Πότε λέμε σ’ αγαπώ;

Πότε λέμε «σ’ αγαπώ»; Η απάντηση κανονικά θα ήταν όπως αισθανόμαστε ότι πρέπει να το πούμε.

Αλλά όλοι ξέρουμε πως αυτό δεν είναι ακριβώς έτσι. Κατ’ ακρίβεια δεν είναι καθόλου έτσι. Αυτές οι δύο λέξεις είναι από τις ωραιότερες και από τις πιο δύσκολες που μπορούν να ειπωθούν.

Ο λόγος είναι απλός. Είναι λέξεις με έντονο συναισθηματικό φόρτο. Είναι λέξεις που θέλουν ανταπόδοση. Είναι λέξεις που μπορούν να κάνουν κάποιον τον πιο ευτυχισμένο ή τον πιο δυστυχισμένο άνθρωπο στον κόσμο και κάποτε και τα δύο μαζί.

Το πιο εύκολο «σ’ αγαπώ» το λέμε στα παιδιά μας. Ίσως επειδή ακόμη και να γυρίσουν να μας πουν εγώ δεν σε αγαπώ, θα πληγωθούμε, θα στεναχωρούμε και θα συνεχίσουμε να τα αγαπούμε.

Όταν λέμε «σ’ αγαπώ» θέλουμε να ακούσουμε πίσω «και εγώ επίσης». Διαφορετικά άστα να πάνε. Θυμάστε τη σκηνή στους Friends όπου ο Ρος λέει στην Έμιλι ότι την αγαπά και αυτή του απαντά σε ευχαριστώ; Κανένας δεν θέλει να είναι στη θέση του Ρος. Όλοι θέλουν να είναι στη θέση της Μόνικας όταν ο Τσάντλερ της λέει ότι την αγαπά και αυτή του απαντά πως νιώθει το ίδιο.

Εμένα δεν μου βγαίνει εύκολα, το ομολογώ. Μου πήρε αρκετό χρόνο και προσπάθεια να το λέω. Δεν ξέρω γιατί.  Νομίζω μου προκαλούσε αμηχανία. Όπως και να το ακούω επίσης. Όχι πια. 

Κάποιοι το θεωρούν σημάδι αδυναμίας. Δεν λένε ποτέ πως νιώθουν για να μην πληγωθούν.

Μπορεί βέβαια να το πεις και να μην το αισθάνεσαι. Και αυτό φυσικά είναι το χειρότερο. Τα ψεύτικα τα «σ’ αγαπώ» πληγώνουν πολύ και αφήνουν πληγές που δύσκολα κλείνουν. Είναι τόσο εύκολο να επενδύσεις σε ένα ψεύτικο «σ’ αγαπώ» και μετά να δεις τα πάντα να καταρρέουν σαν πύργος από τραπουλόχαρτα.

Την ίδια στιγμή, όμως είναι πολύ λυτρωτικό. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να αγαπάς

κάποιον και να μην το λες. Όταν αγαπούμε, θέλουμε να το φωνάζουμε, να μάθει όλος ο κόσμος για την αγάπη μας. Δεν κρυβόμαστε, δεν βάζουμε όρια. Το διαλαλούμε.

Αν μιλούμε για μια ερωτική σχέση το «σ’ αγαπώ» είναι κομβικό σημείο. Δεν ξέρουμε ποτέ είναι η κατάλληλη στιγμή να το πούμε. Αν είναι νωρίς, αν είναι αργά, να το πούμε σε μια ειδική στιγμή ή όποτε μας έρθει, το εννοούμε ή είναι απλά μια παρόρμηση της στιγμής; Όποια και αν είναι η απάντηση, σίγουρα θα επηρεάσει τη σχέση.

Ο Μίλαν Κούντερα θα διαφωνούσε μαζί μου, εγώ όμως πιστεύω πως υπάρχουν πολλά είδη και πολλές διαβαθμίσεις στην αγάπη. Είναι αδύνατον να τους αγαπούμε όλους με τον ίδιο τρόπο. Αλλιώς αγαπούμε το σύντροφό μας, αλλιώς τα παιδιά μας, αλλιώς τους φίλους, αλλιώς τους γονείς μας.

Το θέμα είναι όμως πότε είναι αληθινό το «σ’ αγαπώ». Η μια λύση για να διαπιστώσουμε αν το «σ’ αγαπώ» είναι αληθινό είναι να περάσουμε από τεστ αλήθειας αυτόν που το λέει. Πράγμα δύσκολο και που μας φέρνει στην άλλη λύση.

Το αληθινό «σ’ αγαπώ» συνοδεύεται πάντα από πράξεις. Όταν το ακούμε, χωρίς οτιδήποτε άλλο είναι λόγια. Η αγάπη θέλει πράξεις.

