Σεξ, κάκτος και θειάφι

Κοιτάζω τη βιβλιοθήκη. Σκέφτομαι ότι υπάρχουν βιβλία που δεν έπρεπε να τα αγόραζα. Αλλά αν δεν τα αγόραζα δεν θα ήξερα ότι δεν άξιζαν. Και στο κάτω κάτω βιβλία είναι. Άλλοι μετανιώνουν για στολή κατάδυσης, για θήκη για τη μηχανή, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Το μάτι μου πέφτει σε ένα μικρούλι βιβλιαράκι μόλις τρία επί τέσσερα εκατοστά. Ούτε καν βιβλίο τσέπης δεν το λες.

Ο τίτλος του Mini Kama –Sutra.

Το ανοίγω προσπαθώντας να ξετρυπώσω κανένα νέο κόλπο.

Διαβάζω επί λέξει αυτό :Τρίψε γαλακτώδη κομμάτια κάκτου, ανακάτεψε τα με θειάφι, αποξήρανε

το μείγμα και αφού το κάνεις σκόνη πασπάλισε το πέος σου. Με αυτό τον τρόπο θα ικανοποιήσεις και την πιο απαιτητική σύντροφο.

Δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω. Έτσι σας τα πιάσουμε ένα ένα τα πράγματα. 

Γαλακτώδης κάκτος. Επειδή οι γνώσεις μου δεν φτάνουν ως εκεί, αναζητώ τη βοήθεια του Google.

Ο γαλακτώδης κάκτος Saguaro είναι ο μεγαλύτερος κάκτος στον κόσμο, συχνά θυμίζει ταινίες γυρισμένες στην άγρια δύση καθώς συναντάται στην πολιτεία της Αριζόνα. Το μέγεθος του μπορεί ξεπεράσει τα 14 μέτρα. Τα φρούτα του είναι απολύτως βρώσιμα δύσκολα να βρεθούν και αντίστοιχα η τιμή τους πολύ υψηλή.

Ένα ταξίδι μέχρι την Αριζόνα και μετά να τα σκάσεις χοντρά είναι ένα θέμα, αλλά ας το πάρει το ποτάμι. Είπαμε όλα για το σεξ.

Πάμε παρακάτω, θειάφι λέει η συνταγή. Και πάλι μας διαφωτίζει το Google.

Το θειάφι είναι ένα από τα σημαντικά στοιχεία της ζωής και βρίσκεται σε δύο από τα πρωτεϊνικά αμινοξέα, την κυστεΐνη και τη μεθειονίνη. Χρησιμοποιείται στην παραγωγή θειούχων λιπασμάτων, μαύρης πυρίτιδας, σπίρτων, εντομοκτόνων, ζιζανιοκτόνων, ελαστικών και μεγάλου πλήθους άλλων παραγώγων.

Ας υποθέσουμε ότι βρήκαμε τον κάκτο βρήκαμε και το θειάφι, τα ανακατέψαμε, τα αποξηράναμε και βγάλαμε μια ωραία σκόνη.

Ακολουθεί το τρίτο βήμα, το οποίο λέει ότι ο άντρας πασαλείψει με αυτή τη σκόνη το πέος του… Δεν είμαι άντρας για να γνωρίζω ποιες θα είναι οι επιπτώσεις, αλλά μόνο και μόνο στη σκέψη μια ανατριχίλα την έχω πάρει.

Δηλαδή τι μια και δυο και τρεις μην σου πω.

Ας υποθέσουμε, μιας και δεν υπάρχει μαρτυρία επί τούτου, ότι ο άντρας άντεξε και πασαλείφτηκε με τη σκόνη.

Το βήμα τέσσερα είναι το σεξ. Αφού ο άντρας είναι έτοιμος να ικανοποιήσει και την πιο απαιτητική σύντροφο.

Και εδώ έρχεται εύλογη η απορία. Πόσο απαιτητική μπορεί να είναι αυτή η σύντροφος που να μπορεί να αντέξει τούτο το πράμα; Για όνομα. Ευαίσθητη περιοχή τη λένε και υπάρχει λόγος για αυτό. Είναι ευαίσθητη και όχι για να της βάζεις κάκτους και θειάφι.

Παρόλα αυτά θα κρατήσω μια πισινή. Στο κάτω κάτω όντως μπορεί να ισχύει το πράμα. Ποια είμαι εγώ άλλωστε να διαψεύσω κοτζάμ συνταγή;

Στο κάτω κάτω είπαμε να είμαστοι ανοικτοί σε νέες ιδέες. Και τώρα που το σκέφτομαι καθόλου παράξενο όντως να ικανοποιείται και η πιο απαιτητική σύντροφος. Σεξ με επίδραση κάκτου και θειαφιού δεν είναι και λίγο πράμα. 

Η απορία μου, ωστόσο είναι άλλη. Ποιος στο καλό είχε την έμπνευση να σκεφτεί τούτο το πράμα; Πως ήταν το σκηνικό δηλαδή, έβλεπε ένα κάκτο και μετά σκέφτηκε α ας τον ανακατώσω με θειάφι να δω τι επίδραση έχει στο σεξ; Πως κατάφερε να συνδέσει σεξ, θειάφι και κάκτο σε μια συνταγή;

Υγ. Ελπίζω Brenda dear να βρήκες τη σημερινή ανάρτηση πολύ πιο ενδιαφέρουσα από την χτεσινή.

Υγ 2. Μιας και πέφτει μακριά η Αριζόνα θα είναι το ίδιο καλή η συνταγή αν αντικαταστήσουμε τον γαλακτώδη κάκτο με τον κυπριακό κάκτο που κάμνει θέμα τζαι παπουτσόσυκα;

Από την Πάφο στο Βερολίνο

Επειδή ξέρω ότι σας έμεινε η απορία τι απέγινε στην ιστορία της Iρακινής σας έχω update.

Που λέτε ο Κύπριος σύζυγος δολοφονείται από ένα Βέλγο μισθοφόρο, ο οποίος όμως στην πραγματικότητα ήθελε να σκοτώσει την Ιρακινή, η οποία προσπάθησε να τον σκοτώσει όταν ήταν στο Ιράκ.

Δηλαδή, όπως θα λέγαμε σε ορολογία πολέμου παράπλευρες απώλειες. Όπως οι χιλιάδες αθώοι, κυρίως γυναίκες και παιδιά, που σκοτώνονται στη διάρκεια των βομβαρδισμών.

Και έτσι μετά το θάνατο του Κύπριου συζύγου της, τίποτα δεν την κρατά στην Κύπρο, ούτε η Πέτρα του Ρωμιού ούτε καν η Πάφος.

Έτσι, πάει στο Βερολίνο με το Γερμανό επικεφαλής του ινστιτούτου Γκέτε, ο οποίος είναι μεν γκέι, αλλά εκείνη τον γουστάρει και ελπίζει να τον ξι-γκεέψει ή όπως θα έλεγαν στο γειτονικό της πατρίδας της Ιράν, να τον φέρει στον ίσο δρόμο.

Καταλήγει να ερωτευτεί το Γερμανό, αλλά παθαίνει μια ψυχρολουσία και φέρνει τα μίλια της, όταν τον βλέπει να κάμνει σεξ με ένα Τούρκο, ο οποίος είναι και ισλαμιστής σημειώστε.

Τελικά τούτη η ιστορία είναι πολύ διεθνής, να δούμε από ποια άλλη χώρα θα προκύψει πρωταγωνιστής. 

Μετά πηγαίνει σε ένα κοινωνικό κλαμπ γνωριμιών αναζητώντας το βιολογικό της πατέρα. Συναντά ένα ηλικιωμένο τύπο, ο οποίος με αντάλλαγμα το σεξ της δίνει τη διεύθυνση του πατέρα της.

Επειδή δεν θέλει όμως να του συστηθεί αμέσως ποια είναι προφασίζεται ότι είναι δημοσιογράφος και ότι πάει να του πιάσει συνέντευξη.

Τον ρωτά διάφορες ερωτήσεις αλλά εκείνος αρνείται ότι έχει μια κόρη.

