Το πάρτι του γυμναστήριου

Εδώ και περίπου ένα χρόνο είμαι τακτικός θαμώνας του γυμναστηρίου στη γειτονιά μου. Αν δείτε καμιά δίμετρη, φετωμένη στις παραλίες το καλοκαίρι με δύο παιδιά δεν είμαι εγώ. Εγώ απλά γυμνάζομαι και περνώ καλά.

Στο γυμναστήριο υπάρχουν πολύ καλοί γυμναστές που σε κάνουν να θέλεις να γυμνάζεσαι. Πολύ ενθαρρυντικοί. Υπάρχει επίσης και μια πολύ καλή ατμόσφαιρα ανάμεσα στους γυμναζόμενους. Πέφτει καμπόσο γέλιο, αστεία, υπάρχει μια οικειότητα.

Εγώ κρατώ λίγες αποστάσεις, η αλήθεια να λέγεται. Τα πολλά πολλά με κόσμο που απλά τυχαίνει να βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο δεν τα αντέχω. Πάω γυμναστήριο για να γυμναστώ και να εκτονωθώ.

Μου αρέσει που τους βλέπω, είναι αλήθεια. Θα πω ένα γεια, αν τύχει θα γελάσω σε κάποιο αστείο, αλλά μέχρι εκεί. Δεν με νοιάζει ούτε τι κάνουν, ούτε πως περνούν.

Εδώ καλά καλά δεν έχω χρόνο για τους φίλους μου και θα έχω για άγνωστους;

Το γυμναστήριο, που λέτε, μέσα στα Χριστούγεννα διοργάνωσε πάρτι. Οι περισσότεροι δήλωσαν συμμετοχή και πήγαν. Από όσο έμαθα πέρασαν καλά. Επίσης, από όσο έμαθαν δίστασαν να δώσουν με τα μούτρα στο φαί χα χα χαχα και το έπαιζαν λιτοδίαιτοι. Κατά τα άλλα μετά τις γιορτές, παραπονιόντουσαν για τα έξτρα κιλά.

Όταν με ρώτησαν αν θα πήγαινα απάντησα αρνητικά. Και φυσικά με ρώτησαν γιατί. Η αυθόρμητη απάντηση που θα έδινα θα ήταν «γιατί δεν έχω καμία όρεξη να βγω έξω με κόσμο που δεν ξέρω». Η ευγενική απάντηση που έδωσα ήταν ότι δεν είχα κάποιον να προσέχει τις μικρές.

Ο μόνος τόπος που θα πήγαινα με κόσμο από το γυμναστήριο ή με ανθρώπους που έχω μια τυπική γνωριμία, θα ήταν σε μια συναυλία trance ώστε να παίζει η μουσική και να χτυπιόμαστε κα να μην μας νοιάζει από τους γύρω μας.

Διαφορετικά, ευχαριστώ δεν θα πάρω. Μου φαίνεται τόσο ανούσιο να πάω έξω με κόσμο που δεν ξέρω και που δεν ενδιαφέρομαι κιόλας να γνωρίσω. Και μου φαίνεται επίσης και εφιαλτικό το να πρέπει να μιλώ και να σχετίζομαι με άγνωστους.

Διερωτώμαι αν είμαι αντικοινωνική. Προτιμώ να με αποκαλώ πολυάσχολη και επιλεκτική.

Κάτσε κάτω απ’ την μπάρα

Αγαπητέ αναγνώστη ετοιμάσου να συγκλονιστείς. Εδώ και τρεις βδομάδες γράφτηκα γυμναστήριο. Η τελευταία φορά που πήγα ήταν λίγο πριν μείνω έγκυος την κόρη Α. Λάβε υπόψη σου ότι τώρα η κόρη Α ετοιμάζεται να μπει πανεπιστήμιο είναι εφτά χρονών, συν εννιά μήνες γκαστρωμένη (γιαξ) οπόταν καταλαβαίνεις.

Αλλά δεν πήγαινε άλλο. Εδώ και καιρό ένιωθα ότι ήθελα να το κάμω. Και για λόγους εμφάνισης, θέλω να αρέσκω στο Μοτορτζή μου, και για λόγους υγείας και για λόγους μαμά γερνάω.

