Τι λένε οι έρευνες για το γάμο

Έβαλα στο itunes να παίζει το Songs of Innocence. Δώρο το τελευταίο cd των U2 από την Apple. Ωραία, ροκ τραγούδια που θυμίζουν τις πρώτες μέρες του συγκροτήματος. Καλύτερο cd για μένα πάντως είναι το How to dismantle an atomic bomb.

  

Προχτές μια νέα έρευνα αποφάνθηκε πως οι γυναίκες που παντρεύονται κοντούς άντρες έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες για ένα πετυχημένο γάμο.

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης ανακάλυψαν ότι τα ποσοστά διαζυγίων στους κοντούς άνδρες είναι σημαντικά χαμηλότερα από εκείνα των ανδρών με μέτριο ή μεγάλο ύψος. Συγχρόνως οι κοντύτεροι άνδρες έτειναν να παντρεύονται αρκετά μικρότερές τους στην ηλικία γυναίκες και να αποκτούν περισσότερα χρήματα από τις συζύγους τους, κατά τους ειδικούς. Από την πλευρά τους οι ψηλοί άνδρες παντρεύονταν πιο μορφωμένες γυναίκες οι οποίες ήταν συνήθως μεγαλύτερες σε ηλικία καθώς και γυναίκες της ίδιας φυλής. Ωστόσο οι γάμοι αυτοί είχαν... άδοξο τέλος συχνότερα από τους γάμους που έκαναν οι πιο κοντοί άνδρες.

Πιο κοντό από μένα δύσκολα θα έβρισκα, εκτός αν υπήρχαν στα αλήθεια χόμπιτ. Ο Μοτορτζής είναι ψηλός και όταν τον βλέπω και δεν φορώ τακούνια πανύψηλος.

Και πάμε σε μια άλλη έρευνα, η οποία απαγορεύει τους καυγάδες. Αντίθετα με ό,τι πιστεύουν πολλά ζευγάρια, αυτό που κάνει μια σχέση και ένα γάμο να διατηρηθεί για περισσότερα χρόνια δεν είναι η συνεχής επικοινωνία και η συζήτηση προκειμένου να λυθούν τα προβλήματα. Όπως υποστηρίζει έρευνα που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του περιοδικού TIME, το να μην διαπληκτίζεσαι όταν προκύψουν διαφωνίες μπορεί να είναι το κλειδί.

Με λίγα λόγια ούσσου κόρη μου να περάσουμε, που έλεγαν οι γιαγιάδες μας ισχύει.

Άλλη έρευνα υποστηρίζει πάντως πως το μυστικό ενός καλού γάμου είναι η γενναιοδωρία. Το πνεύμα της γενναιοδωρίας στον γάμο προωθεί έναν κύκλο ενάρετης συμπεριφοράς, που οδηγεί και τους δύο συντρόφους στο να είναι πιο ευτυχισμένοι, λένε οι ερευνητές.

Το να έχω παραχωρήσει μέρος της ντουλάπας μου είναι γενναιοδωρία; Από την άλλη όμως πήρα το στεγασμένο γκαράζ.

Και πάμε στο ψητό. Έχετε αυτοκίνητο; Και καταθέσεις στην τράπεζα, μετοχές ή ομόλογα; Αν ναι, τότε έχετε αυξημένες πιθανότητες να παντρευτείτε, σύμφωνα με μία νέα αμερικανική μελέτη. Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον ανέλυσαν στοιχεία από μια μεγάλη μελέτη νέων και αφού έλαβαν υπ’ όψιν παράγοντες όπως το εισόδημα, η εργασία και η λοιπή οικογένεια, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το να διαθέτει κανείς αυτοκίνητο αυξάνει τις πιθανότητες ενός άντρα να παντρευτεί κατά 2,6% ανά έτος. Αντίστοιχα, το να διαθέτει και άλλα περιουσιακά στοιχεία, όπως οι τραπεζικές καταθέσεις, αύξανε τις πιθανότητές του κατά άλλο ένα 1,5%.

Ο κόσμος το ‘χει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι. Κοίτα να δεις που θα ξόδεψαν και χρήματα για αυτή την έρευνα.

Και αν παρόλα αυτά ο γάμος δεν πετύχει, μην ρίξετε την ευθύνη στον εαυτό σας. Το διαζύγιο, οφείλεται σε ένα γονίδιο λένε σουηδοί επιστήμονες. Πρόκειται για μετάλλαξη ενός κοινού γονιδίου το οποίο θεωρούν βασική αιτία ενός προβληματικού γάμου και όλως τυχαίως είναι κληρονομήσιμο μόνο στις γυναίκες.

Φτου, φτου μακριά από εμάς. 

Αγάπη, απάτη και πολιτική

Σήμερα λέω να ασχοληθούμε με ιστορίες αγάπης, απάτης και πολιτικής. Θα σας πω την ιστορία με δυο λόγια.

Ο Άντονι Βάινερ ήταν από τα αστέρια των Δημοκρατικών στην Αμερική. Πριν από δύο χρόνια ήθελε να κατεβεί ως υποψήφιος βουλευτής στη Νέα Υόρκη. Διέρρευσαν όμως πληροφορίες και φωτογραφίες, γυμνές δικές του, που ο ίδιος έστελλε μέσω διαδικτύου σε διάφορες γυναίκες, με άσεμνες προτάσεις. Τάχα τι κορμί είμαι, έλα να αγαπηθούμε ντάρλινγκ.

Επειδή τη δόξα ουδείς μίσησε, αποφάσισε τώρα να διεκδικήσει τη δημαρχία της Νέας Υόρκης. Και πάλι, τσουπ, παρουσιάστηκαν και άλλες γυναίκες που τους έστελνε γυμνές του φωτογραφίες και άπρεπα μηνύματα. Σημείωση ότι η αποστολή είναι πρόσφατη και δεν ξέμεινε από το πρώτο σκάνδαλο.

Ο Άντονι Βάινερ έχει είπαμε φιλοδοξίες. Δεν αποσύρεται από την κούρσα και έχοντας τη γυναίκα του παρά τω πλευρό του, παραδέχτηκε ενώπιον των δημοσιογράφων, πόσο μαλάκας είναι. Εντάξει, όχι με αυτά τα λόγια, αλλά αυτό ήταν το νόημα. «Κάποια από αυτά είναι αλήθεια και κάποια ψέματα, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό που έκανα ήταν λάθος» είπε, έχοντας τη σύζυγό του στο πλάι του (όχι όπως δύο χρόνια πριν, οπότε και εκείνη δεν έβγαινε στις κάμερες).

Αφήνω στην μπάντα το ότι να δει κάποιος γυμνό τον Άντονι Βάινερ, θα θέλει 500 sessions σε ψυχολόγο να αντιμετωπίσει το σοκ.

Ο υποψήφιος δήμαρχος ζήτησε συγνώμη από τη σύζυγό του και είπε ότι όπως όλοι οι γάμοι, έτσι και ο δικός του αντιμετωπίζει προκλήσεις, που πρέπει να ξεπεραστούν.

Μετά μίλησε και η κυρία Βάινερ, η Χιούμα Αμπεντίν η οποία είπε ότι τον αγαπά, τον συγχωρεί και ότι πιστεύει πως δεν θα το ξανακάνει. «Όλοι οι γάμοι, όπως και ο δικός μας έχει τα πάνω και τα κάτω του», ανάφερε.

