δεν είχα ιδέα ήταν η κυρία Μαλά.

Η προεκλογική εκστρατεία στην Κύπρο, άναψε για τα καλά. Πουθενά, δεν είδα κανένα από τους τρεις υποψηφίους να εμφανιστεί με την οικογένειά του. Μια κοινωνική εκδήλωση, μια παρουσίαση, έστω στην εκκλησία, σε ένα γάμο, σε μια κηδεία. Είναι λες και έχουν βγει από το βιβλίο του Έκτορ Μαλό Χωρίς Οικογένεια.

Καμία αναφορά, καμία ένδειξη αγάπης, καμία νύξη ότι αυτοί οι άνθρωποι ενδιαφέρονται για το τι γίνεται στο σπίτι τους. Λείπουν απίστευτες ώρες, έχουν αφοσιωθεί στην εκλογή τους, σπίτι τους υποθέτω μπαίνουν για να κάνουν μπάνιο, να βρουν καθαρά ρούχα και να κοιμηθούν.

Σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας στις ΗΠΑ ο Μπαράκ Ομπάμα αλλά και ο Μιτ Ρόμνεϊ είχαν δίπλα τους τις γυναίκες τους. Εμφανίζονταν και για επικοινωνιακούς σκοπούς φυσικά αλλά και για λόγους υποστήριξης. Συνεχώς έλεγαν για αυτές και τις ευχαριστούσαν.

Οι δικοί μας τίποτα. Μου δίνουν την εντύπωση ότι τις παίρνουν για δεδομένες. Δική τους δουλειά να εκλεγούν, δεν υπάρχει χώρος για αυτό που είναι, υποτίθεται, το άλλο τους μισό.

Αν κατέβαινε για πρόεδρος ο Μοτορτζής, θα ήμουν δίπλα του. Θα εμφανιζόμουν κοντά του, θα έδινα το παρόν μου. Θα ήμουν μέρος της εκστρατείας, μην σου πω θα ήμουν επικεφαλής της εκστρατείας. Δεν θα ήμουν ο άγνωστος Χ. Θα ήμουν μέρος της πραγματικότητάς του.

Υπάρχει περίπτωση να δούμε τον Λιλλήκα να φιλά όπως φιλά ο Ρόμνεϊ τη γυναίκα του; Ούτε μία στο εκατομμύριο. Και μιλούμε για ένα νέο σχετικά ζευγάρι. Άντε να σκεφτώ ότι ο Αναστασιάδης είναι άλφα ηλικίας, δεν αντέχει τις οικειότητες δημοσίως. Ο Μαλάς όμως;

Μπορεί να ντρέπονται τι να πω. Σε εμένα όμως δίνουν την εντύπωση ότι δεν θέλουν. Ότι δεν αγαπούν τις γυναίκες τους, ότι είναι μαζί για συμβατικούς λόγους, όχι για λόγους αγάπης. Όταν αγαπάς το δείχνεις. Δεν κρατάς αυτόν που αγαπάς στο σκοτάδι. Θέλεις να τον βλέπει όλος ο κόσμος.

Μου πες, σου ‘πα

Κάθε οικογένεια έχει τους δικούς της κώδικες επικοινωνίας, τις ιδιαιτερότητες της και τα κουσούρια της. Όπως είπε, ξέχασα ποιος, όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες είναι ίδιες, οι δυστυχισμένες διαφέρουν. Χμμμ, μπορεί να μεν κολλά με αυτό που θέλω να πω, όμως το τσιτάτο. Πάμε παρακάτω.

Η οικογένεια μου είναι καλή στο να κρατά μυστικά. Κυρίως η αδερφή μου. Πες της κάτι δεν πρόκειται να το ξεστομίσει. Αλλά γενικά έτσι είναι όλοι. Νομίζω το έχουν πάρει από τον παππού. Το τρίτο ενικό πρόσωπο είναι επειδή με επηρέασαν και τα γονίδια του άλλου παππού. Μπορώ να κρατήσω μυστικό αλλά οι αντοχές μου είναι λίγες.

