Και αν δεν είναι ακριβώς έτσι;

Είχαμε μια καταπληκτική μέρα την Κυριακή στη φάρμα Riverland. Τα ζώα τα αγαπούν οι μικρές, έτσι ενθουσιάζονται κάθε φορά που θα πάμε.

Ανάμεσα στις άλλες εκδηλώσεις υπήρχε ένας πάγκος με ζωγραφική. Η 5χρονη κόρη της αδερφής μου, έπιασε την κόλλα της με μεγάλη σοβαρότητα. Τράβηξε μια μεγάλη μαύρη γραμμή στο κάτω μέρος και στο πάνω μέρος ζωγράφισε ένα μαύρο κύκλο μια κιτρινομουσταρδή απόχρωση στη μέση.

Επικεφαλής του πάγκου, ήταν μια δασκάλα ζωγραφικής, η οποία μόλις είδε τη ζωγραφιά της μικρής ενθουσιάστηκε. Μου είπε ότι έχει, κάτσε να δω πως το είπε, ότι έχει καλλιτεχνική αίσθηση και εικαστική άποψη. Η αλήθεια να λέγεται ήταν ωραία ζωγραφιά.

Ενθουσιάστηκα στην ιδέα η οικογένεια να έχει ένα Πικάσο. Ώσπου να μεταφέρω τα καλά νέα στην αδερφή μου, η μικρή συνέχισε με το μαύρο το χρώμα. Ένωσε το μαύρο κύκλο με τη μαύρη γραμμή. Και μετά άρπαξε το πράσινο και γέμισε το υπόλοιπο σχέδιο. Έτσι, η ζωγραφιά, έγινε όπως τις υπόλοιπες που κάνει, τις οποίες άνετα χαρακτηρίζεις μουντζούρες.

Κάπως, έτσι ντίαρ αναγνώστερ, που έλεγε και η Post Babylon είναι και η ζωή. Γεμάτη ανατροπές, εκπλήξεις κάποτε καλές κάποτε κακές και τις περισσότερες φορές τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Για αυτό και δεν πρέπει να την παίρνουμε στα σοβαρά.

Επίσης τα πράγματα αλλάζουν τόσο γρήγορα. Κοιμάσαι υγιής, ξυπνάς άρρωστος. Φεύγεις για τη δουλειά και έχεις μαστιχόδεντρα, επιστρέφεις και τα βρίσκεις φύλλο φύλλο και την αυλή γεμάτη. Τη μια μέρα τα παιδιά σου συζητούν για την Πέπα το γουρουνάκι και την επόμενη αν ο Βασίλης είναι πιο όμορφος από τον Κυριάκο. Βάζει πρώτη γκολ η Μπαρσελόνα και νομίζεις ότι θα αλώσει το Μπερναμπέου και τελικά τρώει τρία τέρματα.

Πολλές ανατροπές, πολλές αλλαγές.

Δεν εισηγούμαι να τα παίρνουμε όλα στα σορολόπ σίγουρα, υπάρχουν πολλά σοβαρά θέματα που μας ρίχνουν, που μας απασχολούν και που πολλές φορές μας γονατίζουν.

Όμως πολλές φορές, αυτό που παίρνουμε ως δεδομένο, αυτό που θεωρούμε πιο σίγουρο και από τους φόρους αποδεικνύεται ακριβώς το αντίθετο. Μια δουλειά που πιστεύαμε ότι θα μας φάει μέρες την ξεπετάμε σε λίγες ώρες. Ένας φίλος που απομακρύνθηκε απλά περνούσε φάση απομόνωσης. Ένα λαχταριστό γλύκισμα βουτηγμένο στη σοκολάτα είναι τόσο γλυκό, που δεν μπορείς να φας περισσότερες από δύο μπουκιές.

Υγ. Αγαπώ Imagine Dragons. Και θέλω πολύ να πάω σε συναυλία τους.

Χωρίς ρολόι

Αυτές τις μέρες κυκλοφορώ με άλλο αυτοκίνητο. Ο Φίλιπ, ας πούμε, ότι βρίσκεται στο νοσοκομείο για μικροεπισκευή. Παρασκευή βράδυ, μετά το τέλος μιας απαίσιας μέρας κατάληξα πάνω σε ένα τοιχαράκι. Ήταν βράδυ, ήμουν κουρασμένη, ήμουν πονοκεφαλιασμένη δεν το είδα. Ο Μοτορτζής λέει πως έπρεπε να ήμουν πιο προσεκτική. Ίσως και να έχει δίκαιο. Το σημαντικό ότι είμαστε καλά, μικροζημιά ήταν που θα την πληρώσω όμως.

