Ο πόνος μου και ο πόντος μου

Συνομιλία με ένα συνάδελφο.

Μ: Μάνα Σ: Συνάδελφος

Μ: Σε χάσαμε τις τελευταίες μέρες, όλα καλά;
Σ: Ε, να δεν μπορώ να οδηγώ γιατί έχασα την άδεια οδήγησης λόγω πόντων.

Ο συγκεκριμένος συνάδελφος έκανε πρόσφατα εγχείρηση. Και όπως άκουγα το Rolling in the Deep αντί πόντων άκουσα πόνων. Με έπιασε αμέσως το συμπαραστατικό μου.

Μ: Άσχημα φαίνονται τα πράγματα. Αν θέλεις οποιαδήποτε βοήθεια να μας πεις.
Σ: Σαν τη βοήθεια δηλαδή;
Μ: Καμιά μεταφορά, αν χρειάζεσαι να πας κάπου.
Σ: Όχι, ρε συ να ‘σαι καλά. Μετακινούμαι με το λεωφορείο.
Μ: Με το λεωφορείο; Ου ζάβαλί μου. Δεν πονείς που περπατάς μέχρι να πας στη στάση;
Σ: Να πονώ; Εμ όχι.
Μ: Και πως σε ανακάλυψαν και σου πήραν την άδεια;

Εδώ να πω ότι φαντάστηκα ένα σενάριο Big Brother όπου το νοσοκομείο που έκαμε εγχείρηση, στέλνει τα ιατρικά δελτία στην αστυνομία. Άρχισα ήδη να σκέφτομαι την επόμενη ανάρτηση που θα κατάγγελλα το σκάνδαλο.

Σ: Δεν είναι δύσκολο, έτρεχα και με σταμάτησαν διάφορες φορές.
Μ: Μου φαίνεται παράξενο πως σε βρήκαν.
Σ: Σιγά το πράγμα. Μόλις συμπληρώσεις 12 αφού σου παίρνουν την άδεια.

12 πόνοι.. Πως μετρούν τους πόνους, για να ξέρουν ότι στους 12 να σου πάρουν την άδεια; Αλλά είπα να μην ρωτήσω να φανώ πολύ άσχετη. Στο κάτω κάτω και ο γυναικολόγος μου, μου είπε να μετρώ τους πόνους, όταν γίνουν δυνατοί κάθε πέντε λεπτά υποτίθεται ότι έπρεπε να πάω να γεννήσω.

Μ: Είναι καλό πάντως που νοιάζονται. Δεν φανταζόμουν την αστυνομία να μας σκέφτεται τόσο.
Σ: Μας νοιάζονται οι μπάτσοι (χμμ εδώ έβρισε, αλλά το blog δεν παρεκτρέπεται). Που αντί να πιάσουν τα καθάρματα που κυκλοφορούν, στήνουν καρτέρι να την πέσουν σε κανένα που ξεπερνά το όριο για δεκαπέντε χιλιόμετρα.
Μ: Και τώρα τι θα κάνεις; Θα είσαι μια ζωή χωρίς αυτοκίνητο;
Σ: Πας καλά; Γίνεται μια ζωή χωρίς αυτοκίνητο; Μόλις περάσει ένας μήνας σου τη δίνουν πίσω την άδεια.
Μ: Και που ξέρουν ότι είσαι καλά για να σου την δώσουν;
Σ: Μα είμαι καλά, γιατί να μην είμαι καλά;
Μ: Μα οι πόνοι;

Ευτυχώς αυτή τη φορά άκουσε καλά. Είπα πόνοι, άκουσε πόνοι.

Σ: Ποιοι πόνοι;
Μ: Οι πόνοι που σου πήραν την άδεια.
Σ: Έτρεχα και μου πήραν την άδεια. Μου πήραν την άδεια λόγων πόντων, όχι λόγω πόνων.

Κοιταχτήκαμε, γελάσαμε. Πήγα να κάμω ένα καφέ και αυτός στο γραφείο του διευθυντή.

Να σας ζήσει

Στο γραφείο, όπως έχω πει ξανά είμαστε αγαπημένοι. Μια ωραία ατμόσφαιρα. Όταν κάποιος φέρνει φαγώσιμα (συνήθως εγώ) τα μοιραζόμαστε. Έχουμε απλωμένα πάνω στα γραφεία μας κουλούρια, σοκολάτες, φρούτα. Σαν την αγορά του Αγίου Αντωνίου, περνούμε και παίρνουμε. Χωρίς να ρωτούμε, χωρίς να χρειάζεται ειδική άδεια από τον ιδιοκτήτη. Απλά πράγματα. Είμαστε τόσες ώρες μαζί, τσιγκουνιές θα κάνουμε;

Η διπλανή πτέρυγα πάλε, καμία σχέση. Φέρνει για παράδειγμα κάποιος ένα κουτί μπισκότα. Θα το χώσει στο συρτάρι του και θα τρώει κρυφά. Όπως έκαναν, φαντάζομαι και οι πολιορκημένοι στο Μεσολόγγι. Κάπως έτσι κάνουν και οι συνάδελφοι του άλλου γραφείου.

Δεν είναι ωραίο πράγμα. Το φαγητό φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά, η μπουκιά έχει άλλη γλύκα, όταν την μοιράζεσαι.

Το αποκορύφωμα, όμως ήταν συναδέλφισα (ναι κουμέρα είναι αυτή που υποψιάζεσαι) από το άλλο γραφείο που πάντρεψε πρόσφατα την κόρη της. Μερικοί από εμάς μπόρεσαν και πήγαν στο γάμο, άλλοι πάλι όχι. Της ευχηθήκαμε την επόμενη μέρα και φυσικά δώσαμε και το φακελάκι. Στην Κύπρο, ζούμε και είθιστε να δίνεις μέρος του μισθού σου σε αγνώστους όταν παντρεύονται. Είτε επειδή είναι κόρη του αδελφού του τρίτου ξάδερφου της συμπεθέρας, είτε επειδή εργάζεσαι με κάποιον από τους γονείς, είτε επειδή είσαστε μαζί στο νηπιαγωγείο.

Την επόμενη μέρα του γάμου, η τύπισσα ήρθε δουλειά με ένα κουτί κεραστικά. Τι κάνουν οι περισσότεροι σε τέτοιες περιπτώσεις; Κερνούν τους συναδέλφους. Αλλά όχι. Τα έχωσε γρήγορα γρήγορα στο ψυγείο και κερνούσε όσους της εύχονταν διά φακελακίου. Ένα απλό να σας ζήσει, μια ευχή από καρδιάς δεν ήταν αρκετό… Χωρίς το χρηματικό αντίτιμο, κεραστικό γιοκ.

«Ελπίζω να είναι ωραίο» σχολίασε συνάδελφος που δεν έδωσε φακελάκι και δεν πήρε φυσικά κεραστικό. «Eatable» του απάντησα «κόπιασε να το μοιραστούμε».