Των διακοπών και της χαράς

Και που λέτε, οι διακοπές είναι πολύ ωραίο πράμα και δεν σηκώνω κουβέντα, πάνω στο θέμα. Μια μικρή περίληψη για το πως περνούμε συνοψίζεται σε τρεις λέξεις: θάλασσα, φαί και άπλα ξάπλα. Χμμ, τέσσερις είναι αλλά ας μην το κάνουμε θέμα.

Πίστευα πως θα ήταν διακοπές περισυλλογής. Δηλαδή, θάλασσα, ξεκούραση και μπόλικος χρόνος να σκεφτώ. Ευτυχώς διαψεύστηκα.

Πρώτο, γιατί δεχόμαστε πολύ καλές επισκέψεις από φίλους.

Δεύτερο, γιατί μετά μας επισκέφτηκαν οι γονείς. Αυτή τη στιγμή, μπορώ να ταϊσω το μισό Πρωταρά, χάρη στις προμήθειες που έφεραν. Από κεφτεδάκια μέχρι σοκολατένια μάφινς με κεράσια.

Και εδώ αποδεικνυεται πόσο καλά ξέρει το Μοτορτζή η μάνα του. Τώρα που θα ξυπνήσει θα έχουμε την εξής στοιχομυθία:

Έλα αγάπη μου να φας μάφινς, σοκολατένια, όπως σου αρέσουν, με κεράσια.

Μάμα, ξέρεις ότι δεν τρώω φρούτα, μέσα στα γλυκά, πόσες φορές να σου το πω.

Πως, δεν τρως δεν θυμάσαι πριν τριάντα χρόνια στη θεία σου που έφαγες εκείνο το κέικ με τις μπανάνες;

Μάμα το έφτυσα.

Τρίτο, γιατί είναι ωραίο να είσαι με κοσμο που περνάς καλά.

Η θάλασσα είναι υπέροχη και είναι η καλύτερη εποχή για διακοπές. Μέρα με τη μέρα ο κόσμος φεύγει. Δεν μου αρέσει η πολυκοσμία. Θέλω να κινούμαστε άνετα, να μην γίνεται το πατείς με πατώ σε, όπου πάμε.

Η κόρη Α ανακάλυψε και ενθουσιάστηκε με τη Βουγιουκλάκη. Και αν κάτι σας θυμίζει, έχετε δίκαιο. Brendaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa. Είδε στην τηλεόραση την περασμένη βδομάδα την Αλίκη στο ναυτικό. Έκτοτε τραγουδά συνέχεια το τράβα μπρος και μην σε νοιάζει, ενώ στην παραλία, κρατά την μπάλα και φωνάζει Ε πειρατή το τόπι μου...Επόμενος σταθμός  Η κόρη μου η σοσιαλίστρια.

Η συκιά που περίμενα να βρω γεμάτη σύκα με διέψευσε. Φτου. Ο γείτονας φαίνεται ξυπνά πιο νωρίς από μένα και δεν αφήνει ούτε για δείγμα. Ευτυχώς βρίσκω στο διπλανό σούπερμαρκετ. Στα αλήθεια πως μπορεί κάποιος να μην τρώει φρούτα; Το ερώτημα απευθύνεται και σε μέλη της οικογένειας.

Σκέφτομαι κανένα πρωινό να πάμε στο λιμανάκι και να αποβιβαστούμε σε κανένα πλοιαράκι να κάνουμε το γύρο της περιοχής διά θαλάσσης. Θα ενθουσιαστούν τα μικρά.

Περίπου αυτά είναι τα νέαμας. Σας αφήνω με πολλή αγάπη και επιστρέφω σε μια κούπα με σταφύλι, στην μπύρα μου και στην Επανάσταση της αγάπης. Και όχι φυσικά και δεν είναι αισθηματικό είναι φιλοσοφία για τη συναισθηματική εξέλιξη της κοινωνίας. Γιατί και στις διακοπές κρατούμε επίπεδο.

Χωρίς βρακί

Παραμένουμε στο ίδιο θέμα λατρεμένοι μου αναγνώστες, το ενδυματολογικό. Έτσι μετά το χωρίς ρούχα, χωρίς παπούτσια περνούμε σε κάτι πιο ουσιαστικό.

ΧΩΡΙΣ ΒΡΑΚΙ.