Μάλιστα…

Δεν ξέρω πως θα αντιδρούσαν οι περισσότερες γυναίκες σε τέτοια φάση. Ίσως να έδιναν μια δεύτερη ευκαιρία αλλά και πάλι. Είναι γεγονός πως στις σχέσεις όταν ραγίσει το γυαλί είναι οριστικό. Αλλά έστω, λάθη είμαστε ανθρώπους κάνουμε. Πες ο άλλος έκανε το λάθος και τον συγχώρεσες.

Τον συγχωρείς και δεύτερη και τρίτη φορά για το ίδιο λάθος; Παρά είναι ηλίθιο. Όταν ο άλλος δεν εκμεταλλεύτηκε τη δεύτερη ευκαιρία, θα του δώσεις και τρίτη και τέταρτη για να συνεχίσει να κάνει το ίδιο πράγμα;

Άσε, που το «κάθε γάμος έχει τα πάνω και τα κάτω του» μπάζει νερά. Για πόσο κάτω και πάνω μιλούμε δηλαδή; Στο δικό μου γάμο, τα κάτω είναι μια συζήτηση για τα άπλυτα πιάτα. Στο γάμο της κολλητής μου ένας καυγάς για τα σκουπίδια. Η αποστολή γυμνών φωτογραφιών και μηνυμάτων «έλα να γαμηθούμε» δεν είναι κάτω. Είναι αιτία διαζυγίου.

Ίσως να τον αγαπά πολύ. Η αγάπη δεν είναι λόγος να εξευτελίζεται, γιατί κατά τη δική μου άποψη εξευτελισμός είναι η όλη η φάση. Κάποιος στη δουλειά έλεγε ότι μπορεί να της έδωσε χρήματα. Το θεωρώ αμφίβολο αν ήταν θέμα χρημάτων, θα του τα έπαιρνε στο δικαστήριο, αν πήγαινε για διαζύγιο. Ούτε και τα παιδιά είναι λόγος ένα ζευγάρι να μένει μαζί, μετά που τέτοιο πράγμα.

Απομένει πάλι η δόξα. Γιατί άλλο να είναι η κυρία Χιούμα Αμπεντίν σκέτο, και άλλο να είναι η κυρία Χιούμα Αμπεντίν, κυρία δημάρχου. Καλή ώρα σαν την Αν Σενκλέρ, που ήταν παρά τω πλευρώ του Ντομινίκ Στρος Καν και την έκανε μόλις κατάλαβε πως οι πολιτικές του φιλοδοξίες πήγαν περίπατο, μαζί με τις καταγγελίες της καμαριέρας για βιασμό.

Να ζήσετε να ζήσετε, να σας ζήσουν να σας ζήσουν

Πρόσφατα είχαμε επέτειο γάμου. Εννοείται δεν γιορτάζουμε, δεν κάνουμε δώρα, δεν ασχολούμαστε με το θέμα. Φέτος, για αλλαγή είπαμε να δούμε το DVD του γάμου, ήμουν σίγουρη πως οι μικρές θα καταδιασκέδαζαν, βλέποντάς μας.

Ψάξε από εδώ, ψάξε από εκεί, DVD γιοκ. Μάλιστα, πληρώσαμε, κάτσε να δω ένα χιλιάρικο λίρες, μιλούμε το φωτογράφο και ένα 700λιρο για το DVD και το χάσαμε. Τις φωτογραφίες τις έχουμε όλες όμως και εδώ να δώσω ένα τιπ σε αυτούς που σκοπεύουν να παντρευτούν σύντομα. Είναι παράνομο ο φωτογράφος να μην σας δίνει όλες τις φωτογραφίες, δεν εννοώ τυπωμένες φυσικά. Έχετε το δικαίωμα να αποκτήσετε ΟΛΕΣ σας τις φωτογραφίες και μάλιστα σε καλό resolution.

Και έτσι δεν είδαμε το DVD του γάμου και είδαμε τους Μικρούς Άινσταϊν. Το κάναμε copy στους γονείς, ελπίζω αυτοί να το έχουν φυλάξει. Αν ήξερε κάποιος την πεθερά μου, εδώ θα έπεφτε κάτω από τα γέλια, γιατί σε αυτό το σπίτι δεν πετάνε ΤΙΠΟΤΑ. Και δεν εννοώ ότι είναι τσιγκούνηδες, το ακριβώς αντίθετα. Αλλά ενθύμια, πράγματα, κάρτες, χαρτιά ο,τιδήποτε έχει συναισθηματική αξία το κρατούν. Πριν κάτι μέρες ξέθαψε σχέδια, που έκανε ο bother in law, όταν ήταν νηπιαγωγείο. Σημείωση, τώρα είναι 40 χρονών…

Εκεί που έψαχνα, βρήκα και το βιβλίο με τις ευχές ή μάλλον ό,τι έμεινε από αυτό. Ο λεβέντης σκύλος φρόντισε να το φάει, εντάξει όχι όλο το εξώφυλλο και κάποιες σελίδες. Το κράτησα, γιατί ακόμη και έτσι έχει τη γοητεία του. Άσε που ο σκύλος μετρά πολύ περισσότερο από ένα βιβλίο. 

Πάντως, πρέπει να πω ότι ήμουν πολύ ωραία νύφη (μετριοφροσύνη πάνω από όλα). Ήμουν πολύ απλή, πολύ χαρούμενη (ύστερα φέρνει ο φούρνος την πυρά είπαμε) και πολύ βυζαρού (δεν φταίω εγώ τα πρώτα σημάδια της εγκυμοσύνης εκεί φάνηκαν, έγινα η αδερφή της Πάμελα Άντερσον).

Τέλοσπαντων, δεν έχω κανένα παράπονο. Ωραία περάσαμε στο γάμο, ακόμη πιο ωραία μετά. Χωρίς να θέλω να ωραιοποιήσω τα πράγματα, γιατί όπως και να το κάνουμε ένας γάμος είναι δύσκολη υπόθεση. Πρέπει να θυσιάσεις αρκετά για να πετύχει, να δεχτείς συμβιβασμούς. Εν ολίγοις να δίνεις μέρος της ελευθερίας σου.

Αλλά όταν υπάρχει αγάπη, αξίζει τον κόπο. Ξέρεις ότι σε αγαπά ένας άνθρωπος και ότι εσύ τον αγαπάς. Μοιράζεσαι τη ζωή σου μαζί του, ό,τι και να σημαίνει αυτό. Μπορεί να σε θυμώσει γιατί παίζει Playstation ας πούμε, αλλά την ίδια ώρα θα ανοίξει την αγκαλιά του να μπεις μέσα, όταν το χρειάζεσαι. Είναι ωραίο να μπορείς να πεις ότι βρήκε τον άνθρωπό σου.

Και επειδή ξέρουν ότι με τις επετείους δεν τα πάω καλά, λίγοι πήραν ευτυχώς να ευχηθούν. Αλλά το υπονοούμενο, δηλαδή τι υπονοούμενο πιο ξεκάθαρο δεν γινόταν το είπαν. «Άντε γρήγορα και τρίτο». Λες και δεν βλέπουν τι γίνεται γύρω μας, το τρίτο παιδί μας μάρανε.

Θέλω ένα καφέ επειγόντως. 

