La mala education

Προτού ξεκινήσει η κόρη Α το δημοτικό σχολείο, άκουα πολλούς που με διαβεβαίωναν πως το διάβασμα που θα έχει είναι ελάχιστο, γιατί το νέο πρόγραμμα του υπουργείου Παιδείας προωθεί την όσο λιγότερη κατ΄οίκον εργασία.

Τους πίστεψα. Η πικρή διαπίστωση ήρθε όταν η πιτσίρτα ξεκίνησε τα μαθήματα.

Το γεγονός ότι ήξερε να γράφει και να διαβάζει μας διευκόλυνε πολύ στην αρχή. Το γεγονός ότι δεν πήρε από τη μάνα της και καταλαβαίνει τα μαθηματικά μας διευκόλυνε ακόμη περισσότερο.

Έτσι, τις περισσότερες φορές κάθεται και διαβάζει με τη βοήθεια του παππού και της γιαγιάς και όταν το βράδυ πάμε σπίτι κάνουμε τον απαραίτητο έλεγχο.

Οι δασκάλες της τη θεωρούν μια πολύ καλή μαθήτρια. Παρόλα αυτά αρνείται να βάλει τόνους και γράφει παλιογράμματα. Το προσπερνούμε αυτό κανένας δεν είναι τέλειος.

Η μικρή έχει πολλά ερεθίσματα μιας και της αρέσει να μαθαίνει. Διαβάζει μόνη της βιβλία, συνεχώς ρωτά, αλλά μαθαίνει και από την τηλεόραση και το ίντερνετ. Και ευτυχώς, συνήθως πάντα κάποιος υπάρχει κοντά της για να τη βοηθήσει. Απλό παράδειγμα ότι την ημέρα, που με την Brenda φτιάξαμε τα πετρομακάρονα έμαθε από τον γενναίο, αδερφό δοκιμαστή πολλές και διάφορες πληροφορίες για τις καμηλοπαρδάλεις.

Τα λέω αυτά, όχι για περηφανευτώ για το παιδί μου, αλλά για να δείξω ότι είναι ένα παιδί με ανοικτούς εκπαιδευτικούς ορίζοντες. Επίσης είναι ένα παιδί με πολύ ισχυρή μνήμη.

Παρόλα αυτά, δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει μέρα χωρίς να χρειαστεί να κάτσει να διαβάσει τουλάχιστον 40 λεπτά. Στην καλύτερη των περιπτώσεων το 40λεπτο γιατί αρκετές φορές μας βρήκε και το δίωρο.

Ο τεράστιος όγκος ύλης που καλούνται να καλύψουν στη Β΄ Δημοτικού, μεταφράζεται σε κατ’ οίκον

εργασία. Φυλλάδια έξτρα για τα μαθηματικά, ασκήσεις από το βιβλίο, ασκήσεις στα ελληνικά, γράψε στο ένα τετράδιο, γράψε και στο άλλο. Και από όσο ακούω αυτό ισχύει για όλες τις τάξεις.

Ακόμη και τις μέρες που τελειώνει πρώτη τις ασκήσεις της στην τάξη, πάλι έρχεται σπίτι με διάβασμα, γιατί όλο και κάτι θα προκύψει.

Η κόρη Α είναι τυχερή, όπως έχω πει γιατί πάντα υπάρχει κάποιος διαθέσιμος να τη βοηθήσει, αν χρειαστεί. Πιστέψτε με αρκετές φορές χρειάζεται διευκρινήσεις για το τι θα κάνει ή για να τη διορθώσει. Από τον παππού ως τις γιαγιάδες, τους γονείς τη θεία ή τη νονά της μπορεί να βρει άπλετη βοήθεια.

Αναρωτιέμαι πολλές φορές πως τα βγάζουν πέρα τα παιδιά που δεν έχουν αυτή τη βοήθεια. Και δυστυχώς είναι πολλά αυτά τα παιδιά, που είτε οι γονείς τους εργάζονται μέχρι αργά και δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις είτε δεν έχουν κοντά κανένα παππού ή γιαγιά που να ξέρει να βοηθήσει.

Όταν για ένα παιδί όπως η κόρη μου η κατ’ οίκον εργασία είναι πολλές φορές βουνό τι συμβαίνει με τα παιδιά που δεν έχουν τις δυνατότητες της ή την ανάλογη βοήθεια;

Είναι εξαιρετικά άδικο γιατί το πιο πιθανόν αυτά τα παιδιά θα υστερούν. Αφήνουν κενά τα οποία στη συνέχεια, θα είναι πολύ δύσκολο να καλυφθούν.

Η μικρή μια μέρα έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει τα δύο φυλλάδια μαθηματικών που είχε και τις ασκήσεις της «μαρτύριο». Και με το δίκαιο της. Αυτά είναι τα χρόνια που μπορούν να παίξουν ανέμελα, να διασκεδάσουν να χαρούν την παιδικότητά τους. Και βρήκαμε τρόπο να τους τη στερούμε.

Στο σχολείο διαβάζουν 5 ώρες πάνω κάτω. Είναι ανάγκη να διαβάζουν και στο σπίτι;

Πολλές έρευνες πάντως, ιδίως όσον αφορά τα παιδιά μικρότερων ηλικιών έδειξαν πως δεν υπάρχει καμιά σαφής σύνδεση μεταξύ του διαβάσματος στο σπίτι και της επίδοσης του παιδιού στο σχολείο.

Και αυτό είναι λογικό. Αν δηλαδή δεν καταλάβει η κόρη Α τα μαθηματικά με τη δασκάλα της γιατί να τα καταλάβει το απόγευμα όταν θα διαβάσει μόνη της ή ακόμη χειρότερα με τη σκράπα τη μάνα της;

Είναι κρίμα το λίγο χρόνο που έχουμε για να περάσουμε με τα παιδιά μας να τον σπαταλούμε στο διάβασμα. Είναι κρίμα γιατί τις περισσότερες φορές οι γονείς καταλήγουν να πλακώνονται με τα παιδιά τους, να αγχώνονται για το πότε θα τελειώσουν με αποτέλεσμα τίποτα να μην πηγαίνει σωστά.

Για μένα είναι πολύ πιο εποικοδομητικό το απόγευμα να κάτσω να διαβάσω ένα βιβλίο με τα παιδιά μου, να δούμε ένα βίντεο στο ίντερνετ, να ασχοληθούμε με κάτι που τους αρέσει, να πάρουμε τους σκύλους περίπατο όλοι μαζί και να παρατηρούμε τις αλλαγές στη γειτονιά παρά να κάνουμε ασκήσεις με δεκάδες  και μονάδες ή βάζουμε διαλυτικά στον καιρό και στο Καϊρο.

Το θέμα απασχολεί πολλούς γονείς. Και αυτό σημαίνει ότι η μηδενική κατ' οίκον εργασία είναι ένας μύθος. Ελάχιστες φορές εφαρμόζεται.

Για αυτό, και το πρώτο πράγμα που θα κάνω όταν γίνω με το καλό υπουργός Παιδείας είναι να περιορίσω την ύλη την οποία διδάσκονται οι μαθητές. Υπάρχει πολλή ύλη, πολύ τρέξιμο, πολλές άχρηστες πληροφορίες Δεν υπάρχει κανένας λόγος, για παράδειγμα, να κάνουν διαίρεση και πολλαπλασιασμό στην πρώτη τάξη, ας τον μάθουν στη δευτέρα ή στην τρίτη.

Και το δεύτερο πράγμα θα αφαιρέσω μαθήματα τα οποία θεωρώ οπισθοδρομικά και θα βάλω μέσα στο αναλυτικό πρόγραμμα χρήσιμα μαθήματα.

Όταν ο Αχμέτ έγινε Ιωσήφ

Σας έχω πει ότι η τάξη της κόρης Β είναι μια μικρογραφία του ΟΗΕ. Νομίζω πρέπει να καλύπτουμε και τις πέντε ηπείρους, για την Αυστραλία μόνο δεν είμαι σίγουρη. Τα μισά και βάλε παιδιά είτε είναι από ξένη χώρα, είτε ο ένας τους ο γονιός δεν είναι Κύπριος.

Τα παιδιά περνούν καλά, έχουν φτιάξει μια όμορφη ατμόσφαιρα και παίζουν τα περισσότερα μεταξύ τους. Δυστυχώς, όμως υπάρχουν και αποκλεισμοί. Τα παιδιά που είναι τα πιο απομονωμένα είναι αυτά, που δεν ξέρουν καλά ελληνικά ώστε να συνεννοηθούν με τα υπόλοιπα.

Η γλώσσα είναι ένα μεγάλο θέμα. Τα πιτσιρτάκια δεν ξέρουν αγγλικά για να συνεννοηθούν μεταξύ τους. Έτσι, χωρίς τα ελληνικά χάνεται κάθε είδους επικοινωνία. Και αυτό είναι κρίμα. Η μικρή μου για παράδειγμα, κάνει πολύ καλή παρέα με ένα παιδί του οποίου η μαμά είναι από την Αφρική. Σαν διαφήμιση των Benetton είναι μαζί. Αντίθετα, δεν παίζει με το παιδί από τη Συρία. Και όταν τη ρώτησα γιατί αφοπλιστικά μου απάντησε γιατί δεν μπορεί να του μιλά.

Το πιο περίεργο είναι ότι η γλώσσα καταλήγει να είναι μεγαλύτερο πρόβλημα και από τη θρησκεία, όπως θα περίμεναν μερικοί.

Στη χριστουγεννιάτικη γιορτή που έκαναν φέτος, συμμετείχαν όλα τα παιδιά, ακόμη και τα μουσουλμανάκια.

Το βράδυ της γιορτής, τα περισσότερα παιδιά ήταν ενθουσιασμένα. Έβγαιναν στη σκηνή έλεγαν τα λόγια τους, τραγουδούσαν και το προσωπάκι τους έλαμπε. Γελούσαν, πείραζε το ένα το άλλο, παρά τις υποδείξεις των δασκάλων τους να ησυχάσουν.

Θα ήταν κρίμα ένα παιδάκι να μείνει εκτός. Όχι γιατί θα έχανε κάτι σπουδαίο, αλλά γιατί δεν θα συμμετείχε σε ένα ομαδικό project. Η γιορτή τα έφερε πιο κοντά ήταν το συναίσθημα ότι έκαναν κάτι όλοι μαζί.

Ακόμη και μια μικρή που ο πατέρας της είναι χότζας συμμετείχε. Δεν έκανε την Παναγία, ήταν καμπανούλα. Πολλή χαρά η μικρή. Και φαντάζομαι μέσα στον κόσμο, θα ήταν και ο ίδιος ο χότζας να καμαρώνει το παιδί του.

Αναρωτιέμαι πάντως, αν το σκηνικό ήταν ανάποδο, πόσοι από εμάς θα είχαμε κάνει το ίδιο. Αν

δηλαδή ήταν για μια γιορτή μουσουλμανική, βουδιστική, ινδουιστική αν θα αφήναμε τα παιδιά μας να συμμετέχουν. Πολλοί φοβάμαι, ότι η απάντηση θα ήταν αρνητική…

Τέσπα, σε μια πιο παλιά μου ανάρτηση είχα πει ότι σιγά σιγά αλλάζουμε. Ότι ως κοινωνία μαθαίνουμε να συμβιώνουμε με ανθρώπους που είναι διαφορετικοί από εμάς.

Τα παιδιά είναι πιο εύκολο να κάνουν αυτό το βήμα. Ίσως για αυτό, θα έπρεπε το κράτοςνα δει με μεγαλύτερη προσοχή το θέμα των ξενόγλωσσων παιδιών στα σχολεία.

Δεν πρέπει αυτά τα παιδιά να τα αφήνουμε στο έλεος του Θεού. Με κάποιο τρόπο, πρέπει να μαθαίνουν ελληνικά και να ενσωματώνονται. Ίσως να ζητώ πολλά εν μέσω κρίσης, ποιος θα επενδύσει στην εκπαίδευση και μάλιστα ξένων παιδιών; Αλλά, επίσης ξέρω πως ο δρόμος αυτός είναι μονόδρομος για ένα καλύτερο αύριο.

Υγ. Ελπίζω να μην περιμένατε χριστουγεννιάτικο τραγούδι.

Παράσημα αταξίας

Είμαι μέσα στην καλή χαρά σήμερα. Πως το έλεγε η διαφήμιση είμαι κεφάτη γυρίζω απ’ του Βερόπουλου;

Ε, λοιπόν είμαι κεφάτη γυρίζω από το σχολείο της κόρης Β, όπου άκουα για δέκα λεπτά τη δασκάλα της να μου εξηγεί ότι άρχισε να κάνει αταξίες.