Το νέο αυτοκίνητο είναι δανεικό. Σε αντίθεση με το προηγούμενο δεν δείχνει την ώρα. Και μπορώ να πω, πως ησύχασα. Ο Φίλιπ ήταν μεν άνετος, με όλα τα κομφόρ, αλλά είχε και ένα ρολόι να, μεγάλο πάνω στο ταμπλό. Και να μην ήθελα το μάτι μου εκεί έπεφτε. Με αποτέλεσμα, τα πρωινά να αγχώνομαι και προσπαθώ να τρυπώσω στην κίνηση να ξεκλέψω δευτερόλεπτα και να φτάνουμε πάντα με καθυστέρηση στο σχολείο.

Τώρα όμως είμαι πολύ άνετη. Όχι δεν έγινε κανένα θαύμα και ντύνονται οι μικρές πιο εύκολα το πρωί, ούτε έλειψε η κίνηση, ούτε ξεκινούμε πιο νωρίς.

Εδώ ανοίγω παρένθεση. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος εφιάλτης από το να πρέπει να ντύσω δύο κορίτσια το πρωί, ειδικά το ιδιότροπο το στερνοπαίδι. Τα λεπτά να τρέχουν και εγώ να είμαι σε διαβουλεύσεις για το αν τα παπούτσια ταιριάζουν με το φόρεμα, για τα καρφιτσάκια στα μαλλιά, για τον κότσο που είναι μισό εκατοστό πιο κάτω, για το βρακί που έχει τη Μίνι και όχι την Ντόρα, για τα κολιέ που απαγορεύονται στο σχολείο αλλά εκείνες θέλουν, για οτιδήποτε.

Προχτές έπεσε καυγάς γιατί δεν τις άφηνα να βάλουν κραγιόν να πάνε σχολείο. Έλεος. Κυκλοφορώ με τζιν, δεν βάφομαι ποτέ, η τελευταία φορά που έβαλα κραγιόν ήταν στο γάμο της κολλητής πριν δύο χρόνια και έχω δύο κόρες λουσούδες, που όλη μέρα στολίζονται, θέλουν να βάφονται, φορούν σάρπες, καπέλα, για να είναι όμορφες. Κλείνει παρένθεση.

Χωρίς ρολόι όλα είναι πιο εύκολα. Αργώ και δεν το ξέρω. Ο χρόνος δεν με κυνηγά. Απολαμβάνω την κίνηση, οργανώνω το πρόγραμμά μου, τραγουδούμε με τις μικρές, φτάνουμε αργοπορημένες στο σχολείο, βλέπω τη δασκάλα της μεγάλης που με κοιτά με το μισό της, φιλώ την κοριτσάρα μου και φεύγω για το επόμενο σχολείο.

Χωρίς ρολόι, επίσης ξεχνώ να βάλω στο ραδιόφωνο να παίζει ειδήσεις, βασικά στο καινούριο αυτοκίνητο, ούτε καν ξέρω που είναι οι σταθμοί. Ένα άγχος, δηλαδή, λιγότερο.

Αχ η ζωή είναι ωραία. Ο χρόνος είναι ο μεγαλύτερος μας εχθρός. Επιβεβαιώνεται άλλη μια φορά.

Καιρός

Όσο μεγαλώνω, μου φαίνεται γίνομαι ολοένα και πιο σοφή. Εντάξει, το παραλέω, ίσως να μαθαίνω λίγο περισσότερα πράγματα. Και ένα από αυτά, είναι να μην τα βάζω με το χρόνο. Έχω καταλάβει πως είναι φορές που δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Ούτε να επιβραδύνω, ούτε να επιταχύνω καταστάσεις.

Δεν έγινα υπομονετική, το αντίθετο μάλιστα.

Κάποια πράγματα, κάποιες καταστάσεις, κάποιοι άνθρωποι θέλουν τον καιρό τους.Καιρός φέρνει τα λάχανα καρός τα παραπούλια, λέει η παροιμία. Ό,τι και να κάνω αν δεν έρθει η ώρα τους τίποτα δεν γίνεται. Δεν είναι εύκολη η παραδοχή. Ώρες ώρες μοιάζει με ήττα. Και η ήττα δεν καταπίνεται με τίποτα.

Λέμε ότι τα πάντα συμβαίνουν για ένα σκοπό. Ίσως να είναι έτσι. Αυτό όμως είναι κάτι που δεν το συνειδητοποιούμε την ώρα που γίνεται. Είναι η σοφία, η γνώση, που έρχεται εκ των υστέρων. Που γλυκαίνει ο πόνος και που είμαστε τυχεροί αν μάθαμε κάτι από την ιστορία που ζήσαμε.