Είναι επίσης ορθολογικοί, ρεαλιστές και γενικά πατούν με τα δύο πόδια στη γη. Όταν τους πεις κάτι, που δεν είναι μυστικό θα το μεταφέρουν όπως είναι. Κατά λέξη. Αλλά (πάντα υπάρχει ένα αλλά), όλα αυτά σε ό,τι ΔΕΝ αφορά τις οικογενειακές σχέσεις. Υποθέτω είναι επειδή νοιαζόμαστε πολύ ο ένας για τον άλλο. Δεν θέλουμε τίποτα να τις διαταράξει. Και γινόμαστε παρανοϊκοί.

Παράδειγμα: Ο ξάδερφος έχει πρόβλημα με τους βαθμούς ποινής. Μάζεψε αρκετούς ώστε να κινδυνεύει με στέρηση. Πήρε τηλέφωνο την αδερφή μου να τη ρωτήσει τι θα κάνει. Όλο αυτό τον Οκτώβριο. Προχθές το ανάφερε στον πατέρα του. Το «δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα», ο θείος το μετάφρασε σε μομφή και παράπονο. Έτσι πήρε την κόρη του και ξαδέρφη να της πει ότι ο γιος του πλακώθηκε με την αδερφή μου, την ξαδέρφη του δηλαδή.

Η ξαδέρφη με πήρε τηλέφωνο να μου πει ότι ο καυγάς ήταν άγριος και ότι έχει στεναχωρηθεί και ότι είναι κρίμα τέτοια πράγματα να χωρίζουν οικογένειες και ότι κάτι πρέπει να κάνουμε.

Με τη σειρά μου τηλεφώνησα στην αδερφή μου να της πω ότι ο θείος είναι λυπημένος (έτοιμο να πάθει εγκεφαλικό από τη στεναχώρια κατ’ ακρίβειαν ήταν τα λόγια που χρησιμοποίησα) για τη συμπεριφορά του ξαδέρφου και ότι πρέπει να τα βρουν και αν θέλει να μιλήσω στον ξάδερφο.

Φυσικά η αδερφή μου έμεινε σύξυλη γιατί τίποτα δεν είχε συμβεί, και της πήρε μερικά λεπτά να καταλάβει για ποιο θέμα μιλούσαμε.

Στο μεταξύ, η θεία ενημερώθηκε για την κατάσταση, πρόλαβε να στεναχωρηθεί και αυτή, αλλά μέχρι να καταπιεί την πίκρα, το λύσαμε το πρόβλημα. Η μάνα μου ως παραδόξως έμεινε εκτός, αλλά καλά να πάθει που το κινητό το έχει για να το παίρνει βόλτα και δεν το χρησιμοποιεί.

Ενδεχομένως, να ακούγονται βλακείες αυτά που γράφω σε ένα εξωτερικό παρατηρητή. Αλλά όπως είπα και στην αρχή, κάθε οικογένεια είναι ένας μικρόκοσμος. Στο δικό μας μικρόκοσμο είναι πολύ σημαντικό να μην στεναχωρούμε ο ένας τον άλλο. Αν γράφαμε εμείς τις δέκα εντολές θα βρισκόταν σε περίοπτη θέση το Ου στεναχωρήσεις την οικογένεια για να ακολουθήσει το Ου πληγώσεις συγγενή που αγαπάς.

Οι μεγάλες οι πλάκες θα αρχίσουν σε λίγα χρόνια. Όταν μπουν στο χορό και οι νεώτερες γενιές και το αλτσχάιμερ θα κάνει παρέα με τις μεγαλύτερες. Ω ρε γλέντια.

Θαύμααααααααααααααααααααααααα

Είναι απίστευτο! Για πρώτη φορά κατάφερα να συνεννοηθώ με την μάνα μου, χωρίς να χρειαστούν επεξηγήσεις, χωρίς να πιάσουμε δεύτερη και τρίτη φορά τηλέφωνο για να επιβεβαιώσουμε ότι καταλάβαμε το ίδιο πράγμα και φυσικά στο τέλος να καταλάβουμε ότι μιλούσαμε για διαφορετικά πράγματα, χωρίς να μεσολαβήσει η αδερφή ως άλλος Αλεξάντερ Ντάουνερ να μεταφέρει προτάσεις. Θαύμα. Της είπα κάτι, το αποδέχθηκε αμέσως και η συμφωνία έκλεισε.