Ο πατέρας, να τον κάμει ο Θεός δηλαδή, καπνίζει χόρτο της δίνει και εκείνης αλλά επειδή είναι αμάθητη, λιποθυμά. 

Αυτό δεν μπορώ να το αφήσω ασχολιάστο. Μια ζωή ακούμε το τροπάριο "πρόσεχε μην σου δώσουν ναρκωτικά" "πρόσεχε μην σου βάλουν κάτι στο ποτό σου". Και υποτίθεται τις μαλακίες με τα ναρκωτικά τις κάνεις όταν είσαι έφηβος, όταν είσαι φοιτητής, όχι όταν φτάσεις σε μια άλφα ηλικία.

Ο πατέρας της τότε την ξαπλώνει στον καναπέ και τη βιάζει.

Όταν συνέρχεται καταλαβαίνει τι έγινε. Αφήνει στον πατέρα της κάποια γράμματα, στα οποία η μητέρα της εξηγεί ότι είναι κόρη του και κρύβεται κάπου για να δει την αντίδραση του. Εκείνος, όταν τα διαβάζει καταλαβαίνει τι έγινε και πηδά από το δέκατο όροφο και αυτοκτονεί.

WTF ρε φίλε. Και αναφέρομαι στο συγγραφέα. Ο βιασμός είναι βιασμός. Ήταν εντάξει να βιάσει μια άγνωστη κοπέλα, αλλά τον έπιασαν οι τύψεις όταν έμαθε ότι είναι η κόρη του; Πολύ υποκριτικό αν με ρωτάτε. 

Πίσω στην ιστορία μας όμως. Η τελευταία σκηνή είναι με την Ιρακινή να μαθαίνει ότι οι μισθοφόροι που θέλουν να την σκοτώσουν την εντόπισαν στο Βερολίνο. Κάθεται στο δωμάτιο της και περιμένει να πεθάνει όταν ακούει θορύβους δίπλα. 

Και δεν μπορώ να πω ότι έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. 

Είπα λοιπόν στον τυπά που μου έλεγε για αυτό το βιβλίο ότι εγώ στη θέση του θα λυπόμουνα τα λεφτά και το χρόνο μου για ένα τέτοιο πράμα. Μου απάντησε πως είχε και καλά μέρη και ισχυρίζεται ότι ο συγγραφέας μάλλον είναι γκέι και ότι είναι ένας τρόπος για να αντιμετωπίσει τη σεξουαλικότητά του. 

Μπορεί και να ισχύει αυτό, αλλά ο συγγραφέας ας βρει τρόπο να λύσει τα issues του, οι υπόλοιποι τι του φταίνε και γράφει σενάρια που θα τα έβρισκε εξωπραγματικά ακόμη και βραζιλιάνικο κανάλι;

Τελοσπάντων, ένας ψυχολόγος θα τα έριχνε όλα στην έλλειψη πατέρα. Εν ολίγοις για όλα μας τα προβλήματα φταίνε πάντα οι γονείς μας και εμείς φταίμε για τα προβλήματα των δικών μας παιδιών.

Επίσης, δεν ξέρω μου την έδωσε η παθητική της στάση. Κάθεται μίσσιμου και περιμένει τους μισθοφόρους να την σκοτώσουν. Άντε τράβα κυρία μου κάνε καμιά βόλτα να δεις τον πόλη. Να είναι στο Βερολίνο και να κάθεται κλειστή σε ένα δωμάτιο είναι pathetic.

Άσχετο. Λες να πάμε κανένα Βερολίνο; Μμμμμ.

Καλύτερα στην Πάφο παρά στη Βαγδάτη

Ότι θα έβαλα ποτέ στην ίδια πρόταση τις λέξεις Βαγδάτη και Πάφος δεν θα το πίστευα ποτέ. Αλλά έλα που σε αυτή τη ζωή όλα γίνονται.

Μου στέλλει email τις προάλλες ένας φίλος από το Ισραήλ, ο οποίος ξέρει και αραβικά ρωτώντας με ποια τα συναισθήματα μας στην Κύπρο για το τείχος και αν έχουμε εμμονή μαζί του.

Σκέφτηκα το Τείχος το δικό τους, του Βερολίνου, τον τοίχο στην Ουάσιγκτον μνημείο στο Βιετνάμ, τον τοίχο σπίτι μας που θέλει βάψιμο. Με το ζόρι ο νους μου πήγε ότι με τη λέξη τείχος εννοούσε την πράσινη γραμμή.

Του εξήγησα ότι το τείχος είναι κάπως σαν τα επινεφρίδια. Το ξέρουμε ότι είναι εκεί, αλλά δεν ασχολούμαστε μαζί τους. Επιπλέον δεν κινδυνεύουμε να ξεκινήσει κανένας πετροπόλεμος, καλή ώρα σαν και στα μέρη του επειδή κάποιος βρέθηκε τη λάθος στιγμή, στη λάθος μεριά του Τείχους.

Μου απάντησε πως διαβάζει ένα βιβλίο American Dust είναι ο τίτλος, είναι γραμμένο στα αραβικά γραμμένο από ένα ιρακινό συγγραφέα που ονομάζεται Zuheir al Hitti και ο οποίος ζει στο Βερολίνο. Η δε πλοκή του βιβλίου διαδραματίζεται στην Κύπρο.

Και η ιστορία έχει ως εξής. Ηρωίδα του βιβλίου είναι μια Ιρακινή, η οποία γνωρίζει και παντρεύεται ένα Κύπριο και ζουν στη Λευκωσία. Δυστυχώς στο βιβλίο δεν υπάρχει η σκηνή, όπου η Κυπρία πεθερά καλείται να τα βρει με την Ιρακινή νύφη της. Τέσπα, η κοπέλα ξαφνικά γοητεύεται από το τείχος, την πράσινη γραμμή εννοούμε, το επισκέπτεται, μαθαίνει για αυτό και λέει ότι είναι συνεχώς παρόν στη Λευκωσία και στη ζωή τους.

Προτού χασμουρηθείτε από ανία σας λέω ότι τα καλύτερα έρχονται.

Τελικά φαίνεται ότι το τείχος της γίνεται κάτι σαν εμμονή. Παράλληλα, μια καλή πρωία ανακαλύπτει πως ο άντρας της είναι biosexual και πως την απατά με ένα Γερμανό που εργάζεται στο ινστιτούτο Γκέτε.

Φυσικά πληγώνεται δεν ξέρει τι κάνει όμως στη Βαγδάτη δεν θέλει να επιστρέψει.  Σωστή απόφαση θα έλεγα, ποιος άνθρωπος που έχει σώας τας φρένας θα ήθελε να επιστρέψει στη Βαγδάτη, τέτοια εποχή.

Και έτσι αντί να πάει στη Βαγδάτη πάει στην Πάφο…

Ούτε για βόλτα στο Mall ούτε άπλα ξάπλα στο Coral Bay ούτε καν βόλτα στον Ακάμα και στη Φοντάνα Αμορόζα.

Η τύπισσα πάει και βρίσκει ένα βράχο, μάλλον την Πέτρα του Ρωμιού εννοεί και εκεί αυτοϊκανοποιείται. Εδώ δεν είμαι σίγουρη τι ακριβώς έγινε, γιατί δεν θυμάμαι αν ο φίλος μου, έγραψε masturbation with a rock ή on a rock.

Έχω την εντύπωση ότι είναι το πρώτο για αυτό δηλώνω ένα άουτς και απλά προσπερνώ γρήγορα την σκέψη.

Θα σας αφήσω με την απορία τι απέγινε στο τέλος η Ιρακινή. Μόλις έχω νεώτερα θα κάμω ανάρτηση update και θα σας ενημερώσω.

Στο μεταξύ feel free να γράψετε ότι τέλος θέλετε εσείς στην ιστορία.