Ναι, ναι το ξέρω ότι πριν από λίγο καιρό έριχνα τα παράπονα βροχή για την κόρη Α ότι ήταν άτακτη, ότι δεν κάθεται στην τάξη φρόνιμη, ότι είναι ένα κινητό φρενοκομείο.

Με τη μικρή τα πράγματα είναι αλλιώς. Πολύ αλλιώς. Από την αρχή της χρονιάς ακούμε τα καλύτερα λόγια. Μα τι φρόνιμη που είναι, μα τι υπάκουη, πόσο έξυπνη, πόσο δημιουργική,  πόσο καλή στη μουσική, στη ζωγραφική, με διαφορετική φαντασία, ευσυνείδητη. Σκεφτείτε ό,τι θέλετε που μπορεί να πει μια δασκάλα σε μια μητέρα. Το έχω ακούσει. Ακόμη και κομπλιμέντα ότι είναι όμορφη.

Και έλεγα μα τι μάνα είμαι και έχω τέτοιο παιδί;

Αυτό το πράγμα όμως δεν είναι καλό. Δεν μου φαινόταν καθόλου φυσιολογικό. Τέλειοι άνθρωποι δεν υπάρχουν,  πόσο μάλλον τέλεια παιδιά.

Έτσι, όπως με ενημέρωσε η δασκάλα, η μικρή εξακολουθεί να είναι όμορφη, έξυπνη, δημιουργική  κτλ κτ κτλ κτλ αλλά το έριξε και στις σκανδαλιές. Πειράζει άλλα παιδιά, ζητά σημασία, κάνει του κεφαλιού της. Για παράδειγμα, παρά τη ρητή απαγόρευση άνοιξε τις μπογιές και άρχισε να ζωγραφίζει. Στην αδερφή μου, μάλιστα, εξομολογήθηκε πως πλακώθηκε κιόλας με ένα άλλο παιδί.

Τα έχω παίξει που πανηγυρίζω γιατί το παιδί μου έγινε άτακτο. Δεν ξέρω, ίσως. Αλλά η τέλεια εικόνα που έβγαζε, μου κάθεται στο λαιμό.

Μου αρέσουν οι άνθρωποι με ανθρώπινες αδυναμίες. Οι άνθρωποι που παλεύουν με τον εαυτό τους, με τα ένστικτά τους, που κάνουν λάθη, μέχρι να βρουν το δρόμο τους. Και το κυριότερο, εκτιμώ αυτούς που μαθαίνουν από τα λάθη τους.

Ένας από τους αγαπημένους μου ήρωες σε βιβλίο είναι ο Τομάς στην Αβάστακτη Ελαφρότητα του

Είναι, του Μίλαν Κούντερα. Τέλειο δεν τον λες. Αντίθετα έκανε πολλά πράγματα που αρκετοί θα θεωρούσαν κατακριτέα. Αλλά μέχρι τέλος παρέμεινε πιστός στις αρχές του, κάνοντας αυτό που θεωρούσε ο ίδιος σωστό.

Θα το ψάξω, να δω γιατί αυτή η αλλαγή. Μπορεί να την ανησυχεί κάτι, να θεωρεί ότι θέλει σημασία, να θέλει να μας πει κάτι και το γύρισε στην αταξία.

Υποψιάζομαι θα πρέπει να τη νουθετήσω κιόλας. Δεν είμαι σίγουρη αν θα το κάνω αυτό. Και επίσης υποψιάζομαι πως αν γίνει υπερβολικά άτακτη, θα με ακούγετε και πάλι να γκρινιάζω γράφοντας αναρτήσεις ότι έχω δύο ζωηρά παιδιά αντί για ένα.

Ίσως και να είναι έτσι. Προς το παρόν χαίρομαι που ράγισε η εικόνα της τελειότητας.

Στο τέλος κερδίζουν οι δάσκαλοι

Μάμα, οι Τούρκοι έκοψαν με μαχαίρι την Κύπρο στα δύο; Η απορία της κόρης Β. Ταυτόχρονα η κόρη Α μας εξιστορούσε ότι η Ελλάδα έκαμε επανάσταση να διώξει τους Τούρκους, επειδή έκλειναν τα σχολεία και τα παιδιά πήγαιναν στο κρυφό σχολείο, γιατί δεν ήθελαν να μάθουν ελληνικά, αλλά τούρκικα.

Οι Τούρκοι δεν έκοψαν την Κύπρο στα δύο με μαχαίρι. Προσπαθώ να εξηγήσω στην κόρη Β ότι το κόψιμο είναι συμβολικό. Δύσκολο να το καταλάβει ένα πεντάχρονο. Η επόμενη ερώτηση ήταν αν την ,έκοψαν με ψαλίδι αφού δεν έπιασαν μαχαίρι…

Επίσης, οι Τούρκοι δεν έκλεισαν τα σχολεία και δεν υπήρχε κρυφό σχολειό εξηγώ στην κόρη Α. Δεν υπάρχει καμιά ιστορική αναφορά ότι υπήρχε το κρυφό σχολείο και επιπλέον επί τουρκοκρατίας οι μειονότητες στο έδαφος της απολάμβαναν μια σχετική «αυτονομία» όσο αφορούσε την εκπαίδευση και τη θρησκεία τους.

Το επιχείρημά της ακαταμάχητο. Το κρυφό σχολειό υπήρχε γιατί έτσι τους είπε η δασκάλα τους…

Μάνα versus Δασκάλα σημειώσατε ένα μεγαλοπρεπές δύο.  Η δασκάλα είναι πάνω από τους γονείς.

 Δεν ξέρω μέχρι πότε. Κάποτε θα αρχίσει και η απομυθοποίηση των δασκάλων. Τελευταίες τάξεις του δημοτικού, γυμνάσιο; Μέχρι τότε κερδίζουν οι δάσκαλοι.

Σχολείο, γονίδια και η τρέλλα δεν πάει στα βουνά

«Η κόρη σου είναι πολύ καλή μαθήτρια. Μαθαίνει εύκολα, έχει καλή αντίληψη και μια περιέργεια να μάθει. Αλλά δεν κάθεται ήσυχη. Μιλά μέσα στην τάξη, η προσοχή της αποσπάται εύκολα. Θέλει να ξέρει τι γίνεται γύρω της, πολλές φορές δεν ακούει τι της λέω».

Θα σας έλεγα πως είναι ότι άκουσα από τη δασκάλα της κόρης Α όταν πήγα για την ενημέρωση γονιών. Δυστυχώς όμως είναι και ότι άκουγε η δική μου μάνα όταν πήγαινε να ρωτήσει για μένα…

Με αποκορύφωμα σε κάποια φάση στο γυμνάσιο ήταν, όπου επέστρεψε θυμωμένη σπίτι, γιατί θεώρησε ότι προσβλήθηκε όταν της τα είπαν τα κατορθώματά μου οι καθηγητές και μου το έκοψε πως δεν θα πήγαινε ξανά να ρωτήσει για μένα. Πράγμα που έκανε. Δεν ξαναπήγε.

Δηλαδή μπορεί και να φταίνε τα γονίδια για την κατάσταση τώρα. Είναι καλή δικαιολογία πάντως.

Επί τρία χρόνια στο γυμνάσιο λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, οι δρόμοι μου στο θρανίο με την τότε διπλανή μου, μετέπειτα κουμπάρα και νυν αγαπημένη φίλη, λέγε με Θωμά χώριζαν. Οι καθηγητές δεν άντεχαν άλλο τη μουρμούρα μας και έτσι έβαζαν την μια μπροστά και την άλλη πίσω.

Μαντέψτε ποιας ο γιος κάθεται από την πρώτη βδομάδα μόνος του… Oh yes. Του Θωμά ο γιος.

Για αυτό σας λέω μπορεί και να φταίνε τα γονίδια.

Δεν είμαι όπως τη μάνα μου, δεν πρόκειται να προσβληθώ επειδή η κόρη μου κάνει μαλακίες και είναι άτακτη στο σχολείο. Αλλά τα γέρημα. Δεν είναι ανάγκη να διαλύσει την τάξη.

Πρέπει να είναι πιο συγκεντρωμένη. Θα σας πω σκηνή που παίχτηκε προχθές το μεσημέρι στην πεθερά μου, όταν ανακάλυψα ότι ήρθε σπίτι χωρίς το φάκελο επικοινωνίας, χωρίς τη λίστα με τα μαθήματα και χωρίς τα τετράδια.

Π: Πεθερά, Μ: εγώ, Θ: αδερφός Μοτορτζή, ΚΑ: Κόρη Α, ΚΒ: Κόρη Β

Μ: Που είναι ο φάκελος επικοινωνίας;

ΚΑ: Στην τσάντα μου.

Μ: Όχι δεν είναι. Πως θα διαβάσεις τώρα;

ΚΑ: Δεν θέλω να πάω αδιάβαστη. Θα κάμω ό,τι θυμούμαι. Θα κάνω και ένα ωραίο σχέδιο της δασκάλας.

Μ: Σχέδιο είσαι και φαίνεσαι. Θα πας αδιάβαστη αύριο και θα τα ακούσεις από τη δασκάλα.

ΚΑ: Δεν θέλω να πάω αδιάβαστη.

ΚΒ: Δεν θέλω να φάω κολοκάσι.

Μ: Εσύ θα πας αδιάβαστη και εσύ θα φας το κολοκάσι.

ΚΑ: Δεν θέλω να πάω αδιάβαστηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηη και αρχίζει το κλάμα.

ΚΒ: Δεν θέλω να φάω κολοκάσιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι και αρχίζει το κλάμα.

Θ: Σταμάτα κόρη μου να κλαίς. Εγώ πάντα πήγαινα αδιάβαστος και κοίτα έπαθα τίποτε; Μια χαρά είμαι. Και εσύ σταμάτα επίσης να κλαις. Μια φορά που έψησε η γιαγιά σου το κολοκάσι κοίτα να το φας, είναι καλό.

Μένουμε όλοι κάγκελο. Ώσπου έρχεται ο επίλογος.

Π: Τι εννοείς μια φορά που το έψησα; Άλλη φορά ωμό το τρώτε; Δεν θα σας ξαναμειρέψω…

Όπως καταλαβαίνετε, προφανώς δεν ήξερε τι έλεγε όποιος είπε πως όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν μεταξύ τους. Υπάρχουν και άλλοι που να πλακώνονται για το κολοκάσι;

Επιστρέφουμε, όμως στο πρωτάκι. Που είναι το πιο χαρούμενο και το πιο ζωντανό παιδάκι του σχολείου. Που τους ξέρει όλους ακόμη και στις μεγάλες τάξεις. Που όμως πρέπει να μάθει να οργανώνεται, να συγκεντρώνεται και να είναι φρόνιμη.

Πρέπει να τη νουθετήσω και έχω τύψεις. Μεγάλες τύψεις. Νιώθω υποκρίτρια. Πώς να πω σε κάποιον να μην κάνει κάτι, όταν το έκανα και εγώ; Να μου πεις με αυτή τη λογική ένας αλκοολικός να μην πει ότι το πολύ αλκοόλ σκοτώνει; Δεν ξέρω, σηκώνει μεγάλη συζήτηση το θέμα.

Προσπαθώ να τη συμμαζέψω χωρίς να της κόψω τον ενθουσιασμό. Αγαπά το σχολείο, αγαπά να μαθαίνει καινούρια πράγματα. Της αρέσει οι καινούριοι φίλοι που κάνει (όταν τους μάθει όλους, τη βλέπω να επεκτείνεται στο γειτονικό σχολείο). Της αρέσει που είναι η ψυχή της τάξης.

Η δασκάλα λέει πως χρειάζεται χρόνο. Θα της δώσω όσο χρόνο χρειαστεί. Εμένα δηλαδή, πόσο καιρό μου πήρε να καταφέρω να βγάλω μια διδακτική ώρα χωρίς να σηκωθώ ή χωρίς να μιλήσω με τη διπλανή μου; Παρακαλώ, οι συμφοιτήτριες στο πανεπιστήμιο να μην εμφανιστούν να πουν πως ακόμη και τότε, μου ήταν αδύνατο να κάτσω και να μην μιλώ.

Στο μεταξύ, θα μετρώ μέρες μέχρι να πάει η μικρή σχολείο. Oh yes. Το καλύτερο και πιο φρόνιμο παιδί, είπε η δασκάλα της. Υπάκουη, κάθεται σε όλο το μάθημα, παρακολουθεί και συμμετέχει.