Νομίζω φταίει το γεγονός ότι η μάνα μου πάντα είχε πολλά στο μυαλό της. Μας μεγάλωσε μόνη της, από το χέρι της περνούσαν τα πάντα. Η δουλειά της έχει καμπόση ένταση. Της ξεφεύγουν πράγματα. Της λες κάτι και το πιο πιθανόν είναι ότι θα το ξεχάσει. Επιπλέον άρχισε να αγχώνεται για πράγματα, που πως να το πω δεν έχουν σημασία. Για παράδειγμα, πρώτα θυμάμαι, όπου θέλαμε μας έπαιρνε. Νύχτα ήταν, μέρα ήταν δεν έκανε καμία διαφορά. Τώρα στο οδήγημα την φοβίζουν οι άγνωστοι δρόμοι, το σκοτάδι...

Η πλάκα η μεγάλη πως έτσι και της μπει μια ιδέα, ο κόσμος να χαλάσει δεν την αλλάζει με τίποτα. Τις προάλλες ήθελε οδηγίες να πάει κάπου στην Αρμενίας. Επέμενε ότι η Ιφιγενείας είναι κολλητή πάνω στην Κένεντι. Ρε μάνα σκέψου, δεν υπάρχει περίπτωση να συμβαίνει αυτό που λες. Ύστερα από μισή ώρα κατάλαβε ότι για άλλη λεωφόρο ήθελε να μας πει.

Δεν έχω κανένα παράπονο από τη μανούλα μου. Την αγαπώ όσο τίποτα άλλο και παρόλο που μου σπάζει τα νεύρα ώρες ώρες θέλω να περνώ χρόνο μαζί της. Ήταν πάντα της το πιο δυνατό παράδειγμα. Μια απλή γυναίκα που έδωσε τα πάντα για τα παιδιά της. Και όταν λέω τα πάντα, δεν εννοώ υλικά πράγματα. Αν και δεν μας έλειψε τίποτα, θα είμαι πάντα ευγνώμων για το πόση αγάπη και κατανόηση μας έδωσε. Κανόνες και αυστηρότητα σίγουρα υπήρχαν. Ποτέ όμως δεν έβαλε περιορισμούς στην σκέψη μας. Μας έσπρωχνε να ακολουθήσουμε τα όνειρά μας, να μην βάζουμε εμπόδια σε αυτά που θέλουμε να κάνουμε, να είμαστε ανεξάρτητες και να στεκόμαστε στα δικά μας πόδια. Θυμάμαι όταν πήγαινα για σπουδές η μάνα της φίλης μου που θα ταξιδεύαμε μαζί, στο αεροδρόμιο έκλαιγε. "Γιατί κλαις; Θα έπρεπε να κλαις αν δεν μπορούσε να φύγει να πάει να σπουδάσει", της είπε.

Τώρα που το σκέφτομαι η μάνα μου είναι σαν το αεροπλάνο στον αυτόματο πιλότο. Αν ξέρει ότι κάπου πρέπει να πάει, κάτι πρέπει να γίνει, ότι υπάρχει μια δουλειά, θα βάλει μπρος μέχρι να φτάσει εκεί που θέλει. Ένα πείσμα απαράμιλλο και ένα γινάτι που βγάζει μάτι.

Τέσπα. Αλλού ξεκίνησα και αλλού κατάληξα. Η μάνα μου στάθηκε για μένα και μητέρα και πατέρας. Για αυτό και την αγαπώ διπλά. Για αυτό και δεν με νοιάζει για όλες τις ασυνεννοησίες, που μας χωρίζουν. Άσε που καθώς μεγαλώνω, όλο και περισσότερο διαπιστώνω ότι της μοιάζω.

Brothers and sisters

Βλέποντας τη σειρά Brothers and Sisiters, επιβεβαίωσα κάτι που το νιώθω εδώ και καιρό. Η πιο καθοριστική σχέση στη ζωή μας είναι με τα αδέρφια μας. Είτε για κακό είτε για καλό. Οι πραγματικοί μας φίλοι έρχονται αργότερα στη ζωή μας, το ίδιο και ο σύντροφός μας. Ο ρόλος των γονιών είναι περίεργος και μπορεί να φύγουν νωρίς. Αλλά τα αδέρφια μας είναι οι συνοδοιπόροι μας.