Δεν θα το κάνουμε θέμα γιατί κάποιος να θέλει να κυκλοφορεί ξεβράκωτος με τόσα μικρόβια που κυκλοφορούν.

Άλλωστε μπορεί να μην το κάνει επίτηδες. Μπορεί απλά να πάει για ένα τετραήμερο στο εξωτερικό, να  έχει χώσει στη βαλίτσα πολλά πράγματα, ας πούμε ξεβαφτικό, ενώ ποτέ δεν φορεί μέικ απ, αλλά όχι βρακιά.

Στον καθένα μπορεί να συμβεί. Και στον καθένα μπορεί να συμβεί να το ανακαλύψει την ώρα που βγήκε από το μπάνιο στη ξενιτιά και ματαίως αναζητά κάτι να φορέσει.

Συμβουλή λατρεμένοι αναγνώστες όταν σας συμβεί κάτι τέτοιο. Μην πανικοβληθείτε. Και το κυριότερο, μην δοκιμάστε να φορέσετε το βρακί της 6χρονης κόρης σας. Σας το λέω από τώρα πως δεν σας κάνει. 

Πάρτε ανάσες και σκεφτείτε την πιο βολική λύση για σας.

1. Να πάρετε ένα σώβρακο από το σύζυγο, σύντροφο, γκόμενο.

2. Να τρέξετε να αγοράσετε. Την βάψατε αν είναι βράδυ και σε τουριστική περιοχή που δεν υπάρχουν καταστήματα.

3. Να πάτε σε σούπερμαρκετ να αγοράσετε πάνες ακράτειας. Καθόλου σέξι.

4. Να βάλετε το μαγιό σας.

5. Απλά να μην φορέσετε βρακί.

Έπαιζε εντόνως η απάντηση νούμερο 5. Έλα, όμως που μας φιλοξενούσαν και δεν γινόταν να κυκλοφορώ ξεβράκωτη. Έτσι, πέρασα στο νούμερο τέσσερα. Αφού έβγαλα μια ολόκληρη νύχτα φορώντας το μαγιό. Και την επόμενη μέρα έτρεξα σε ένα εσωρουχάδικο και πήρα.

Μια ιδέα είναι πάντως όλα. Μια χαρά την πέρασα και έτσι.

Σας προλαβαίνω να σας πω ότι καλά σκέφτεστε πως κάτι σας θυμίζει η ιστορία αυτή. Γιατί τα ίδια και χειρότερα έπαθα πέρσι που εκτός από τα δικά μου ξέχασα και τα βρακιά των μικρών.

  

Δεν ξέρω τι στο καλό παθαίνω. Να είναι η χαρά της απόδρασης, της φυγής… Ενώ κάνω τον απαραίτητο έλεγχο για να φεύγω με όλα τα απαραίτητα, καταλήγω χωρίς τα πολύ ουσιώδη εσώρουχα.

Εκτός βέβαια αν στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ξέρω πως τα βρακιά δεν είναι καθόλου ουσιώδη.

Κάθε κατεργάρης στον μπάγκο του

Πράγματα που έκαμα σε αυτές τις διακοπές, και που δεν έκανα τα τελευταία πέντε ολόκληρα χρόνια.

• Διάβασα ένα βιβλίο μέσα σε μια μέρα. Κατ’ ακρίβεια δύο βιβλία μέσα σε δύο μέρες. Διάβασα και άλλα, όμως μου πήραν περισσότερο χρόνο. Το ένα είναι το Δεσμοί Αίματος του Ίαν Ράνκιν, αρκετά ενδιαφέρον και το άλλο ο Μοναχός που πούλησε τη Ferrari του, που άνετα συναγωνίζεται τον Κοέλιο σε μαλακίες.

• Ήπια τρία gin and tonic σε ένα απόγευμα. Επαναλαμβάνω σε ένα απόγευμα. Σαφώς πιο ελαφρά από ό,τι τα κατέβαζα στο παρελθόν, διαφορετικά θα ήμουν πίττα ακόμα.

• Κατάφερα να ξαπλώσω μισή ώρα στο κρεβατάκι, χωρίς να σηκωθώ για να βγάλω παιδί από τον πάτο της θάλασσας ή της πισίνας, να τους πω να βάλουν καπέλο, να επαναλάβουν το πασάλειμμα αντηλιακού ή να φάνε κάτι.