Είπε κάποιος κάτι για γονίδια; Και όχι ο Μοτορτζής δεν ήταν υπόδειγμα μαθητή, κάθε άλλο μάλιστα.

Πάλι μπορεί να ισχύει το όλα εδώ πληρώνονται. Ή το οι αμαρτίες των γονιών παιδεύουν τα παιδιά.

Έχω πει ότι το να είσαι γονιός μοιάζει με πορεία προς το άγνωστο χωρίς χάρτη; Να το πω ξανά, γιατί ισχύει.

Με το τάμπλετ στο σχολείο

Παρακολουθώ το πρωτάκι μου να αγωνίζεται με τη σχολική του τσάντα.

Όταν την βλέπεις να την κουβαλά, είσαι σίγουρος πως πρόκειται για καταναγκαστικά έργα και φόρτωσαν σε ένα παιδάκι μια τσάντα το μισό του μπόι και το μισό του βάρος.

Και να ήταν μόνο αυτό. Κάθε μέρα προβληματίζεται ποια βιβλία και τετράδια θα πάρει μαζί της. Κάθε μέρα;έχει την αγωνία μην ξεχάσει κάτι και αρπάξει παρατήρηση από τη δασκάλα.

Μέχρι στιγμής έφερε σπίτι πέντε βιβλία. Θα ακολουθήσουν και άλλα. Υπάρχουν τετράδια, φυλλάδια. Πολύ χαρτί.

Διάβαζα προχτές στο Φιλελεύθερο, δεν θυμάμαι ακριβώς πόσο κοστίζει στο κράτος η αγορά και η παραγωγή των σχολικών βιβλίων, ήταν όμως αρκετά εκατομμύρια ευρώ. Τα οποία στην ουσία καταλήγουν στην ανακύκλωση στην καλύτερη των περιπτώσεων ή στα σκουπίδια στη χειρότερη, αφού ποιος εκτός από την πεθερά μου, θα φυλάξει το βιβλίο μαθηματικών της τρίτης δημοτικού ή τη γλώσσα της τετάρτης;

Η λύση είναι απλή. Αντί οι μαθητές να παίρνουν βιβλία να παίρνουν ένα τάμπλετ. Δεν είναι ανάγκη να είναι το τελευταίο μοντέλο iPad. Αρκεί ένα καλό, φτηνό τάμπλετ που στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς, οι δάσκαλοι θα περνούν πάνω όλη την ύλη και στο τέλος θα τη βγάζουν. Απλά πράγματα.

Να μου πεις θα δώσουμε τάμπλετ σε παιδιά της πρώτης δημοτικού; Γιατί όχι. Το μικρουλάκι μου παίζει με το iPad μου από τότε που ήταν τριών χρονών. Είναι πολλές φορές που ανακαλύπτει πράγματα που εμείς δεν τα ξέρουμε. Μια χαρά ξέρουν να χειρίζονται τις ηλεκτρονικές συσκευές.

Ακούω αντιρρήσεις ότι το χαρτί είναι καλύτερο, πιο ξεκούραστο, σε βοηθά να μάθεις καλύτερα. Ήρεμα παιδιά. Αυτό ισχύει για όσους έχουν πατήσει τα τριάντα και βάλε. Για τους νεώτερους, το χαρτί δεν κάνει κανένα νόημα στη ζωή τους. Έχουν γεννηθεί με μια οθόνη στο χέρι.

Μα να μην ξέρουν να γράφουν με το χέρι τους, όλα στον υπολογιστή, θα ρωτήσει κάποιος άλλος. Θα σας πω τη δική μου εμπειρία. Έγραφα πολύ ωραία γράμματα, στο σχολείο άκουα πολλά μπράβο για την καλλιγραφία μου. Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που έγραψα κάτι στο χέρι. Και φυσικά επειδή δεν το εξασκώ, το έχω χάσει. Στις τρεις γραμμές που θα γράψω το χέρι μου τρέμει και τα γράμματα μου γίνονται ακατάστατα. Παρόλα αυτά, δεν έχει υπάρξει ούτε και μία φορά που να νιώθω την έλλειψη της καλής γραφής. Ας είναι καλά το πληκτρολόγιο.

Θέλω να πω η ζωή προχωρεί μπροστά. Οι γνώσεις που προσφέρει το σχολείο πρέπει να είναι μέσα στο πνεύμα της εποχής που ζούμε. Όσο γελοίο ακούγεται το να μαθαίνουν τα παιδιά λευκαρίτικο κέντημα (εγώ έζησα αυτό το μαρτύριο) άλλο τόσο είναι στις μέρες μας να μην υπάρχουν τα τάμπλετ στα σχολεία.

Βιβλία, τετράδια, ασκήσεις, κείμενα, υπολογιστική, χάρτες, applications ακόμη και τεστ. Όλα πάνω στο τάμπλετ.

Δεν πιστεύω να υπάρχει μαθητής, που δεν θα ενθουσιαστεί να διαβάζει με το τάμπλετ του, αντί να κουβαλά του κόσμου τη χαρτούρα. Που δεν θα διαβάζει πιο εύκολα και που δεν θα μαθαίνει πιο εύκολα.

Υποψιάζομαι ότι πρόβλημα θα έχουν οι γονείς περισσότερο παρά τα παιδιά. Το χαρτί είναι οικείο, ενώ το τάμπλετ για πολλούς είναι άγνωστη περιοχή. Δεν ξέρω, ίσως να πρέπει να περάσουν από επιμόρφωση και οι γονείς. Χρήσιμο άλλωστε είναι να μάθουν.

Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να διαβάσουν εδώ μια σχετική ιστορία.

Για πληρώστε για ανώτατη Παιδεία

Το βουλευτή του ΔΗΣΥ, Μάριο Μαυρίδη δεν τον ακούμε συχνά η αλήθεια να λέγεται. Από τις λίγες φορές που αναστάτωσε με τις παρεμβάσεις του ήταν, όταν δήλωσε πως δεν πρέπει να ανησυχούν όσοι δεν μπορούν να ξοφλήσουν τα δάνεια και τους πάρει η τράπεζα τα σπίτια γιατί έτσι κι αλλιώς δεν είναι δικά τους, ώσπου να τα ξοφλήσουν.

Μια άλλη είναι όταν έγραψε σε άρθρο του στην Αλήθεια, πως το δωρεάν πανεπιστήμιο είναι λάθος. Επειδή οι φοιτητές δεν πληρώνουν δεν λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους το θέμα και καταλήγουν να διαλέγουν σπουδές χωρίς μέλλον… «Η δωρεάν παιδεία είναι λάθος, διότι όταν δεν πληρώνεις δεν θεωρείς τη μόρφωση ως επένδυση, αλλά ως ένα κοινωνικό αγαθό».

Όσοι δεν έχουν χρήματα για να σπουδάσουν, μπορούν απλά σύμφωνα με το Μάριο Μαυρίδη να φορτωθούν ένα δάνειο. Απλά πράγματα. Και σε αντίθεση με το σπίτι που μπορούν να σου το πάρουν αν δεν έχεις να πληρώσεις τις δόσεις, τις σπουδές δεν μπορούν.

Όταν διάβασα τι έγραψε ρώτησα φίλους μου που σπούδασαν τι πλήρωσαν για τις σπουδές τους. Όσοι αποφοίτησαν από ΗΠΑ και Αγγλία πλήρωσαν τα μαλλιοτζέφαλά τους, όπως λέμε. Πολλά λεφτά. Οι γονείς δηλαδή. Παράδειγμα ο Μοτορτζής που μόνο τα δίδακτρα για το μάστερ του ήταν καμιά δωδεκαριά χιλιάδες λίρες, παρακαλώ όχι ευρώ.

Αντίθετα όσοι προτίμησαν χώρες όπως η Γερμανία, η Ολλανδία, οι Σκανδιναβικές, χώρες των οποίων τα πανεπιστήμια πλασάρονται μέσα στις λίστες με τα καλύτερα του κόσμου, είπαν ότι πλήρωσαν ελάχιστα. Τα δίδακτρα ήταν εντελώς συμβολικά και επιπλέον είχαν ένα σωρό πλεονεκτήματα ως φοιτητές. Μειώσεις στις μετακινήσεις, εκπτώσεις σε καταστήματα, δωρεάν είσοδος σε καλλιτεχνικές εκδηλώσεις.

Το θέμα όμως είναι πως και οι απόφοιτοι των ακριβώς πανεπιστημίων και οι απόφοιτοι των δωρεάν αυτή τη στιγμή στο ίδιο καζάνι βράζουν, το καζάνι της ανεργίας.

Ο λόγος που δεν βρίσκουν δουλειά δεν είναι γιατί πλήρωσαν ή δεν πλήρωσαν τις σπουδές τους, αλλά γιατί η οικονομία της χώρας διαλύθηκε. Οι τράπεζες και το δημόσιο, οι πιο σίγουρες δουλειές είναι άστα να πάνε και ο ιδιωτικός τομέας ακόμη χειρότερα. Με την ανεργία των νέων να είναι πάνω από το 20% τα περιθώρια είναι λίγα.

Το να μπορεί κάποιος να πάει στο πανεπιστήμιο είναι πολύ σπουδαίο πράγμα. Όχι γιατί θα αποκτήσει τα εφόδια να βρει μια δουλειά, αλλά γιατί θα διαμορφώσει το χαρακτήρα του. Θα αναγκαστεί να δουλέψει με χρονοδιαγράμματα, να συμβιώσει με ανθρώπους που ίσως να μην τους μιλούσε καν, θα μιλήσει με συμφοιτητές του εντελώς διαφορετικούς από αυτόν.

Το πανεπιστήμιο είναι σπουδαίο, όχι μόνο για όσα μαθαίνεις μέσα από την τάξη, αλλά κυρίως όσα μαθαίνεις έξω από αυτήν.

Για αυτό και το δικαίωμα στη δωρεάν παιδεία είναι ιερό.

Και για αυτό άνθρωποι όπως το Μάριο Μαυρίδη που είχαν την ευκαιρία να σπουδάζουν χάρη στα λεφτά των γονιών τους, δεν έχουν δικαίωμα να μιλούν και να προσπαθούν επειδή έχουν την εξουσία να σταματήσουν το δικαίωμα στη δωρεάν, ανώτατη παιδεία.

Έχεις πρόβλημα με τον επαγγελματικό προσανατολισμό; Θεωρείς πως πρέπει να γίνεται καλύτερη επιλογή; Υπάρχουν λάθη στο σύστημα; Κάτσε κάτω τον κώλο σου και βρες λύσεις. Βρες πώς να διορθωθεί το σύστημα, τι είναι αυτό που δυσλειτουργεί και κάνε το να δουλέψει κύριε Μαυρίδη. Η λύση δεν είναι να τα διαλύουμε όλα όπως, όπως διαλύσατε την οικονομία μας το Μάρτη με τις ηλίθιες αποφάσεις σας. Η λύση είναι να διορθώνουμε τα πράγματα.

Το θέμα με εξόργισε πάρα πολύ. Γιατί ξέρω ανθρώπους που πρόκοψαν, που προχώρησαν στη ζωή τους επειδή κατάφεραν να σπουδάσουν χάρη στη δωρεάν ανώτατη παιδεία. Άνθρωποι που κάνουν τη διαφορά γύρω τους και που κανένας δεν ξέρει που θα κατέληγαν αν δεν είχαν ευκαιρία.

Ας πληρώνουν όσοι μπορούν πλέον για τις σπουδές τους, αλήθεια θέλω να ξέρω πόσοι φοιτητές διέκοψαν τα μαθήματά τους, όταν κατέρρευσαν τα ταμεία προνοίας των γονιών τους και χάθηκαν οι καταθέσεις τους και ας έχουν το δικαίωμα να μορφωθούν όσοι δεν έχουν χρήματα.

Πρώτη μέρα στο σχολείο

Όπως και κάθε βράδυ έτσι και τώρα βρήκαμε τα ρούχα που θα φορέσεις αύριο. Δεν διαλέξαμε την αγαπημένη σου μπλούζα με τη Μίνι ή τη φούστα την τζιν. Διαλέξαμε γκρίζα φούστα και μια άσπρη μπλούζα με γιακαδάκι.

Μοιάζει σαν να ήταν χτες, πριν από εφτά χρόνια που δεν μπορούσα να κρατηθώ και έλεγα σε όλους για τον ερχομό σου. Μοιάζει σαν να ήταν χτες που κρεμιόσουν από μια κλωστή μέσα μου.