Εγώ άνετα τη φαντάζομαι στο τέλος να έχει απηυδήσει στην Πάφο, και δεν την αδικούμε για αυτό και να προτιμά να επιστρέψει στη Βαγδάτη για να γίνει τζιχαντίστρια του Ισλαμικού Κράτους με σκοπό να ανατινάξει την κυπριακή πρεσβεία στην ιρακινή πρωτεύουσα…

Πάντως, αν τύχει και περάσετε από καμιά αραβική χώρα και σας κοιτούν με το μισό τους να ξέρετε γιατί. Μάλλον θα έχουν διαβάσει το βιβλίο, επομένως θα μας βλέπουν ως κάτι τύπους που πηγαίνουν με άντρες και με γυναίκες και καταλήγουμε στην Πάφο, που έχει βράχους και εκεί του δίνουμε και καταλαβαίνει.

Αντίο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Πρώτη λυκείου πρέπει να ήμουν όταν έπεσε στα χέρια μου το Σπίτι των Πνευμάτων της Ιζαμπέλ Αλιέντε. To ανάκαλυψα σε μια από τις εξορμήσεις μου με τη Μ. Μια καλή συμμαθήτρια και φίλη, που αφού αλώσαμε τη βιβλιοθήκη του σχολείου, βάλαμε μπρος για τη δημοτική βιβλιοθήκη Λευκωσίας.

Ήταν μια μεγάλη αίσθηση ελευθερίας. Πιάναμε το λεωφορείο, πηγαίναμε στη βιβλιοθήκη και ξεχνιόμασταν με τις ώρες. Υπήρχαν παλιά βιβλία, υπήρχαν όμως και καινούρια. Και ύστερα από την περιδιάβαση στη βιβλιοθήκη, κάναμε τη βόλτα μας κάτω στην πόλη. Θυμάμαι επέστρεφα σπίτι φορτωμένη βιβλία και η μάνα μου με ρωτούσε για αυτά που διάβασα. Ποτέ δεν ανησύχησε για κανένα κίνδυνο. Το ίδιο υποθέτω, συνέβαινε και με τη φίλη μου. Ήταν η εποχή της ανεμελιάς, της ελευθερίας και της εξερεύνησης.

Ήταν, επίσης η εποχή, που ελλείψει άλλων σκοτούρων, είχαμε του κόσμου τον ελεύθερο χρόνο να διαβάζουμε ό,τι έπεφτε στα χέρια μας. Πρώτα, λοιπόν διαβάσαμε Αλιέντε. Ήταν σαν να άνοιξε μια πόρτα μαγική, σε ένα κόσμο που δεν γνωρίζαμε πριν.

Αναπόφευκτα, μετά την Αλιέντε γνωρίσαμε και τον Γκραμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Το φθινόπωρο του Συνταγματάρχη, 100 χρόνια μοναξιάς, Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας.

Ο Μάρκες ήταν σταθμός. Αν σου αρέσει ο τρόπος που γράφει, δεν γίνεται να μην ερωτευτείς τα βιβλία και τους χαρακτήρες που πλάθει.  Χαρακτήρες συναισθηματικοί, με αξίες, που παλεύουν με τον εαυτό τους και με τον κόσμο γύρω τους.

Δίκαια, ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες κέρδισε μια θέση στο top ten των αγαπημένων μου συγγραφέων. Διάβασα ό,τι έχει γράψει, πάντα με τον ίδιο θαυμασμό, πάντα με το ίδιο δέος μπροστά στο ταλέντο του και τη μαεστρία του στη γραφή.

Διάβασα σήμερα το πρωί ότι πέθανε. Στα 87 του έφυγε πλήρης ημερών, αφήνοντας πίσω του ένα αξεπέραστο έργο.  Τον τελευταίο καιρό ήταν άρρωστος. Εγκατέλειψε το γράψιμο εδώ και μερικά χρόνια. Καλύτερα ίσως. Έτσι, δεν έγραψε ποτέ κάτι που να μην είναι αντάξιο των βιβλίων που του χάρισαν πωλήσεις εκατομμυρίων και ένα Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1982.

Ήταν μοναδικός. Δεν πρόκειται να υπάρξει άλλος σαν αυτόν. Όταν μιλούμε για μορφές των γραμμάτων, μιλούμε για ανθρώπους όπως τον Γκάμπο, όπως τον ονόμαζαν όσοι τον αγαπούσαν. Ανθρώπους που με αυτά που γράφουν, καταφέρνουν να σου μεταδίδουν γνώσεις, συναισθήματα, ιδέες, που ανατρέπουν αυτά που νιώθεις, ανοίγοντας σου πόρτες για κάτι καινούριο.

Θα μας λείψεις Γκάμπο. Καλό σου ταξίδι.

Το αμάρτημα της μητρός των κόρων μου

Το πρόβλημά μου είναι ηθικό. Ταυτοχρόνως είναι και οικονομικό. Ίσως είναι και πολιτιστικό.

Προ της κρίσης και των μειώσεων όταν είχα μεγαλύτερη οικονομική άνεση, και προ των κόρων, όταν είχαν μεγαλύτερα περιθώρια χρόνου και σαφώς λιγότερη κούραση, αγόραζα βιβλία αβέρτα. Πολλά βιβλία και πολλά λεφτά.

Κάποια βιβλία άξιζαν τον κόπο και κάποια όχι. Δεν είναι αυτό το θέμα μας όμως.

Στην εποχή του iPad όμως υπέκυψα στα ebook. Ναι η μαγεία του χαρτιού, ναι η οθόνη κουράζει, ναι διαβάζοντας από τυπωμένο βιβλίο κατανοείς καλύτερα το περιεχόμενο κτλ κτλ. Συμφωνούμε και σε αυτό.

Το μεγάλο ΑΛΛΑ όμως είναι αλλά τα ebook είναι πολύ πιο φτηνά. 22 ευρώ η ανάλυση του Σταύρου Λυγερού για την Τουρκία αν το αγοράσεις σε χαρτί, 12 αν το αγοράσεις σε ebook. Η διαφορά αγγίζει τα δύο μοχίτο στην Ελλάδα, το ενάμιση στην Κύπρο.

Έτσι άρχισα να αγοράζω ebook. Ώσπου ανακάλυψα ότι πολλά βιβλία και μάλιστα τελευταίας διαλογής, κυκλοφορούν σε μορφή pdf.

Προλαβαίνω την απορία να πω ότι το κατεβάζεις δωρεάν, χωρίς κανένα κόστος. Για παράδειγμα, το Δόγμα Σοκ της Ναόμι Κλέιν στα βιβλιοπωλεία στην Κύπρο το βρίσκεις 19 ευρώ. Στην Πρωτοπορία στην Αθήνα προσφορά 12 ευρώ, όσο και το ebook. ΔΩΡΕΑΝ το pdf. Το κατεβάζεις και το διαβάζεις.

Το δίλλημα είναι μεγάλο. Πολύ μεγάλο. Γιατί όσο ωραίο είναι το μούχτι, δημιουργεί ενοχές. Με ενοχλεί να κατεβάζω κάτι δωρεάν, κάτι για το οποίο ξέρω ότι ο δημιουργός του κόπιασε και θέλει να αμειφθεί για τον κόπο του.

Αν ο Μίλαν Κούντερα δεν πληρωνόταν για τα βιβλία του δεν θα καθότανε να γράψει. Θα δούλευε για να τα βγάζει πέρα. Αχ Μίλαν. Και αν έβαζε το εφάπαξ του στη Λαϊκή, τώρα θα ήταν στην ψάθα, αλλά δεν το κάνουμε θέμα.

Όμως όταν ο μήνας βγαίνει με δυσκολία και έχεις την ευκαιρία να κατεβάσεις ένα βιβλίο, δεν θα το κάνεις επειδή κάπου το βρήκες δωρεάν; Μούμπλε, μούμπλε.

Ακούγεται σαν κλοπή. Μπορεί και να είναι. Εντάξει, Brenda δεν κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου, το να κατεβάζεις ένα βιβλίο χωρίς να δικαιούσαι, είναι κλοπή.