Μοιραζόμαστε γονίδια (για απορίες αποτίνεστε στην Πρασινάδα), εμπειρίες, συγγενείς, καυγάδες, αγάπες, ενίοτε και μίση. Και η σχέση με τα αδέρφια μας είναι καθοριστική. Η αδερφική δυναμική που αναπτύσσεται μέσα στις οικογένειες έχει τεράστια σημασία. Έρευνες λένε για παράδειγμα ότι τα μεγαλύτερα παιδιά μαθαίνουν πιο εύκολα να αναλαμβάνουν ευθύνες. Τα μεσαία μπορεί να είναι πιο διπλωμάτες σε σύγκριση με τα κυρίαρχα μεγαλύτερα τους. Επίσης τα μικρότερα αδέρφια αποφεύγουν ενδεχομένως λιγότερο τον κίνδυνο.

Οι ειδικοί αναζητούν τις ρίζες της αδερφικής αντιπαράθεσης. Πιστεύω δεν πρέπει να υπάρχει άνθρωπος από καταβολής του κόσμου που να μην έχει πλακωθεί με τα αδέρφια του. Μάλιστα έρευνες δείχνουν ότι τα νεαρά αδέρφια τσακώνονται περίπου κάθε 17 λεπτά. Σήμερα το πρωί, έπαιξα τον ΟΗΕ για το ποδήλατό τους. Έχουν ακριβώς τα ίδια ποδήλατα και πλακώθηκαν για ένα από αυτά. Για μια πέτρα, για μια κούκλα, για ένα αυτοκίνητο, για ένα παντελόνι, για ένα βρακί. Έχουν τα ίδια πράγματα και πάλι καταφέρνουν να μαλώσουν.

Ο σκληρός και άγριος κόσμος των αδερφικών σχέσεων θεωρείται πλέον ως καθοριστικός παράγοντας για τη διαμόρφωση της προσωπικότητας. Παλαιότερες έρευνες εστιάζαν στους γονείς, το DNA, και τα οικονομικοινωνικά δεδομένα. Δεν είναι μόνο αυτά.

Αν κρίνω από τον εαυτό μου η σχέση με την αδερφή μου είναι πολύπλοκη. Θα πω η σχέση με τις αδελφές μου γιατί αδελφή θεωρώ και την ξαδέλφη. Βαθιά και πραγματική αγάπη; Μπόλικη. Συμπαράσταση; Με το τσουβάλι. Κατανόηση; Να φαν και οι κότες (που λέει ο λόγος). Και όμως υπάρχουν στιγμές, που θέλω να τις πλακώσω και τις δυο στο ξύλο, ή να τις ρίξω κάτω από το δέντρο, όπως κάναμε μικρές. Φλαπ. Αλλά την ίδια στιγμή, ξέρω ότι θα είναι εκεί για μένα. Θα με ακούσουν και ας μην με κατανοούν. Με αγκαλιάζουν και όταν διαφωνούν μαζί μου. Το ίδιο κάνω και εγώ για αυτές.

Η σχέση με τα αδέρφια μας είναι όπως ένα ταξίδι στη ζούγκλα. Μπορεί να σε φάει το λιοντάρι, αλλά μπορεί να μεγαλώσεις όμορφα ανάμεσα στους λύκους όπως ο Μόγλης.

To post της πεθεράς

Το θέμα πεθερά είναι ανεξάντλητο. Εδώ κότζαμ σήριαλ στο Mega και κράτησε 4 ή 5 σεζόν. Ο καθένας ανάλογα με το τι θα του τύχει, έχει να πει πολλά. Κάποιοι συμπλόγκερς μπορούν να πουν ακόμα πιο πολλά. Μα, όχι, Αχάπαρη πως σου πέρασε η ιδέα ότι σε φωτογραφίζω; Για όνομα.

Την αφορμή για αυτό το ποστ την πήρα από τη Sike. Το ερώτημα είναι... Εσείς πως φωνάζετε την πεθερά σας; Της μιλάτε στον πληθυντικό ή στον ενικό; Αν και η ερώτηση θα ήταν θέλετε να της μιλάτε; Τέσπα.

Τη δική μου εγώ τη γνώρισα προτού αποκαταστήσω το Μοτορτζή. Και τη φώναζα με το όνομά της. Κυρία τάδε. Φυσικά της μιλούσα και στον πληθυντικό. Έτσι με έμαθε η μάνα μου, στους μεγαλύτερους να μιλώ με το σεις και με το σας. Στην πορεία προέκυψε σχέση σοβαρή. Πάλι έμεινα στο κυρία. Ε, μετά το γάμο δεν μου έβγαινε να το αλλάξω.