Είτε πιστεύουμε είτε όχι στο Θεό είναι πολύ δύσκολο να μην συμφωνήσουμε σε όσα έγραψε ο Απόστολος Παύλος. Η αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι ευεργετική και ωφέλιμη, η αγάπη δε ζηλεύει, η αγάπη δεν καυχιέται, δεν είναι περήφανη, δεν κάνει ασχήμιες, δε ζητεί το συμφέρον της.

Γιατί μου ήρθε σήμερα αυτό το θέμα; Δεν ξέρω. Ίσως γιατί εκνευρίζομαι με όλο το κιτς που υπάρχει γύρω από τον Άγιο Βαλεντίνο. Στ’ αλήθεια δεν αντέχω άλλες κόκκινες καρδιές, άλλα κόκκινα εσώρουχα και κόκκινα γλυκά, άλλα κόκκινα «σ’ αγαπώ». Νισάφι. Το μόνο κόκκινο που μπορώ να ανεχτώ είναι η θύρα 7 στο Καραϊσκάκη.

Ολυμπίκ, Ολυμπίκ Ολυμπιακεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε.

Μικρά…

Κάτι μικρό δεν σημαίνει ότι είναι κάτι ασήμαντο.

Φανταστείτε ένα μικρούτσικο κόκκινο λεκέ πάνω σε ένα δερμάτινο λευκό καναπέ… Όσο και να θέλετε να τον αγνοήσετε είναι εκεί. Και ο καναπές δεν είναι κατάλευκος, έχει κηλίδα. Μπορείτε να δείτε τον καναπέ, μπορείτε να επικεντρωθείτε στην κηλίδα. Πάντα υπάρχει περιθώριο επιλογής.

Είναι όπως μερικοί κόκκοι αλάτι στο φαγητό. Θα δώσουν νοστιμιά στο φαγητό, δεν θα είναι πλέον ανάλατο.

Είναι όπως μια μικρή λύπη. Ακόμη και όλα να πηγαίνουν καλά, μια μικρή λύπη ρίχνει τη σκιά της στη χαρά. Αντίθετα, και μια μικρή χαρά εξαφανίζει ολόκληρη τη λύπη.

Τα μικρά που δεν τους δίνουμε σημασία και που καταλήγουν σημαντικά. Που θεριεύουν και εκτοπίζουν καταστάσεις, συναισθήματα, όνειρα, πορείες ζωής.

Ζούμε περιμένοντας τα μεγάλα. Που ίσως δεν θα έρθουν ποτέ.

Μικρά.

Και όμορφα.

Κάποιος είπε μια φορά πως είμαστε είτε μέλισσες είτε μύγες. Σε ένα λιβάδι οι μύγες θα καθίσουν πάνω στα σκατά. Οι μέλισσες θα τρέξουν στα λουλούδια.

Είμαι χαρούμενηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηη

Ταύτην την στιγμή (πως το μιλώ το αρχαίο ρε παιδί μου) ήρθε ο κύριος Πανίκος να μας πλύνει τα τζάμια. Και την προηγούμενη φορά πριν κανένα χρόνο, είχαμε πάλι το ίδιο σκηνικό. Μόλις έπιασε ο άνθρωπος τα εργαλεία του άρχισε να φυσά και να βρέχει. Αυτό έγινε και μόλις μετακομίσαμε. Εγγυημένα πράγματα ο κύριος Πανίκος είναι ο άνθρωπος της βροχής. Εγγυήμενα πράγματα επίσης, μόλις έρθουν σπίτι οι κόρες από το σχολείο θα γεμίζουν τα τζάμια δαχτυλιές και αποτυπώματα, ενδεχομένως και μπισκότα.

Μέχρι να τελειώσει ασχολήθηκα με το λεβέντη μου. Τον πήρα στο γιατρό για ένα καλλωπισμό νύχια και μπάνιο, εμβόλιο και αυτάκια. Ο πατέρας του αδυνατεί ένεκα μέσης να τον λούσει. Ήταν πολύ φρόνιμος, μια χαρά στάθηκε, ούτε διαμαρτυρήθηκε, ούτε έκαμε το ιατρείο σαν τα μούτρα του όπως οι κόρες, ούτε γλυφιτζούρι ήθελε, ούτε άρπαξε τα ακουστικά για να εξετάσει την αδερφή του. Θα έβαζα φωτογραφία του λεβέντη, αλλά βγάζει ένα μήνυμα ότι θέλουν δύο ώρες να γίνουν upload.

Δεν μπορούσα να αποφύγω τη σκέψη, ότι μια μέρα ίσως χρειαστεί να τον φέρω για να τον κοιμίσουν. Ξέρω ότι δεν θα ζει για πάντα, ξέρω πως τα μποξεράκια έχουν προβλήματα μεγαλώνοντας. Είναι πολύ οδυνηρό.

