Ρέγγα

Η ρέγγα είναι ένα λιπαρό ψάρι του γένους Clupea το οποίο βρίσκεται στα ρηχά και ζεστά νερά του βόρειου Ειρηνικού και του βόρειου Ατλαντικού ωκεανού και της Βαλτικής.[1] Δύο είδη Clupea αναγνωρίζονται, η ρέγγα του Ατλαντικού (Clupea harengus) και η ρέγγα του Ειρηνικού (Clupea pallasii) και καθεμία χωρίζεται σε υποείδη.

Αυτά έτσι πληροφοριακά.

Εδώ και μέρες λιμπίζομαι φασολάδα με ρέγγα. Συγκρατηθείτε, δεν πάω για το τρίτο. Χθες μεσημέρι, ο Μοτορτζής έριξε την ιδέα. Πάμε σε κανένα μαειρκό να φάμε; Καταλήξαμε στον Αη Αντώνη. Παραγγείλαμε τη φασολάδα και φυσικά τη ρέγγα... Post ξέρω ότι άρχισαν να τρέχουν τα σάλια σου αλλά συγκρατήσου.

Η φασολάδα ήταν καλή. Αλλά η ρέγγα ήταν ακόμη καλύτερη. Γεμάτη αυγουλάκια, αλμυρούτσικη, ψημένη όπως πρέπει. Απόλαυση το φαί. Δεν αφήσαμε ούτε για δείγμα. Την ξεκοκαλίσαμε, της δώσαμε και κατάλαβε.

Μέχρι το βράδυ πρέπει να ήπια πάνω από ένα λίτρο νερό, με τις ανάλογες συνέπειες φυσικά, αλλά εντάξει τι είναι μερικές επισκέψεις στην τουαλέτα παραπάνω μπροστά στην απόλαυση της ρέγγας;

Θυμάμαι παλιά όταν ζούσε η γιαγιά μου η ρέγγα είχε την τιμητική της όταν μαγείρευε όσπρια. Τότε δεν μου άρεσε καθόλου η γεύση της. Μεγαλώνοντας την εκτίμησα, όπως και πολλά άλλα πράγματα.

Οι γεύσεις κάνουν κύκλο, υποθέτω στη ζωή μας. Κάποιες τροφές μας συντροφεύουν πάντα, οι πατάτες για παράδειγμα ή τα μακαρόνια και το ψωμί. Κάποιες άλλες πρέπει να έρθει η κατάλληλη στιγμή να μας αρέσουν, να μας κάνουν κλικ ένα πράμα. Μέχρι να γίνει αυτό, τις υποτιμούμε, τις παραμερίζουμε, τις σνομπάρουμε. Δεν μας αρέσουν και το δείχνουμε με κάθε τρόπο. Ώσπου, μια μέρα τους δίνουμε μια δεύτερη ευκαιρία και μια νέα σχέση γεννιέται.

Η ρέγγα ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Δεν είναι κεραυνοβόλος έρωτας, είναι σχέση μοναδική.

Κάνοντας search να βρω φωτογραφία πέτυχα αυτό τον πίνακα. Ονομάζεται «Δύο σκελετοί παλεύουν για μια ρέγγα τουρσί» και τον ζωγράφισε ο Τζέιμς Ένσορ το 1891. Απίστευτο και όμως κάποιος ζωγράφος πήρε έμπνευση από τις ρέγγες.