Το να την πω με το όνομά της σκέτο μου είναι αδύνατο. Το να την πω μητέρα το βρίσκω πολύ γελοίο, γιατί μητέρα φωνάζω για πλάκα τη μάνα μου, επειδή το αρχαίο το κατέχει φαρσί. Παράδειγμα: «Δεν μου λες μητέρα, κάρι βάζουμε στο φασολάκι;» Και μου απαντά: «Ουχί θυγατέρα, μόνο ντομάτα». Ρωτήστε την να σας πει οποιοδήποτε κανόνα, να σας κλείνει συνηρημένα σε –αω και σε –έω, να βρει τη δοτική του βυξ. Μια χαρά συνομιλίες θα έκανε με τον Πλάτωνα. Σάρωνα στα αρχαία όταν ήμουν λύκειο.

Πίσω στην πεθερά τώρα. Μια άλλη επιλογή θα ήταν να μην την φωνάζω. Να περιμένω να με φωνάξει πρώτη και να της απαντώ. Υπάρχουν όμως πρακτικές δυσκολίες. Τρώμε οικογενειακώς και θέλω τρίτη μερίδα από τη μους σοκολάτα. Αν δεν γυρίσει να με δει, θα μείνω με δκυο σσείλη καμένα.

Και έτσι καταλήξαμε στο κυρία. Που ακούγεται ιδιαιτέρα γελοίο. Επιπλέον όποιος με ακούσει να την αποκαλώ κυρία, μου ρίχνει και μια παρατήρηση. «Την πεθερά σου λες κυρία κοπέλα μου; Γιατί δεν τη λες μητέρα;»

Οι σχέσεις μας, πάντως, είναι άριστες, την αγαπώ πάρα πολύ και τα συναισθήματα είναι αμοιβαία. Όχι ότι δεν με εκνευρίζει κάποιες φορές, αλλά εδώ έχω issues με τη μάνα μου, δεν θα έχω με την πεθερά μου; Το μόνο της παράπονο ότι δεν μουρμουρώ αρκετά του Μοτορτζή να κόψει το ρημάδι το κάπνισμα.

Ω μάστοραααααααααααααα

Μαστορεύω μαστορεύεις μαστορεύει
για να βρεις αυτή τη λύση που γυρεύεις
μάθε πια μόνος σου να μαστορεύεις

Αυτό είναι το τραγούδι που εμπνέει τον Μοτορτζή τον τελευταίο καιρό. Την έχει καταβρεί ως μάστορας. Παθιάζεται με εργαλεία, με λύσεις, με βίδες και άλλα εξαρτήματα. Βεβαίως δεν παθιάζεται απλώς, προμηθεύεται κιόλας εργαλεία. Σε DIY έχει μετατρέψει την αποθήκη.

Χθες τον βρήκα να παρακολουθεί μια εκπομπή στην ΝΕΤ που λέγεται Ό,τι φτιάχνεται, το φτιάχνετε. Ούτε ποδόσφαιρο να ήταν δεν θα το έβλεπε με τόσο ζήλο. Ο τυπάς στην εκπομπή έφτιαχνε μόνος του διπλά τζάμια. Για όνομα του Θεού, υπάρχει άνθρωπος που έχει τόσο χρόνο στη διάθεσή του να κάτσει μόνος του να φτιάξει διπλά τζάμια; Και δώστου συμβουλές ο παρουσιαστής να κάμετε φάρσο, να φτιάξετε τις γωνιές και προσοχή στη λείανση... Λέξεις άγνωστες για μένα, ο Μοτορτζής όμως είχε ενθουσιαστεί.

Προς τιμή του να πω ότι βελτιώνεται. Τώρα πολλές μικροεπισκευές για τις οποίες θα χρειαζόταν να καλέσουμε μάστορα, τις κάνει μόνος του και τις κάνει πολύ καλά. Τοποθετεί φωτιστικά, φτιάχνει πράγματα που χαλούν. Η κολλητή που ετοιμάζεται να μετακομίσει, τρίβει τα χέρια της από χαρά. Σε κάθε ευκαιρία θα αξιοποιήσει το μεράκι του να βγάζει τρύπες, να βιδώνει, να κολλά και να ξεκολλά.