Μεριά σου

Όσοι έχουν πρόβλημα με το μοίρασμα του κρεβατιού να σηκώσουν το χέρι ψηλά. Καλά, καλά δεν είναι ανάγκη να συνωστίζεστε, το έπιασα το νόημα.

Έχω απίστευτα ήσυχο ύπνο. Παίζει όπως κοιμηθώ να ξυπνήσω. Μια φορά αποκοιμήθηκα διαβάζοντας. Ξύπνησα το πρωί και κρατούσα το βιβλίο, όπως πριν κλείσουν τα βλέφαρά μου. Αντίθετα, ο Μοτορτζής δεν σταματά να κουνιέται. Μα τι τα χέρια του, τι τα πόδια του, μιλά κιόλας κάποτε στον ύπνο του, ενίοτε ροχαλίζει. Αν το βράδυ τον ενώσουμε με καλώδια, πιστεύω μπορεί να παράγει ηλεκτρική ενέργεια, σαν κοιμάται.

Ευτυχώς όταν κοιμάμαι, πέφτω σε χειμερία νάρκη. Ο κόσμος να χαλάσει δεν ξυπνώ. Φωνές, τηλεόραση, η γειτόνισσα, ο σκύλος, τίποτα. Και όμως για κάποιο λόγο, τον παραμικρό θόρυβο να κάνουν οι μικρές, τις ακούω. Παράξενο πράμα η μητρότητα.

Και έτσι απολαμβάνω τον ύπνο μου.

Αμ δε. Ο Μοτορτζής εκτός από κινητικός είναι καταπατητής στον ύπνο του. Δεν περιορίζεται στη δική του μεριά θέλει και χώρο από τη δική μου. Έχει και επιχειρήματα για αυτό. Λέει ότι αφού δεν έχουμε το ίδιο μέγεθος, δεν δικαιούμαστε και το ίδιο ποσοστό κρεβατιού!

Τη διαφορά ύψους και βάρους που έχουμε, θέλει να την κερδίσει επί κρεβατικού εδάφους. Θεωρεί πως δεν είναι δίκαιο, το 1.83 ύψους να έχει τον ίδιο χώρο με το 1.53.

Με μια πρώτη ματιά, το αίτημα φαίνεται δίκαιο. Αλλά δεν είναι. Γιατί κατ’ αρχή και το καημένο το 1.53 θέλει την άνεση του για να κοιμηθεί και να ξεκουραστεί. Θέλει να έχει το χέρι του κάτω από το κεφάλι του και το ένα του το πόδι γωνιά 70 μοιρών να εξέχει, κυρίως από τα δεξιά. Που να απλώσει το πόδι, αν δεν έχει το μισό κρεβάτι δικό του;

Την πιο ωραία ιδέα την είχε ένας φίλος, όταν σκέφτηκε να λανσάρει σεντόνια, όπου στη μέση θα υπάρχει μια παχιά, διακριτική γραμμή. Και έτσι μετά το σεξ, ο καθένας θα πηγαίνει στη μεριά του, όμορφα και ωραία. Θα κατοχυρωθούν σύνορα και δεν θα είναι όπως την πράσινη γραμμή, που είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει το ίδιο πράμα είναι, μπάτε σκύλοι αλέστε  το κάναμε.

Έτσι, θα πάψουν οι μουρμούρες είσαι στη μεριά μου, όχι δεν είμαι, πήγαινε στον τόπο σου, όχι είναι δικός μου τόπος. Δίκαιη μοιρασιά, μισό μισό.

Δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία στο κρεβάτι. Αυτό θέλω, ένα σχέδιο Ανάν, όπου το 30% θα εξισώνεται με το 70%.

Και τη λύση διχοτόμηση την απορρίπτω. Ούτε σε ξεχωριστό κρεβάτι θέλω να κοιμάμαι, ούτε σε ξεχωριστό δωμάτιο. Μου αρέσει να κοιμάμαι δίπλα στην αγάπη μου, απλά θέλω η αγάπη να μην έρχεται να με πλακώνει στον ύπνο μου.

Θα βάλω μπρος, μου φαίνεται τα σεντόνια με τα σύνορα. Έχουμε και κρίση, ίσως είναι η ευκαιρία που ζητούσα να βγάλω χρήματα.

Αγάπη, άφησε κάτω το φλόκκο

Λοιπόν φίλε Κωστούι, που έκαμες παράπονο ότι το ξεχείλωσα το θέμα με το εγώ.

Επανέρχομαι σε μια κλασσική, σταθερή αξία αυτού του blog, τις έρευνες. Παραδέχομαι ότι τις παραμέλησα λιγάκι, ως όψεται η κρίση. Να μου πεις, η κρίση με ποιο τρόπο επηρέασε τις έρευνες. Να σου πω, αφού για όλα φταίει η κρίση, ας φταίει και για αυτό.

Περνούμε στην ουσία του θέματος. Τώρα που το σκέφτομαι παρακαλώ τους κύριους Αχάπαρο, Γρούτο, Σμιλί, Τάτσο κτλ κτ κτλ κτλ να απομακρυνθούν από τις οθόνες τους. Τι εννοείς, δεν ανήκουν στο φανατικό, αναγνωστικό μου κοινό; Μοτορτζή, Invictus διαβάστε αλλά με μέτρο.

Έτσι, με πόνο καρδιάς σας ανακοινώσω, πως αν είσαστε στο 0,00000001% που ο σύντροφός σας κάνει δουλειές μέσα στο σπίτι, ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΑΜΕΣΩΣ. Οι υπόλοιπες συνεχίστε να παραπονιέστε για τις ακαταστασίες που κάνουν, για τα σκουπίδια που δεν βγάζουν, για τις λερωμένες κάλτσες στο πάτωμα, για το κάθισμα της τουαλέτας. Και όχι μόνο να παραπονιέστε αλλά να είστε και χαρούμενες για αυτό.

Και αυτό, γιατί μια νορβηγική έρευνα έδειξε πως όσο περισσότερο ισότιμα μοιράζεται ένα ζευγάρι τις δουλειές στο σπίτι, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος να πάρει διαζύγιο. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Έρευνας στις Κοινωνικές Επιστήμες Nova, η αναλογία των διαζυγίων μεταξύ των νοικοκυριών στα οποία οι οικιακές δουλειές είναι ισότιμα μοιρασμένες είναι περίπου 50% υψηλότερη από ό,τι σ' αυτά όπου το μεγαλύτερο μέρος των δουλειών του σπιτιού τις κάνει η γυναίκα.

Η καλή νοικοκυρά όχι μόνο είναι δούλα και κυρά αλλά σώζει και το γάμο της.

Για τους ερευνητές πάντως δεν υπάρχει καμιά ή σχεδόν καμιά σχέση αιτιότητας ούτε και μπορούν να εξηγήσουν γιατί. Απλά υποθέτουν πως στα μοντέρνα σύγχρονα ζευγάρια, οι γυναίκες έχουν επίσης ένα υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης και μια καλά αμειβόμενη δουλειά, πράγμα που τις καθιστά λιγότερο εξαρτημένες οικονομικά από το σύζυγό τους. Μπορούν συνεπώς να τα καταφέρουν ευκολότερα σε περίπτωση διαζυγίου.