Μου αρέσει όμως το διάβασμα. Και δεν έχω χρήματα για βιβλία. Είναι καλύτερα να μην διαβάζω ή να διαβάζω κλέβοντας;

Φαντάζομαι τη σκηνή στο δικαστήριο, ο δικαστής με ύφος βλοσυρό να με ρωτά αμείλικτος γιατί κατέβαζα pdf. Οι εξηγήσεις μου δεν θα είναι αρκετές, η δικηγόρος μου σε μαύρη απελπισία γιατί ξέρει ότι θα χάσει τη δίκη, θα με χώσουν μέσα και θα πρέπει να πηγαίνει σπίτι μου να προσέχει λίγο τις μικρές και φοβάται το σκύλο (πιο φωτογραφικό ποιος με εκπροσωπεί στο δικαστήριο δεν γίνεται).

Μπορώ να το παίξω υπέρμαχος της ελεύθερης διακίνησης στο ίντερνετ, όλα ελευθέρα για όλους, κάτι σαν τους Anonymous ένα πράμα. Μπορώ να το παίξω ότι χάννει η παττίχα μου και ότι είμαι εθισμένη στα βιβλία και όπως οι ναρκομανείς χρειάζομαι τη δόση μου. Μπορεί να το παίξω Χριστόφιας, ιδέα δεν έχω ότι είναι παράνομο το κατέβασμα. Και Μάρθα Βούρτση, επίσης αμάρτησα για το παιδί μου, αν και δεν ξέρω ακόμη πως θα το υποστηρίξω τούτο. Μπορεί επίσης να τα ρίξω στους εκδότες που δεν ρίχνουν τις τιμές κάτω. Γίνεται 20 ευρώ ένα βιβλίο;

Ιδέες πολλές, η ουσία είναι μια. Το download είναι παράνομο.

Ωστόσο θα το εκτιμούσα δεόντως αν ξέρει κάποιος να μου πει που θα βρω την Αραβική Άνοιξη του Βασίλη Γιαννακόπουλου σε pdf.

Το γκρι του σεξ και της καταπίεσης

Θα ξεκινήσω λέγοντας πως δεν το έχω διαβάσει. Αν το αγοράσει καμιά κολλητή και μου το δανείσει ευχαρίστως να το διαβάσω. Να δώσω 17 ευρώ για τις 50 αποχρώσεις του γκρι αποκλείεται. Όμως πέφτουν στην αντίληψή μου πολλές κριτικές για το βιβλίο, από ειδικούς και μη.

Να σας κατατοπίσω λέγοντας πως αυτό το βιβλίο έχει χαρακτηριστεί το εκδοτικό φαινόμενο όλων των εποχών.

Το βιβλίο μιλά για την Αναστάζια μια νεαρή και όμορφη (φυσικά) και λίγο αφελή (ο απόλυτος συνδυασμός) φοιτήτρια λογοτεχνίας που ερωτεύεται τον επιχειρηματία Κρίστιαν Γκρέι. Αρχίζουν να βγαίνουν παρόλο που εκείνος τη συμβουλεύει να μείνει μακριά του και στο τέλος τη βάζει να υπογράψει «συμβόλαιο» με το οποίο την κάνει σεξουαλική σκλάβα του.

Η Αναστάζια συμμορφώνεται με τις εντολές του χωρίς κανένα δισταγμό. Δεν μπορεί ούτε καν να τον κοιτάξει εάν δεν της το επιτρέψει. Όταν παραβαίνει οποιονδήποτε από αυτούς τους κανόνες ο Κρίστιαν έχει το δικαίωμα να την «τιμωρήσει» με κάποιο από τα εργαλεία πόνου (μαστίγια, ζώνες και μπαστούνια) που διαθέτει εν αφθονία

Διάβαζα στα Νέα ότι το βιβλίο είναι γεμάτο με περιγραφές σοφτ πορνό. Τη δένει με τη γράβατά του και τη γαμεί, την πλακώνει στο ξύλο και πάλι τη γαμεί, αυτή δεν θέλει αλλά πάλι τη γαμεί. Γενικά τη γαμεί όλους τους τρόπους, που μπορεί να σκεφτεί μια παραδοσιακή εργαζόμενη, όπως η E.L. James, που το έγραψε.

Γενικά η Αναστάζια δέχεται και αποδέχεται ότι προστάζει ο Κρίστιαν με μια απάθεια, που ούτε οι δύσμοιρες οι γυναίκες στο Αφγανιστάν δεν το αποδέχονται, αλλά καλά εκεί επιλογή δεν έχουν. Όπως έγραψε η Έυα Στάμου στο www.protagon.gr «η άβουλη, χωρίς ίχνος φαντασίας, γοητείας, και αυτοπεποίθησης ηρωίδα, πάντα πρόθυμη να εκτελέσει τις εντολές του άντρα, εγκλωβισμένη σε καταστάσεις όπου η ψυχοπαθολογία παρουσιάζεται ως μία ερεθιστική διαδικασία, όπου η σύμβαση θέλει την γυναίκα να είναι πάντα το θύμα και ποτέ ο θύτης, οδηγεί στην αναπαραγωγή άβουλων, ερωτικά κακοποιημένων γυναικών».

Το σεξ πάντα πουλάει. Αυτό είναι γεγονός. Ακόμη και όταν πρόκειται για ένα κακογραμμένο βιβλίο, στο οποίο το συντακτικό και η γραμματική πήγε περίπατο, όπως ανάφερε στην παρουσίασή της η εφημερίδα Guardian.

Σε μια από τις περιγραφές του βιβλίου, ο Κρίστιαν δένει την Αναστάζια με την γκρι γραβάτα του. Αν θέλετε το πιστεύετε σε καταστήματα που πουλούν γραβάτες παρουσιάστηκε ζήτηση τον τελευταίο καιρό… ω ναι για γκρι γραβάτες. Πας να κάνεις την αναπαράσταση ένα πράμα και δεν κάνεις κέφι με την καφέ ή τη μαύρη που έχεις στο ντουλάπι. Εκεί, να πας να αγοράσεις τη γκρι γραβάτα του Κρίστιαν…

Τέλοσπαντων, ίσως να έπρεπε να διαβάσω πρώτα το βιβλίο πριν εκφέρω τόσο έντονα γνώμη. Δεν ξέρω. Μπορεί και να είναι η ιδέα μου, αλλά έχω την εντύπωση πως σε πολλούς τομείς τα δικαιώματα των γυναικών δέχονται πολλές επιθέσεις. Και δεν είναι μόνο σε χώρες όπου οι γυναίκες είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Και ένα βιβλίο που προάγει την υποταγεί μου κάνει κάτι. Δεν το δέχομαι. Νιώθω ότι προσβάλλει τις γυναίκες η ιδέα ότι μια γυναίκα κάθεται να της κάνει ό,τι θέλει ένας άντρας απλά και μόνο επειδή τον γουστάρει.

Παρόλα αυτά μέχρι να τελειώσω το ποστ άλλαξα γνώμη και θέλω να το διαβάσω, έστω και αν θα πεταχτώ σελίδες, όπως έγραψε η Monde στην κριτική της. Θα μπορώ να είμαι ακόμη πιο έντονη.

Το πέταξα

Μιας και η πτήση θα ήταν μεγάλη είπα να πάρω μαζί μου ένα γερό βιβλίο. Έτσι διάλεξα το Φύλακα των χαμένων υποθέσεων, του Γιούσι Άντλερ Όλσεν. Ένα βιβλίο που βρήκα μέσα από διθυραμβικές κριτικές, που έλεγαν ότι ο Όλσεν είναι  το νέο πολυσυζητημένο όνομα του σκανδιναβικού νουάρ μυθιστορήματος, που έχει σαρώσει τις λίστες των best sellers αλλά και τα λογοτεχνικά βραβεία των σκανδιναβικών χωρών.

Τις πρώτες ώρες της πτήσης κοιμήθηκα. Όταν ξύπνησα είπα να το ρίξω στο διάβασμα. Παρά το μέγεθός του κατάφερα να το τελειώσω ώσπου να φτάσω. Έκαμα και σκιπ μερικές σελίδες, αλλά δεν φταίω εγώ. Πιο προβλέψιμο και πιο εύκολο βιβλίο δεν θα μπορούσα να διαβάσω. Καμία σχέση με ό,τι περίμενα. Μεγάλη απογοήτευση.

