Friend στο Facebook, unfriend στη ζωή

Τις προάλλες δέχθηκα αίτηση φιλίας στο Facebook από ένα τύπο, τον οποίο γνωρίζω από ελάχιστο ως καθόλου. Υποψιάζομαι ότι επαγγελματικά κινούμαστε στον ίδιο χώρο, αλλά εντελώς διαφορετική δουλειά. Αυτό το λέω με τον ίδιο τρόπο που μπορεί να το πει ένας DJ και ένας μπάρμαν, σε ένα κλαμπ.

Προσωπικά, είπαμε, δεν τον ξέρω. Μάλλον δεν θα του μίλησα ποτέ, εκτός από ένα καλημέρα. Και όταν λέω ένα εννοώ ένα.Υποψιάζομαι ότι εκείνος δεν έχει ιδέα ποια είμαι, γιατί ένα απόγευμα τον πέτυχα στο περίπτερο, κοντά στο γραφείο και δεν γύρισε ούτε καν να με κοιτάξει.

Έχουμε όμως καμπόσους κοινούς γνωστούς. Το γεγονός ότι έχουμε κοινούς γνωστούς, πρέπει να τον έκαναν να μου στείλει το αίτημα που λέγαμε.

Απορρίφθηκε από την πρώτη μέρα. Όπως έχω απορρίψει και άλλα από ανθρώπους που δεν γνωρίζω.

Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω με ποια λογική να θέλω να είμαι φίλος με κάποιον στο Facebook όταν δεν είμαι και στην πραγματικότητα.

Φυσικά, υπάρχουν και αυτοί που χρησιμοποιούν τα κοινωνικά δίκτυα ως εργαλείο επικοινωνίας για θέματα δουλειάς. Μάλιστα, αυτό να το καταλάβω. Είναι ένα καλό επαγγελματικό εργαλείο. Αυτή η ομάδα όμως είναι μικρή. Οι περισσότεροι χρησιμοποιούν το Facebook, το Tweeter για χαβαλέ.

Επομένως, το ερώτημα παραμένει. Γιατί να με ενδιαφέρει τι κάνει, τι γράφει, τα likes, οι φωτογραφίες, τα τραγούδια, οι μαλακίες που μοιράζεται ένας άγνωστος;

Στο Facebook είμαι φίλη με λιγότερο από 100 ανθρώπους. Όλους τους ξέρω προσωπικά και με όλους μιλώ και στην καθημερινότητά μου, όχι βέβαια με την ίδια συχνότητα.

Ποστάρω φωτογραφίες και τραγούδια, λέω τι αισθάνομαι, βρίζω, βγάζω τα απωθημένα μου, μοιράζομαι ενδιαφέροντα άρθρα, ακούω τις απόψεις τους. Για μένα είναι ένα χρήσιμο αλισβερίσι. Μου αρέσει, το απολαμβάνω χωρίς να προβάλλω πολύ προσωπικά στοιχεία. Αν και όπως έχουμε καταντήσει, η Google και η NSA μας έχουν κάνει φύλλο και φτερό, γνωρίζουν τα πάντα.

Δεν θα ήθελα ένας άνθρωπος που δεν με γνωρίζει, να δει τη φωτογραφία που έβαλα από την εξόρμηση της παρέας από το λύκειο. Ήταν όμως ωραίο να γράψουν οι φιλενάδες τα σχόλια τους από κάτω και να διαπιστώσουμε, για άλλη μια φορά, πως παρόλα τα χρόνια που περνούν, η αγάπη της μιας για την άλλη παραμένει ανόθευτη.

Και δεν θα ήθελα να βλέπω τι κάνει ένας άνθρωπος που δεν τον ξέρω. Εδώ δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ με τους φίλους μου, θα ασχολούμαι με αγνώστους; Γιατί να είμαστε φίλοι στο Facebook; Γιατί να χάνω τον καιρό μου μαζί του;

Την τεχνολογία μου μέσα

Ότι είμαι φαν της τεχνολογίας, πρέπει να φάνηκε από το πρώτο ή δεύτερο ποστ που έγραψα. Αλλά τώρα τελευταία η τεχνολογία άρχισε να μου τη σπάει.

Παράδειγμα πρώτο (αγκαλιά στον καναπέ με την κόρη Β)

Μ: Άτε ρε αγάπη, εγώ ποιο λαιμάκι θα φιλώ όταν μεγαλώσεις και φύγεις από το σπίτι;

ΚΒ: Δεν θα φύγω από το σπίτι, θα μείνω εδώ να τρώμε μαζί (το παιδί μου εμπέδωσε από νωρίς την αξία του "Με ταΐζουν οι γονείς μου").

Μ: Δεν γίνεται κάποτε θα φύγεις μακριά.

ΚΒ: Εντάξει όταν φύγω θα μιλούμε από το Skype, εντάξει;

Παράδειγμα δεύτερο (βλέπω με την κόρη Α το Home Alone, σκηνή όπου λόγω της καταιγίδας κόπηκαν τα τηλεφωνικά καλώδια)

ΚΑ: Η μαμά του είναι μακριά και τη θέλει; Γιατί δεν την παίρνει τηλέφωνο;

Μ: Μα δεν μπορεί γιατί δεν έχει γραμμή χάλασε το σταθερό τηλέφωνο.