Δεν κατάφερα να βρω πόσο ήταν το δείγμα της έρευνας ή αν οι ερευνητές ήταν παντρεμένοι. Γιατί αν ήταν παντρεμένοι, θα εκτιμούσαν και την πιο μικρή βοήθεια και δεν θα σκότωναν το χρόνο τους με τέτοιες χαζές έρευνες.

Της απιστίας το δίλημμα

Παρασκευή βράδυ είδαμε με το Μοτορτζή την ταινία Dilemma. Όπου ένας τύπος ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του καλύτερου του φίλου τον απατά, θέλει να του το πει, αναζητεί την κατάλληλη στιγμή, κινδυνεύει να τινάξει στον αέρα και τη δική του σχέση, μέχρι να φτάσει το τέλος και να γίνουν οι απαραίτητες αποκαλύψεις.

Ας μην σταθούμε στην απιστία itself. Όπως είπε και η απατούσα στην ταινία «ποτέ δεν ξέρεις τι συμβαίνει σε ένα γάμο για αυτό δεν μπορείς να κρίνεις». Σωστό αυτό. Κάθε γάμος, κάθε σχέση έχει τους δικούς της κανόνες, τους δικούς της κώδικες και τον δικό της τρόπο λειτουργίας.

Ας φανταστούμε τον εαυτό μας στη θέση του πρωταγωνιστή. Ένα καλό πρωί, μάλλον ένα καλό βράδυ, ανακαλύπτουμε πως ένας πολύ καλός μας φίλος ή φίλη αναλόγως, τρώει κέρατο. Πως θα αντιδράσουμε Κάνουμε τη μεγάλη ανακοίνωση και όποιον πάρει ο χάρος;

Μπορεί να είναι μια περιστασιακή σχέση. Μπορεί ο γάμος να έχει προβλήματα. Μπορεί να είναι κάτι χωρίς σημασία. Μπορεί να αγαπιούνται και με τη δική μας παρέμβαση να τους διαλύσουμε. Μπορεί ο φίλος μας να πονέσει πολύ όταν το μάθει, να γίνει χίλια κομμάτια, να πέσει στα πατώματα. Όλα τα μπορεί και όλα τα σενάρια είναι πιθανά.

Πιστεύω, οι περισσότεροι θα απαντούσαμε θετικά, όμως. Ναι, αγαπούμε το φίλο μας, ναι, δεν θέλουμε να ζει στο σκοτάδι, ναι, θα του ανοίξουμε τα μάτια και ναι θα τα ξεράσουμε όλα.

Βεβαίως ο φίλος μας μπορεί να το ξέρει, μπορεί και να έχει συναινέσει κιόλας, μπορεί να είναι και θέμα αμοιβαίου κέρατου. Και ο άντρας και η γυναίκα να αλληλοαπατούν και ταυτόχρονα να έχουν και μια καλή σχέση μεταξύ τους.

Το ζήτημα είναι άλλο. Αν, αντί να πιάναμε το έταιρον ήμισι του φίλου μας να απατά, πιάναμε τον ίδιο το φίλο μας, θα είχαμε τον ίδιο ζήλο να προβούμε σε αποκαλύψεις; Στην ουσία, πρόκειται για το ίδιο πράμα. Μια απιστία σε ένα γάμο. Και όμως αυτή τη φορά, δεν θα υπάρχουν τόσοι πολλοί πρόθυμοι να το παίξουν «βαθύ λαρύγγι». Θα σιωπήσουν και ενδεχομένως να δώσουν και άλλοθι. «Μα ναι ναι Κώστα, μαζί με τη Μαρία ήμασταν χτες και πήγαμε σε μπαράκι». «Μα ναι ναι, Μαρία μαζί με τον Κώστα ήμασταν χθες και πήγαμε στην μπυραρία».

Στο τέλος της ημέρας δεν τίθεται καν δίλημμα. Εντελώς παραπλανητικός ο τίτλος της ταινίας. Ό,τι και να γίνει το φίλο μας θα προστατεύσουμε. Ούτε θεματοφύλακες του θεσμού του γάμου είμαστε, ούτε μας σοκάρει τόσο πολύ η απιστία. Είναι καθαρά θέμα φιλίας.

Save the date

Συνταρακτικά νέα για όσους πρόκειται να παντρευτούν. Όσοι πάλι χόρεψαν το χορό του Ησαϊα προλαβαίνουν να μετανιώσουν και για το γάμο και για τα μεγάλα νέα που ακολουθούν.

Λοιπόν, κύριοι και κυρίες, κυκλοφορεί νέα τάση, δηλαδή παίζεται κιόλας να είναι παλιά, αλλά εγώ τώρα την πήρα είδηση. Τα ραραραραααααααααααααα. (ήχος τυμπάνων, μην συγχύζεστε).

Save the date. Έτσι λέγεται η νέα τρεντιά στους γάμους. Όπου κανένα τετράμηνο πριν από το γάμο μοιράζεις κάρτες, σε μέγεθος προσκλητηρίου, παρακαλώ και ανακοινώνεις με ύφος ότι πρόκειται να παντρευτείς λέγοντας σε αυτούς που σκοπεύεις να καλέσεις, πότε είναι το μεγάλο γεγονός και να μην κανονίσουν κάτι άλλο εκείνη την ημέρα…

Προ –προσκλητήριο. Μπας και δεν το μάθουν όλοι, μπας και ξεφύγει κανένα φακελάκι, μπας και δεν γίνει η ανάλογη φιγούρα.

Όποιος έχει περάσει από το λούκι του κυπριακού γάμου (όχι του γάμου itself ως θεσμού), υποθέτω θα συμφωνήσει μαζί μου πως το χειρότερο είναι τα καλέσματα, τα οποία συνήθως αναλαμβάνουν οι γονείς, αλλά και πάλι είναι και άτομα που καλεί το ζευγάρι. Δεν μπορώ να φανταστώ να κάνω την ίδια διαδικασία δύο φορές απλά και μόνο για να ανακοινώσω ότι παντρεύομαι.

Και σιγά το γεγονός στο μεταξύ, να έπαιρνα το Νόμπελ, καταλαβαίνω γιατί να θέλω να το πει τζαι ο κώλος μου. Νόμπελ στην Κύπρο βλέπουμε κάθε εκατό χρόνια. Να χαριεντίζομαι επειδή παντρεύομαι με εκατό γάμους κάθε σαββατοκυρίακο είναι απλώς γελοίο.

Άστε, που υπάρχει κανένας που να αποφασίζει να παντρευτεί και να το κρατά μυστικό; Αφού, μόλις βάλουμε κάτω την ημερομηνία, παίρνουν φωτιά τα sms. Εμ γάμος είναι να μην ενημερωθούν φίλοι και γνωστοί; Να μην αρχίσουν οι ετοιμασίες; Να μην συγκλονιστεί το παγκόσμιο, άντε το παγκύπριο από το μεγάλο γεγονός;

Για αυτό λοιπόν, αν θέλετε να κάνετε φιγούρα ξεχάστε κρίση και οικονομίες. Ετοιμαστείτε για προσκλητήρια και για προ –προσκλητήρια. Δείτε το και ως άσκηση πριν από το γάμο. Αν τα παραδώσετε περπατητοί, θα είστε μοντελάκια μέχρι τη μεγάλη ημέρα…

Υγ. Αν η δεξίωση είναι στους κήπους του σπιτιού σας ακόμη καλύτερα. Τότε είστε εντελώς μέσα στη νέα τάση.