Με τη βοήθεια του Θεού τα κατάφερες όμως. Όχι ότι είχα ποτέ αμφιβολία. Από τη στιγμή που ήρθες σε αυτό τον κόσμο, έδειξες ότι είσαι το πιο μαχητικό, το πιο πεισματάρικο, το πιο έχω στόχους και θα τα καταφέρω παιδί στον κόσμο.

Πόσο γρήγορα πέρασαν τα χρόνια. Από τις γιαγιάδες στο νηπιαγωγείο και από το νηπιαγωγείο στην προδημοτική έφτασε τώρα η στιγμή για το δημοτικό.

Δεν σου το κρύβω χαίρομαι με τη χαρά σου. Χαίρομαι να σε βλέπω πόσο ανυπομονείς να πας να είσαι με τους φίλους σου και να μαθαίνεις συνεχώς πράγματα. Χαίρομαι να σε βλέπω να θέλεις να αντιμετωπίσεις άλλη μια πρόκληση στη ζωή σου.

Θέλω να ξέρεις ότι είναι μόνο η αρχή. Είναι η αρχή ενός δύσκολου αγώνα, την ίδια στιγμή όμως γεμάτου εμπειρίες και ευχάριστες στιγμές. Η συμβουλή που έχω να σου δώσω είναι μια:

Άνοιξε τα μάτια σου και τα αυτιά σου να μάθεις όσο το δυνατόν περισσότερα μπορείς. Όχι μόνο από τους δασκάλους σου, που μερικές φορές μπορεί να είναι κατώτεροι των περιστάσεων. Από παντού. Από τα βιβλία που θα διαβάσεις, από τους φίλους που μαζί τους θα παίζεις, από τα παιδιά που θα σε ενοχλούν. Από τις εκδρομές που θα πηγαίνετε, μέχρι τις συζητήσεις στα διαλείμματά σας.

Το σχολείο είναι μια μικρογραφία της ζωής. Θα βρεις καλούς και κακούς, χρήσιμους και άχρηστους, πονηρούς και ευγενικούς, φτωχούς και πλούσιους. Μάθε να διαλέγεις, χωρίς να κάνεις διακρίσεις, χωρίς να βάζεις κάποιον στο περιθώριο, χωρίς να του δώσεις ευκαιρια να δεις ποιος πραγματικός είναι.

Η απόκτηση γνώσεων είναι πολύ σπουδαία υπόθεση. Τίποτα δεν χαρίζεται σε αυτή τη ζωή. Με κόπους και θυσίες θα βελτιωθείς, επειδή θα μορφώνεσαι, επειδή θα μαθαίνεις.

Δεν χρειάζεται να σου πω, πως ό,τι χρειαστείς θα είμαστε δίπλα σου. Θα σε ακούμε, θα σε καταλαβαίνουμε, θα σου δίνουμε τις συμβουλές μας ενδεχομένως και να καυγαδίζουμε. Κάποτε θα μας λαμβάνεις υπόψη, κάποτε όχι. Δεν έχει σημασία.

Δεν σου ζητούμε να είσαι η καλύτερη. Σου ζητούμε όμως σε κάθε περίπτωση να κάνεις το καλύτερο που μπορείς. Μην δεχτείς να μην προσπαθήσεις, μην καταδεχτείς κάτι λιγότερο από αυτό που μπορείς να κάνεις. Αν το θελήσεις, μπορείς να κάνεις τα πάντα, ακούς τα πάντα.

Βάλε στόχους και ακολούθησε τους. Βρες τι θέλεις να κάνεις και κάνε το. Τα όνειρα σου να τα κάνεις πραγματικότητα, μην τα πετάξεις γιατί κάποιος θα σου πει ότι δεν είναι εφικτά.

Πρώτη μέρα στο σχολείο λοιπόν. Πρώτη μέρα μιας πορείας που θα κρατήσει πολλά χρόνια. Ένα ταξίδι ξεκινά. Καλό ταξίδι να έχουμε αγαπούλα μου.

Ένας δάσκαλος με σύνδρομο Down

Αυτή την είδηση τη βρήκα εδώ. Ο 34χρονος Ισπανός Πάμπλο Πινέδα είναι ο πρώτος στην Ευρώπη πτυχιούχος πανεπιστημίου που έχει σύνδρομο Down. Χρειάζεται να περάσει ακόμη τέσσερις εξετάσεις, για να πραγματοποιήσει το όνειρό του: να γίνει δάσκαλος... Αυτό δεν είναι τόσο ασυνήθιστο: στην Ισπανία το 85% των παιδιών με σύνδρομο Down πηγαίνουν στο κανονικό σχολείο.

Η WELT ON LINE μίλησε με τον Πινέδα για τη μάθηση, την «καθυστέρηση» και για τα υπερπροστρατευμένα παιδιά. Διαβάστε την μέχρι τέλος και μάθετε πολλά.

WELT ONLINE: Πώς βιώσατε προσωπικά το σύνδρομο Down;

 Πάμπλο Πινέδα: Δεν ήταν οι γονείς μου που μου το είπαν. Ήταν ο δάσκαλός μου. Ήμουν περίπου εφτά χρονών, όταν με ρώτησε αν ήξερα τι είναι το σύνδρομο Down. Φυσικά απάντησα ναι. Με κοίταξε έντονα και μου εξήγησε τη γενετική του σύνδρομου Down. Στην ηλικία αυτή ήταν πραγματικά πολύ σκληρό. Για μένα αυτό ακουγόταν σαν αραμαϊκά. Ήταν πολύ βαρύ. Του έθεσα μόνο δύο ερωτήσεις: «Είμαι χαζός;» Απάντησε : «Όχι.» «Μπορώ να συνεχίσω να πηγαίνω στο σχολείο με τους φίλους μου;» Απάντησε : «Κανένα πρόβλημα» . Τα υπόλοιπα μου ήταν παντελώς αδιάφορα.

WELT ONLINE: Όπως η πλειοψηφία των παιδιών με σύνδρομο Down στην Ισπανία. Το 85% πηγαίνουν σε ένα κανονικό σχολείο. 

Πινέδα: Ναι, τώρα. Όμως παλαιότερα δεν υπήρχε η ένταξη. Αυτό είναι η κορυφή μιας ανάπτυξης. Εγώ ήμουνα ο πρώτος μαθητής με σύνδρομο Down που πήγα σε ένα δημόσιο σχολείο.

WELT ONLINE: Τι αναμνήσεις έχετε από τα χρόνια του σχολείου; 

Πινέδα: Στο σχολείο διασκέδαζα πολύ, περνούσα πολύ καλύτερα απ’ ό,τι με τους φίλους μου. Είχα υπέροχες, ενδιαφέρουσες και πολύ σκληρές εμπειρίες. Συνολικά ήταν μια απίστευτα πλούσια φάση της ζωής μου. Υπήρχαν καλύτερες και χειρότερες μέρες. Ιδιαίτερα η εφηβεία ήταν σκληρή. Αλλά αυτή είναι πάντα μια δύσκολη περίοδος. Εγώ δεν μπορούσα μερικές φορές να ζήσω με το σώμα μου και μέσα σ’ αυτό.

WELT ONLINE: Γιατί επιλέξατε τις παιδαγωγικές σπουδές;

 Πινέδα: Σαν παιδί είχα πολλές ιδέες. Ήθελα να γίνω δικηγόρος, κατόπιν δημοσιογράφος. Τότε ένας καθηγητής και μέντοράς μου με συμβούλεψε να γίνω δάσκαλος, γιατί τα παιδαγωγικά προσφέρουν περισσότερες επιλογές. Μου είπε ότι οι άλλες επιστήμες είναι σκληρές και ανταγωνιστικές. Δεν το έχω μετανιώσει ούτε δευτερόλεπτο. Μου αρέσει να εργάζομαι με παιδιά, νιώθω πολύ χρήσιμος.

WELT ONLINE: Ακολουθείτε αυστηρά κάποιο σταθερό ημερήσιο πρόγραμμα μελέτης; 

Πινέδα: Από το τίποτα βγαίνει τίποτα. Μελετώ περίπου 6-7 ώρες τη μέρα. Τα βράδια τα έχω ελεύθερα. Διαβάζω πάντα με μουσική. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, οι σπουδές δεν είναι εύκολες και το σύνδρομο Down με περιορίζει κατά 30% , πράγμα που τις καθιστά δυσκολότερες. Ο καθένας πρέπει να παλεύει για το μέλλον του.

WELT ONLINE: Τι σημαίνει και τι σημασιοδοτεί το είναι κανείς ο πρώτος με σύνδρομο Down πτυχιούχος στην Ευρώπη; 

Πινέδα: Είναι μια μεγάλη ευθύνη. Γνωρίζω ότι οι πατέρες και οι μητέρες που έχουν παιδιά με σύνδρομο Down χρειάζονται κάποιον να τους δείξει και να τους πει : «Το παιδί σου μπορεί να το κάνει αυτό». Και τα μέσα μπορούν να συνδράμουν, καθώς ψάχνουν για αξιόλογες ειδήσεις. Θέλω να δώσω πρόσωπο σε ένα κομμάτι του πληθυσμού , που σχεδόν ποτέ δεν θεωρείται αντικείμενο είδησης. Αρέσω στα μέσα – μου τηλεφωνούν τριάντα φορές τη μέρα. Αυτό είναι μερικές φορές εξαντλητικό.

WELT ONLINE: Τι είναι, κατά τη γνώμη σας, η «οπισθοδρομική, καθυστερημένη κοινωνία»; 

Πινέδα: Το μεγαλύτερο έλλειμμα της κοινωνίας είναι το ότι δεν μπορεί να κατανοήσει τη διαφορετικότητα. Λόγω της έλλειψης κατανόησης κολλά κάποιος ταμπέλες. «Οι ομοφυλόφιλοι», οι «μετανάστες» και φτάνει μέχρι του σημείου «οι γυναίκες» .Χωρίζουν σε ομάδες, δεν ξέρουν πώς να αντιμετωπίσουν το διαφορετικό. Το απομονώνουν, το απλοποιούν ή το αποφεύγουν με κάθε τρόπο. Δημιουργούνται στερεότυπα, προκαταλήψεις μέχρι και λέξεις, όπως “discapacidad” (ανικανότητα) στα ισπανικά για να δηλωθεί η έννοια της υστέρησης ή καθυστέρησης…

WELT ONLINE: Ποια εναλλακτική λύση θα υπήρχε για σας; Διότι και η ισπανική λέξη «Minusvalido» («κατώτερος/ κατώτερης αξίας») δεν είναι σε καμιά περίπτωση κατάλληλη…

 Πινέδα: Είναι προσβολή να αποκαλείς κάποιον «ανίκανο» ή «καθυστερημένο». Γιατί να μην τον αποκαλείς «αλλιώτικο» ή «διαφορετικό άνθρωπο»; Με τον όρο σύνδρομο Down περιγράφεται μια γενετική μετάλλαξη κατά την οποία το χρωμόσωμα 21παρουσιάζεται τρεις φορές (εξού και ο όρος τρισωμία -21).

WELT ONLINE: Ποια είναι η γνώμη σας για την έκτρωση εμβρύων στα οποία έχει προγεννητικά διαγνωστεί κάποια καθυστέρηση, πράγμα που αποτελεί αντικείμενο αντιπαράθεσης αυτή την εποχή στη Γερμανία;

 Πινέδα: Είμαι αντίθετος στην έκτρωση. Όχι για ηθικούς λόγους αλλά λόγω της εμπειρίας μου. Είναι δύσκολες καταστάσεις και εμπειρίες ,αλλά σε εμπλουτίζουν ως άνθρωπο. Εξαιτίας της έκτρωσης κάποιος δεν θα τις βιώσει ποτέ. Γονείς με παιδιά που είναι «διαφορετικά» γίνονται καλύτεροι γονείς. Γίνονται ανεκτικότεροι και πιο αλληλέγγυοι. Δεν είναι καλό να επιλέγεις ένα παιδί a la carte. Σε τελική ανάλυση επιλέγουμε το τέλειο. Και όταν όλοι είναι ίδιοι, τότε είμαστε σε πολλά φτωχότεροι. Ακόμη και τα λουλούδια διαφέρουν, αλλά όλα είναι όμορφα.. Αυτή η τάση για ομογενοποίηση είναι κακή Όταν όλοι σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο, έχουν την ίδια εμφάνιση, είναι όλοι ομοιόμορφοι, αυτό είναι ο φασισμός.