Υπάρχει για κάθε τι, και καιρός για κάθε πράγμα κάτω από τον ουρανό.
καιρός να γεννιέται κανείς, και καιρός να πεθαίνει
καιρός να φυτεύει, και καιρός να ξεριζώνει το φυτεμένο•
καιρός να φονεύει, και καιρός να γιατρεύει
καιρός να καταστρέφει, και καιρός να οικοδομεί
καιρός να κλαίει, και καιρός να γελάει
καιρός να πενθεί, και καιρός να χορεύει
καιρός να διασκορπίζει πέτρες, και καιρός να μαζεύει πέτρες
καιρός να αγκαλιάζει, και καιρός να απομακρύνεται από τον εναγκαλισμό
καιρός να αποκτήσει, και καιρός να χάσει
καιρός να φυλάττει, και καιρός να απορρίπτει
καιρός να σχίζει, και καιρός να ράβει
καιρός να τηρεί σιγή, και καιρός να μιλάει
καιρός να αγαπήσει, και καιρός να μισήσει
καιρός πολέμου, και καιρός ειρήνης

(Εκκλησιαστής 3, 1-8)



Υγ. Θέλω πολλά να πάω σε συναυλία των Coldplay. 24 Οκτωβρίου κυκλοφορεί το νέο τους cd. Έχω το Paradise, όσοι θέλουν να τους το στείλω. (το έχω ξαναβάλει το τραγούδι ή μου φαίνεται;)

Παγωτό αντί για μπράουνις

Φανταστική σκηνή. Ο εαυτός μου τώρα κάθεται και συνομιλεί με τον εαυτό μου πριν 13 χρόνια. Οι δυο τους είναι σε ένα παγκάκι στο πάρκο. Μάλλον φθινόπωρο, αλλά όπως είναι το φθινόπωρο στη Βρετανία. Κρύο αλλά όχι παγωνιά και τα δέντρα στα πάρκα, χρυσοκόκκινα με καμπόσα φύλλα στο χώμα. Θα ακολουθήσει μια βόλτα στο Thornton’s.

Δεν θα πω τίποτα για αυτά που με περιμένουν. Δεν θα πω ότι ναι μεν θα κάνεις παιδιά, αλλά μην ονειρεύεσαι να τα κρατάς όμορφα από το χέρι και να παίζετε στο πάρκο. Δεν θα προειδοποιήσω πως έτσι και αποκτήσεις παιδιά σου μένει μόνιμη η αγωνία να είναι καλά και ευτυχισμένα. Θα με αφήσω να το ανακαλύψω στην πορεία μόνη μου, όπως και το τι ευτυχία είναι να σφίγγουν τα χεράκια τους γύρω από το λαιμό μου και να μου λένε σ΄ αγαπώ.

Αν πέσει πολιτική συζήτηση μάλλον θα έχουμε διαφωνίες. Η μάνα του τότε ήταν πολύ πιο ιδεολόγα από ότι είμαι εγώ σήμερα. Και αν τα 13 χρόνια πίσω τα έκανα 17, τότε θα έφτανα στον εαυτό μου που ήθελε να αλλάξει τον κόσμο. Εκεί να δεις διαφωνίες. Τώρα, είμαι πιο ρεαλίστρια, όχι μόνο στις απόψεις μου αλλά γενικά στον τρόπο ζωής μου. Πάντα πατούσα στερεά στη γη. Τώρα ακόμη περισσότερο.

Ο Defiance υποστηρίζει πως αν σε μια συνάντηση με τον πρώιμο εαυτό του θα έπεφτε πολύ ξύλο.

Θα με κοιτώ και θα σκέφτομαι πόσο έχω αλλάξει. Θα αναρωτιέμαι αν οι αλλαγές ήταν αναπόφευκτες, αν έβαλα νερό στο κρασί μου. Μπορεί να μου πει για τα όνειρά της, τις σκέψεις της και εγώ θα ξέρω ποια από αυτά χάθηκαν στην πορεία, ποια πραγματοποιήθηκαν και ποια όχι. Όπως θα ξέρω για αυτά που δεν τα υπολόγιζε ποτέ, και όμως ήρθαν στη ζωή μας. Σημαντικά ή ασήμαντα δεν έχει σημασία.

Ανατροπές. Αυτό θα μου έλεγα. Η ζωή είναι γεμάτη ανατροπές. Είναι σαν να ξεκινάς να πας να φας μπράουνις από το New York Sweets. Στην πορεία γίνονται έργα, οι δρόμοι είναι σκαμμένοι αναγκάζεσαι να ακολουθήσεις διαφορετική διαδρομή από αυτή που είχες υπόψη σου. Καθοδόν προς το ζαχαροπλαστείο βρίσκεις μια παγωταρία και μπουκάρεις μέσα. Απολαμβάνεις ένα διπλό σοκολάτα, μέντα, ανθόγαλα.