Η πολύφερνη νύφη

Δεν συνηθίζω δύο αναρτήσεις την ίδια μέρα, αλλά ήταν αδύνατο να συγκρατηθώ μέχρι αύριο. Και έτσι αγαπημένοι μου αναγνώστες, δίνοντας credits στο www.newsbest.gr σας μεταφέρω την ιστορία της Alison Smith, που στα 24 της ετοιμάζεται να ντυθεί νύφη για πέμπτη φορά. Δρακούνα ζητώ κατανόηση που μπαίνω στα χωράφια σου.

Η Alison Smith από τη Σκωτία αρνείται να δεχθεί πως απλά δεν της πάει ο γάμος παρότι έχει υπάρξει κάπως άτυχη στον συγκεκριμένο τομέα. Ο πρώτος της σύζυγος George Greenholme το έσκασε με τη… μητέρα της μόλις δέκα μέρες μετά το γάμο.

Ο δεύτερος άνδρας της Daniel Innes ήταν κάτι σαν σύζυγος-αντικαταστάτης. Η Σμίθ επρόκειτο να παντρευτεί τον Peter Knight, φίλο του Greenholme, όπως και ο Innes και ήταν μάλιστα έγκυος, Ενώ ήταν αρραβωνιασμένοι όμως την εγκατέλειψε αμέσως πριν το γάμο κι έτσι η Σμιθ παντρεύτηκε τελικά τον Innes.

Ο τρίτος σύζυγός της William McKellican ήταν δίγαμος. Παντρεύτηκαν το 2006 αλλά ένα μήνα αργότερα εκείνη ανακάλυψε πως δεν είχε ακόμα χωρίσει τη δεύτερη γυναίκα του. Και έτσι και αυτός ο γάμος έλαβε τέλος.

Τότε η Σμιθ γνώρισε τον Alex Shepherd, φίλο του πατριού και πρώην συζύγου της. Ο γάμος τους διήρκησε τέσσερα χρόνια, όμως ο Alex την εγκατέλειψε όταν την έπιασε να τον απατά με τον νυν σύντροφό της, τον Matthew Hume.

Το ζευγάρι που παντρεύτηκε το 2008 κι έχει ένα τρίχρονο παιδί είναι στη διαδικασία έκδοσης διαζυγίου. Η 29χρονη Σμιθ εγκατέλειψε τη συζυγική στέγη και ζει πλέον με το νέο εραστή της. Το ζευγάρι τότε ζούσε με τη μητέρα της Σμιθ, Πατ και τον σύζυγό της George Greenholme, που ήταν ο πρώτος σύζυγος της Σμιθ.

Η Σμιθ τους συγχώρεσε όμως και μάλιστα ήταν παράνυμφος στο γάμο τους. Έτσι με τη σειρά του ο Greenholme τη συνόδεψε εν είδη πατέρα όταν παντρεύτηκε τον Shepherd, τον τέταρτο σύζυγο.

Τώρα, που και αυτός ο γάμος έληξε η όμορφη και πολύφερνη νύφη προγραμματίζει τον επόμενο. Πραγματικά έτσι όμορφες και σταθερές κοπέλες, δεν κάνει να μένουν χωρίς ταίρι. 

Κατά του γάμου

Είναι ένα είδος ζευγαριού που το συναντώ όλο και πιο συχνά, λες και πολλαπλασιάζονται σαν τις αμοιβάδες.

Στους οκτώ μήνες που βρίσκονται μαζί διατυμπανίζουν ότι είναι κατά του γάμου, γιατί έχουν ανοιχτές ιδέες και φοβούνται τις δεσμεύσεις. Κατά τα άλλα όμως συγκατοικούν από τους τέσσερις μήνες, είναι πιστοί ο ένας στον άλλον, κάνουν τα ίδια πράγματα, προσάρμοσαν το πρόγραμμά τους, βγαίνουν πάντα μαζί, έχουν κοινούς φίλους. Πράγματα, που μπορώ να πω δεν κάνω, εγώ που είμαι στα 5 χρόνια γάμου.

Αν κάνεις μερικούς μήνες να τους δεις διαπιστώνεις πως βρίσκονται στο μέσο μιας εγκυμοσύνης. Πλέουν σε πελάγη ευτυχίας και τονίζουν πως είναι κατά του γάμου.

Περνούν ακόμη μερικοί μήνες. Το μωρό γεννιέται, η ζωή συνεχίζεται και εκεί που περιμένεις πρόσκληση για βαφτίσια έρχεται και πρόσκληση γάμου… Και όταν ρωτήσεις γιατί παντρεύονται, αφού τόσο καιρό ήταν κατά του γάμου, ακούς ένα μάτσο μπουρδολογίες για τους γονείς που επιμένουν ότι δεν πρέπει να είναι αστεφάνωτοι, για την άτιμη την κοινωνία που τους δαχτυλοδείχνει, για τα γραφειοκρατικά να γράψεις στο ληξιαρχείο ένα μωρό, για το ότι έτσι κατοχυρώνεται νομικά το παιδί.

Λες και όλα αυτά δεν τα ήξεραν την ώρα που το έπαιζαν φιλελεύθεροι. Αφού κατά βάθος το ξέρεις και το θέλεις. Αφού στο τέλος ακόμη και να μην θέλεις, θα βάλεις την ουρά στα σκέλια και θα υποκύψεις. Μην λες βλακείες, γιατί όταν έρθεις με το προσκλητήριο στο χέρι, δεν θα αντέξω και θα σου την πω. Θα σου θυμίσω, ότι πριν κάτι μήνες, φώναζες ότι δεν θα παντρευτείς και τώρα έχεις αγχωθεί για το πάρτι, που θα βάλεις τους φίλους σου να κάτσουν και που τους συγγενείς.

Μου έλεγε μια φίλη μου ότι είναι της μόδας ανάμεσα στους τάχα μου σελέμπριτι αυτή η τάση. Σχέση, παιδί, γάμος, διαζύγιο. Με αυτή τη σειρά. Δεν ξέρω αν οι υπόλοιποι εμπνέονται από τα ζευγάρια που βλέπουν στα περιοδικά.

Αλλά, το βρίσκω γελοίο να θεωρούν μεγαλύτερη δέσμευση το γάμο από το παιδί. Όπως επίσης βρίσκω γελοίες τις κατά λάθος εγκυμοσύνες. Σήμερα που υπάρχουν αντισυλληπτικά, προφυλακτικάγυναικεία και αντρικά, σπιράλ, ειδικά τεστ για τις γόνιμες μέρες, η κλασσική μέθοδος κάμνει τούμπα ο άντρας και εκσπερματώνει έξω ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να μου λες ότι το μωρό ήρθε κατά λάθος.

Τέσπα περί ορέξεως. Απλά ήρθα μανικομένη να το σχολιάσω. Και να πω ότι επιτέλους έπλυνα το αυτοκίνητό μου. Είναι μαύρο και όχι σκονοσκατί όπως άρχισα να πιστεύω μετά από ενάμισι μήνας απλυσιάς.

Πάω στο γάμο

Βάζω πάνω το post, πίνω τον καφέ μου και φεύγω. Φεύγω λέμε. Ε, όχι που πάω; Που οδηγούν όλοι οι δρόμοι σήμερα; Άντε γιατί άργησα, μόλις που προλαβαίνω.