ΚΑ: Στο κινητό ρε μάμα, να την πιάσει τηλέφωνο στο κινητό.

Μ: Δεν είχαν κινητό τότε.

ΚΑ. Δεν είχαν κινητό τότε; Και πως μιλούσαν;

Παράδειγμα τρίτο (ακούμε στο ραδιόφωνο την παράσταση με το Μορμόλη, όπου ένας άνθρωπος περιγράφει την τηλεόραση ως το κουτί που βλέπουν οι κουτοί)

ΚΑ: Μάμα, γιατί ο κύριος λέει την τηλεόραση κουτί; Η τηλεόραση δεν είναι μεγάλο κουτί. Είναι μια μεγάλη οθόνη.

Μ: Κάποτε οι τηλεοράσεις ήταν μεγάλα κουτιά. Μην βλέπεις πως είναι σήμερα.

ΚΑ: Ήταν και τα ipad κάποτε μεγάλα κουτιά;

Όπως πάμε θα πρέπει να γράψουμε ξανά πολλές ταινίες και πολλά βιβλία. Η τεχνολογία άλλαξε πολλά πράγματα στη ζωή μας. Το κυριότερο όμως, ήταν ότι χάσαμε την ιδιωτικότητά μας, όλοι πλέον ξέρουν που είμαστε και τι κάνουμε. Χάρη στα κινητά τηλέφωνα, μπορούν να μας εντοπίσουν οποιαδήποτε στιγμή. Το να κρυφτούμε είναι μάταιο.

Ο Ρωμαίος δεν θα χρειαζόταν να πεθάνει, νομίζοντας πως η Ιουλιέτα πέθανε. Με ένα sms θα τον είχε 

ενημερώσει και όλα θα είχαν λυθεί με τον καλύτερο τρόπο. Θα παντρεύονταν και θα ανακάλυπταν σε λίγο καιρό, τι βλακεία έκαναν που μου ήθελαν παντρειές από τα 16.

Ο Οθέλλος δεν θα σκότωνε την Οφήλια, λόγω ζήλειας. Θα έβαζε τις κάμερες παρακολούθησης να δει τι κατέγραψαν και θα ανακάλυπτε πως όλα ήταν σκευωρία.

Ο Μίσκιν θα ανακάλυπτε πολύ πιο νωρίς ότι η Ναστάζια είχε σχέσεις και με τον Ραγκόζιν, αφού όλο και κάποια φωτογραφία, κάποιο σχόλιο θα έβλεπε στο Facebook. Θα γλύτωναν και οι τρεις και ο Ντοστογίεφσκι δεν θα έγραφε 700 σελίδες βιβλίο.

Οι Τρεις Σωματοφύλακες δεν θα ήταν βιβλίο αλλά ένα pdf  μερικών σελίδων. Όλο το βιβλίο στηρίζεται σε λάθος ανθρώπους που ήταν σε λάθος στιγμή, στο λάθος τόπο, προσπαθώντας να βρεθούν στο σωστό τόπο, στη σωστή στιγμή, με τους σωστούς ανθρώπους. Δημιουργία event στο Outlook και ενημερώνεις τους παραλήπτες. Σωστή δουλειά, χωρίς περιθώρια λάθους.

Θα έπαιζε reminder να υπενθυμίσει στη Σταχτοπούτα τα μεσάνυχτα να επιστρέψει σπίτι της. Όσο γελοίο και αν ακούγεται για ένα έφηβο να βγει και τα μεσάνυχτα να είναι σπίτι. Τέτοια ώρα βγαίνουν, δεν μπαίνουν σπίτι.

Μπορώ να συνεχίσω με πολλά παραδείγματα. Η ουσία είναι ότι είναι δύσκολο να ειπωθεί σήμερα μια ιστορία ή να γραφτεί μια ταινία που να στηρίζεται στην ασυνεννοησία, στο λάθος ραντεβού ή στο δεν ήξερα.

Και τώρα αφού είπα τον πόνο μου, πάω να ανεβάσω καμιά φωτογραφία στο Facebook, να στείλω μηνύματα από το κινητό, να στείλω ένα κείμενο σε μια συνάδελφο στο WhatsApp, να με ενημερώσει το κινητό μου για το πρόγραμμα της ημέρας, να δω τι παίζει στον κόσμο από το Twitter, να ανεβάσω την ανάρτηση μου στον blogger, να πιάσω τηλέφωνο τη μάνα μου, να μιλήσω με την κολλητή μου στο Λονδίνο μέσω Skype, να δούμε καμιά ταινία το βράδυ από το Minix. Α περίμενε. Έχω μήνυμα και στο Viber.

Ένα πράγμα δεν θα μπορεί να αλλάξει η τεχνολογία, το ότι σήμερα είναι μέρα για κολοκάσι, που θα το φάμε πάλι ωμό και άγευστο.