WELT ONLINE: Η ταινία, που είχε τη ζωή σας ως έμπνευση, είχε ρομαντικά στοιχεία (στιγμές). Ονειρεύεστε να κάνετε τη δική σας οικογένεια;

 Πινέδα: Αυτό είναι δύσκολο. Η λογοτεχνία για το σύνδρομο Down στρέφεται κυρίως γύρω από τη γενετική, την αντίληψη ή τη συμπεριφορά. Ποτέ δεν συζητιέται η συμπάθεια μεταξύ ανθρώπων με σύνδρομο Down. Σ’ αυτό ακριβώς φαίνεται η μεγάλη δύναμη της ηθικής. Στην Ισπανία, μετά από 40 χρόνια δικτατορίας του Φράνκο και με μια σταθερά διαμαρτυρόμενη καθολική εκκλησία, αυτό αποτελεί θέμα ταμπού. Είναι δύσκολο να μιλήσεις για σεξ. Πρέπει τελικά κανείς να διαχωρίσει την ηθική από την πράξη. Μερικά μέσα ενημέρωσης έχουν μια σχεδόν άρρωστη απληστία να δημιουργούν εντυπώσεις (να προκαλούν). Αρνήθηκα μια πρόσκληση για συμμετοχή σε ένα talk show, που ονομάζεται “La Noria” όπου το θέμα θα ήταν σχετικό με Σεξ και Αναπηρία. Μου ήταν αδύνατο να πάω, είναι πολύ προκλητικό και μόνο για δημιουργία εντυπώσεων. Αυτό είναι ένα ιδιωτικό, ακανθώδες θέμα, ακόμα και κάποιοι φίλοι μου με απέτρεψαν από το να συμμετέχω. Και οι άνθρωποι της τηλεόρασης έμειναν άναυδοι μετά την άρνησή μου.

WELT ONLINE: Ποιο είναι κατά τη γνώμη σας το ουσιαστικό κατά την ανατροφή παιδιών με σύνδρομο Down;

Πινέδα: Η Αυστρία, η Ελβετία και η Γερμανία πολιτισμικά διαφέρουν από την Ισπανία. Ίσως εκεί (Ισπανία) με καταλαβαίνουν περισσότερο. 1ον: Πρέπει να συμπεριφέρεστε στο παιδί σας όπως σε ένα παιδί και όχι όπως σε έναν «ανάπηρο». Έτσι πρέπει να το αναθρέψετε και να το εκπαιδεύσετε (μορφώσετε). Πρέπει να μιλάτε με το παιδί σας, γιατί ο χειρότερος εχθρός για τα παιδιά με σύνδρομο Down. είναι η σιωπή. Δεν πρέπει να έχετε κανένα κόμπλεξ . Βγείτε μαζί τους έξω στον κόσμο. Πρέπει να δείξετε στους άλλους ότι αυτό είναι το παιδί σας. Δεν πρέπει ποτέ να είστε υπερπροστατευτικοί, ποτέ. Πρέπει να του δίνετε φυσικά και πνευματικά ερεθίσματα και έτσι να το διδάξετε να είναι αυτόνομο. Γιατί τι θα συμβεί όταν κάποτε δεν θα είστε πια κοντά του ως γονείς;

Αποφοίτηση

Ένα από τα πράγματα που με συγκινούν, που θαυμάζω, που βλέπω με διαφορετικό μάτι είναι η εκπαίδευση. Αναγνωρίζω πως άλλο παιδεία και άλλο εκπαίδευση. Υπάρχουν άνθρωποι με δέκα πτυχία που είναι αμόρφωτοι. Και υπάρχουν άνθρωποι, που δεν τέλειωσαν το σχολείο και βάζουν κάτω εκατό πτυχιούχους, επειδή αγαπούσαν να μαθαίνουν.

Δεν μπορώ, θαυμάζω όσους διαβάζουν, όσους μαθαίνουν, όσους μορφώνονται. Και ας ξεκινά ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια με τις λέξεις We don’t need no education…

Σήμερα κλείνουν τα σχολεία. Η κόρη Α αποφοίτησε από την προδημοτική και όταν η δασκάλα της μου έδωσε το ενδεικτικό, πραγματικά κατέβαλα μεγάλες προσπάθειες να μην κλάψω. Και είμαι από τα άτομα που ΠΟΛΥ δύσκολα κλαίνε. Ο Μοτορτζής με κοροϊδεύει πως δεν μπορεί να φανταστεί ποιες θα είναι οι αντιδράσεις μου όταν με το καλό, τις δούμε να αποφοιτούν από το πανεπιστήμιο, αν κάνω έτσι για την προδημοτική.

Δεν ξέρω. Πάντως αν σε καμιά δεκαπενταριά χρόνια δείτε μια μάνα να κρατά ένα κουβά σε αποφοίτηση του ΜΙΤ κα να κλαίει μέσα, μάλλον εγώ θα είμαι.

Εννοείται πως η πλύση εγκεφάλου άρχισε από τώρα. Όταν θα πάτε πανεπιστήμιο, τους λέω συχνά... Μάλλον το έχουν αποδεχτεί ότι τους περιμένουν καμπόσα χρόνια στα θρανία.

Να μου πεις δεν είναι όλοι για το πανεπιστήμιο. Αυτό το δέχομαι. Αλλά επίσης πιστεύω, πως σε τούτη τη ζωή μπορείς να χάσεις πολλά πράγματα, να έρθουν αναποδιές εκεί που δεν τις περιμένεις. Μέχρι να ξημερώσει η μέρα να μείνεις χωρίς δουλειά, να χάσεις τις καταθέσεις σου, να σου πάρουν το σπίτι.

Από τα πράγματα που δεν μπορείς να χάσεις είναι η μόρφωση. Παίρνεις αυτά που ξέρεις και πας παρακάτω. Σε άλλη δουλειά, σε άλλη πόλη, σε άλλη χώρα. Βάζεις πλώρη για αλλού.

Ίσως να είναι αλήθεια, αυτό που λένε πως εδώ στην Κύπρο, δίνουμε πολλή σημασία στη μόρφωση και πως καταντήσαμε να έχουμε τόσους πολλούς σπουδασμένους.

Πάντως, θα περίμενα πολύ περισσότερα από μια κοινωνία με τόσο μορφωμένο προσωπικό. Πολλοί τελειώνοντας τις σπουδές τους κοίταζαν αντί να αξιοποιήσουν αυτά που έμαθαν να βολευτούν σε καμιά θέση στο δημόσιο, σε καμιά τράπεζα. Έτυχε να συναντήσω άτομο με master, στο δημόσιο που η δουλειά της ήταν να κλείνει ραντεβού.

Μου φαίνεται τόσο σπατάλη νου, λεφτών και προσπάθειας. Αντί να αξιοποιήσει αυτά που έμαθε, προτίμησε να «θαφτεί» πίσω από ένα γυαλί μιας υπηρεσίας. Αντί να γίνεται καλύτερη, γινόταν χειρότερη.

Ίσως τώρα που χάνεται η σιγουριά να δούμε ανθρώπους να καινοτομούν. Ανθρώπους που να θέλουν να δημιουργήσουν. Να ποντάρουν σε αυτά που έμαθαν και να επενδύουν σε καλύτερο μέλλον. Να τολμούν να κάνουν αυτά που θέλουν και να μην προτιμούν μια ζωή προστασίας, πίσω από ένα γυαλί.

Για αυτό, λέω στις κόρες μου ότι θέλω να σπουδάσουν και ότι θα κάνουμε τα πάντα με τον πατέρα τους να τις βοηθήσουμε. Θέλω να δουν τι είναι αυτό που τους αρέσει και να εμβαθύνουν. Κάπου διάβασα πως οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι στη δουλειά τους, είναι αυτοί που κάνουν κάτι που τους αρέσει. Είναι αλήθεια.

Ακόμη και κάτι που δεν ακούγεται βιοποριστικό, που δεν φέρνει λεφτά όταν το κάνεις με μεράκι και αγάπη θα βρεις τρόπο να ζήσεις από αυτό. 

Το Harlem Shake στα σχολεία

Αν και πνίιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιγομαι δεν μπορώ να αντισταθώ να μην γράψω για το Harlem Shake και το υπουργείο Παιδείας. Μην ρωτήσεις τι στο καλό σχέση υπάρχει, γιατί υπάρχει.

Για όσους δεν ξέρουν το Harlem Shake είναι ένα είδος χορού με παντελή έλλειψη φιγούρων. Βασικά ο καθένας που το χορεύει ό,τι θέλει κάνει. Η μουσική μένει πάντα η ίδια.

Ο χορός έχει γίνει πολύ της μόδας τώρα τελευταία. Και επίσης χορεύεται πολύ ως διαμαρτυρία. Σε πολλές χώρες της Αραβικής Άνοιξης όπως την Τυνησία, την Αίγυπτο όσοι διαδηλώνουν κατά των κυβερνήσεων ή των καθεστώτων τους, διαλέγετε και παίρνετε αναλόγως, ρίχνουν ένα χορό, κατεβαίνει η αστυνομία και τους μαζεύει. Μπορείς να το χορέψεις και να διαμαρτυρηθείς για ο,τιδήποτε. Ναι, ναι ξέρω ότι τώρα σε μερικούς μπαίνουν ιδέες.

Στα δικά μας τώρα, διάφορα σχολεία γυρίζουν βίντεο, χορεύοντας Harlem Shake και τα ανεβάζουν στο Youtube. Με το που φάνηκαν τα πρώτα βίντεο έγινε χαμός, και έτσι όλο και περισσότεροι μαθητές γυρίζουν βίντεο και τα ανεβάζουν.

Η Διευθύντρια Μέσης Εκπαίδευσης Ζήνα Πουλλή έστειλε εγκύκλιο που απαγορεύει το Harlem Shake στα σχολεία. Έλυσε όλα τα άλλα προβλήματα που έχει η Παιδεία, ο χορός τη μάρανε την κυρία Πουλλή…

Γιατί σου λέει, δεν χορεύουν χορούς οι μαθητές με κατεβασμένα βρακιά και άσεμνες χειρονομίες… Σοβαρά κυρία Πουλλή μου; Γίνονται τέτοια πράγματα στα σχολεία; Με σοκάρετε, πέφτω από τα σύννεφα. Πραγματικά μέχρι τώρα πίστευα ότι οι μαθητές διαβάζουν τα μαθήματά τους, συζητούν για ποίηση και τα απογεύματα, ποτέ μετά τις 8 το βράδυ, βλέπουν ευρωπαϊκό κινηματογράφο.

Δεν πηδιούνται από τα 16 τους, δεν καπνίζουν, δεν κυκλοφορούν στα club, δεν πίνουν και δεν χορεύουν ούτε Harlem Shake, ούτε τίποτα άλλο. Για αυτό μια εγκύκλιος απαγόρευσης έλυσε το θέμα.

Άσε μας κυρία Πουλλή. Μα που ζείτε επιτέλους και τι στο καλό θέλετε από τους μαθητές; Τι περιμένετε να κάνουν έφηβοι, νέοι άνθρωποι που το αίμα τους βράζει; Και θα χορεύουν και θα κουνιούνται και θα κάνουν άσεμνες χειρονομίες και θα τα ανεβάζουν και στο ίντερνετ.

Κάνετε εσείς τη δουλειά σας, φροντίστε να γίνεται καλύτερα τα σχολεία και αφήστε στην άκρη τις απαγορεύσεις για το Harlem Shake. Αντί να βγάζετε στην επιφάνεια τις πιο συντηρητικές σας απόψεις, προσπαθώντας να κάνετε τους άλλους σαν και εσάς θα έπρεπε να χαίρεστε που οι μαθητές πειραματίζονται, τολμούν, χορεύουν έστω και αν κατεβάζουν τα βρακιά τους.

Εδώ κότζαμ κράτος κατέβασε βρακιά στην Τρόικα και στο ΔΝΤ, ζητώντας μάλιστα δισεκατομμύρια, το ξεβράκιασμα των μαθητών, που το κάνουν για πλάκα μας μάρανε;

Στον κατάλογο για διορισμό

Έχουν φτάσει σχεδόν τις 50,000 οι αδιόριστοι εκπαιδευτικοί λέει η είδηση. Και φωνές, κακό από την οργάνωσή τους, ότι θα φτάσουν το όριο της σύνταξης και δεν θα διοριστούν.

Ορισμένες σκέψεις πάνω στο θέμα.

Πρώτο, το να τελειώσει κάποιος τη σχολή των Μαθηματικών, των Φυσικών Επιστημών, της Θεολογίας δεν σημαίνει ότι είναι εκπαιδευτικός. Είναι μαθηματικός, φυσικός, θεολόγος. Ενδεχομένως να είναι ένας μαθηματικός, φυσικός, θεολόγος που ευελπιστεί και εύχεται να γίνει εκπαιδευτικός.