• Περπάτησα στο μόλο χωρίς να κρατώ δύο παιδάκια από το χέρι. Έβαλε και ο Θεός το δικό του και δεν έπεσε κανένα στη θάλασσα.

• Πήγαμε σε εστιατόριο και δεν σηκώθηκα δεκαπέντε φορές να μαζέψω πιρούνια, κουτάλια, χαρτομάντιλα από το πάτωμα (μόνο τέσσερις).

• Άντεξα με ένα μικρό διάλλειμα, δύο βδομάδες χωρίς ίντερνετ. Στα αλήθεια μπορώ αλλά δεν έχει γούστο. Δεν υπάρχει ποιότητα ζωής χωρίς 0 και 1 (ατς εδώ πρέπει να σας εντυπωσίασα).

• Κυκλοφόρησα με αταίριαστα εσώρουχα, αλλά αυτό ήταν κατά λάθος. Θα φροντίσω να μην επαναληφθεί.

• Δεν είδα ειδήσεις, διάβασα ελάχιστα εφημερίδα και δεν άκουσα καθόλου ραδιόφωνο.

• Δεν έτρωγα κάθε μέρα γλυκό. Ούτε παγωτό, ούτε γλυκό καρυδάκι, ούτε κέικ και κρέμες από τη φίλη μου την Κατερίνα.

• Κολύμπησα ολόκληρα χιλιόμετρα. Εντάξει μέτρα ήταν αλλά ας μην το κάνουμε θέμα.

Γενικά, ήταν πολύ ωραίες οι διακοπές μας. Οικογενειοκεντρικές θα έλεγα, όμορφες και απλές αν και ήταν στιγμές που με τάραξαν οι κόρες εννοώ, όχι ο Μοτορτζής. Και τώρα πίσω στο γραφείο. Όπου ήρθα ορεξάτη, γεμάτη ιδέες και θα την πληρώσει ο διευθυντής που θα κάτσει να του τις αναλύσω.

Έχασα καμιά συνταρακτική εξέλιξη, είδηση, γεγονός στην μπλογκοπαρέα; Σας παρακαλώ ενημερώστε με.

Υγ. Η φωτογραφία είμαι εγώ κάτω από το νερό, για να σας λύσω τις απορίες. Είναι από τα χιλιόμετρα που σας είπα ότι έκοψα.

Τσικ τσικ (ήχος κλειδιού πάνω στην πόρτα)

Αν και οι διακοπές θα αρχίσουν σε μια βδομάδα, σλααααανγκ, όταν οι περισσότεροι θα είσαστε στα γραφεία σας δηλαδή, αποφάσισα να κατεβάσω ρολά πιο νωρίς.

Dear συνbloggers σας εύχομαι καλή ξεκούραση, καλά να περνάτε και καλή αντοχή στα δύσκολα που πλακώνουν.

Θα τα πούμε το Σεπτέμβρη.

Αποδράσεις

Λίγο το καλοκαίρι, λίγο τα μαύρα μαντάτα στην οικονομία, τώρα τελευταία περνούν από το μυαλό μου σκέψεις μετανάστευσης. Όχι ότι πραγματικά διάθεση ή ανάγκη να φύγω, άλλωστε αγαπώ τον τόπο μου και είμαι χαρούμενη εδώ. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις, έτσι κρατούμε και μια πισινή.

Λοιπόν, αν αποφασίσω να τα βροντήξω και να φύγω θα πάω στην Κούβα. Δεν έχω γνωρίσει πιο ευλογημένο τόπο. Παντού πράσινο, υπέροχες παραλίες, το ρούμι και η καλή διάθεση ρέουν άφθονα. Ειδικά τώρα που έχουν ανοίξει τις πόρτες τους στον καπιταλισμό, δεν το συζητώ. Θα ανοίξω ένα μπαράκι στο Τρινιτάτ, εννοείται πάνω στο κύμα και θα περνώ ζωή και κότα.

Ο Μοτορτζής παίζει να μην μας ακολουθήσει. Στην αρχή του καλάρεσε η ιδέα, κατέληξε όμως να φλερτάρει με την Οσάκα στην Ιαπωνία. Και τεχνολογικά χίλια χρόνια μπροστά (θα δεινοπαθούσε στην Κούβα αυτό είναι σίγουρο στον τομέα αυτό) και του άρεσε ο δήμαρχος με τις πρωτοποριακές του ιδέες.