Οι σχέσεις της ζωής μου

 Γνωριστήκαμε (νούμερο 1) όταν σπούδαζα και ήταν έρωτας κεραυνοβόλος. Εγώ ήμουν κάπως διστακτική στην αρχή, η αλήθεια να λέγεται. Μου πήρε καιρό να τον μάθω, να δω πως λειτουργεί. Νύχτες ολόκληρες ξαγρύπνησα, χωρίς να έχω ιδέα τι να κάνω. Δεν ήταν εύκολο. Καταφέραμε όμως να δημιουργήσουμε μια σχέση δυνατή.

Μαζί του έμαθα πολλά πράγματα, πράγματα που δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν. Μου άνοιξε παράθυρο σε ένα νέο κόσμο, μαζί του έγινα άλλος άνθρωπος. Οι φίλοι μου, μου έλεγαν ότι απομακρυνόμουνα από κοντά τους και ότι περνούσα τον περισσότερο καιρό μαζί του. Δεν ξέρω, ίσως και να ήταν έτσι τα πράγματα. Για να δουλέψει όμως μια σχέση, πρέπει να έχει το χρόνο της.

Χωρίσαμε σε κάποια φάση. Επέστρεψα πίσω βρήκα δουλειά. Νέο κεφάλαιο στη ζωή μου και νέα σχέση (νούμερο 2). Πιο δυνατή, πιο επικοινωνιακή και μεγαλύτερη. Σαφώς μεγαλύτερη. Εμ μα όπως και να το κάνουμε size does matter.

Μαζί του γρήγορα ξεχώρισα. Καταντήσαμε αυτοκόλλητοι. Το τι περάσαμε μαζί δεν περιγράφεται. Νυχτέρια μέχρι τα ξημερώματα στη δουλειά, ολόκληρα απογεύματα αμπελοφιλοσοφίας, Στις ξεχωριστές διακοπές που κάναμε μου έλειπε. Ωραίες και ανέμελες εποχές.

Και αυτή η σχέση όπως τελείωσε. Πειραματίστηκα αρκετά. Πότε έτσι, πότε αλλιώς. Πότε μόνη, πότε με παρέα, πότε με σχέση (νούμερο 3). Περιστασιακά πράγματα όμως. Ό,τι κάτσει και αν κάτσει. Ορισμένες φορές που σκέφτομαι τούτη την περίοδο, συλλογίζομαι πως δεν συμπεριφέρθηκα σωστά. Δεν δόθηκα ολόψυχα σε κάτι. Αντίθετα, με έλκυσε η εμφάνιση και το ότι ήταν κάτι νέο.

Μετά ήρθε άλλη σχέση στη ζωή μου (νούμερο 4). Είχα χάσει όμως τον ενθουσιασμό μου. Ήταν γενικά μια περίεργη περίοδος. Καμπόση δουλειά, καμπόσο πήγαινε έλα, καμπόσες έξοδοι με τη γυναικοπαρέα. Αλωνίζαμε τα κλαμπ και τα μπαράκια από τη μια άκρη της Κύπρου στην άλλη. Με νοσταλγία θυμάμαι, ηλιοβασιλέματα στο Paradise στον Πωμό. Που διάθεση να κάτσω σπίτι. Παρόλα αυτά, ήταν μια καλή σχέση. Μια επικοδομητική σχέση, θα έλεγα.

Ώσπου πέρασα στην επόμενη (νούμερο 5), όταν κατάλαβα πως έφτασε η στιγμή να κατασταλάξω. Για να μην πολυλογώ ήταν αυτό που έψαχνα. Μου έκανε όλα τα χατίρια, όλες τις ιδιοτροπίες, όλες τις χάρες σε χρόνο μηδενικό. Με έμαθε από την καλή και από την ανάποδη. Έφτανε να σκεφτώ κάτι και το επεξεργαζόταν στο δευτερόλεπτο.

Είχαμε βεβαίως και τα κάτω μας. Τα συγχώρεσα όμως όλα. Με βοήθησε απίστευτα. Ήταν πάντα εκεί για μένα. Ανέχτηκε κάθε απαίτηση που είχα. Ακόμη και μια παράλληλη σχέση (νούμερο 6). Χωρίς να πει τίποτα. Μεταξύ τους γνωρίστηκαν και τα πήγαιναν καλά. Όπως στάθηκε για μένα, στάθηκε και για την παράλληλη σχέση.

Σε κάποια φάση το ένιωσα πως δεν τραβούσε άλλο. Κουράστηκε, γέρασε δεν ξέρω και εγώ τι. Η αλήθεια είναι πως η παράλληλη σχέση γινόταν όλο και πιο απαραίτητη.Αραιώναμε σιγά σιγά. Εκεί που άλλοτε ήμουν μαζί του ώρες ολόκληρες, περνούσαν μέρες χωρίς καν να τον δω. Δεν είχα σκοπό να εγκαταλείψω όμως. Εγκατέλειψε όμως εκείνος τα εγκόσμια. Θα τον σκέφτομαι για πάντα.