Βέβαια δεν ήταν πάντα τόσο καλός και θυμάμαι την πρώτη του απόπειρα… Ελπίζω να μην θυμώσει που θα τη δημοσιοποιήσω. Όταν θα μετακομίζαμε στο ολοκαίνουριο τότε διαμέρισμα, αγοράσαμε μια μπάρα για να βάλουμε πάνω στον πάγκο να κρεμούμε τις κουτάλες. Επίσης αγοράσαμε μηχανισμούς για τα ερμάρια.

Ο πωλητής προθυμοποιήθηκε να στείλει ένα από τους εργάτες του να την τοποθετήσουν. Ο Μοτορτζής όμως, στις πρώτες του προσπάθειες ως μάστορας υπερεκτίμησε τις δυνάμεις του, με ολέθριο αποτέλεσμα. Δεν περιγράφονται οι τρύπες που γέμισε ευτυχώς το εσωτερικό του πάγκου ή το πλακάκι που έσπασε για να μπει η μπάρα...

Έτσι τελικά φώναξε το μάστορα. Ο μάστορας μόλις ήρθε έφριξε από αυτά που είδε. «Μα ποιος άχρηστος, ανίδεος, άσχετος σου έκανε αυτή τη ζημιά»; ρώτησε. Μούγκα ο δικός μου που να παραδεχθεί ότι ήταν δικό του έργο. «Τώρα, τι να σας πω. Ένας άχρηστος ήταν» απάντησε. Ο μάστορας τελικά έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Όση ώρα δούλευε όμως έβριζε αυτόν που έκανε τη ζημιά... Και ο Μοτορτζής άκουγε να τον περνούν γενεές δεκατέσσερις που λέμε.

Από τότε όμως πέρασαν κοντά έξι χρόνια. Μέσα σε αυτά τα χρόνια έμαθε πάρα πολλά και είναι πολύ καλός. Αν συνεχίσει να ανεβαίνει το πετρέλαιο, θα βάλουμε αγγελίες εδώ ο καλός μάστορας να ενισχύσουμε το οικογενειακό εισόδημα.

Τα σόγια σος

Τα σόγια σος. Όχι ο πληθυντικός του soy sauce. Διπλασιασμός το σόϊ συν ένα sos. Και επειδή στα blogs έπεσε πολλή κουβέντα περί οικογένειας θα σας συστήσω λιγάκι τους δικούς μου. Έχω ξαναπεί ότι με την οικογένεια της μάνας μου είμαστε πολύ συνδεδεμένοι. Με του πατέρα μου καθόλου. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Μοτορτζή. Με τους συγγενείς από την οικογένεια της πεθεράς μου έχουμε πολύ καλές σχέσεις. Με τους συγγενείς από την οικογένεια του πεθερού μου ανύπαρκτες. Έτσι όταν λέω οικογένεια, υποθέτω μιλώ για τα αδέρφια της μάνας μου και της πεθεράς μου.

Οιδύο οικογένειες έχουν πολλές διαφορές, κυρίως στην εξωτερική εμφάνιση. Οι δικοί μου είναι κοντοί. Άντε τους πιο ψηλούς μας να τους πεις μέτριους. Από την άλλη η οικογένεια του Μοτορτζή είναι ψηλοί. Άντε τους πιο κοντούς τους να τους πεις μέτριους.

Επίσης, η οικογένεια της μάνας μου είναι στην πλειοψηφία τους γαλανομάτες και πρασινομάτες. Ένα γιαλλούρικο σόι, όπως θα έλεγε η Helen. Τα πιο πράσινα μάτια, γαλάζια του καλοκαιριάτικου ουρανού, μελιά γλυκά. Καστάνα ελάχιστα κυρίως στα ξαδέλφια. Αντίθετα στην οικογένεια του Μοτορτζή δεν έχουν ούτε ένα γιαλλούρη. Καστανό και μαύρο. Αλλά έχουν πελώρια μάτια με πυκνές πυκνές βλεφαρίδες.