Ο Defiance, καλά είναι στέλνει χαιρετίσματα, θα πάει Ανδόρα. Μεταξύ Γαλλίας και Ισπανίας πολύ κοντά στην αγαπημένη του Βαρκελώνη. Δεν πάει εκεί όμως για την Μπάρσα. Η ανεργία είναι ελάχιστη, οι μισθοί πολύ καλοί, το βιοτικό επίπεδο ψηλό και οι φόροι ελάχιστοι. Δεν τον νοιάζει που δεν έχει θάλασσα. Έχει βουνά και λίμνες.

Ένας άλλος συνάδελφος ήθελε να την κάνει για το Τζιμπουκτού. Μετά από συζητήσεις και αφού του κατέβασα τον παγκόσμιο χάρτη, συνειδητοποίησε πως ένωσε το Τιμπουκτού και το Τζιμπουτί… Άλλαξε γνώμη και θα καταλήξει στο Πράσινο Ακρωτήρι στον Ατλαντικό Ωκεανό. Γουστάρει να ψαρεύει και να την βγάζει όλη μέρα αραχτός.

Ο φίλος μου από την Γκάνα, αν και ζει σε μια πράσινη χώρα γεμάτη φυσικές ομορφιές δίπλα από τη θάλασσα, προτιμά το Ομάν. Εκεί η κυβέρνηση δίνει ευκαιρίες σε νέους που θέλουν να αναπτύξουν τις επιχειρήσεις τους και το κυριότερο δεν υπάρχουν φόροι. Εντάξει οι ντόπιοι δεν πληρώνουν φόρους, για τους ξένους υπάρχει ένα 12% επί των εισοδημάτων τους. Αλλά μόνο αυτό. Ούτε ΦΠΑ, ούτε μεταβιβαστικά, ούτε τίποτε. Επιπλέον το Ομάν διαθέτει καταπληκτικές παραλίες και από τους καλύτερους τόπους παγκοσμίως για καταδύσεις.

Η ξαδέρφη σκέφτηκε να πάει Σκανδιναβία. Στην πορεία άλλαξε γνώμη και δηλώνει φανατική των Σεϋχέλλων. Υποστηρίζει πως όλοι οι Σεϋχελιανοί κινούνται με αργούς ρυθμούς, είναι χαλαροί, κάθονται στις παραλίες και κοιμούνται. Κανένα άγχος, καμία βιασύνη. Όλα στο ρελαντί. Και σκέφτομαι ότι πραγματικά είναι η χώρα, που της ταιριάζει.

Η κολλητή προτιμά Νέα Υόρκη, υποψιάζομαι λόγω Sex and the City. Είναι του πολιτισμού αυτή δεν κάνει για ακρογιαλιές και ερημιές. Θέλει κόσμο, καταστήματα, τζερτζελέ και κοκτέιλ Cosmopolitan.

Γενικώς είναι ωραίο να κάνεις όνειρα. Κλείνεις τα ματιά και ζεις μια ζωή διαφορετική, ξεκούραστη και ονειρεμένη. Έστω και αν ξέρεις πως μόλις τα ανοίξεις, η πραγματικότητα σε περιμένει. Δεν πειράζει, ας είναι. Μια χαρά είμαστε με τα πάνω και τα κάτω μας. Απλά κάποτε δεν το συνειδητοποιούμε.

Εσείς, για πού θα φεύγατε;

Costa, Costa

Δεν υπάρχει τέτοια συγκυρία. Να βουλιάζει ένα πλοίο γίγαντας. Να χάνονται 13 μέχρι στιγμής άνθρωποι και να αγνοούνται καμιά 20αριά. Να πέφτουν σκιές στο μέλλον των κρουαζιέρων και οι αναλυτές να προσπαθούν να βρουν τι ζημιές θα αφήσει πίσω του το ναυάγιο του Costa Concordia έξω από την Τοσκάνη.

Και οι δρόμοι της Λευκωσίας υποθέτω και των άλλων πόλεων, να γεμίζουν με πινακίδες που διαφημίζουν κρουαζιέρες στην Ανατολική Μεσόγειο με το συνονόματο Costa Atlantika.

Έτσι γράμματα (με το συμπάθιο κιόλας). Και να μην θέλει το μάτι σου να πέσει στο όνομα θα καταλήξει. COSTA.