Αυτό που με κρατούσε μακριά δεν ήταν η διάθεση. Δεν θα πω ότι είμαι φαν της γυμναστικής, αλλά οι τάξεις στο γυμναστήριο μου αρέσουν. Ο συνδυασμός μουσικής, γυμναστικής και ενός γυμναστή που κάμνει πλάκες είναι ακαταμάχητος. Bodypump, Bodycombat, TRX, Steps, όλα μου αρέσουν. Μην με βάλεις όμως σε τάξη γιόγκα και πιλάτες. Παίζει να τα παίξω. Θέλω κίνηση.

Που λες, αυτό που με κρατούσε μακριά ήταν ο χρόνος που θέλω να περνώ με τις κοράσες. Σχολνάω που σχολνάω αργά δεν ήθελα με τίποτα να τους στερώ και άλλο χρόνο που κάνουμε πράγματα μαζί.

Ώσπου άνοιξε γυμναστήριο, εδώ στη γειτονιά. Και όχι μόνο άνοιξε αλλά έχει τάξεις αργά το βράδυ. Λίγο προτού, λοιπόν, κοιμηθούν, τις φιλώ με αγάπη και πηγαίνω στο γυμναστήριο.

Μέχρι τώρα το πράγμα δούλεψε. Έχω κέφι, αντοχές και όρεξη και το κυριότερο θέληση να το κάμω να δουλέψει. Υποθέτω ακόμη δύο μήνες και μετά από Σεπτέμβρη μεριά. Ιούλιο και Αύγουστο δεν υπάρχει περίπτωση να τρέχω γυμναστήριο.

Περιττό να σου πω πόσο πιάστηκα την πρώτη βδομάδα. Πρώτη φορά που πήγα χτύπησα ένα Bodypump. Εννοείται έβγαλα την τάξη μέχρι τέλους, όχι μεν με πολλά κιλά, αλλά ως το τέλος. Μου είπε και ο γυμναστής ένα μπράβο ότι έχω καλή τεχνική, τονώθηκε η ανταγωνιστική μου διάθεση, είδες Defiance που το παραδέχομαι ότι είμαι ανταγωνιστική, δεν ήθελα και πολλά για να νιώσω αθλητής ολυμπιακών αγώνων.

Τις επόμενες τρεις μέρες ήταν λες και πέρασε οδοστρωτήρας από πάνω μου. Πρώτα παρέλυσαν τα πόδια μου. Περπατούσα, ούτε καν όπως η γιαγιά μου, γιατί η γιαγιά μου έτρεχε μέχρι τα 80 της. Στη δουλειά ένας συνάδελφος με ρώτησε αν τα έκανα πάνω μου και είχα έτσι περίεργο περπάτημα…

Στη συνέχεια έχασα τον έλεγχο των χεριών μου. Δοκίμασε αγαπητέ αναγνώστη, να τα βγάλεις πέρα με δουλειά και δύο παιδιά, χωρίς να μπορείς να κουνήσεις τα χέρια σου και θα καταλάβεις το δράμα μου πέρασα.

Και μετά πιάστηκε ο κώλος μου… Άλλο να σας το λέω και άλλο να το ζείτε για να δείτε τι πέρασα. Αφήνω κατά μέρος το σεξ. Αυτό είναι ανάρτηση από μόνο του. Πώς να κάτσω να δουλέψω με ένα πισινό σε πλήρη οδύνη; Πώς να πάω τουαλέτα όταν δεν μπορούσα να καθίσω;

Ευτυχώς, μόνο την πρώτη βδομάδα. Μετά τα πράγματα έστρωσαν και τώρα όλα μια χαρά.

Το τραγούδι είναι από τα λησμονημένα της μνήμης που λαλεί τζαι ο Πανίκος. Το άκουσα το πρωί στο BFBS και πραγματικά δεν πίστευα τα αυτιά μου ότι υπάρχουν ακόμη σταθμοί που το παίζουν. Έστω και βρετανικοί.