Του Μοτορτζή δεν του αρέσουν οι γάμοι. Εμένα δεν είναι και ό,τι το καλύτερό μου αλλά το σημερινό δεν τον χάνω με τίποτα. Έτσι θα πάμε Λονδίνο και θα τον αφήσω να γυρίζει στους δρόμους των φοιτητικών του χρόνων. Μια χαρά θα περάσει.

Εγώ θα πιάσω πρώτο τραπέζι πίστα στο Αββαείο. Βρήκα πρώτα το καπέλο που θα φορέσω. Συγνώμη δηλαδή, αλλά γίνεται αγγλικός γάμος, χωρίς την απαραίτητη καπελαδούρα; For God’s sake να μας περάσουν για τους χωρκάτες συγγενείς της νύφης; Απ, δεν μπορείτε να πείτε θα ξεχωρίζω. Έψαξα πολύ αλλά βρήκα το καλύτερο.

Χωρίς σύνοδό όμως δεν εμφανίζομαι και να βρεθώ στο στόχαστρο της Sun. Πριτς. Έτσι στην τελετή θα έρθει ο Defiance μαζί μου. Έρημο θα αφήσουμε το γραφείο και θα πάμε για πουρνάρια. Του βρήκα και κοστούμι γιατί αν δεν κάμω παρέμβαση, τον έχω ικανό να εμφανιστεί με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα. Εντάξει είπαμε ομάδα και νίκη μεγάλη, αλλά μια φορά παντρεύουμε τον Ουίλιαμ. Άντε το πολύ δύο αλλά τη δεύτερη ελπίζω ότι δεν θα κάνει τα σημερινά πανηγύρια. Μια χαρά θα του πηγαίνει το κοστούμι με το κολάν παντελόνι. Λίγο τα γυαλιά δεν θα τα χρειαστεί, σιγά που θα έχει ήλιο το Λονδίνο. Πάντως, είτε με ήλιο είτε χωρίς υπέροχο είναι

Και αυτό είναι το φόρεμα μου. Δυσκολεύτηκα λίγο να το συνδυάσω με το καπέλο και το κοστούμι του συνοδού μου αλλά έπιασε τόπο. Όπως τόπο θα πιάνω και εγώ όταν το φορέσω αλλά χαλάλι. Για χάρη της Κέιτ, τώρα…

Μια από τις εισηγήσεις του ορθογράφου όταν κάνω δεξί κλικ στην Κέιτ είναι το κέικ. Και αυτό μου θυμίζει να περάσω από το Selfridges για μια επιδρομή στη σοκολατερία του. Μετά το γάμο όμως.

Όλα του (ξένου) γάμου δύσκολα

Στο γάμο της ξαδέλφης, ωραίος γάμος μια χαρά περάσαμε πήγα μόνη. Ο Μοτορτζής, όσοι θυμάστε ήταν τάβλα λόγω μέσης. Μέσα στο σπίτι με δυσκολία κυκλοφορούσε πόσο μάλλον να πάει σε γάμο. Τέλοσπαντων, με δυσκόλεψε καμπόσο το μωρό, έφαγα και ένα πρόστιμο, λόγω υπερβολικής ταχύτητας μίσσιμου, το οποίο ξέχασα να αφαιρέσω από το φακελάκι που έδωσα.

Στη δεξίωση έριξα χορό του άλλου κόσμου. Όταν ήρθε η ώρα να ρίξει η νύφη την ανθοδέσμη, η single ξαδέλφη έσκυψε και μου ψιθύρισε «πραγματικά δεν αντέχω αυτό το πράγμα είναι από τα χειρότερα πράγματα σε ένα γάμο». Στηρίξου πάνω μου, της είπα να σε βγάλω από τη δύσκολη θέση.

Την ώρα που η νύφη έριχνε την ανθοδέσμη, όλες οι wannabe νύφες με ύφος ότι τάχα μου δεν θέλω αλλά με τα χέρια απλωμένα, έτρεξαν προς την ανθοδέσμη. Η ξαδέρφη όμως από σημάδι, δεν είναι αυτό που λέμε πρώτο πράμα. Και αντί να σημαδέψει τις κοπέλες την έριξε στο ταβάνι, με αποτέλεσμα η ανθοδέσμη να κάνει γκελ και να πέσει σχεδόν πάνω μου. Την άρπαξα πανηγυρικά, η μάνα μου έκανε κάτι μούτρα να, η αδερφή μου χαχάνιζε και εγώ τους καλούσα στο «γάμο».

Φυσικά ντίαρ αναγνώστερ ζούμε στην Κύπρο. Στην Κύπρο όπου όλοι έχουν άποψη για όλους, όλοι σχολιάζουν όλους και τίποτα δεν περνά απαρατήρητο. Και έτσι άρχισαν τα ψου ψου ψου και μέχρι να τελειώσει η βραδιά, ρωτούσαν τάχα μου με διακριτικό τρόπο τι έγινε και χώρισα. Γιατί αλλιώς πως εξηγείται ότι ήμουν ασυνόδευτη και πήρα την ανθοδέσμη;
Ευτυχώς, κανένας καλοθελητής δεν πήγε στη μάνα μου να της κάμει έτσι κουβέντα, γιατί θα στεναχωριόταν η γυναίκα χωρίς λόγο. Πήγαν όμως στη νύφη και στη θεία μου και μάνα της νύφης, ρωτώντας λεπτομέρειες. Δεν το ήξερα να συνεννοηθώ να τους πω να λένε μαλακίες. Ότι τάχα μου χώρισα γιατί βρήκα καλή δουλειά στο δάσος Αμαζονίου να σκοτώνω κουνούπια ή ότι αποφάσισα να γίνω λεσβία. Όταν ο κόσμος δεν σε σέβεται δεν αξίζει να τον σεβαστείς ούτε και εσύ. Απλά τα πράγματα.

Τη θυμήθηκα την ιστορία, γιατί προχθές που ήρθε η παντρεμένη πλέον ξαδέρφη για καφέ (της χρωστώ πάντως καμπόσα babysitting) μου έλεγε πως κάποιος τη ρώτησε, γιατί δεν πήγα με τον άντρα μου στο γάμο... Λες και έκανα συμβόλαιο, πως θα γίνω σιαμαία με τον husband, θα πηγαίνουμε παντού μαζί, θα κάνουμε τα πάντα μαζί και θα καταντήσουμε στο τέλος να μην έχει ο καθένας τη ζωή του. Αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο post.

Σήμερα γάμος γίνεται

Για άλλο θέμα ήρθα κουρδισμένη να γράψω και σε άλλο θα καταλήξω. Όχι, δεν ευθύνεται ο πυρετός που με κρατά από τα ψες. Γελοίο πράγμα πάντως. Μια από τις πιο ζεστές νύχτες του χρόνου, κρύωνα. Και όχι μόνο κρύωνα αλλά επειδή δεν κατάλαβα ότι έχω πυρετό, άρπαξα την κουβέρτα και σκεπάστηκα, με αποτέλεσμα να τον ανεβάσω κι άλλο. Μια χαρά θα είμαι, κατέβασα το μισό μπουκάλι από το αντιπυρετικό των κόρων.