Οι άνθρωποι του Amathus Travel πρέπει να είναι πιο γκαντέμηδες και από τον Μοτορτζή. Ο οποίος στη μισή ώρα που οδηγούσε αυτοκίνητο χωρίς άδεια κυκλοφορίας, τον σταμάτησε η αστυνομία και του έκατσε το πρόστιμο. Ειλικρινά, το κρατά ο αδερφός εδώ και μήνες, άνετος. Το πήρε ο Μοτορτζής και πλάκωσαν οι μπάτσοι.

Το ίδιο και το ταξιδιωτικό γραφείο. Σου λέει έχουν πέραση οι κρουαζιέρες, πιο φτηνές είναι σχετικά ας επενδύσουμε. Και τσουπ ο μαλάκας ο καπετάνιος το ρίχνει στα βράχια, κάτι μέτρα μακριά από τη στεριά. Γιατί ήθελε τάχα μου να χαιρετήσει ένα φίλο του στη στεριά. Στείλε κύριος ένα sms. Τι την ήθελες τη φιγούρα;

Τέσπα όμως. Έτσι την ώρα που οι οδηγοί ακούνε στα ραδιόφωνα τους ειδήσεις για το ναυτικό ατύχημα, τους νεκρούς και άλλες λεπτομέρειες, διαβάζουν διαφημίσεις που τους προσκαλούν να πάνε σε κρουαζιέρες. Αμ δε. Δεν το βλέπω να συμβαίνει. Και φέτος διακοπές… το πολύ μέχρι πιο κάτω.

Έκτακτη επικαιρότητα

ΚΑΙ ΝΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ!!!!

Απόδειξα πως κάποιος μπορεί να επιβιώσει πηγαίνοντας διακοπές και ξεχνώντας την τσάντα με τα ρούχα και τα καλλυντικά του σπίτι.

Μέσα στην τσάντα ήταν και τα ρούχα των μωρών.. Ωραία περάσαμε. Όλη μέρα με το μαγιό και ΜΟΝΟ εκεί που έπρεπε φορούσαμε ρούχα.

Αλλά βρακιά αγόρασα, δεν γινόταν. Κοίτα πράμα να απορείς. Ένα πακέτο των πέντε για την κόρη Α ήταν πιο ακριβό από τα δικά μου… Στο τσάκα τσάκα τα έπλυνα, τα στέγνωσα and here we were. Ωραίες και άνετες και με καθαρό βρακί.

Δεν εύκολο. Δεν ήταν και δύσκολο.

Αλλά να πω ότι το να έρθεις σπίτι και να μην έχεις να βάζεις πλυντήρια είναι μεγάλη χαρά. Θα το καθιερώσω να ξεχνώ συνεχώς τις τσάντες. Βολεύει.

Μετά από μια μέρα ανάπαυλας οι διακοπές συνεχίζονται.

See ya soon and take care.

Καλοκαιρινές διακοπές

Μου αρέσουν να αφήνω το νου μου να ταξιδεύει. Να κάνω όνειρα, να χαμογελώ μόνη μου και μετά να τα γκρεμίζω για να επιστρέψω στην πραγματικότητα.

Το καλοκαίρι είναι εδώ, ότι πρέπει η εποχή για όνειρα και ονειρεμένα ταξίδια. Διακοπές. Φέτος είναι η πρώτη φορά που θέλω στις διακοπές να μην κάνω τίποτα. Θέλω μια παραλία, ένα αντηλιακό με 50 δείκτη προστασίας, καπέλα και να παίζουμε. Έχω σκοπό να κτίσω πολλά κάστρα στην άμμο.

Αλλά ας υποθέσουμε ότι έρχεται κάποιος και μου δίνει 5,000 ευρώ. Και μου λέει αυτά τα χρήματα πρέπει να τα ξοδέψεις για διακοπές. Τι θα έκανα;

Νομίζω θα έκλεινα μια βδομάδα στην Κροατία. Αεροπορικά εισιτήρια υπλογίζω να μου κάτσουν γύρω στα 1500 ευρώ. Είμαστε τέσσερις. Δεν θα θέλουμε ξενοδοχείο άλλα 1000; Θα χρειαστούμε και άλλα 1000 για φαγητό, διακίνηση και παγωτό. Και μου περισσεύουν 1500 ευρώπουλα, για να πάω ένα τετραήμερο με τον Μοτορτζή μόνοι μας μέσα στον Οκτώβρη προς το τέλος στο Ομάν. Υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι δεν θα ζουν τη δική τους επανάσταση.