Έτσι είπα πως αποκλείεται να το φέρω πίσω. Μισό κιλό βάρος, αχρείαστο βάρος θα έλεγα για ένα ανούσιο βιβλίο. Έλα όμως που σκέφτηκα πως μπορεί να το θέλει η κολλητή για την παραλία το καλοκαίρι και το άφησα στη βαλίτσα.

Φτάνοντας στο αεροδρόμιο ανακάλυψα πως είχα, ναι καλά μαντέψατε μισό κιλό βάρος επιπλέον! Το οποίο μεταφραζόταν σε εκατό δολάρια, παρακαλώ. Άνοιξα τη βαλίτσα, το έβγαλα έξω και το έβαλα στη μικρή μου τσάντα. Έκανα κανονικά check in μπήκα μέσα στο χώρο των αναχωρήσεων και έκατσα σε μια καρέκλα. Έβγαλα το βιβλίο, το άφησα εκεί, τράβηξα και μια φωτογραφία και έφυγα.

Ελπίζω να μην έρθει να με βρει γιατί έχω γραμμένο μέσα το όνομά μου. Δεν ξέρω να το βρει κανένας και να σκεφτεί ότι το έχασα και ότι το θέλω και να ξεκινήσει ένα γκρουπ στο Facebook βρείτε τον ιδιοκτήτη αυτού του βιβλίου. Σας παρακαλώ, όχι δεν το θέλω.

Και νομίζω αυτό είναι ένα καλό μάθημα, ότι δηλαδή πρέπει να κρατώ τις αποφάσεις μου. Αφού είπα ότι δεν το ήθελα, δεν έπρεπε να το ρίξω στη βαλίτσα. Πολλές φορές η πρώτη σκέψη που μας περνά στο μυαλό μπορεί να είναι βιαστική, συναισθηματική μακριά από τη λογική. Τις περισσότερες φορές είναι όμως και αυτό που θέλουμε να κάνουμε. Είναι πιο αυθεντική.

Η λέσχη του βιβλίου

Η ιδέα σιγοβράζει εδώ και καιρό. Γιατί να μην δημιουργήσουμε ένα blog για βιβλία; Οι βιβλιόφιλοι της μπλογκοπαρέας είναι πολλοί από όλα τα φάσματα. Άλλοι πιο ψαγμένοι, άλλοι διαβάζουν ποίηση, άλλοι λογοτεχνία, άλλοι δοκίμια. Στα ιστομαγειρέματα αναρτήσουν συνταγές. Το blog των βιβλίων θα είναι για όσους διαβάζουν. Σμιλί πιάσε σειρά και φτιάξε το blog όσων μπλέκουν.

Ένα από το πιο σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζω είναι με τις νέες εκδόσεις που κυκλοφορούν. Συνήθως καταφεύγω στις αθηναϊκές εφημερίδες Βήμα και Νέα για να δω τι καινούριο έχει η πιάτσα. Δίκοπο μαχαίρι η υπόθεση. Έτυχε αρκετές φορές να παραγγείλω βιβλία που στην κριτική φαίνονταν σούπερ ουάο και τελικά αποδείχθηκαν μούφα, με αποτέλεσμα να κλαίω τα ευρώ μου. Μόνο μια άποψη δεν φτάνει. Θα ήθελα να γίνεται διάλογος, να διαβάζω διάφορες απόψεις.

Ακόμη και για βιβλία που έχω διαβάσει. Ο ένας το βλέπει από μια σκοπιά ο άλλος από διαφορετική. Κείμενα με τα οποία έχω ενθουσιαστεί, φίλοι τα βρήκαν σκάρτα. Θέλω ένα τόπο που να γίνεται διάλογος. Να ακούγονται απόψεις.

Ο Nonis επίσης εισηγήθηκε να ανοίξουμε μια λέσχη που να ανταλλάσουμε βιβλία. Και αυτό μου φάνηκε πολύ ωραία ιδέα. Σε καιρούς χαλεπούς, που ζούμε τώρα ποιος ο λόγος να δίνουμε 17, 20, 25 πολλές φορές ευρώ για ένα βιβλίο και να καταλήγει στο ράφι; Δεν είναι καλύτερο να «ταξιδέψει» να διαβαστεί και από άλλους; Δεν ξέρω ακόμη πως θα γίνει αυτό, θα βρούμε τρόπο να το οργανώσουμε, μέσα από το blog για τα βιβλία.

Επιπλέον, έτσι θα πέφτουν στα χέρια μας βιβλία που διαφορετικά δεν θα αγοράζαμε. Βιβλία μακριά από τα δικά μας γούστα, που όμως μπορεί να μας αρέσουν, να μας μάθουν κάτι. Στο εξωτερικό λειτουργεί ένα κλαμπ που αγοράζεις ένα βιβλίο και μετά το αφήνεις σε ένα παγκάκι, σε ένα πάρκο ώστε να το πάρει κάποιος άλλος για να το διαβάσει. Δεν λέω να γίνει κάτι τέτοιο. Αλλά θα μπορούσαμε να δανείζουμε βιβλία ο ένας στον άλλο.

Λοιπόν, όσοι ενδιαφέρεστε ή απλά έχετε καλές ιδέες ρίξτε τις στο τραπέζι. Για ο,τιδηπότε σκεφτείτε που να έχει σχέση με ένα blog για βιβλία. Τι θα θέλετε να βάλουμε πάνω, πώς να το οργανώσουμε, ιδέες πώς να το κάνουμε να λειτουργήσει, ακόμη και πώς να το ονομάσουμε.

Θέλουμε το blog να είναι ανοιχτό σε όλους. Για αυτό, όσοι θέλουν, θα παίρνουν πρόσκληση για να συμμετάσχουν. Είτε γράφοντας κριτική, είτε απαντώντας σε σχόλια, είτε ανταλλάσοντας βιβλία. Υπολογίζω ότι μέχρι το τέλος του μήνα (Θεού θέλοντος και κόρων + δουλειάς επιτρέποντος) θα είμαστε έτοιμοι.

Στο τέλος της γης

Προσπαθώ να διαβάσω το Στο τέλος της γης του Νταβίντ Γκρόσμαν. Ωραίο βιβλίο, λυρικό και δεν θα το έλεγα εύκολο. Είναι η ιστορία της Όρα που ο γιος της Όφερ στρατεύεται για τον πόλεμο των Έξι Ημερών. Ο Όφερ, φεύγει για να συμμετάσχει σε μια μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση, η Όρα φεύγει από το σπίτι της για να μην βασανίζεται περιμένοντας τα κακά μαντάτα που είναι σίγουρη ότι θα φτάσουν. Όταν παράγγειλα το βιβλίο στις αρχές του καλοκαιριού δεν μπορούσα να φανταστώ πόσο επίκαιρο θα ήταν όταν θα το διάβαζα. Όχι ότι πιστεύω ότι τελικά θα γίνει πόλεμος μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας, αλλά όσο να ΄ναι ένα πολεμικό κλίμα υπάρχει.

Τέσπα, το θέμα μας δεν είναι ο πόλεμος. Υπό κανονικές συνθήκες θα το είχα διαβάσει μέχρι τώρα. Αλλά μου είναι αδύνατο να προχωρήσω πάνω από δυο τρεις σελίδες κάθε νύχτα. Κάθε παράγραφο που διαβάζω, κάθε πρόταση πετάγομαι στο δωμάτιο των κόρων να δω αν είναι καλά. Η παράνοια σε όλο της το μεγαλείο. Που να είχα αγόρια ακόμη, να δω τι θα έκανα.

Και όλο σκέφτομαι τα πιο παράλογα πράγματα. Αν γίνει πόλεμος, που είπαμε δεν θα γίνει, θα μας αφήσουν να πάρουμε και τον λεβέντη σκύλο μαζί μας; Δεν μπορώ να φανταστώ να τον αφήνουμε πίσω μας. Θα έρθει μαζί μας πάει και τελείωσε.