Το Σάββατο παντρεύεται η κόρη των Κλίντον. Ξέρω, ξέρω. Ακούμε Κλίντον και ο νους μας πάει στη Λεβίνσκι. Ε λοιπόν, η Τσέλσι ξεπέρασε τα τραύματα που της άφησαν οι γονείς της, και παντρεύεται τον καλό της. Μέχρι εδώ, καλά είμαστε.

Όταν ρωτήθηκε ο πρόεδρος Ομπάμα αν θα πάει στο γάμο, απάντησε πως όχι γιατί είναι προσωπική υπόθεση των Κλίντον... Πολύ μου άρεσε αυτό. Φαντάζεστε κυπριακό γάμο και οι γονείς να μην καλούν τους συναδέλφους τους, γιατί είναι προσωπική υπόθεση των παιδιών τους; Μουαχα χα χα χα χα χα χα χα χα χα.

Κατ’ αρχή σε μας είναι αδιανόητο να μην καλέσουν οι γονείς τους γνωστούς, τους φίλους τους, τους συναδέλφους τους. Μα τον βλέπω κάθε μέρα στη δουλειά, ντροπή να μην τον καλέσω, δεν ‘πα να είναι ο θυρωρός που του λένε μια καλημέρα ή ο τεχνικός που τον βλέπουν τυχαία στην καντίνα.

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει Κύπριος ή Κύπρια που να παντρεύτηκε και να μην μάλλωσε με τους γονείς ή τα πεθερικά του για το πόσους θα καλέσουν στο τραπέζι. Που να μην πέρασε νύχτες να κάνει προσθαφαιρέσεις για να βρει τρόπο να χωρέσουν όλοι όσοι οι γονείς θέλουν. Ε, δεν γίνεται κύριος. Όταν σου λένε ότι η τάδε αίθουσα χωρεί 250, μην το παιδεύεις. Δεν θα τους βάλεις να κάτσουν ο ένας πάνω στον άλλο για να χωρέσει 300.

Μια θεία μου πριν δυο τρία χρόνια με καμάρι έλεγε ότι είπε της κόρης της να περιορίσει τους φίλους της που θα καλούσε, γιατί έπρεπε να καλέσει όλο το συγγενολόι και τους συναδέλφους... HEEEEEEEEELP.

Ενώ κοίτα την Χίλαρι, περνά αμέτρητες ώρες με τον Ομπάμα. Ταξίδια, διασκέψεις μέρα νύχτα. Αλλά δεν θα τον καλέσει στο γάμο της κόρης της. Ούτε καν για έχει να λέει ότι ανάμεσα στους καλεσμένους ήταν και ο πρόεδρος της Αμερικής. Μην αναφερθώ στον πρόεδρο της Βουλής μας. Λεβέντης. Τρίτος γάμος και είχε διάθεση για χαρές και πανηγύρια. Κάλεσε όσους ήξερε και δεν ήξερε.

Πίσω στους Κλίντον, τώρα, δεν ξέρουµε ποιοι ακριβώς θα παρίστανται, είπαμε ο Μπαράκ Ομπάμα δεν θα είναι, ούτε ξέρουµε πόσοι θα είναι οι καλεσµένοι (γύρω στους 400 µε 500 υπολογίζεται, µε τον όρο της Τσέλσι να τους γνωρίζει όλους προσωπικά). Λοιπόν, θέλω να ξέρω πόσα Κυπραίοι στο γάμο τους ήξεραν προσωπικά τους καλεσμένους. Εγώ τους έμαθα, όλους γιατί ο πεθερός μου που στεκόταν δίπλα μου στα χαιρετίσματα, επέμενε να μου τους γνωρίζει όλους! Από δω ο τάδε, καλός φίλος, από δω ο τάδε καλός συνάδελφος. Θα φανώ κυνική να πω ότι ευτυχώς καλά ήταν και τα ποσά που άφησαν στα φακελάκια;

Παρασκευή σήμερα, πριν μεγαλώσει και άλλο ο πυρετός συνεχίζω τη δουλειά μου. Το θυμήθηκα αυτό το τραγούδι και το βάζω να μας φτιάξει το κέφι.

Ο συμβαλλόμενος

Το ξέρω ότι κινδυνεύω να ακούσω φωνές από τη gay κοινότητα. Αδιαφορώ. Το post δεν έχει σκοπό να σπείρει ζιζάνια ή να προκαλέσει.

Έχουμε και λέμε. Διαβάζω είδηση από την Αργεντινή. Don’t cry for me Argentinaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa. Λοιπόν, έγινε η πρώτη χώρα της Λατινικής Αμερικής που επιτρέπει τους γάμους ομοφυλόφιλων. Ήταν ένα νομοσχέδιο που προώθησε και επέβαλε η πρόεδρος Κριστίνα Κίρχνερ. Όσοι δεν τη θυμούνται είναι μια κυρία γύρω στα 50, λες και βγήκε από βραζιλιάνικη σαπουνόπερα, φουλ μπότοξ, ταγεράκια στιλ Κόλινς αλά Δυναστεία. Άσχετο με το θέμα, μας, πάμε παρακάτω.

Ο νόμος αυτός στην Αργεντινή αλλάζει τον Αστικό Κώδικα, ειδικά την έκφραση σύζυγος και γυναίκα που αντικαθίσταται πλέον με τον όρο συμβαλλόμενοι. Οι σύζυγοι μπορούν να υιοθετούν παιδιά και έχουν τα ίδια δικαιώματα.

Μου άρεσε πολύ, ενθουσιάστηκα με τον όρο συμβαλλόμενοι. Είχε πολλή έμπνευση αυτός που το σκέφτηκε. Εντάξει, είναι ένα ζήτημα υποθέτω, πώς να αποκαλείς τα δύο άτομα σε ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι. Αλλά, ο όρος είναι πολύ καλός για να το έχουν αποκλειστικότητα.

Σύζυγος μίσσιμου. Ενώ συμβαλλόμενος ακούγεται πολύ καλύτερο. Τουλάχιστον υπονοεί ότι και τα δύο μέρη συμβάλλουν στην επιτυχία ή στην αποτυχία ενός γάμου. Το σύζυγος έχει μια αρνητική χροιά όπως και να το κάνουμε. Κάτω από τον ίδιο ζυγό. Αυτόματα ο νους του άλλου πάει σε κάτι μη θετικό. Άλλη χάρη του συμβαλλόμενου.

Λέω από τώρα και στο εξής να καταργήσω όρους όπως ο άντρας μου, σύζυγος, έταιρον ήμισι, husband etc etc και να κρατήσω το συμβαλλόμενο. Παράδειγμα. Να σας συστήσω. Από εδώ η Μαρία, συνάδελφος, από εδώ ο συμβαλλόμενος Μοτορτζής.

Βέρα στο δεξί

Διαπίστωση πικρή την ώρα που έπινα τον πρωινό, αλλά όχι πρώτο της ημέρας, καφέ στο γραφείο. Μια καλή ένδειξη, ένδειξη είπαμε όχι απόδειξη, πως κάποιος απατά το σύντροφό του είναι αν φορεί τη βέρα του!

Δυο τρεις από τους συνάδελφους που γκομενιάζουν και δεν το κρύβουν τη φορούν. Κρατούν ψηλά τη σημαία και το κέρατο. Από την άλλη άτομα που ξέρω σίγουρα πως τιμούν το στεφάνι τους, δεν φορούν βέρα.