Μια χαρά τα κανόνισα. Και γυρίζω την ερώτηση. Αν κάποιος σας έδινε 5000 ευρώ να τα ξοδέψετε σε διακοπές, τι θα κάνατε, που θα πηγαίνατε;

Όλα εδώ πληρώνονται

Περιμένω πως και πως την ημέρα που θα πάμε στο εξοχικό. Ναι, πρωτίστως η ξεκούραση, χρόνος με τα μωρά, κτλ κτλ κτλ. Αλλά ας είμαι ειλικρινής. Ανυπομονώ να φτάνουμε κουβαλώντας το μισό μας το σπίτι, δύο μωρά και ένα σκυλί για να ένα γύρο αντιπαράθεσης με τη γειτόνισσα.

Δεν είμαι άνθρωπος του καυγά. Αλλά τη συγκεκριμένη, ας την πούμε κυρία Βούλα. Η κύρια Βούλα, λοιπόν, είναι ο άνθρωπος που θα έκανε και τον Μαχάτμα Γκάντι να βγει έξω από τα ρούχα του. Πως ήταν στις παλιές ελληνικές ταινίες, οι πικρόχολες γειτόνισσες που μονίμως ακόνιζαν τα νύχια τους για καυγά; Ακριβώς έτσι και η δικιά μας.

Θέλω την ώρα που θα φτάνουμε η γειτόνισσα να είναι στην αυλή. Να μας δει. Να προλάβω να δω το δολοφονικό της βλέμμα, πριν το γυρίσει στο πολύ γλυκό της ύφος. «Αγάπες μου γεια σας, μα τι κάνετε; Μα είναι κόρες σας τούτες; (όχι τα βρήκαμε τα μικρά καθοδόν και τα μαζέψαμε. Α, κούκλες κούκλες. Η μικρή κυρίως φτυστός ο μπαμπάς της». Ασχέτως που ο Μοτορτζής αν άκουγε τα σχόλια των γύρω του για το πόσο λίγο του μοιάζει το μωρό, θα είχε κάνει τεστ DNA.

Έρχονται κάθε χρόνο με τρία εγγονάκια, δύο Φιλιππινέζες. Μπορείτε να φανταστείτε τι σημαίνει αυτό. Νικόλαααααααααααααααααααααααα έλα να φας το φαί σου. Μαρίαααααααααααααααααααααα σταμάτα να πειράζεις τον Κώστα. Και μέσα σε όλο τον θόρυβο που μπορεί να κάνει μια μεγάλη οικογένεια όπως η δική τους, έτοιμη πάντα να παραπονεθεί για τους όλους.

Πρόπερσι τόλμησε να μας πει ότι ο σκύλος μας γαύγιζε όλη νύχτα και δεν την άφησε να κοιμηθεί. Ποιος ο σκύλος που καθόταν ήσυχος όλο το βράδυ και δεν έβγαλε άχνα. Την πείραζε, μας είπε που, ξυνόταν όλη νύχτα. Και ας κοιμάται με τα παράθυρα κλειστά, λόγω aircondition. Ελέφαντας να ήταν ο σκύλος πάλι δεν θα τον άκουγε, αν ξυνόταν.

Αμ το άλλο, μην μας δει το μεσημέρι να ετοιμαζόμαστε να πάμε να φάμε. Διακοπές, είναι σιγά μην κάτσω να μαγειρεύω. «Μα ελάτε να φάμε όλοι μαζί. Μα γιατί δεν έρχεστε; Α, είστε πολύ ακατάδεκτοι». Γιατί άραγε δεν πάμε; Μήπως γιατί θα μας κάτσει το φαί στο λαιμό; Μήπως γιατί πιο ευχάριστο θα ήταν το τελευταίο δείπνο του Σωκράτη πριν πιει το κώνιο, ένα πράμα;

Αλλά τώρα, θα πάμε φουλ εξοπλισμένοι. Μπορείς να ελέγξεις δύο παιδιά σε διακοπές; Όχι βέβαια. Και ούτε και θέλω. Θα καλέσω και όλους τους φίλους που έχουν παιδιά. Θα στήνουμε γλέντι μέσα στην αυλή. Και δεν θα μπορεί να πει κουβέντα.