Η κόρη Α πήρε από τον πατέρα της. Η κόρη Β από μένα. Η μια μεγάλα, ζεστά καφέ μάτια με τεράστιες βλεφαρίδες η άλλη γκριζοπράσινα, ψυχρά. Η μεγάλη σε κοιτά και είναι σαν να σε αγκαλιάζει, η μικρή λες και σου ρίχνει πάγο.

Η οικογένεια μου τώρα μένει εκστασιασμένη μπροστά στη μεγάλη. Τα πράσινα μάτια της μικρής δεν προξενούν καμία εντύπωση. Όταν έχουν συνηθίσει, άλλος ένας δεν κάνει διαφορά. Έτσι την εντύπωση την κλέψει η μεγάλη. Ματάρες την ανεβάζουν ματάρες την κατεβάζουν.

Η οικογένεια του husband πάλι την έχει καταβρεί με την μικρή. Εκστασιασμός. Μέχρι να βεβαιωθούν ότι θα μείνει το χρώμα τους, είχαν μια αγωνία. Ματάρες την ανεβάζουν, ματάρες την κατεβάζουν. Η γιαγιά μάλιστα την διαφημίζει με κάθε ευκαιρία.

Έχει πλάκα το θέμα. Γιατί εύκολα καταλαβαίνει κανείς, πως και τα δυο τα σόγια ακολουθούν ένα πανάρχαιο, πανανθρώπινο μοτίβο. Να θαυμάζουμε, να ποθούμε και να εξυμνούμε αυτό που δεν έχουμε.

Υγ. ξέρετε καμιά καλή και όχι ιδιαίτερα δύσκολη συνταγή για νηστίσιμες ψαροκροκέτες ή ψαροκεφτέδες; Ευχαριστώ προκαταβολικά.

Θέματα οικογενειακά

Σκέφτομαι ότι και να θέλεις να ξεφύγεις από την οικογένειά σου είναι αδύνατο. Με την οικογένεια της μάνας μου είμαστε πολύ συνδεδεμένοι. Θείους, θείες ξαδέρφια. Όπως πρέπει να είναι μια οικογένεια. Αγαπούμε ο ένας τον άλλο, νοιαζόμαστε, τηλεφωνιόμαστε, βοηθιόμαστε και συναντιόμαστε.

Με την οικογένεια πάλι του πατέρα μου καμία σχέση. Έτυχε, δεν πέτυχε. Όχι ότι έγινε κάτι συγκεκριμένο. Απλά απομακρυνθήκαμε και μας έμεινε η απόσταση. Βρεθόμαστε αραιά που και που σε γάμους, κηδείες και βαφτίσια. Για να λέμε όλη την αλήθεια δεν μου λείπουν. Δεν τους είχα ποτέ άλλωστε κοντά μου για να μου λείψουν.

Η μεγάλη η κόρη τώρα είναι φτυστή ο πατέρας της. Η μικρή μοιάζει της οικογένειας του πατέρα μου. Είναι απελπιστικά ίδια με μια πρώτη μου ξαδέλφη, μοιάζει σε ένα θείο μου και θυμίζει και αρκετά τον πατέρα μου.

Το τελευταίο μπορώ να πω ότι με συγκινεί. Τον έχουμε χάσει εδώ και πολλά χρόνια, και μου αρέσει να βλέπω χαρακτηριστικά του στην κόρη μου. Είναι λες και υπάρχει μια συνέχεια, δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Αλλά μου αρέσει.

Μου προκαλεί όμως αμηχανία η ομοιότητα της μικρής με την οικογένεια του πατέρα μου. Και δεν είναι μόνο η φυσική ομοιότητα είναι ένα σωρό άλλα πράγματα. Δεν τρώει τις ντομάτες για παράδειγμα, όταν εκνευριστεί εκσφενδονίζει ό,τι βρει μπροστά της, έχει τα κλάματα εύκολα, ακριβώς όπως η προγιαγιά της. Μικρές συνήθειες. Εκφράσεις, χειρονομίες.

Το αίμα νερό δεν γίνεται, λένε. Ίσως να εννοούν κάτι τέτοιο.

Ίσως να είναι θέμα γονιδίων. Έρευνες λένε πάντως ότι κληρονομούνται ακόμη και οι τάσεις για κάποιες γεύσεις, για τη μουσική. Μπορεί αυτό που εγώ βλέπω ότι μοιάζει στο θείο μου, να είναι γενετικό, ένα κοινό γονίδιο.