Μοιάζει παράδοξο, αλλά τώρα που το σκέφτομαι δεν είναι. Η βέρα είναι σαν ένα είδος κάλυψης. Υπεράνω υποψίας, σου λέει ο άλλος. Παντρεμένος άνθρωπος και να παίζει το μάτι του και μακάρι να ήταν μόνο το μάτι του; Α πα πα πα. Ποτέ. Φορούν τη βέρα και νομίζουν ότι διώχνουν τις υποψίες μακριά.

Εγώ δεν τη φορώ. Θεωρώ πως το marital status μου είναι κάτι που αφορά εμένα. Όπως δεν θα κυκλοφορούσα με τη φανέλα του Τσε αν ήμουν αριστερή, ή με το σήμα της ανακύκλωσης στο πέτο, επειδή γράφτηκα στην Greenpeace, έτσι δεν κυκλοφορώ με τη βέρα επειδή παντρεύτηκα. Επίσης, τη θεωρώ και λίγο μπελά, βάλε βγάλε θα την έχανα. Ενώ τώρα μια χαρά θα την κληρονομήσουν οι απόγονοι.

Οι βέρες διάβαζα σε ένα site, είναι το σύμβολο που μας ενώνει για την υπόλοιπη ζωή με τον σύντροφό μας, είναι από τα σημαντικότερα στοιχεία της τελετής του γάμου. Και έτσι όπως έχει κρίση ο γάμος, έχουν κρίση και τα σύμβολά του.

Να μου πεις τώρα ο καθένας ό,τι θέλει κάνει και λογαριασμό δεν δίνει σε μένα. Εννοείται αυτό. Αλλά ρε παιδί μου, θέλεις που θέλεις να κάνεις τη λαδιά σου, είναι ανάγκη να φορείς και τη βέρα σου; Δεν καταλαβαίνουν ότι έτσι εξευτελίζονται τελείως; Ίσως να ισχύει αυτό που λένε ότι οι δεσμευμένοι έχουν μεγαλύτερη πέραση. Τώρα σοβαρά, υπάρχει κόσμος που τη βρίσκει να την πέσει στον άλλο επειδή είναι παντρεμένος;

Τι να πω η έρημη η μάνα. Στους παιδότοπους πάντως που συχνάζω δεν μου την έπεσε κανένας μέχρι τώρα. Ούτε και στα παιδικά τα πάρτι.

Όλα του γάμου δύσκολα

Η ξαδέλφη παντρεύεται λίαν συντόμως, η ώρα η καλή. Προσπαθώ να τη βοηθήσω. Και ξαναζώ το μαρτύριο της προετοιμασίας ενός κυπριακού γάμου από την αρχή. Το όλο θέμα δεν έχει καμία λογική. Όσοι το έζησαν ξέρουν για ποιο πράγμα μιλώ και απορώ πότε θα σταματήσει τούτο το ψυχοφθόρο παναϋρι.

Κατά κύριο λόγο φταίνε οι γονείς. Που στο νου τους έχουν μετατρέψει το γάμο ως το ultimate γεγονός στη ζωή των παιδιών τους. Που αν και χρόνια στο κουρμπέτι, χαίρονται που τα παιδιά τους θα μπουν στα βάσανα. Περήφανοι ότι θα τα αποκαταστήσουν. Ότι επιτέλους θα βρουν το δρόμο τους.

Όταν παντρεύτηκα είχα ήδη μια καλή δουλειά, αναγνωρισμένη στο χώρο μου, καλό μισθό. Είχα φίλους και κοινωνική ζωή, είχα περάσει από δύο πανεπιστήμια. Για τη μάνα μου πάντα κάτι έλειπε και αυτό ήταν ένας άντρας στο πλευρό μου. Να με προσέχει μίσσιμου. Λες και έδειξα ποτέ ότι θέλω κάποιον να με προσέχει. Ένα από τα πράγματα που εκτιμώ στον πατέρα φαμίλια είναι το γεγονός ότι δεν το παίζει προστάτης. Είναι δίπλα μου, με αγαπά, με φροντίζει, με ανέχεται όταν έχω τις μαύρες μου, με παρηγορεί. Δεν με πνίγει, δεν βάζει την προσωπικότητά του πάνω από τη δική μου. Ξέρω πως είτε τον χρειάζομαι είτε όχι είναι κοντά μου. Αλλά δεν είναι ο προστάτης, που μάλλον ονειρευόταν η μάνα μου. Η σχέση μας είναι με τα πάνω και τα κάτω της ισότιμη και για αυτό είναι όμορφη (plus great sex, δηλαδή τι άλλο να ζητήσει το πλάσμα;)

Πίσω στους γονείς όμως. Οι γονείς πληρώνουν συνήθως για το γάμο. Αυτό τους δίνει και ένα επιπρόσθετο δικαίωμα να έχουν άποψη. Άποψη για όλα. Ακόμη και εκεί που νομίζεις ότι όλα πάνε καλά, δέχεσαι ένα τηλεφώνημα ένα μήνα πριν από το γάμο «Εμ, ξέρεις δεν μου αρέσουν τα προσκλητήρια, πώς να τα δώσω στους συγγενείς μας, προλαβαίνουμε να τα αλλάξουμε;»

Σε αγχώνουν, καταφέρνουν να σε αγχώσουν για τα πάντα, ακόμη και για πράγματα που δεν είχες σκοπό να ασχοληθείς. Δύο ώρες πριν από το γάμο να σαλαβατά η μάνα γιατί δεν έχεις άποψη για το δισκόρουχο που θα πάρετε στην εκκλησία (το άκουσα ότι συνέβη και αυτό). Και φυσικά καταλήγεις να τσακώνεσαι μαζί τους. Και να λες πελλός που δεν παντρεύτηκε μόνος του. Οι γονείς της ξαδέλφης, ποτέ δεν της είπαν τίποτε για το ντύσιμό της. Τώρα έχουν άποψη για το νυφικό. Και ζω το σκηνικό να φορεί το ένα νυφικό μετά το άλλο, προσπαθώντας να βρει αυτό που της ταιριάζει και ταυτόχρονα να ικανοποιήσει τους δικούς της. Γίνεται αυτό το πράγμα; Δεν γίνεται.

Η κατάσταση βγαίνει εκτός ελέγχου. Για όλα τα θέματα. Για το νυφικό, για τη δεξίωση, για τα λουλούδια, για τους καλεσμένους, για τα στέφανα, και τώρα που είπα στέφανα, που στο καλό αφήσαμε τα δικά μας με τον πατέρα φαμίλια, για τη μουσική.

Φυσικά, όταν έρθει εκείνη η μέρα είσαι τόσο κουρασμένος, τόσο διαλυμένος, τόσο έφτασες στα όριά σου, που απλά λες μέρα είναι θα περάσει και δεν τη χαίρεσαι.

Για αυτό, μήπως είναι καλύτερα, ρε ξαδέλφη να την κάνουμε για Λας Βέγκας; Ε; και πιο φτηνά θα σου έρθει και θα γλυτώσεις από όλες τις σκοτούρες. Άσε που μπορεί να πέσουμε στα γυρίσματα του CSI και να δώσουμε χαιρετίσματα στον Γκρίσομ.