Δεύτερο, δεν μπορώ να καταλάβω την ευκολία που τόσος πολύς κόσμος παρατά αυτό που σπούδασε. Αν τέλειωνα τη μαθηματική σχολή, εδώ πέφτει άγριο γέλιο, θα ήθελα να ασχοληθώ με τα μαθηματικά. Δεν θα ήθελα να μπω σε μια τάξη και να προσπαθώ να διδάξω 30 παιδιά.

Άποψή μου, θα μου πεις. Κάποιοι πρέπει να μπουν και στα σχολεία και να διδάξουν.

Τρίτο, όλοι αυτοί οι αδιόριστοι, θα διοριστούν μετά τα 40. Δεν πιστεύω, πως κάθονται σπίτι πάνω από το τηλέφωνο και περιμένουν το υπουργείο Παιδείας να τους πουν πότε θα πιάσουν δουλειά. Και με το δίκαιό τους οι άνθρωποι κάνουν κάτι άλλο. Μπορεί να είναι φροντιστήρια, μπορεί να είναι και κάτι εντελώς διαφορετικό. Ελάχιστοι, εξακολουθούν να ενημερώνονται, γύρω από το αντικείμενό τους. Ό,τι έμαθαν έμαθαν.

Τέταρτο, πόσο κουράγιο και πόση δύναμη να έχει ένας άνθρωπος, που στα 40 του εγκαταλείπει αυτό που έκανε, για να βρεθεί σε ένα σχολείο να διδάξει; Στα 40 περνάς κρίση ηλικίας. Και πάνω στην κρίση καταλήγεις καθηγητής. Κάπως έτσι, μια ψυχανάλυση είναι απαραίτητη.

Θα ακουστεί άδικο αυτό που θα πω, αλλά δεν θα έπρεπε οι καθηγητές να διορίζονται πάνω από μια ηλικία. Δεν είμαι σίγουρη αν εισηγούμαι κατάργηση των καταλόγων εισαγωγής στα σχολεία. Η κατάσταση όμως όπως είναι τώρα πρέπει να αλλάξει. Στα σχολεία καταλήγει μεγάλη μερίδα ανθρώπων, που δεν θα έπρεπε.

Αυτό που μου κάνει μεγάλη εντύπωση, είναι το γεγονός ότι ακόμη και τώρα υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται να γίνουν καθηγητές. Προσέξτε, δεν λένε θα γίνω μαθηματικός, λένε θα γίνω καθηγητής. Υπάρχουν ειδικότητες, όπως του εμποριολόγου που δεν θα διοριστούν ποτέ, με τα κριτήρια που ισχύουν σήμερα. Όμως, οι σχολές κάθε χρόνο γεμίζουν από επίδοξους εμποριολόγους, που προφανώς το μόνο που ονειρεύονται είναι ότι θα σχολνάνε μεσημέρι και φυσικά το τρίμηνο Ιούνιος, Ιούλιος, Αύγουστος όπου τα σχολεία είναι κλειστά.

Εκπαιδευτικός, πρέπει να γίνεται πρωτίστως αυτός που αγαπά τα παιδιά, αυτός που η προτεραιότητά του είναι να τα διδάξει, να τα ακούσει, να τα βοηθήσει στη διαδικασία ενσωμάτωσής τους στην κοινωνία.

Οι αδιόριστοι είναι κρίμα. Από την άλλη όμως έκαναν τις επιλογές τους. 

Απαλλαγή από τα θρησκευτικά

Επειδή σε τούτο τον τόπο δεν έχουμε σοβαρά προβλήματα να ασχολούμαστε, τι μας νοιάζει δηλαδή αν η οικονομία μας πάει του κώλου, μπορεί να μας πετάξουν έξω από την ευρωζώνη, ένας στους πέντε είναι άνεργος, έχουμε εκλογές με τρεις άχρηστους υποψήφιους, το πολιτικό μας πρόβλημα είναι χαμένο στο διάστημα, εμείς βρήκαμε άλλο θέμα για συζήτησης. Τα θρησκευτικά στα σχολεία.

Την περασμένη βδομάδα ειδικά βγήκαν μαχαίρια. Είχαμε από τη μια τη Ζήνα Πουλλή που ήθελε να καταργήσει τις απαλλαγές από το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία και από την άλλη τη Λήδα Κουρσουμπά, που μιλούσε για τα δικαιώματα των παιδιών. Μπήκαν οι ειδικοί στη μέση, οι καθηγητές των θρησκευτικών, οι γονείς, ο καθένας που έχει ή δεν έχει άποψη και φυσικά έγινε κώλος η κατάσταση.

Προσωπικά, εγώ δεν θα ζητούσα απαλλαγή από κανένα μάθημα για τα παιδιά μου. Πιστεύω στο ό,τι μάθεις χρήσιμο είναι. Μπορεί για παράδειγμα να παίξεις στο Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος και η ερώτηση των 50,000 ευρώ να είναι σε ποιο ρυθμό είναι κτισμένη η Αγιά Σοφία στην Κωνσταντινούπολη. Να μην ξέρεις να πεις ότι είναι βασιλική με τρούλο;

Για μένα, είναι πολύ πιο άχρηστο μάθημα τα οικοκυρικά ας πούμε. Δεν γνωρίζω πως τα διδάσκονται τώρα στα σχολεία, την εποχή μου είναι ένα δράμα. Μαθαίναμε να μαγειρεύαμε και να κεντούμε τάχα. Τρεις διδακτικές ώρες τη βδομάδα για μαλακίες. Το λευκαρίτικο μου το τέλειωσε η γειτόνισσα, το φυθκιώτικο η μάνα μου, ό,τι είχε να κάνει με σμιλιά η θεία μου. Εγώ αρκέστηκα στο βαθμό Α που έπαιρνα. Ή η χημεία. Τόσο παίδεμα για το τίποτε. Άχρηστο μάθημα.

Η τρίτεκνη η φίλη μου, ήταν κατηγορηματική πάνω στο θέμα, όταν το συζητήσαμε. Ο,τιδήποτε στιγματίζει ένα παιδί, κυρίως στο δημοτικό πρέπει να αποφεύγεται. Τα παιδιά είναι ανελέητα. Το να βγει κάποιο έξω από την τάξη, το να κάμει κάτι διαφορετικό, είναι στίγμα στα μάτια των υπόλοιπων και δεν θα του τη χαρίσουν. Και θα το απομονώσουν και με την πρώτη ευκαιρία θα του το ρίξουν κατάμουτρα.

Εγώ της είπα, ότι με ανησυχεί ένα παιδί πρώτης, δευτέρας τάξης ακόμη και τρίτης να περιφέρεται μόνο του στην αυλή ή μέσα στη βιβλιοθήκη. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές από του χρόνου, θα έχουν λιγότερες κενές ώρες και θα διδάσκουν περισσότερο. Σιγά μην ασχοληθούν με ένα παιδί που θα το δουν μόνο του. Ξέρεις τι μπορεί να συμβεί; Ξέρεις ποιος θα βρεθεί να το πειράξει;

Δεν ξέρω, ακόμη και άθεη να ήμουν, και να μισούσα τα θρησκευτικά και οτιδήποτε έχει να κάνει με θρησκεία δεν θα υπέβαλλα το μωρό μου στο να πάρει απαλλαγή από το μάθημα, μιλούμε πάντα για το δημοτικό.

Το πώς νιώθω για τα θρησκευτικά και το κάθε μάθημα είναι καθαρά η άποψή μου και απλά προσπαθώ να την επιβάλω στο παιδί μου. Θέλω να το κάμω σαν τα μούτρα μου, απλά τα πράματα. Copy paste.

Επιπλέον, είναι το λιγότερο από τα προβλήματα που έχει η παιδεία. Ότι βγαίνουν μαθητές που δεν ξέρουν να γράψουν, ότι τα παιδιά δεν προετοιμάζονται σωστά για το μέλλον, ότι δεν αποκτούν κριτική σκέψη, ότι μαθαίνουν παπαγαλία, ότι αποκτούν γνώσεις προϊστορικές, που δεν έχουν να κάνουν με τη σημερινή ζωή, ναι. Αυτά είναι θέματα που πρέπει να μας απασχολούν. 

Τι 25, τι 30, τι 40

Αγαπητέ Νίκο,

Πιστεύω ότι μετά την απόφασή σου να κατεβείς για πρόεδρος και προτού εκλεγείς και μας φάνε οι επισημότητες, δικαιούμαι να σου μιλώ στον ενικό.

Έχω μια πρόταση να σου κάμω. Πιστεύω εδώ τεντώνεις τα αυτιά σου να ακούσεις, μιας και μυρίζεσαι ψήφους.

Λοιπόν ένα πρωί, θα πάμε σε ένα σχολείο. Θα πάρεις 30 παιδάκια, θα τα αναλάβεις δεν θα σου πω όλη μέρα, γιατί είσαι και πολυάσχολος, θα σου πω δύο διδακτικές περιόδους, από το ένα διάλειμμα στο άλλο.

Μέσα σε αυτή την ενάμιση ώρα περίπου θα πρέπει να τους κάμεις μάθημα, δεν χρειάζεται να τους διδάξεις αρχαία για παράδειγμα ή φυσική. Ένα απλό μάθημα γλώσσας ή βασικά μαθηματικά μας κάνουν. Θα πρέπει να βεβαιωθείς ότι κατάλαβαν το μάθημα, να τους ελέγχεις και να τους βάλεις εργασία για το σπίτι. Αν και σύμφωνα με τις νέες μεθόδους, καλύτερα είναι να αρχίσουν από το σχολείο να επεξεργάζονται και αν είναι δυνατόν να τελειώσουν την εργασία εκεί, ώστε τα απόγευμα να είναι ελεύθεροι για παιχνίδι, να τρέχουν στα φροντιστήρια.

Ένας δάσκαλος όμως δεν είναι μόνο για να μεταδίδει γνώσεις. Πρέπει να καταλαβαίνει τους μαθητές του, να βλέπει τις ανάγκες τους, να προσπαθεί να βρει λύσεις, στα προβλήματα που υπάρχουν, να τους στηρίζει. Όπως επίσης πρέπει να τους μεταδίδει αξίες και να επιβάλει πειθαρχία. Οπόταν αντιλαμβάνεσαι, πως θα πρέπει να έχεις χρόνο και για αυτά τα πράγματα, που είναι εξίσου σημαντικά με το μάθημα.

Τι; Διαμαρτύρεσαι; Λες πως δεν υπάρχει περίπτωση μέσα σε ενάμιση ώρα να προλάβεις να τα κάμεις όλα αυτά και να δεις τον κάθε μαθητή σου ξεχωριστά; Τι; Θεωρείς αδύνατο ένας δάσκαλος να μπορέσει να ακούσει 30 μαθητές μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα; Καταλαβαίνω πολύ καλά αυτό που λες και πρέπει να σου πω ότι συμφωνώ μαζί σου.

Επομένως, κύριε Νίκο μου, τι προτείνεις αύξηση του ανώτατου ορίου μαθητών ανά τάξη από 25 σε 30 ως μέτρο αντιμετώπισης της κρίσης; Ήδη και με 25 παιδιά σε κάθε τάξη, υπάρχει πρόβλημα. Ένα γύρο από κάθε παιδί να κάμει ο δάσκαλος, πουφ ο χρόνος πάει και πέταξε.

Θεωρείς μέτρο για την κρίση να γίνουν οι τάξεις στα σχολεία ακόμη πιο αφόρητες, ακόμη πιο δύσκολες, ακόμη πιο δυσλειτουργικές; Θα σώσουμε την οικονομία, καταστρέφοντας το μέλλον αυτού του τόπου;

Σε καιρούς κρίσης, βασικά σε κανένα καιρό κύριε Νίκο μου δεν κόβουμε κονδύλια από την παιδεία. Κόβουμε από τα αφορολόγητα αυτοκίνητα των βουλευτών, από τις διπλές και τριπλές συντάξεις κρατικών αξιωματούχων, κόβουμε από τους παχυλούς μισθούς των υπουργών, γενικών διευθυντών, γενικού εισαγγελέα κτλ κτλ κτλ κτλ. Μπορούμε να κόψουμε από τα εισιτήρια πρώτης θέσης και τα πεντάστερα ξενοδοχεία για τις αποστολές στο εξωτερικό. Μπορούμε να κόψουμε τα εξωφρενικά επιδόματα, τις αχρείαστες υπερωρίες. Σταματούμε αν είναι και τις κομματικές χορηγίες και μην ακούσω μαλακίες ότι θα είναι πλήγμα στη δημοκρατία, πλήγμα στην τσέπη σας θα είναι. Στην ανάγκη μπορούμε να αφήσουμε έργα πίσω, που δεν είναι τόσο σημαντικά να γίνουν.