Μετά σκέφτομαι που θα καταλήξουμε. Για κάποιο λόγο μου κολλά η Νέα Ζηλανδία. Πολύ μακριά θα μπορούσε να πει κάποιος. Όμως έχουν ωραία λιβάδια και μπόλικα χωράφια να παίζει ο σκύλος με τα μωρά. Βέβαια θα είμαστε πρόσφυγες, θα έχουμε κέφι για παιχνίδι; Αλλά γιατί όχι; Μέσα από τις δύσκολες στιγμές, βγαίνει το αληθινό το γέλιο.

Στη Νέα Ζηλανδία, λέω να ασχοληθούμε με τη κτηνοτροφία. Ο σκύλος από φύλακας θα γίνει τσοπανόσκυλο. Τι στο καλό, δεν έχετε δει ξανά μποξέρ να φυλάει πρόβατα; Ο Μοτορτζής θα τρέχει ξωπίσω τους με τη μηχανή. Και εγώ θα φτιάχνω τυρί και χαλούμια με το γάλα.

Και έτσι με το πήγαινε έλα, τον καημό της Όρα για τον Όφερ και τις αγωνίες με βρήκε η δεύτερη βδομάδα να είμαι στη σελίδα 80. Να μην σας αποθαρρύνω όμως. Το βιβλίο είναι πραγματικά υπέροχο. Απλά εμένα με έπιασαν τα υπαρξιακά μου.

Προτείνω όμως χωρίς ενδοιασμό το Ιστορία Αγάπης και Σκότους του Άμος Όζ για όσους ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα για την ίδρυση του εβραϊκού κράτους.

Και επαναλαμβάνω. Πόλεμος δεν θα γίνει.

Της παραλίας το ανάγνωσμα

Στις παλιές εποχές (όταν καμάρωνα για το 34C) πήγαινα παραλία με το βιβλίο στο χέρι. Μέχρι να φύγουμε μπορεί και να το τέλειωνα, εδώ ευχαριστώ για άλλη μια φορά τα γονίδια της γρήγορης ανάγνωσης. Τώρα ούτε τα Τρία Γουρουνάκια δεν μπορώ να διαβάσω. Εκτός του ότι επιβλέπω δύο κεφαλάκια που κολυμπούν όλο και κάτι προκύπτει. Τη μια θέλουν να πάνε τουαλέτα, την άλλη τσακώνονται μεταξύ τους και το επόμενο λεπτό συνασπίζονται βάζοντας στο μάτι τα παιχνίδια άλλων μωρών. Θα διψάσουν, θα πεινάσουν, θα πιάσουν πάτο, θα φάνε άμμο και γενικά θα κάνουν ό,τι μαλακία μπορεί να σκεφτεί ένα δίχρονο και ένα τετράχρονο.

Έτσι τώρα που έχω το βλέμμα ελεύθερο μπορώ να παρατηρώ τι διαβάζουν οι άλλοι...

Λοιπόν, σταθερή αξία είναι τα αθλητικά. Ειδικά τώρα που κυκλοφορεί η Goal και η Sportday δεν θα βρεις αρσενικό που να μην ρίχνεται στη μελέτη. Τέτοιο πάθος, φτάνουν μέχρι την τελευταία σελίδα και όταν μετά διαβάζουν ξανά τα νέα της ομάδας τους.

Το Σάββατο ιδιαίτερα διαδεδομένο είναι το TVMania. Εννοείται το Φιλελευθέρου, το 98% όσων των αγοράζουν μετά είτε τον στέλνουν για ανακύκλωση είτε τον πετούν. Το ίδιο ισχύει και την Κυριακή. Beautiful People, People, Down Town κτλ κτλ κτλ. Ο κόσμος ενημερώνεται για τα καλλιτεχνικά, για τη Βαλεντίνα Τσίγκη και την Ραμόνα και χεσμένες έχει τις πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις.

Οι ελάχιστοι που διαβάζουν βιβλία είναι γυναίκες. Ιδιαίτερο σουξέ φέτος βλέπω να έχει το Μηδέν. Κάποιες είδα με την Ελένη την πόρνη, what the hell δεν χορτάσαν με τις πουτάνες μια ολόκληρη τηλεοπτική σεζόν; Υπάρχουν φυσικά και οι πιστοί βιβλίων τύπου Φίλησα ένα βάτραχο, οι αγγελιαφόροι του Πεπρωμένου, όπου η μαχητική, δυναμική, όμορφη, ευαίσθητη, καλοσυνάτη πρωταγωνίστρια περνά από χίλια μύρια κύματα για να πάρει τον αδίστακτο, σκληρό, όμορφο πρωταγωνιστή, ο οποίος βέβαια μαλακώνει στο τέλος.

Ευτυχώς έχει που συχνάζουμε, είτε στο Μονακό είτε στην Καραϊβική μουαχαχαχα, υπάρχουν αρκετοί ξένοι, οι οποίοι δεν διαβάζουν περιοδικό, διαβάζουν βιβλία. Συνήθως αυτά που φιγουράρουν κάθε χρόνο στις λίστες των μπεστ σέλερ. Φέτος πρόσεξα και αρκετά με θέμα την οικονομία. Τι έγινε παιδιά, την βιώνουμε πιο δυναμικά την οικονομική κρίση;

Προτάσεις για όσους διαβάζουν στις διακοπές τους:

Χαρούκι Μουρακάμι, Νότια των συνόρων, δυτικά του ήλιου
Τζόναθαν Φράνζεν, Ελεθερία
Νικ Χόρνμπι, Η Τζουλιέτ γυμνή
Τζόε Μπένετ, Από πού έρχονται τα σώβρακα
Τζόναθαν Κόου, Ο ιδιωτικός βίος του Μάξουελ Σιμ

Αυτή τη στιγμή διαβάζω το H Χώρα όπως είναι του Ρίτσαρντ Φορντ. Μέχρι στιγμής είναι σπουδαίο και το συνιστώ και αυτό. Επίσης άκουσα ότι Στο τέλος της γης του Νταβίντ Γκρόσμαν είναι πολύ καλό.
Κυκλοφορεί και το καινούριο του Μισέλ Ουελμπέκ Ο Χάρτης και η Επικράτεια και με ευκαιρία για όσους δεν το διάβασαν, Η Πλατφόρμα.

Υγ. Ξέχασα να πω ότι περιμένω εισηγήσεις για να εμπλοτίσω τη λίστα μου.

Λίστα βιβλίων

Τον σπόρο της ιδέας για μια βιβλιοπαρουσίαση τον έριξε η Ίνα. Όταν πήρα χαρτί και άρχισα να γράφω το top 20 κατάλαβα πως θα αδικήσω αρκετά βιβλία και είναι κρίμα. Είναι πολλά που μου άρεσαν, με εντυπωσίασαν, μου άφησαν κάτι και δεν τα θυμάμαι. Ήταν εποχές που διάβαζα με πολλή μανία. Πέρασε πολλή χαρτούρα από τα χέρια μου.

Είναι βιβλία που μου έκαναν εντύπωση και τα ξέχασα. Είναι άλλα που τα βλέπω στη βιβλιόθηκη μου και ακόμη λυπάμαι τα λεφτά που ξόδεψα. Αρκετά τα έχω διαβάσει δυο και τρεις φορές. Το ρεκόρ το έχει η Αβάστακτη Ελαφρότητα, πρέπει να ξεπέρασα τις δεκαπέντε.

Κάποτε ονειρευόμουνα μια μεγάλη βιβλιοθήκη που θα τα είχα όλα πάνω και θα τα καμάρωνα. Το ξεπέρασα το όνειρο αυτό. Ήταν καθαρή ματαιοδοξία. Τις γνώσεις τις κουβαλάμε μέσα μας. Τις μοιραζόμαστε, δεν τις στοιβάζουμε σε ράφια.

