Ότι θα έβαλα ποτέ στην ίδια πρόταση τις λέξεις Βαγδάτη και
Πάφος δεν θα το πίστευα ποτέ. Αλλά έλα που σε αυτή τη ζωή όλα γίνονται.
Μου στέλλει email τις προάλλες ένας φίλος από το Ισραήλ, ο οποίος ξέρει και
αραβικά ρωτώντας με ποια τα συναισθήματα μας στην Κύπρο για το τείχος και αν
έχουμε εμμονή μαζί του.
Σκέφτηκα το Τείχος το δικό τους, του Βερολίνου, τον τοίχο
στην Ουάσιγκτον μνημείο στο Βιετνάμ, τον τοίχο σπίτι μας που θέλει βάψιμο. Με
το ζόρι ο νους μου πήγε ότι με τη λέξη τείχος εννοούσε την πράσινη γραμμή.
Του εξήγησα ότι το τείχος είναι κάπως σαν τα επινεφρίδια. Το
ξέρουμε ότι είναι εκεί, αλλά δεν ασχολούμαστε μαζί τους. Επιπλέον δεν
κινδυνεύουμε να ξεκινήσει κανένας πετροπόλεμος, καλή ώρα σαν και στα μέρη του
επειδή κάποιος βρέθηκε τη λάθος στιγμή, στη λάθος μεριά του Τείχους.
Μου απάντησε πως διαβάζει ένα βιβλίο American Dust είναι
ο τίτλος, είναι γραμμένο στα αραβικά γραμμένο από ένα ιρακινό συγγραφέα που
ονομάζεται Zuheir al Hitti και ο οποίος ζει στο Βερολίνο. Η δε πλοκή του
βιβλίου διαδραματίζεται στην Κύπρο.
Και η ιστορία έχει ως εξής. Ηρωίδα του βιβλίου είναι μια
Ιρακινή, η οποία γνωρίζει και παντρεύεται ένα Κύπριο και ζουν στη Λευκωσία. Δυστυχώς στο βιβλίο δεν υπάρχει η σκηνή, όπου η Κυπρία πεθερά καλείται να τα βρει με την Ιρακινή νύφη της. Τέσπα, η κοπέλα ξαφνικά
γοητεύεται από το τείχος, την πράσινη γραμμή εννοούμε, το επισκέπτεται, μαθαίνει για αυτό και λέει ότι είναι
συνεχώς παρόν στη Λευκωσία και στη ζωή τους.
Προτού χασμουρηθείτε από ανία σας λέω ότι τα καλύτερα έρχονται.
Τελικά φαίνεται ότι το τείχος της γίνεται κάτι σαν εμμονή. Παράλληλα, μια καλή πρωία ανακαλύπτει πως ο άντρας της είναι biosexual και
πως την απατά με ένα Γερμανό που εργάζεται στο ινστιτούτο Γκέτε.
Φυσικά πληγώνεται δεν ξέρει τι κάνει όμως στη Βαγδάτη δεν θέλει να επιστρέψει. Σωστή απόφαση θα έλεγα, ποιος άνθρωπος που έχει σώας
τας φρένας θα ήθελε να επιστρέψει στη Βαγδάτη, τέτοια εποχή.
Και έτσι αντί να πάει στη Βαγδάτη πάει στην Πάφο…
Ούτε για βόλτα στο Mall ούτε άπλα ξάπλα στο Coral Bay ούτε καν βόλτα στον Ακάμα
και στη Φοντάνα Αμορόζα.
Η τύπισσα πάει και βρίσκει ένα βράχο, μάλλον την Πέτρα του
Ρωμιού εννοεί και εκεί αυτοϊκανοποιείται. Εδώ δεν είμαι σίγουρη τι ακριβώς
έγινε, γιατί δεν θυμάμαι αν ο φίλος μου, έγραψε masturbation with a rock ή
on a rock.
Έχω την εντύπωση ότι είναι το πρώτο για αυτό δηλώνω ένα άουτς
και απλά προσπερνώ γρήγορα την σκέψη.
Θα σας αφήσω με την απορία τι απέγινε στο τέλος η Ιρακινή.
Μόλις έχω νεώτερα θα κάμω ανάρτηση update και θα σας ενημερώσω.
Στο μεταξύ feel free να γράψετε ότι τέλος θέλετε εσείς στην ιστορία.
Εγώ άνετα τη
φαντάζομαι στο τέλος να έχει απηυδήσει στην Πάφο, και δεν την αδικούμε για αυτό
και να προτιμά να επιστρέψει στη Βαγδάτη για να γίνει τζιχαντίστρια του
Ισλαμικού Κράτους με σκοπό να ανατινάξει την κυπριακή πρεσβεία στην ιρακινή
πρωτεύουσα…
Πάντως, αν τύχει και περάσετε από καμιά αραβική χώρα και σας
κοιτούν με το μισό τους να ξέρετε γιατί. Μάλλον θα έχουν διαβάσει το βιβλίο,
επομένως θα μας βλέπουν ως κάτι τύπους που πηγαίνουν με άντρες και με γυναίκες
και καταλήγουμε στην Πάφο, που έχει βράχους και εκεί του δίνουμε και καταλαβαίνει.