Για να κόψουμε λεφτά από την παιδεία πρέπει να φτάσουμε στο σημείο να πεινάσουμε πρώτα. Ψωμί, παιδεία, ελευθερία. Μαζί πάνε.

Υποψιάζομαι πως δεν πρόκειται να σε πείσω, είναι φανερό πως έχουμε διαφορετική φιλοσοφία. Μου θυμίζεις σε παρακαλώ πότε είναι οι εκλογές να κανονίσω καμιά εκδρομή; Γιατί να πάω να ψηφίσω αποκλείεται.

Μάθε γέρο γράμματα

Επιστροφή στα θρανία σήμερα. Λάθος, αν νομίζετε ότι θα σας πω για την κόρη Α, που ξεκίνησε με χαρά την πρώτη της μέρα στην τριδημοτική. Κανονικά, κάποιος πρέπει να της πει ότι είναι προδημοτική, αλλά επειδή έχει μεγάλη πλάκα δεν το χαλάμε.

Φτάσαμε σε μια τάξη όπου αρκετά παιδάκια έκλαιγαν και αυτή πηδούσε από τη χαρά της, επειδή βρήκε τους παλιούς της φίλους. Δεν παρέλειψε να δώσει και την απαραίτητη συμπαράσταση σε ένα αγόρι, που μπορεί να της έριχνε και κανένα κεφάλι στο ύψος, με μια ατάκα αφάνταστη. «Μιχάλη, σταμάτα να κλαις, γιατί τρέχουν οι μίξες σου…»

Μετά άφησα και το μικρουλάκι στο δικό του σχολείο. Δεν μπορώ να πω ότι είχε τον ίδιο ενθουσιασμό. «Μάμα πότε θα έχω σύνταξη να μην πηγαίνω σχολείο;», με ρώτησε όταν φτάσαμε.

Επιστροφή στα θρανία για μένα. Λοιπόν, θα ξεκινήσω ένα πρόγραμμα 6 βδομάδων για να μάθω περισσότερα από τα κοινωνικά δίκτυα. Εδώ και καιρό με ενδιαφέρουν τα κοινωνικά δίκτυα. Άρχισα να διαβάζω μεν, αλλά ένιωθα ότι ήθελα να κάνω κάτι περισσότερο. Άλλο ένα μάστερ δεν είναι καν θέμα να το σκεφτώ. Ώσπου έμαθα για το Coursera.

Το Coursera είναι μια τεράστια διαδικτυακή δεξαμενή γνώσης. Έχουν βάλει το χέρι τους για αυτό, μερικά από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, το ΜΙΤ, το Στάνφρορντ, το Τεχνολογικό της Λοζάνης, το Πρίνστον, το πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και προσφέρουν δωρεάν, παρακαλώ, δεκάδες εξειδικευμένα courses γύρω από διάφορα θέματα. Μαθηματικά, φιλοσοφία, κοινωνιολογία, πληροφορική.

Η διδασκαλία γίνεται μέσω διαλέξεων και όσοι τις παρακολουθούν έχουν τη δυνατότητα να ακούσουν και να μάθουν από κορυφαίους καθηγητές, που από κανονικές συνθήκες θα πλήρωναν του κόσμου τα χρήματα. Οι γνώσεις είναι πανεπιστημιακού επιπέδου και κάπου διάβασα ότι δεν είναι κάτι που το παίρνεις χαλαρά, όπως ένα βίντεο στο Youtube, αν πραγματικά θέλεις να μάθεις. Στα περισσότερα courses, αν περάσετε τις εργασίες, θα πάρετε και πιστοποιητικό, πράγμα ιδιαίτερα χρήσιμο για το βιογραφικό σας.

Ελπίζω να αντέξω και τις 6 βδομάδες που διαρκεί, γιατί ό,τι και να πεις μια δυσκολία υπάρχει. Πρέπει να διαβάζω και να μελετώ μετά τις 9 το βράδυ, ύστερα από μια δύσκολη μέρα στη δουλειά, και αφού έχω δώσει την απαραίτητη προσοχή στην οικογένεια. Επίσης είναι και το θέμα του βαθμού, γιατί όλο και ξυπνά ο παλιός ανταγωνιστικός μου εαυτός που δεν ανεχόταν να πέσει χαμηλά (Ο Μοτορτζής εδώ θα ισχυριστεί ότι ξυπνά το σπάσμα μέσα μου).

Στο δάσκαλό μου με αγάπη

Συνάντησα πρόσφατα ένα παλιό μου καθηγητή από την εποχή του λυκείου. Ένα από εκείνους τους σπάνιους καθηγητές, που είχα την τύχη να μου κάνει μάθημα. Αυθόρμητα τον αγκάλιασα. Μόλις του είπα το όνομά μου με θυμήθηκε αμέσως. Όχι γιατί τον είχα παιδέψει, όπως άλλους καθηγητές, αλλά γιατί όταν μου έκανε μάθημα με είχε προσέξει, δεν ήμουν απλά ένα παιδί που καθόταν σε ένα θρανίο. Όπως πρόσεξε και την υπόλοιπη τάξη, στα δύο χρόνια που μας έκανε μάθημα κτίσαμε μαζί του μια σχέση αγάπης, κατανόησης και διδασκαλίας.

Ήταν ένας απίστευτος καθηγητής, από αυτούς που χαιρόσουν να σου κάνουν μάθημα. Λόγια σταράτα, άνθρωπος που ήξερε το αντικείμενο του, που κατάφερνε να μας μεταδίδει γνώσεις συνεχώς. Είναι φορές που κάθομαι να γράψω ένα κείμενα και μου έρχεται στο νου να λέει για τα ρήματα συνηρημένα και εις –μι…

Αυστηρός μεν, γεμάτος αγάπη δε. Μπορούσαμε να του μιλούμε, μας άκουγε, χωρίς να μας κατακρίνει. Μας έδινε συμβουλές, αυτοσαρκαζόταν και δεν δίσταζε να παραδεχτεί πως δεν τα ήξερε όλα και πως έκανε λάθη. Χαιρόταν να μαθαίνει πράγματα από εμάς. Μας έκανε να θέλουμε να διαβάζουμε και να μαθαίνουμε. Όχι με φωνές και απειλές για τα διαγωνίσματα.

Ήταν δάσκαλος, όπως θα έλεγε ο Vad με όλα του. Λεβέντης.

Πιάσαμε την κουβέντα και στις πρώτες του κουβέντες αναφέρθηκε με πολύ καημό για το τι γίνεται σήμερα στα σχολεία. Υπάρχει τόσο χάσμα ανάμεσα στους μαθητές και τους καθηγητές, επέμενε. «Γίνεται οι καθηγητές να μην κατανοούν, να μην αγαπούν τους μαθητές τους; Γίνεται οι μαθητές να βρίζουν τους καθηγητές τους;» ήταν το παράπονο του.

Και είπε κάτι που μου φάνηκε σωστό. Ότι οι καθηγητές έχουν μεγάλη ευθύνη για τα σημερινά χάλια. Επέμενε, πως αν αγκαλιάζουν τους μαθητές τους με κατανόηση, σεβασμό και αγάπη θα πάρουν πίσω κατανόηση, σεβασμό και αγάπη. Αν είναι δεκτικοί, θα έχουν ανταπόκριση. Στάθηκε με μεγάλο παράπονο στους καθηγητές που το παίζουν αυθεντίες, που δεν σκύβουν πάνω από τα προβλήματα των μαθητών τους με αγάπη.

Καταχάρηκα, που τον είδα. Με ρώτησε τι κάνω, που είμαι, αν έχω αποκτήσει παιδιά. Όταν του είπα πως έχω δύο κοράσες βουζουνοπελλες, η απάντηση του με άφησε άφωνη. «Να τις προσέχεις. Να τις προσέχεις από τους επικίνδυνους, άχρηστους και ημιμαθείς δασκάλους που κυκλοφορούν σήμερα στα σχολεία»…

Του υποσχέθηκα ότι θα το κάνω και επέστρεψα στη δουλειά μου με μια δόση νοσταλγίας για τα χρόνια του θρανίου. Με μια δόση παραπόνου που δεν είχαμε και άλλους καθηγητές σαν και αυτόν.

Να τελειώσω λέγοντας, πως στο τέλος της σχολικής χρονιάς, τότε ήμασταν δευτέρα λυκείου, ζητήσαμε από το διευθυντή του σχολείου, στο δύσκολο τελευταίο μας χρόνο στα φιλολογικά μαθήματα να μας διδάσκει αυτός. Τον έβαλαν στο πρακτικό να διδάσκει ιστορία και εμάς μας πάσαραν ένα από τους καλύτερους φυσικούς της Λευκωσίας να μας διδάσκει φυσική και χημεία. Στο πρακτικό εννοείται γραμμένη είχαν την ιστορία και εμάς ο φυσικός πέρασε τη μισή τάξη με βαθμό βάσης απλά και μόνο γιατί ποτέ δεν μπόρεσε να κατεβεί στο επίπεδο (που δεν είχαμε) και να μας εξηγήσει τη φυσική με τρόπο που να την καταλάβουμε.

Αμάρτησα για το παιδί μου

Πριν από μερικές μέρες η κόρη Α, μου είπε ότι μια συμμαθήτριά της στο σχολείο την αποκάλεσε μαυρού, κοροϊδεύοντας την για το χρώμα της. Έκατσα και της εξήγησα ότι πρώτο είναι μελαχρινή άρα δεν έχει λόγο να θίγεται, δεύτερο πως δεν κοροϊδεύουμε κανένα για την εμφάνισή του και τρίτο πως δεν είμαστε όλοι οι ίδιοι. Υπάρχουν ψηλοί, κοντοί, λεπτοί, παχουλοί, άσχημοι, όμορφοι, μαύροι, άσπροι, κίτρινοι.

Αυτές τις μέρες, το θέμα έγινε πιο σοβαρό. Στο χορό της κοροϊδίας μπήκε και ένα άλλο κοριτσάκι, με το οποίο υποτίθεται είναι κολλητές. Οι δυο τους την έλεγαν μαυρού και μάλιστα την απείλησαν ότι αν πει κάτι της δασκάλας, δεν θα την έχουν φίλη.

Ευτυχώς η μικρή μου τα είπε όλα. Στην αρχή προβληματίστηκα για το πώς να χειριστώ το θέμα. Το συζητήσαμε με το Μοτορτζή, ανταλλάξαμε απόψεις. Θεωρώ πως ναι μεν πρέπει να δίνουμε σημασία στους καυγάδες των παιδιών, αλλά όχι να παρεμβαίνουμε και να το παίζουμε Ντάουνερ. Πρέπει να τα βγάζουν πέρα μόνοι τους, γιατί δεν θα είμαστε μια ζωή δίπλα τους να τα υποστηρίζουμε.

Αν ήταν μόνο το θέμα της κοροϊδίας πιστεύω θα το άφηνα να περάσει. Αλλά δεν μου άρεσε ότι την απείλησαν να μην το πει της δασκάλας. Και έτσι σήμερα το πρωί πήγα και τη βρήκα και μιλήσαμε.

Έπεσαν μεγάλες αποκαλύψεις. Από ό,τι φαίνεται η συμμαθήτρια της κόρης Α, όχι μόνο κορόιδευε, αλλά κατάγγειλε το πιτσιρτάκι μου ότι αυτή την έλεγε μαυρού… Κανονική δολοπλοκία.

Να μου πεις γιατί να θεωρώ ότι το δικό μου παιδί λέει την αλήθεια; Καλή ερώτηση. Πιστεύω είμαι προσγειωμένη μάνα. Ξέρω ότι είναι βουζουνόπελλη, ότι μπορεί να είναι ανυπάκουη, ότι είναι ατίθαση και ξεροκέφαλη. Ψέματα όμως δεν λέει, ούτε κρύβεται. Και τη μεγαλύτερη μαλακία να κάνει, αν τη ρωτήσεις, θα το παραδεχτεί. Κρυψίνους, αντίθετα, είναι η μικρή. Αυτή την έχω ικανή για δολοπλοκίες, τη μεγάλη όχι.

Η δασκάλα ευτυχώς κατάλαβε πόσο σοβαρό είναι για μένα το ζήτημα. Υποσχέθηκε πως θα τους μιλήσει για όλα. Και για το θέμα της κοροϊδίας και τον εκβιασμό της καταγγελίας. Θα βγει κάτι; Δεν ξέρω ειλικρινά. Τα παιδιά είναι ανελέητα και αποδεικνύονται και σκληρά. Ζηλεύουν, θυμώνουν εύκολα και πληγώνουν το ένα το άλλο.