Τέσπα. Ώσπου να τελειώσει το μπάνιο του πετάχτηκα στο AlfaMega. Πρώτα πήγα για καφέ. Αγόρασα ένα Archie comic και παράγγειλα καφέ. Στο ταμείο ήταν πίσω μου ένας παππούς. Ετέλεψες κόρη μου; Με ρώτησε. Μέχρι να πιάσω τι ήθελε να μου πει, πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα. Εμμ, του λέω. Did you finish, young lady; το πέρασε στο αγγλικό. Του χαμογέλασα και τον άφησα να περάσει. Θυμήθηκα τα νιάτα μου διαβάζοντας Archie. Διάβαζε κανένας άλλος Archie, Betty και Veronica;

Ετέλεψες; Πόσος καιρός πάει που έχει να το ακούσω… Μου έφτιαξε τη διάθεση πάντως, ο παππούς. Πήγα με ένα χαμόγελο μεγαλοοοοοοοοοοοοο και έκανα τα ψώνια μου. Πόσο έχει ακριβώσει το σούπερμαρκετ; Πάνε τα λεφτά και δεν το καταλαβαίνεις.

Να φτιάξω τη σαλάτα ή να συνεχίσω να γράφω; Νιώθω υπέροχα. Νιώθω πολύ καλά. Νιώθω ευτυχισμένη. Νιώθω πολύ πλούσια. Νιώθω ότι τα έχω όλα, δόξα σοι ο Θεός. Νιώθω ευλογημένη. Νιώθω πολύ χαρούμενη με όσα έχω, με όσα αισθάνομαι, με τους ανθρώπους γύρω μου. Νιώθω πολύ τυχερή. Νιώθω πολύ αγαπημένη. Θα έβαζα ένα trance να χορέψω, αλλά ας μην γίνω θέαμα, είναι και ο κύριος Πανίκος εδώ.

Ευτυχία δεν είναι αυτό που περιμένουμε να ρθει όπως λέει ένα τραγούδι. Είναι αυτό που νιώθουμε τώρα. Τα μικρά και τα μεγάλα πράγματα γύρω μας και κυρίως οι άνθρωποι που μας αγαπούν και τους αγαπούμε.

Πάω στη σαλάτα τώρα. Τα ερμάρια ακόμη περιμένουν να συγυριστούν.

Το φιλί του Χουσέιν

Την περασμένη βδομάδα, ο πατέρας του πατέρα φαμίλια ήρθε με τον Χουσείν να καθαρίσουν τον κήπο. Τον έχουμε καμάρι τον κήπο, αλλά η αλήθεια είναι ότι τις χαρές του τις χρωστάμε στον πεθερό μου. Άνθρωπος μερακλής της φύσης απολαμβάνει κάθε στιγμή που φυτεύει, σκαλίζει, προσέχει τα φυτά του.

Ο Χουσέιν είναι από την Μπαγκλαντές, ένα νεαρός θα έλεγα κοντά στην ηλικία μου. Καλό παιδί, λίγος αργός στις δουλειές του, αλλά τίμιος. Μόλις ήρθαν τον ρώτησα τι κάνει. Η πρώτη του κίνηση ήταν να βγάλει το κινητό του και να μου δείξει τον τριών μηνών γιο του και να μου πει ότι σύντομα θα πάει να τον δει.

Τους άφησα να δουλέψουν ασχολήθηκα κι εγώ με τις κόρες. Μπορώ να πω ο πεθερός μου τον έβγαλε νοκ άουτ τον καημένο. Δούλευαν και οι δύο με τις ώρες, και αφοσιωμένος όπως ήταν στην κηπουρική, δεν κοίταξε ρολόι.

Την ώρα που θα έφευγαν, η κόρη Α έτρεξε να φιλήσει τον παππού της. Αγκαλιαστήκανε είπανε τα δικά τους και έκανε να φύγει. Αμέσως όμως έτρεξε και στον Χουσέιν. Φιλί, αγκαλιά; Ο Χουσέιν κοντοστάθηκε δεν κατάλαβε τι ήθελε το μωρό. Θέλει να σε φιλήσει και σου κάνει αγκαλιά, του είπα.

Η απορία του μεγάλωσε ακόμη περισσότερο. Δεν της χάλασε το χατίρι, την σήκωσε δειλά δειλά, η κόρη Α τον αγκάλιασε και του έδωσε ένα φιλί. Είδα τα μάτια του που γέμισαν, έμοιαζε σαν να του είχαν κάνει το μεγαλύτερο δώρο. Ποιος ξέρει, ίσως να σκέφτηκε το γιο του, ίσως να πέρασε από το νου του, πως όσα χρόνια είναι Κύπρο, μπορεί να μην τον αγκάλιασε κανείς άλλος.

Θα ήθελα μεγαλώνοντας να διατηρήσει αυτή την ανοικτοσύνη στην αγκαλιά της η κόρη Α. Να δέχεται όλο τον κόσμο αδιαφορώντας για όλες τις ταμπέλες και τα κριτήρια που συνήθως βάζουν οι άνθρωποι. Και θα ήθελα να της μοιάζαμε οι μεγάλοι.