Μετά μπορεί να μετανιώσεις που δεν πήγες για τα μπράουνις που ήταν η πρώτη σου επιλογή, να σκέφτεσαι συνεχώς ότι δεν έκανες αυτό που προγραμμάτιζες. Θα μπορούσες να συνεχίσεις παρά τις δυσκολίες και τους δρόμους για τα μπράουνις. Μπορεί όμως και να μείνεις ευχαριστημένος με το παγωτό. Να μην ήταν η πρώτη σου επιλογή, αλλά γιατί όχι είναι κάτι εξίσου ωραίο.

Ο χρόνος ευτυχώς δεν γυρνά πίσω, ούτε μπροστά. Και ζούμε την κάθε μέρα, την κάθε στιγμή μόνο μια φορά. Απλά τα πράγματα. Μια φορά.

Μπορεί όντως στην πορεία να κατέληξα για παγωτό, αντί για τα μπράουνις. Περνώ καλά όμως.

Και προτού αποχωρήσω από τη συνάντηση, θα έριχνα μια νοσταλγική ματιά με μια δόση ζήλιας σε μένα που πριν 13 χρόνια, το στήθος μου ήταν στον τόπο του και ένα με δύο νούμερο πιο μεγάλο...

Αναζητώντας το χαμένο χρόνο

Μπήκα στο Μετροπόλιταν κάπως βιαστικά. Ένα διάλειμμα από τη δουλειά δεν μπορεί να κρατά πολλή ώρα. Καλού κακού έκαμα από πριν την παραγγελία μου. Πήγα στο ταμείο για να πληρώσω. Οι πωλήτριες με ξέρουν, ήταν εποχές όπου ήμουν μέγας χορηγός του βιβλιοπωλείου. Ανταλλάξαμε τα νέα μας.

Πήρα τα βιβλία, κοίταξα την κοπέλα και της χαμογέλασα. «Κάποτε, διάβαζα ένα βιβλίο την ημέρα, τώρα μετά με δύο παιδιά άστα να πάνε», την πληροφόρησα. «Κάποτε έκτιζα τη μέρα, τώρα η στράτα μου δεν πάει παραπέρα», ήταν η απάντηση όχι της πωλήτριας που με κοίταζε με συγκαταβατικό ύφος, αλλά της Χαρούλας από το ipod.

Στην π.κ (προ κόρων) εποχή ο χρόνος δεν ήταν σημαντικό θέμα. Με εξαίρεση τα deadlines στη δουλειά, δεν είχα ιδιαίτερο άγχος. Υπήρχε μπόλικος για όλα. Χωρίς κανένα λόγο θα μπορούσα να βρεθώ οπουδήποτε, να κάνω οτιδήποτε. Με την παρέα, δεν προγραμματίζαμε τίποτε, και όμως κάναμε τα πάντα.

Τώρα ζω με το κινητό στο χέρι. Για να βλέπω την ώρα, για να καταγράφω όλα όσα πρέπει να γίνουν, για να βάζω reminder ακόμη και για τα πιο απλά. Γενέθλια, ραντεβού στον παιδίατρο, να περάσω από φαρμακείο. Βλέπω συνέχεια την ώρα, μετρώντας τις αντοχές μου για το τι πρέπει να κάνω. Για να βρεθούμε με την παρέα, πρέπει να το οργανώσω από μέρες. Για να κάνω κάτι για τον εαυτό μου το κλωθογυρίζω στο νου μου από πριν. Φταίει ο ανάδρομος Ερμής, επιμένει η Κ. όταν την τελευταία στιγμή πέφτει αναβολή.

Νιώθω τύψεις που παλεύω με το χρόνο και στο τέλος βγαίνω ηττημένη. Οι τύψεις όμως είναι άχρηστες. Δεν υπάρχει λόγος να τα βάζω μαζί μου, που τρέχω σαν τρελή. «Και εγώ που δεν έχω παιδιά, διαβάζω μόλις ένα βιβλίο τη βδομάδα», μου είπε η κοπέλα στο Μετροπόλιταν. Μια παρηγοριά είναι και αυτό. Στο ίδιο καζάνι βράζουμε όλοι. Τρέχουμε συνεχώς, νοσταλγούμε εποχές ανέμελες, όπου ο χρόνος δεν μας κυνηγούσε αμείλικτα, ξεχειλώνουμε το πρόγραμμά μας για να χωρέσει όλα όσα θέλουμε να κάνουμε.

Ε, Προυστ τον βρήκες το χαμένο χρόνο που αναζητούσες;