Πάντα κάτι υπάρχει για να μπορείς να κοροϊδέψεις τον άλλο. Και όταν δεν βρεις εύκολα εφευρίσκεις κάτι. Προσπαθώ να τους μάθω να μην λαμβάνουν υπόψη τι τους λένε οι άλλοι. Έργο δύσκολο και ακατόρθωτο, τουλάχιστον σε αυτή την ηλικία. Οι φίλοι είναι τόσο σημαντικοί για τα παιδιά, που πολλές φορές είναι το μόνο που μετρά. Θέλουν την αποδοχή και τη σημασία της παρέας. Και όταν δεν την έχουν πληγώνονται.

Σας έτυχαν παρόμοια περιστατικά; Πως τα χειριστήκατε; Σκέφτομαι πως έπραξα αυτό που θεωρούσα καλύτερο για το παιδί μου. Δεν ήμουν υπερβολική που πήγα στη δασκάλα, έτσι;

Σεξ στα σχολεία

Είχαμε δεν είχαμε, δείξαμε πάλι πόσο μυαλό δεν έχουμε. Συζητούμε, πόσα χρόνια δεν ξέρω, για τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία. Ίσως μόνο η Λάμψη και η Γοητεία να έχει περισσότερα επεισόδια ως σίριαλ. 

Ο καθένας έχει άποψη. Οι εκπαιδευτικοί, οι γονείς, η κοινωνία, οι βουλευτές, η εκκλησία, οι θεσμοί. Και όλοι την εκφράζουν εκτός από τους άμεσα ενδιαφερόμενους, τους μαθητές.

Από την πολλή συζήτηση και την πολλή διαφωνία αποφασίστηκε ότι δεν θα διδαχτεί φέτος το εκπαιδευτικό υλικό για τις προγαμιαίες σχέσεις στα σχολεία. Που η αλήθεια να λέγεται το εν λόγω εκπαιδευτικό υλικό ένα χάλι ήταν. Αντί να εξηγεί στα παιδιά τι είναι το σεξ, πως προστατεύονται, τι σημαίνει, έλεγε ένα σωρό αρλούμπες για το θεσμό του γάμου που είναι τρόπος έκφρασης της αγάπης και ότι μέσα από το γάμο η σωματική ένωση του ζευγαριού (τουτέστιν σεξ) μεταμορφώνεται σε μια ανιδιοτελή, αμοιβαία και διαρκή σχέση... 

Αν ξαναδιαβάσετε μεγαλύτερη μπούρδα επί του θέματος να μου τρυπήσετε τη μύτη.

Και συνεχίζει το εκπαιδευτικό υλικό όπου μαθαίνουμε ότι με την ερωτική σεξουαλική διέγερση ο κόλπος της γυναίκες υγραίνεται, ενώ το πέος του άντρα γεμίζει με αίμα και επέρχεται η στύση. Μετά την είσοδο του πέος στον κόλπο, ο άντρας με παλινδρομικές κινήσεις προκαλεί την εκσπερμάτωση, με την οποία απελευθερώνεται σπέρμα στο βάθος του κόλπου.

Εν ολίγοις η γυναίκα δεν κάνει τίποτα. Ξαπλώνει εκεί και περιμένει τον άντρα να ολοκληρώσει με παλινδρομικές κινήσεις είπαμε… Τσάμπα, μου φαίνεται παιδεύομαι τόσο καιρό με στάσεις και αντιστάσεις. Ακίνητη έπρεπε να μένω και να περιμένω τις παλινδρομικές κινήσεις να φτάσουν.

Αλλά να μου πείτε σε μια κοινωνία που το σεξ εξακολουθεί εν πολλοίς να είναι ταμπού, που διακατεχόμαστε από ένα σωρό κόμπλεξ, που αρνούμαστε να παραδεχτούμε ανοιχτά ότι πηδιόμαστε και ότι μας αρέσει, τι άλλο να περιμένεις;

Η διδασκαλία του σεξ στα σχολεία είναι όπως την κατάθεση του φακέλου για το χαλλούμι και την κατοχύρωση του ως προϊόν μοναδικής προέλευσης. Στην προσπάθειά τους οι αρχές να ικανοποιήσουν τους πάντες και χωρίς να είναι σε θέση να παίξουν αποφασιστικό ρόλο και να πουν έτσι είναι το σωστό έτσι θα γίνεται, έφτιαξαν ένα νεροζούμι που έμπαζε νερά από παντού με αποτέλεσμα να χάνουμε τώρα την υπόθεση.

Το ίδιο έγινε με το σεξ στα σχολεία. Στην προσπάθειά τους να ικανοποιήσουν τους πάντες έβαλαν ότι μαλακία έβρισκαν μπροστά τους. Και λίγο βιολογία, τι σημαίνει κύριος παλινδρομικές κινήσεις; Πες ξεκάθαρα ο άντρας και η γυναίκα γαμιούνται και κουνιούνται. Και λίγο Εκκλησία το σεξ που εξυψώνεται μέσα από το γάμο, Και λίγο ενημέρωση το σπέρμα μένει στον κόλπο, πιάστε το νόημα παιδάκια το σεξ γκαστρώνει κιόλας. Και λίγο ψυχολογία να μην γίνονται φορτισμένες αναφορές για τα παιδιά.

Τα οποία παιδιά, να μην ξεχνούμε ότι μιλούμε για μαντράχαλους και κοπέλες των 15, 16 χρονών που το πιο πιθανόν να έχουν ήδη γαμήσει… Θα ακούν όλες αυτές τις μαλακίες και θα γελούν.

Θα μπορούσε να είναι ένα πολύ απλό ζήτημα. Εξηγείς στα παιδιά τι ακριβώς είναι το σεξ με απλά λόγια, εξηγείς πως δεν είναι μια απλή βιολογική πράξη αλλά περιέχει πολλά συναισθήματα, τους δίνεις να καταλάβουν πως ναι μεν είναι ευχάριστο πράμα αλλά έχει και συνέπειες. Και δίνεις βάρος σε αυτές τις συνέπειες γιατί μιλούμε για σεξουαλικές αρρώστιες και το κυριότερο για εγκυμοσύνη. Μιλάς για μέτρα προστασίας και δεν φοβάσαι να πεις λέξεις όπως προφυλακτικό, χάπι της επόμενης μέρας, αντισυλληπτικά. Απλές, ξεκάθαρες κουβέντες.

Χρειάζεσαι ανοιχτόμυαλους καθηγητές, ακομπλάριστους που δεν θα μπουν στην τάξη και να τρέμουν μπας και τους κάνουν καζούρα οι μαθητές. Έτοιμους να απαντήσουν ερωτήσεις, που να μην σοκάρονται με τις απορίες που θα έχουν τα παιδιά. Και το θέμα τελειώνει.

Υγ. Το πιο γελοίο που διάβασα ήταν στο Φιλελεύθερο ήταν μια μάνα που εκπροσωπούσε ομάδα γονιών που δεν συμφωνούν με τη διδασκαλία της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στα σχολεία. Λοιπόν η τύπισσα έλεγε πως με αυτό το υλικό τα παιδιά φοβήθηκαν και αηδίασαν και πως θα ήταν καλύτερα να μορφωθούν πρώτα οι γονείς για να αναλάβουν το ρόλο της ενημέρωσης. Κυρία μου έχω καλύτερη πρόταση. Να μορφωθούν πρώτα οι παππούδες, για να μορφώσουν τους γονείς (γιατί και αυτοί χρειάζονται μια άλφα ενημέρωση), για να μορφώσουν τα παιδιά. Ολοκληρωμένη μόρφωση.

Υγ. 2. Κάπως σεξιστική μου φαίνεται και μονοδιάστατη η διαπαιδαγώγηση. Πότε θα πέσουν ιδέες στο τραπέζι να βάλουμε και σεξουαλική μόρφωση για ομοφυλόφιλα ζευγάρια;

Ξένοι στα σχολεία

Congrats Μακαριότατε,

Την ομιλία σας την Κυριακή με αφορμή την ημέρα των γραμμάτων θα τη ζήλευαν πολλές ακροδεξιές οργανώσεις. Θέλει τέχνη όπως και να το κάνουμε να περιμένει ο άλλος να ακούσει ένα κήρυγμα για τους Τρεις Ιεράρχες και να σας ακούει να αναλύετε το διδακτικό πρόγραμμα των σχολείων καταγγέλλοντας ότι επιχειρείται αφελληνισμός της ελληνικής παιδείας και μέσω της παγκοσμιοποίησης να οδηγούμαστε να δεχόμαστε οδηγίες από τους ξένους.

Δεν αντιλέγω ότι τα ελληνικά πάσχουν. Αλλά δεν είναι λόγος να τα ρίχνουμε όλα στους ξένους. Δεν φταίνε οι ξένοι μαθητές στα σχολεία, επειδή τα Κυπριόπουλα, εν φακκούν πενιά, όπως λέμε στα κυπριακά, για τα οποία δεν τρέφετε καμία υπόληψη, να βάλουν τον κώλο τους κάτω να κάτσουν να τα μάθουν.

Κάντε ένα γύρο σε σχολεία και αν δείτε Κυπριόπουλα να παίζουν με παιδιά ξένα, να ζητήσω αμέσως συγνώμη. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Καθαρά πράματα. Μόνοι τους οι ξένοι μιλούν τη γλώσσα τους, λένε τα δικά τους. Μόνα τους τα Κυπριακόπουλα μιλούν greeklish ή στέλλουν μηνύματα στο κινητό. BRB, See u 2morrow κόρη.

Τέσπα, πάω να ξεφύγω από το θέμα μου. Το οποίο θέμα μου είναι η πρόταση σας Αρχιεπίσκοπε, να λειτουργήσουν τάξεις για τους μαθητές, που δεν ξέρουν ελληνικά για μην υποβιβάζεται το επίπεδο διδασκαλίας στις τάξεις για τα ελληνόφωνα παιδιά.

Πριν βιαστείτε να τον κατακρίνετε τον άνθρωπο, να πω ότι συμφωνώ μαζί του. Είναι γεγονός ότι δεν γίνεται καλή ενσωμάτωση. Παιδιά που δεν μιλούν ελληνικά ρίχνονται σε τάξεις. Ποτέ δεν θα μάθουν, ποτέ δεν θα ακολουθήσουν τα άλλα παιδιά. Και όλοι ξέρουμε πόση καζούρα πέφτει για αυτά τα παιδιά.

Να δημιουργηθούν, λοιπόν ειδικές τάξεις και να υπάρχουν δάσκαλοι που να μιλούν ξένες γλώσσες για να τα βοηθήσουν. Να υπάρχουν ψυχολόγοι και ειδικοί. Να μαθαίνουν αυτά τα παιδιά, όχι μόνο ελληνικά αλλά και για όλα όσα έχουν ελλείψεις.

Υποθέτω το να αποσπαστούν δάσκαλοι που τώρα διδάσκουν για να ασχοληθούν με αυτά τα θέματα είναι γελοίο. Εδώ υπάρχουν σοβαρές ελλείψεις, ακούμε για αντικαταστάτες που δεν υπάρχουν, για τάξεις με υπεράριθμους μαθητές. Πρέπει να γίνει κάτι καινούριο.

Αλλά Μακαριότατε, θα πρέπει να βοηθήσετε και εσείς. Ενεργό ρόλο στην Παιδεία δεν θέλετε; Τι θα λέγατε να πληρώνετε για αυτούς τους δασκάλους; Λεφτά υπάρχουν πολλά. Μην λέμε ό,τι θέλουμε, μπορείτε να κτίσετε πανεπιστήμιο, όχι απλά να ενισχύσετε τα σχολεία.

Θα βρούμε τα σχολεία με μεγάλο αριθμό ξένων, θα γίνουν ειδικές τάξεις, Θα αγοράσουμε ειδικό εξοπλισμό, computers και ό,τι άλλο χρειάζεται. Θα βρούμε και δασκάλους που να έχουν όρεξη, μεράκι και αγάπη να βοηθήσουν. Και θα σας στείλουμε το λογαριασμό.

Έτσι θα είμαστε όλοι ευχαριστημένοι. Θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας, θα μαθαίνουν ελληνικά οι ξένοι, δεν θα καθυστερούν τα κυπρίοπουλα, δεν θα κινδυνεύει η ελληνική παιδεία, δεν θα επιβαρυνθούν οι φορολογούμενοι με νέα έξοδα και εσείς θα κάνετε το κομμάτι σας.