Έχω χάσει επίσης αρκετά. Δάνεισα και δεν μου τα επέστρεψαν. Με ενοχλούσε η φάση. Τώρα δανείζω σε λίγους και εκλεκτούς. Ακόμη και να μην μου τα επιστρέψουν δεν με πειράζει. Είναι πολύ γλυκό να βρίσκω που και που κανένα βιβλίο μου, στο ράφι μιας φίλης που αγαπώ. Είναι σαν να της έχω αφήσει κάτι από μένα. Και για αυτό το λόγο δεν πρόκειται να επιστρέψω ένα του Χάμπερμας στη συγκάτοικό μου. Θέλω να έχω κάτι δικό της στη βιβλιοθήκη μου.

Θέλω να κάνω μια λίστα με αγαπημένα βιβλία, αλλά ας την κάνουμε μαζί. Εννοείται ότι Κοελο-Μπουσκαλοβιβλία δεν έχουν χώρο στη λίστα.

Κάνω την αρχή
1. Η αβάστακτη ελαφρότητα του είναι, Μίλαν Κούντερα
2. Ιστορία αγάπης και σκότους, Αμός Οζ
3. Η ζωή του Πι, Γιαν Μάρτελ

Και ήδη νιώθω τύψεις για αυτά που άφησα εκτός. Όταν ήμασταν ορφανοί, Καζούο Ισιγκούρο, Νότια συνόρων δυτικά του ήλιου, Χαρούκι Μουρακάμι, Η πλατφόρμα, Μισέλ Ουελμπέκ, Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκεζ, Η Αθανασία και το Αστείο του Μίλαν Κούντερα. Και άλλα πολλά...

Ζημιά μετά το θάνατο

Ο Ρέιμοντ Κάρβερ θεωρείται από τους κορυφαίους δοκιμιογράφους, της αγγλόφωνης τουλάχιστον λογοτεχνίας. Έγινε διάσημος με τη λιτότητα των φράσεών του. Ελάχιστες λέξεις, μέγιστο μήνυμα και αποτέλεσμα. Όλοι τον θαύμαζαν για το στιλ του.

Πέθανε το 1988.

Η γυναίκα του Τες Γκάλοχερ αποφάσισε να δημοσιοποιήσει ξανά μερικά από τα δοκίμιά του, αυτή τη φορά όπως τα έγραψε ο Κάρβερ, προτού τα επιμεληθεί ο Γκόρντον Λι. Σημείωση: Ο επιμελητής (editor) έχει την αρμοδιότητα να πάρει πριονοκορδέλα και να αφαιρέσει τα περιττά λίπη από το υπό έκδοση κείμενο. Μπορεί να αλλάξει ό,τι θέλει, να διαμορφώσει, να κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να κάνει ευπαρουσίαστο ένα βιβλίο.

Η κυρία Κάρβερ, λοιπόν αποφάσισε να κυκλοφορήσει το βιβλίο Αρχάριοι όπως το έγραψε ο άντρας της. Και τα έκανε σαν τα μούτρα της, γιατί αποκαλύφθηκε τι σπουδαία δουλειά έκαμε ο Γκόρντον Λι. Το τι άσχημες κριτικές μάζεψε δεν περιγράφεται. Αφού στο τέλος βγήκαν καμπόσοι βιβλιοκριτικοί και της είπαν να σταματήσει μπας και περισώσει κάτι από τη φήμη του Ρέιμοντ.

Τελικά μια γυναίκα μπορεί να σου κάμει μεγάλη ζημιά, ακόμη και μετά το θάνατο.

Από το διήγημα Ο Καφετζής και ο καταφερτζής:

Όπως το επιμελήθηκε ο Γκόρντον Λι: Αυτός ο Ρος, λοιπόν περνούσε την ώρα του επισκευάζοντας διάφορα πράγματα, τώρα που δεν είχε πραγματική εργασία. Είχα δει όμως το σπίτι απ' έξω. Ένα χάλι και μισό. Όλο το σκουπιδιαρό. Δυο ερείπια Πλύμουθ στην αυλή του. Στα πρώτα στάδια της ιστορίας τους, η γυναίκα μου ισχυριζόταν πως ο τύπος μάζευε αμάξια αντίκες. Αυτά ήταν τα λόγια της, αμάξια αντίκες. Αλλά ήταν απλώς σαράβαλα.

Όπως το έγραψε ο Κάρβερ: Τώρα πια που δεν δούλευε κανονικά στη βιομηχανία διαστημοπλοίων, περνούσε την ώρα του επισκευάζοντας διάφορα πράγματα. Είχα δει όμως το σπίτι του απ' έξω. Ένα χάλι και μισό, με κάθε λογής παλιοσυσκευές και εξαρτήματα, που δεν πρόκειται ποτέ ξανά να πλύνουν, να μαγειρέψουν ή να παίξουν, όλα αυτά αραδιασμένα στο ανοιχτό γκαράζ και στο δρομάκι και στην μπροστινή του αυλή. Είχε ακόμα και κάτι σαραβαλιασμένα αυτοκίνητα που του άρεσε να τα σκαλίζει. Στα πρώτα χρόνια της σχέσης τους, η γυναίκα μου μου είπε ότι μάζευε αυτοκίνητα αντίκες. Έτσι μου είχε πει. Είχα δει μερικά από αυτά τα αυτοκίνητα παρκαρισμένα μπροστά από το σπίτι του, περνώντας από εκεί με το δικό μου αμάξι, προσπαθώντας να δω ό,τι μπορούσα. Παλιά σαράβαλα του 50 και του 60 με σκισμένα καθίσματα.

Ο Φίλιπ κι εγώ (2)

Ο Φίλιπ. Ο Ροθ αυτή τη φορά όχι το αυτοκίνητο. Που με καρδιοχτύπησε την Παρασκευή, όταν μου έβγαλε μήνυμα ότι είχαν πρόβλημα τα ελαστικά. Που θεώρησα ότι απλώς έλεγε τα δικά του και δεν του έδωσα σημασία και παραλίγο να καταλήξω να μαζεύω τα παιδιά με την Οδική Βοήθεια.

Τον Φίλιπ Ροθ, τον γνώρισα λίγο μετά που τέλειωσα τις σπουδές μου. Και γίναμε φίλοι αχώριστοι. Ύστερα από δέκα χρόνια έρευνας μπορώ να καυχηθώ πως ό,τι βιβλίο του κυκλοφορεί το έχω. Στη μέση της βιβλιοθήκης τον έβαλα, δίπλα από τον Κούντερα και τον Όζ. Τρεις αδικημένοι που περιμένουν το Νόμπελ. Σιγά μην το πάρουν με τις νερόβραστες επιλογές των Σουηδών.

Τα βιβλία του δεν είναι εύκολα θα έλεγα. Έχουν πολιτική μέσα, έχουν καμπόση «εβραϊκότητα», έχουν στεγνό χιούμορ. Είναι βιβλία με πλοκή, διάλογο και προβληματισμό. Και πολύ σεξ. Ο Ροθ τόλμησε να γράψει για το σεξ όπως κανένας άλλος, χωρίς να γίνεται πορνογράφος. Τα βιβλία του, σου αφήνουν μια πικρή γεύση. Δεν περνά τους ήρωες του από βάσανα για να τους οδηγήσει στη λύτρωση. Τους αφήνει να παιδεύονται και μας διηγείται τις ιστορίες τους.

Νομίζω δεν υπάρχουν ευτυχισμένοι στα βιβλία του. Μερικοί τον λένε μισογύνη. Δεν θα τον έλεγα έτσι. Απλά πιστεύω ότι οι ήρωες του είναι άντρες και γράφει αντρικά για αυτούς. Δεν χωρούν στα βιβλία του δυναμικές γυναίκες που να παίρνουν τη ζωή τους στα χέρια τους. συνήθως, οι ζωές των γυναικών του Ροθ μπλέκονται σε ένα ατέλειωτο βαλτωμένο πάρε δώσε με τις ζωές των αντρών, που δεν οδηγεί πουθενά.