Προβληματίστηκα αρκετά. Η παράλληλη σχέση μετρούσε στη ζωή μου δύο με τρία χρόνια. Περνούμε καλά, δεν λέω, όμως δεν ήταν αρκετό. Ήθελα και κάτι άλλο. Έτσι, ήταν φυσική κατάληξη να έρθει στη ζωή μου νέα σχέση (νούμερο 7).

Περνούμε καλά δεν έχω παράπονο. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι ενθουσιασμένη ιδιαίτερα. Εντάξει, θα περάσουμε.

Στο κάτω κάτω σχέσεις είναι. Ξεκινούν, ανθίζουν και μετά σβήνουν. Κύκλος είναι, που δεν τελειώνει. Το θέμα και οι δύο να περνούν καλά, να υπάρχει αμοιβαία κατανόηση.

Υγ 1. Βάζω και φωτογραφίες για να ενημερωθείτε για τις σχέσεις της ζωής μου.

Υγ 2. Την έμπνευση τη δανείστηκα από τον Παννίκο.

Υγ 3. Προβλέπω ότι ο επόμενος που θα πάρει σκυτάλη θα γράψει για τον έρωτα με το ψυγείο ή το πλυντήριο των πιάτων

1. 

2.

3.

 4.

5. 

6. 

7. 

Το έξυπνο ίντερνετ και η περίοδος

Πρέπει να βρω το αντίθετο της μνήμης ελέφαντα. Γιατί ακριβώς τούτο έχω.

Τι λέγαμε; Α ναι ότι ξεχνώ εύκολα.

Έχω επίσης άστατη περίοδο. Ποτέ δεν θυμάμαι πότε έρχεται και είναι στιγμές που χρειάζεται να ξέρω.

Έτσι σκέφτηκα να κάνω τη ζωή μου πιο εύκολη κατεβάζοντας ένα application που καταγράφει ημερομηνίες και σε βοηθά να προγραμματίζεσαι.

Τον πρώτο μήνα, ένεκα ενθουσιασμού έβαλα κάτω πότε αδιαθέτησα, το ίδιο έστω και με λίγη καθυστέρηση και το δεύτερο. Μετά το πήρε το ποτάμι το σύστημα.

Με αποτέλεσμα το ηλίθιο το application να νομίζει ότι είμαι έγκυος και να μου στέλλει μηνύματα με συγχαρητήρια, ότι γεννώ στις τάδε του μήνα και να με ρωτά αν θέλω να γραφώ σε newsletter με συμβουλές για μέλλουσες μαμάδες.

Το άντεξα καναδυό βδομάδες, πόσες συμβουλές να βρίσκω ανοίγοντας το iPad και πρόσεχε το ένα και πρόσεχε και το άλλο. Ας το καλό πια, εδώ δεν πρόσεχα όταν ήμουν πραγματικά γκαστρωμένη, και το έβγαλα.

Και έκανα install ένα άλλο, όχι πιο έξυπνο από το προηγούμενο. Το οποίο μάλλον με πήρε για έφηβη για κάποιο λόγο και με τάραξε στα email για μεθόδους αντισύλληψης. Μάθημα ένα, μάθημα δύο, μάθημα τρία και πάει λέγοντας. Και δεν του φτάνουν οι διαλέξεις, οι συμβουλές, τα βίντεο, στο τέλος έχει και μίνι κουίζ να διαπιστώσει αν διαβάζω αυτά που λέει.

Μεγάλη καταπίεση. Μια χαρά μας κάθεται η μέθοδος δέκα κωλοτούμπες, δεν χρειαζόμαστε κάτι άλλο. Έτσι το έβγαλα και αυτό.

Και επειδή το τρις εξαμαρτείν ουκ γυναικός σοφής εστί, κατέβασα και τρίτο application. Το οποίο όμως για να πάρει μπρος έπρεπε να απαντήσω σε τόσες πολλές ερωτήσεις που στην τρίτη το έστειλα στα delete.

Ο Μοτορτζής υποστηρίζει πως το επόμενο στάδιο στο ίντερνετ θα είναι όλα τα πράγματα να επικοινωνούν μεταξύ τους. Το περισσότερο μέρος της ζωής μας θα είναι online είτε αυτό είναι για καλό είτε για κακό. Ας πούμε όταν τελειώνει το γάλα, το ψυγείο θα ειδοποιεί το σούπερμαρκετ ότι έλειψε και θα μπαίνει πάνω παραγγελία…

Ας βάλουμε λοιπόν αυτή την ιδέα να δουλέψει:

Βήμα πρώτο: Πιάνουμε τον κάλαθο των αχρήστων. Τοποθετούμε ένα αισθητήρα και ένα χμμμ κάτι να επικοινωνεί με το ίντερνετ και wifi φυσικά.

Βήμα δεύτερο: Δημιουργία κατάλληλου application που να επικοινωνεί με τον κάλαθο των αχρήστων.

Έτσι, όταν η γυναίκα αδιαθετήσει και πετάξει σερβιέτα ή ταμπόν στον κάλαθο, αυτός θα αντιληφθεί ότι αδιαθέτησε. Με τη σειρά του θα ειδοποιήσει το application ότι έφτασε η μέρα της περιόδου. Το application θα το καταγράψει στο ημερολόγιο.