Αχ τον φαντάζομαι το διάλογο. «Ξέρεις τα μωρά έκαναν φασαρία». «Μα κυρία Βούλα μου, είναι μωρά, τι να τους πεις; Ε, ξέρετε και από τα δικά σας τα εγγονάκια πόση φασαρία μπορούν να κάνουν». Και θα την κοιτώ, όλο καλοσύνη και κατανόηση. Και θα κουρντίζω τις μικρές να κάνουν όλο και περισσότερη φασαρια.

Δίπλα στην πισίνα

Λοιποοοοοοοοοοοοοοοοον, το σαββατοκυρίακο στην Πάφο περάσαμε πολύ ωραία. Τόσο που πήρα θάρρος και αυτοκαλέστηκα και για ένα άλλο διήμερο λίαν συντόμως.

Το σπίτι είναι κτισμένο στο ύψωμα με θέα τον Κόλπο των Κοραλλίων. Μόνο και μόνο που καθόμασταν στη βεράντα και χαζεύαμε τη θέα, ξεκουραζόμασταν. Κοιτάξτε φωτογραφία. Ένα υπέροχο σπίτι, μιας και η μαμά του παιδιού που μας φιλοξένησε είναι διακοσμήτρια και μπορώ να πω με μεγάλη περηφάνια, ότι σπάσαμε μόνο ένα γυάλινο κηροπήγιο! Ε, δεν το συζητώ θρίαμβος.

Πίναμε τα ποτά μας, βλέπαμε το μουντιάλ και κολυμπούσαμε στην πισίνα. Οι κόρες φυσικά ξετρελλάθηκαν με το νερό. Μου έκανε εντύπωση πόσο γαλήνια ήταν η μικρούλα μέσα στο νερό. Ούτε να φοβηθεί, ούτε τίποτε, λες και το νερό είναι το στοιχείο της. Το βράδυ ολόκληρο παραμύθι στήσαμε για να βγάλουμε έξω τη μεγάλη. Της είπαμε ότι η πισίνα έπρεπε να πιει το φάρμακό της, να ξεκουραστεί και να πάει να κοιμηθεί, για να είναι έτοιμη για την επόμενη μέρα.

Ένα από τα πλεονεκτήματα να σε καλεί στο σπίτι του ένας εργένης, είναι ό,τι το πιο πιθανόν με τη σχολαστική καθαριότητα, μάλλον δεν θα είναι φίλοι κολλητοί. Και πηγαίνοντας με δυο μωρά κάπου, αυτό είναι μεγάλο πλεονέκτημα. Έτσι ο φίλος και η κόρη Α περπατούσαν ξυπόλυτοι, κάθονταν μαζί στον καναπέ, έκαναν πατημασιές με τις βρεγμένες πατούσες τους σε όλο το σπίτι και έτρωγαν τσιπς χωρίς να τους πει κανένας τίποτε. Η κόρη Α άφησε δαχτυλιές σε όλες τις γυάλινες επιφάνειες και η κόρη Β πρέπει να έφτυσε στο μισό σπίτι τουλάχιστον.

Τη «ζημιά» πρέπει να την κάναμε στην πισίνα, γιατί όταν ήρθαμε σπίτι, η μεγάλη μου ομολόγησε πως κατούρησε μέσα… Το ξέρω ντροπή μου, προσπάθησα με όλα τα μέσα να την αποτρέψω η γυναίκα, αλλά τι άλλο να έκανα; Ευτυχώς, η πισίνα καθαρίζεται συχνά πυκνά και έτσι το θεωρώ ελάχιστη ζημιά.

Το αποκορύφωμα όμως ήταν που το Σάββατο το μεσημέρι πετύχαμε το ακατόρθωτο. Κοιμήθηκαν και οι δυο σχεδόν ταυτοχρόνως. Είμαι σίγουρη πως ζηλεύουν όσοι έχουν περισσότερα από ένα. Μωρά μιλούμε. Τι απόλαυση θεέ μου. Εξετάσαμε τις επιλογές γρήγορα γρήγορα με τον πατέρα φαμίλια. Να κολυμπήσουμε αμέριμνοι, να κοιμηθούμε, να κάνουμε σεξ. Σιγά που θα διαλέγαμε το τελευταίο. Σεξ κάνουμε σπίτι μας πολύ πιο εύκολα από ότι στις διακοπές μας. Το ρίξαμε στον ύπνο δίπλα στην πισίνα. Και όταν ξύπνησα, ένιωθα λες και έφυγαν τόνοι κούρασης από πάνω μου.