Περιμένω το τελευταίο του βιβλίο να έρθει. Ατίμωση, λέγεται και από ό,τι διαβάζω διακατέχεται από τη θεματολογία της ανθρώπινης φθοράς, τόσο σε σωματικό όσο και πνευματικό επίπεδο, χωρίς να δίνει στους ήρωες καμία ελπίδα ανάκαμψης. Όταν το διαβάσω θα σας πω περισσότερα, το έκανα παραγγελία, είναι καθοδόν. Προς το παρόν, θα σύστηνα ανεπιφύλακτα το Παντρεύτηκα ένα κομμουνιστή και το Αμερικανικό Ειδύλλιο. Μυθιστορήματα με ουσία, όχι απλά για να τα διαβάζει κανείς και να περνά καλά. Ο Ροθ δεν είναι για να περνάς καλά, είναι για εξασκείται το μυαλό μας.

Μα μόνο;

Ας ξεκινήσουμε ερμηνεύοντας τον όρο βιβλιοθήκη
Bιβλιοθήκη η [vivlioθíki] Ο30 : 1. έπιπλο ή κατασκευή όπου τοποθετούνται και φυλάγονται βιβλία: Aγόρασα μια φτηνή βιβλιοθήκη. Διαμόρφωσα έναν τοίχο του δωματίου μου σε βιβλιοθήκη.

Επειδή τα βιβλία μου τα αγαπώ, ένα από τα πράγματα που ήθελα όταν κτίζαμε το σπίτι μας ήταν μια βιβλιοθήκη. Αποκτήσαμε μια μεγάλη και δυο πιο μικρές. Αυτό δεν εμπόδισε τη μεγάλη να γεμίσει σε χρόνο ρεκόρ, παρόλο που στην αρχή είπα ότι θα τοποθετούσα μόνο τους αγαπημένους μου συγγραφείς εκεί. Μίλαν Κούντερα, Φίλιπ Ρόθ, Άμος Οζ, Τζ. Μ. Κούτζι. Τζόναθαν Κούτζι, Χαρούκι Μουρακάμι σε περίοπτη θέση.

Τον πρώτο μήνα. Γιατί μετά ήρθαν και άλλοι να τους κάνουν παρέα. Και μακάρι να ήταν μόνο τα βιβλία. Ακολουθεί ένας κατάλογος των πραγμάτων που αυτή τη στιγμή βρίσκονται πάνω στη βιβλιοθήκη.

Το laptop μου
Ένα ράφι με τα βιβλία των κορούδων
Πάζλ των κορούδων
Τρεις ξύλινοι Κουβανοί και δυο ντόμινο όλα από την Κούβα
Ένα μεταλλικό ποδήλατο, σουβενίρ από το Άμστερνταμ
Παπούσκες εκ Ρωσίας
Καμπόσες φωτογραφίες των κορούδων σε διάφορα μεγέθη
Δύο κασετίνες με χρωματιστά
Τα τηλεχειριστήρια των air condition
Καμπόσα cd και dvd
Δύο γύψινες μελισσούλες από τα βαφτήσια της κόρης Β και όσες μπομπονιέρες που δεν δώσαμε
Δύο τσάντες
Τα σύρματα δύο φωτογραφικών μηχανών και φυσικά οι ίδιες οι φωτογραφικές συν μία βιντεοκάμερα
Ένα θερμόμετρο
Το έξτρα τηλεχειριστήριο του Playstation
Μια στίβα φυλλάδια που όταν τα έβαλα ήταν χρήσιμα μίσσιμου, τώρα δεν έχω ιδέα τι στο καλό είναι
Τα σύνεργα του face painting (ω ναι ξέρω να βάφω, όποιος ενδιαφέρεται για Party να μου πει)
Ένα κουτί με lego
Το mp3player της κόρης Α
Δύο παλιά κινητά
Το άρωμα μου The One
Το άρωμα του Hugo Boss
Τα τηλεχειριστήρια του Wii
Ένα κηροπήγιο
Ένα παπούτσι της κόρης Β (α εδώ ήταν και το έψαχνα)
Φωτογραφικά άλμουμ
Χαρτομάντηλα

Όλο και κάτι θα μου έχει ξεφύγει. Δεν έχω παράπονο με τόσα πράγματα που τη φόρτωσα, κάναμε απόσβεση από τον πρώτο μήνα.

Βαρετός μου είσαι Βίκτορ

Σήμερα θα μιλήσω για βιβλία. Για ένα συγκεκριμένα, τον Πνιγμό του Τσακ Πάλανιουκ. Το διάβασμα είναι ίσως από τα ελάχιστα πράγματα που αγαπώ και που δεν έχω χάσει ως πολυάσχολη μητέρα και εργαζόμενη. Πρώτα διάβαζα ένα την ημέρα, τώρα είμαι ευχαριστημένη να το τελειώσω σε μια βδομάδα. Δεν έχω παράπονο, όσα δεν προλάβω θα τα αφήσω να τα διαβάζω στα γεράματα.

Τα αγαπημένα μου βιβλία είναι αυτά που συνήθως σε άλλους προκαλούν κατάθλιψη. Με ήρωες που βασανίζονται, που δεν περνούν καλά, που έχουν εμμονές, φοβίες, που τους απασχολεί κάτι, τέλοσπαντων. Διαβάζοντας περίληψη για τον Πνιγμό πίστεψα πως θα ήταν ένα βιβλίο, με το οποίο θα είχαμε μια σχέση καλή.

«Ο Βίκτορ Μαντσίνι, αποτυχημένος γιατρός και εθισμένος στο σεξ, προσποιείται ότι πνίγεται από το φαγητό σε ακριβά εστιατόρια και ύστερα ζητά χρήματα από τους ανθρώπους που τον σώζουν. Σκοπός του να βοηθάει τη μητέρα του, μια ακτιβίστρια, απομεινάρι των άγριων ημερών της δεκαετίας του εξήντα που τώρα νοσηλεύεται σε ένα ιδιωτικό θεραπευτήριο έχοντας χάσει τη μνήμη της. Παράλληλα, αυτός και ο φίλος του, ο Ντένι, δουλεύουν ως υπάλληλοι-εκθέματα σε ένα ζωντανό μουσείο που απεικονίζει την καθημερινή ζωή στην αποικιακή Αμερική...»

Σεξ, άνθρωποι περίεργοι καταστάσεις ασυνήθιστες. Ό,τι πρέπει δηλαδή για να μου κινήσει το ενδιαφέρον. Και αρχίζω να διαβάζω. Μέχρι να φτάσω στη σελίδα 20 (σημειώτεον διαβάζω και εξαιρετικά γρήγορα) είχα σχεδόν αποκοιμηθεί. Για τέτοια ανία μιλούμε. Είμαι σίγουρη πως και ο συγγραφέας πρέπει να έριχνε τους ύπνους του ενώ το έγραφε.

Με το ζόρι είπα θα το τελειώσω μπας και στο τέλος αποζημιωθώ. Όπως και να έχει το θέμα πάντως, προσπαθώ να μην αφήνω βιβλία μισοτέλειωτα. 255 σελίδες και τις τέλειωσα. Ένα βιβλίο για σεξ που δεν έχει καμία σχέση με το αντικείμενο. Ο Βίκτορ πάντως, κάθε λίγο πηδούσε διάφορες γκόμενες. Εμένα πάλι μου προκάλεσε αδιαφορία. Γίνεται να διαβάζεις ένα βιβλίο για σεξ και αντί να σου έρχεται διάθεση να γαμήσεις, να θέλεις να κλείσεις το φως για να κοιμηθείς;

Το καλό της υπόθεσης ότι το τέλειωσα έστω και με το ζόρι. Έτσι τώρα ξεκίνησα την Αγανάκτηση του Φίλπ Ροθ. Ο άνθρωπος δεν παίζεται. Ακόμη και βιβλίο για το πώς φυτεύουν καρότα, πάλι θα κατάφερνε να σου κεντρίσει το ενδιαφέρον ως το τέλος. Επίσης, ακόμη και για τα καρότα να έγραφε, θα κατάφερνε να σε κάνει να σκεφτείς το σεξ.