Κανένας κόπος, καμία έννοια. Το πρόβλημα λύθηκε. Τέρμα στα συχαρίκια, τέρμα στα μαθήματα λαμάζ, τέρμα και στην online αντισύλληψη. Είναι μια πρακτική ιδέα και εύκολη εφαρμόσιμη.

Και μην δω κανένα να το υλοποιεί γιατί θα διεκδικήσω τη μητρότητα της ιδέδας. Θα το βάλω μπρος και θα γίνω πλούσια. 

Το αμάρτημα της μητρός των κόρων μου

Το πρόβλημά μου είναι ηθικό. Ταυτοχρόνως είναι και οικονομικό. Ίσως είναι και πολιτιστικό.

Προ της κρίσης και των μειώσεων όταν είχα μεγαλύτερη οικονομική άνεση, και προ των κόρων, όταν είχαν μεγαλύτερα περιθώρια χρόνου και σαφώς λιγότερη κούραση, αγόραζα βιβλία αβέρτα. Πολλά βιβλία και πολλά λεφτά.

Κάποια βιβλία άξιζαν τον κόπο και κάποια όχι. Δεν είναι αυτό το θέμα μας όμως.

Στην εποχή του iPad όμως υπέκυψα στα ebook. Ναι η μαγεία του χαρτιού, ναι η οθόνη κουράζει, ναι διαβάζοντας από τυπωμένο βιβλίο κατανοείς καλύτερα το περιεχόμενο κτλ κτλ. Συμφωνούμε και σε αυτό.

Το μεγάλο ΑΛΛΑ όμως είναι αλλά τα ebook είναι πολύ πιο φτηνά. 22 ευρώ η ανάλυση του Σταύρου Λυγερού για την Τουρκία αν το αγοράσεις σε χαρτί, 12 αν το αγοράσεις σε ebook. Η διαφορά αγγίζει τα δύο μοχίτο στην Ελλάδα, το ενάμιση στην Κύπρο.

Έτσι άρχισα να αγοράζω ebook. Ώσπου ανακάλυψα ότι πολλά βιβλία και μάλιστα τελευταίας διαλογής, κυκλοφορούν σε μορφή pdf.

Προλαβαίνω την απορία να πω ότι το κατεβάζεις δωρεάν, χωρίς κανένα κόστος. Για παράδειγμα, το Δόγμα Σοκ της Ναόμι Κλέιν στα βιβλιοπωλεία στην Κύπρο το βρίσκεις 19 ευρώ. Στην Πρωτοπορία στην Αθήνα προσφορά 12 ευρώ, όσο και το ebook. ΔΩΡΕΑΝ το pdf. Το κατεβάζεις και το διαβάζεις.

Το δίλλημα είναι μεγάλο. Πολύ μεγάλο. Γιατί όσο ωραίο είναι το μούχτι, δημιουργεί ενοχές. Με ενοχλεί να κατεβάζω κάτι δωρεάν, κάτι για το οποίο ξέρω ότι ο δημιουργός του κόπιασε και θέλει να αμειφθεί για τον κόπο του.

Αν ο Μίλαν Κούντερα δεν πληρωνόταν για τα βιβλία του δεν θα καθότανε να γράψει. Θα δούλευε για να τα βγάζει πέρα. Αχ Μίλαν. Και αν έβαζε το εφάπαξ του στη Λαϊκή, τώρα θα ήταν στην ψάθα, αλλά δεν το κάνουμε θέμα.

Όμως όταν ο μήνας βγαίνει με δυσκολία και έχεις την ευκαιρία να κατεβάσεις ένα βιβλίο, δεν θα το κάνεις επειδή κάπου το βρήκες δωρεάν; Μούμπλε, μούμπλε.

Ακούγεται σαν κλοπή. Μπορεί και να είναι. Εντάξει, Brenda δεν κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου, το να κατεβάζεις ένα βιβλίο χωρίς να δικαιούσαι, είναι κλοπή.

Μου αρέσει όμως το διάβασμα. Και δεν έχω χρήματα για βιβλία. Είναι καλύτερα να μην διαβάζω ή να διαβάζω κλέβοντας;

Φαντάζομαι τη σκηνή στο δικαστήριο, ο δικαστής με ύφος βλοσυρό να με ρωτά αμείλικτος γιατί κατέβαζα pdf. Οι εξηγήσεις μου δεν θα είναι αρκετές, η δικηγόρος μου σε μαύρη απελπισία γιατί ξέρει ότι θα χάσει τη δίκη, θα με χώσουν μέσα και θα πρέπει να πηγαίνει σπίτι μου να προσέχει λίγο τις μικρές και φοβάται το σκύλο (πιο φωτογραφικό ποιος με εκπροσωπεί στο δικαστήριο δεν γίνεται).

Μπορώ να το παίξω υπέρμαχος της ελεύθερης διακίνησης στο ίντερνετ, όλα ελευθέρα για όλους, κάτι σαν τους Anonymous ένα πράμα. Μπορώ να το παίξω ότι χάννει η παττίχα μου και ότι είμαι εθισμένη στα βιβλία και όπως οι ναρκομανείς χρειάζομαι τη δόση μου. Μπορεί να το παίξω Χριστόφιας, ιδέα δεν έχω ότι είναι παράνομο το κατέβασμα. Και Μάρθα Βούρτση, επίσης αμάρτησα για το παιδί μου, αν και δεν ξέρω ακόμη πως θα το υποστηρίξω τούτο. Μπορεί επίσης να τα ρίξω στους εκδότες που δεν ρίχνουν τις τιμές κάτω. Γίνεται 20 ευρώ ένα βιβλίο;

Ιδέες πολλές, η ουσία είναι μια. Το download είναι παράνομο.

Ωστόσο θα το εκτιμούσα δεόντως αν ξέρει κάποιος να μου πει που θα βρω την Αραβική Άνοιξη του Βασίλη Γιαννακόπουλου σε pdf.

Η πεθερά μου στο Facebook

Χτες έπαθα ένα σοκ, που αν ήταν στη θέση μου η Αχάπαρη θα έμενε σίγουρα στον τόπο. Μπαμ και κάτω έτσι απλά μωράκι μου φευγάτο, λέει το άσμα, το οποίο, είναι αφιερωμένο στο ζευγάρι 666 και Brenda, που δεν αφήνουν απολίθωμα για απολίθωμα που να μη το θαυμάσουν σε συναυλία.

Λοιπόν, έκανα ένα γρήγορο διάλειμμα για delivery παιδιών στην πεθερά, ενδιάμεσο σταθμό πριν καταλήξουν στη μάνα μου. Έφαγα κολοκάσι που δεν μου αρέσει, είπα το γνωστό κήρυγμα να είσαστε φρόνιμες, σιγά που με ακούν και ήρθα δουλειά.

Ανοίγω το Facebook και βλέπω friend request από την πεθερά μου. Έπαθα την πλάκα μου. Αρχικά νόμισα ότι ήταν απλή συνωνυμία. Μετά πείστηκα ότι δεν.

Εδώ να κάμω παρένθεση να σας πω ότι υπολογιστή και ίντερνετ χρησιμοποιεί, αλλά για τα πολύ βασικά. Να διαβάζει το newsletter των εφημερίδων, να βλέπει φωτογραφίες των μωρών, να ακούει την Πειραϊκή Εκκλησία, μπορεί και την Πατραϊκή. Άντε και καμιά αναζήτηση στο google αν θέλει να δει κάτι. Τέλος.

Μίλησα αμέσως με το Μοτορτζή.

Μ: Μάνα    ΜΤ: Μπαράκ Ομπάμα, εννοώ Μοτορτζής

Μ: Δεν θα πιστέψεις τι έγινε, βρήκα friend request από τη μάμα σου στο Facebook.

ΜΤ: Whaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaat?

M: Bρήκα friend request από τη μάμα σου στο Facebook.

ΜΤ: Whaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaat;

M: Bρήκα friend request από τη μάμα σου στο Facebook, λέμε.

ΜΤ: Αποκλείεται.

Μ: Τι αποκλείεται. Είναι το όνομά της.

ΜΤ: Απλή συνωνυμία, αποκλείεται η μάνα μου να είναι στο Facebook.

M: Αυτή είναι σου λέω, έχει το σχολείο που αποφοίτησε, ημερομηνία γεννήσεως και είναι friends με τον αδερφό σου. Τετελεσμένο γεγονός, η μανούλα σου είναι στο Facebook.

MT: Θα την κάμεις accept;

Μ: Δεν θέλω να την κάμω. Αλλά δεν θέλω να με παρεξηγήσει και να νομίζει ότι δεν την θέλω. Τη θέλω ως πεθερά μου, δεν την θέλω friend στο Facebook. Τι λες να κάνω;

ΜΤ: Κάμε ό,τι νομίζεις. Εμένα δεν μου έστειλε request.

Μ: Μπορεί να με συμπαθεί περισσότερο, εμένα τι να σου πω.

Στο τραπέζι των συνομιλιών έπεσαν διάφορα σχέδια Ανάν, πώς να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα. Το πρώτο σχέδιο ήταν να μετατρέψουμε το Facebook σε εργαλείο προπαγάνδας. Να γεμίσουμε το wall μας με συνταγές, παραπομπές σε Αγίους, να παίζει στο βάθος βυζαντινή μουσική και να της κάνουμε πλύση εγκεφάλου, ώστε να πάρουμε μεγαλύτερο μερίδιο κληρονομιάς. Απορρίφτηκε, αμέσως γιατί είναι πολύ δίκαιη για να κάνει αδικίες.

Το δεύτερο σχέδιο ήταν να την κάνουμε friend (στο μεταξύ έστειλε και στο Μοτορτζή request) αλλά να της δώσουμε περιορισμένη πρόσβαση στα δεδομένα μας.

Το τρίτο σχέδιο ήταν να την απορρίψουμε και να ελπίζουμε πως δεν θα μπαίνει συχνά στο Facebook, ώστε να το πάρει είδηση.

Τελικά επικράτησε η γνωστή κυπριακή τακτική ως πάρατζει. Με λίγα λόγια ούτε την κάναμε accept ούτε την απορρίψαμε. Αφήσαμε το θέμα να αιωρείται, όπως κάνει η κυβέρνηση με τα μέτρα  και τις περικοπές εδώ και δύο χρόνια. Remind me later. Κάποτε θα δεήσουμε να πάρουμε απόφαση. Ως πάρατζει. Αθάνατη τακτική.

Gap

Στη δουλειά έχω συνάδελφο. Καλός άνθρωπος, όχι τόσο εργατικός όσο ήταν στα νιάτα του αλλά ο άνθρωπος το παλεύει. Μου μιλά, όπως τον ακούω να μιλά στα παιδιά του και ζητά βοήθεια με το computer του… Πατώ το τάδε κουμπί και δεν γίνεται τίποτα, η οθόνη δεν δουλεύει, δεν τυπώνω, δεν έχω δίκτυο. Συνήθως του λύνω τα προβλήματα εκτός από τις ώρες που πνίγομαι και του λέω να τηλεφωνήσει σε κανένα τεχνικό.

Έχει κινητό, απλό όχι smartphone όχι touch.

Δεν έχει laptop, δεν πιστεύω ότι σπίτι του να έχει κομπιούτερ, εκτός αν τα παιδιά του. Δεν ξέρει τι είδους σύνδεση στο ίντερνετ διαθέτει και την έβαλε μόνο και μόνο για βλέπει περισσότερα κανάλια στην τηλεόραση.

Δεν έχει email εκτός δουλειάς.

Όταν έχει απορία δεν γκουγκλάρει, δεν καταφεύγει στο ίντερνετ για λύσεις.

Δεν έχει iPad και αγνοεί γενικά τι είναι τα tablet.

Συναντά τους φίλους του συνήθως σε ταβερνούλες και το τα λέμε σημαίνει προσωπική επαφή. Ναι στον ίδιο χώρο, όχι στο Facebook ή στο Twitter.

Οι γνώσεις του για τα κοινωνικά δίκτυα είναι όσες πιάνει από τις κουβέντες των γύρω του και ποτέ δεν έχει χρησιμοποιήσει msn ή άλλο παρόμοιο κανάλι.

Για αυτόν angry birds είναι τα περδίκια που δεν πετυχαίνει στο κυνήγι.

Για κάποιο λόγο τον λυπάμαι. Δεν ξέρω, μου δίνει την εντύπωση ότι κάτι χάνει. Που δεν χάνει βεβαία ο άνθρωπος και φίλους έχει και οικογένεια και τη δουλειά του την κάνει, έστω με διαφορετικούς τρόπους από ό,τι εγώ. Νιώθω ότι έχουμε ένα κενό. Ένα μεγάλο κενό. Σκέφτομαι πως δεν θα ήθελα να βρεθώ στη θέση του. Το αστείο της υπόθεσης που ούτε και εκείνος μάλλον θέλει να είναι στη δική μου…

Δεν θέλω να βρεθώ στο περιθώριο και κάνω τα πάντα για αυτό. Ενημερώνομαι για όσα συμβαίνουν στον τομέα μου, προσπαθώ όσο μπορώ να ακολουθώ τις εξελίξεις.

Με μεγάλη προσπάθεια.

Γιατί όσο μεγαλώνω, όσο γεμίζουν το μυαλό μου οι έννοες, οι κόρες, ο Μοτορτζής, τόσο λιγότερος χώρος και διάθεση απομένει για νέες γνώσεις. Που τις αποκτώ με όλο και μεγαλύτερη δυσκολία. Κάποτε διάβαζα ένα βιβλίο την ημέρα. Τώρα είμαι ευχαριστημένη και με το ένα τρίτο.

Αναρωτιέμαι αν θα έρθει μέρα που θα διαπιστώσω ότι νικήθηκα. Που θα αρχίσω να μπαίνω στο περιθώριο. Που θα πω, δεν με νοιάζει για τις εξελίξεις, για τα νέα πράγματα, για νεωτερισμούς. Που θα θέλω απλά να έχω το κεφάλι μου ήσυχο.

Πράγμα που έχει ρίσκο. Γιατί εύκολα όταν δεν μπορείς να προσφέρεις, όταν δεν ξέρεις μένεις εκτός. Και δεν θέλω να έρθει εποχή που να θέλω να είμαι εκτός.

Υγ. Χτες ο πατέρας φαμίλιας αγόρασε στις κόρες του από ένα παιχνίδι iPad. Σήμερα το πρωί και οι δυο λες και ήταν συνεννοημένες έβαλαν στην τσάντα τους το iPad τους και αναζητούσαν διαφορές με το δικό μου. Σλααααααααααααανγκ έχω angry birds, αυτές δεν έχουν…

Big Google is watching you

Σήμερα, θα κάνουμε μάθημα για την Google. Η οποία Google καλή και άγια (λέμε τώρα), αλλά τώρα τελευταία μπάζει νερά. Και το λέει αυτό, ένα άτομο, που όχι μόνο χρησιμοποιεί όλες, μα όλες τις υπηρεσίες της εταιρείας, αλλά και το μπρελόκ του είναι από τη Google και φορμάκια στα μωρά του φορούσε με το λογότυπο.

Η Google, λοιπόν την περασμένη βδομάδα, ανακοίνωσε ότι εφαρμόζει νέους κανονισμούς για το απόρρητο. Βασικά, αυτό που θέλει η Google είναι να συγκεντρώσει 60 διαφορετικές πολιτικές προστασίας προσωπικών δεδομένων σε μία και μοναδική. Όμως οι νέες αλλαγές δεν θα είναι ιδιαίτερα «ορατές» από τους χρήστες καθώς αφορούν κυρίως σε κωδικοποιήσεις πρακτικών που εφαρμόζονται εδώ και καιρό.

Με λίγα λόγια, η Google θέλει να ενοποιήσει το gmail, το google search, το Google +, το Youtube, το Blogspot και γενικά ΟΛΕΣ τις υπηρεσίες που της ανήκουν. Αυτό σημαίνει ότι η Google θα μπορεί να διαμορφώνει πιο σύνθετα προφίλ των χρηστών χρησιμοποιώντας τις πληροφορίες από τη δραστηριότητα του χρήστη σε έναν αριθμό ιστοσελίδων.

Τα προφίλ των χρηστών που η συνάθροιση αυτών των πληροφοριών επιτρέπει είναι εξαιρετικά σύνθετα αφού πρόκειται στην ουσία για λεπτομερή ανάλυση των διαδικτυακών συνηθειών τους από τα βίντεο που παρακολουθούν, μέχρι τις ηλεκτρονικές τους επικοινωνίες και το περιεχόμενο των ιστολογίων που πιθανόν να διαθέτουν. Με λίγα λόγια πρόκειται για μια ηλεκτρονική «ακτινογραφία» εμπλουτισμένη όχι μόνο με τις καταναλωτικές συνήθειες των χρηστών αλλά και με τις πολιτικές τους πεποιθήσεις ή τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις.

Παράδειγμα: Μπήκα στο youtube και άκουσα ένα τραγούδι. Μετά το έβαλα στο blog μου, και στη συνέχεια έψαξα τους στοίχους στη μηχανή αναζήτησης. Η Google τώρα πια είναι βέβαιη ότι μου αρέσει το συγκεκριμένο τραγούδι και ο τραγουδιστής. Έτσι, όταν θα κυκλοφορήσει το επόμενο cd του, θα μου στείλει μια προσωποποιημένη διαφήμιση καθώς είμαι στο Google + για να με δελεάσει.

Και πάμε τώρα στα μέτρα προστασίας. Αντιγράφω από Τα Νέα.

1.  Μη χρησιµοποιείτε την Google. Υπάρχουν και άλλες µηχανές αναζήτησης ή πλατφόρµες e-mail, τις οποίες µπορείτε να χρησιµοποιήσετε αν σας ενοχλεί η νέα πολιτική απορρήτου.

2. Να αποσυνδέεστε (sign out) πάντα από τον λογαριασµό σας στις υπηρεσίες της Google, όταν δεν τον χρησιµοποιείτε. Όταν συνδεθείτε ξανά, απενεργοποιήστε την επιλογή «Να παραµένω συνδεδεµένος».

3. Αλλάξτε τις ρυθµίσεις ασφαλείας. Στο επάνω δεξιά µέρος της οθόνης, πατήστε το βελάκι που βρίσκεται δίπλα στο όνοµα χρήστη. Στο µενού που θα εµφανιστεί κάντε κλικ στην επιλογή «Ρυθµίσεις λογαριασµού» και από εκεί επιλέξτε τη λειτουργία «Υπηρεσίες». Κάντε κλικ στο «Μετάβαση στο ιστορικό ιστού» και, αν θέλετε, διαγράψτε το. Μπορείτε ακόµη να σβήσετε ολόκληρο τον λογαριασµό σας στην Google.

4. Αξιοποιήστε τη «Μυστική Λειτουργία» (Incognito Mode) του Google Chrome. Μην τρέφετε όµως αυταπάτες. Μπορεί ο υπολογιστής σας να µη συλλέγει cookies (αρχεία δεδοµένων που αποθηκεύονται κάθε φορά που επισκέπτεστε µια ιστοσελίδα), αλλά ο σέρβερ σας (ή ο σέρβερ της εταιρείας σας) θα εξακολουθήσει να το κάνει.

5.  Μην «γκουγκλάρετε» τον εαυτό σας. Οι επαναλαµβανόµενες αναζητήσεις για το όνοµά σας ή τις προσωπικές σας πληροφορίες, όπως είναι η διεύθυνσή σας, µπορεί να δηµιουργήσουν έναν εικονικό χάρτη µε το ψηφιακό σας προφίλ.