Φύγε εσύ, έλα εσύ. Ναι, για φίλους μιλάμε

Πόσους αληθινούς φίλους έχετε; Είπαμε αληθινούς φίλους, τα άτομα που είναι κοντά σας ό,τι και να συμβεί, όχι τα άτομα που πάτε για μπύρα ή για καφέ.

Το επόμενο ερώτημα είναι πότε τους αποκτήσετε; Είναι άνθρωποι που φάγατε ψωμί και αλάτι μαζί, που ξέρετε ο ένας τον άλλο σαν την παλάμη του χεριού σας ή είναι πρόσφατες γνωριμίες;

Τρίτο ερώτημα. Πόσο εύκολα κάνετε νέους φίλους; Μήπως με μια νέα φιλία, απομακρύνεστε από μια παλιά;

Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Proceedings of the National Academy of Science, αν κάποιος δημιουργήσει μια καινούρια φιλία και αποκτήσει έναν νέο καλύτερό του φίλο, θα χρειαστεί να κάνει χώρο για αυτόν στη ζωή του. Πώς; Με το να απαλλαγεί από κάποιον ήδη υπάρχοντα φίλο.

Αναλύοντας τα δεδομένα από 24 βρετανούς φοιτητές, η ερευνητική ομάδα από το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης παρατήρησε ότι υπήρχαν συγκεκριμένα μοτίβα επικοινωνίας, που υποδείκνυαν ότι, σε γενικές γραμμές, οι άνθρωποι δεν έχουν τα μέσα για να διατηρήσουν πολλές, πολύ στενές σχέσεις.

Ίσως αυτό να οφείλεται σε υπερφορτωμένο πρόγραμμα, στα συναισθηματικά τους όρια ή σε κάποιο συνδυασμό των δύο. «Λόγω αυτών των περιορισμών, οι άνθρωποι δε μπορούν να αυξήσουν τον αριθμό των φίλων με τους οποίους επικοινωνούν σε μέγιστο βαθμό, αλλά οι περισσότεροι υποβαθμίζουν ή ξεκόβουν τη σχέση που έχουν αναπτύξει με κάποιους άλλους, αν θέλουν να προσθέσουν νέους φίλους στο κοινωνικό τους δίκτυο, με υψηλά επίπεδα συναισθηματικής έντασης» αναφέρει η μελέτη.

Με λίγα λόγια η φιλία είναι όπως τη μνήμη ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή. Όπως δεν μπορείτε να κατεβάζετε αβέρτα applications, ταινίες, μουσική και ό,τι άλλο σας κατέβει  και να περιμένετε να τα χωρεί όλα, έτσι και η φιλία έχει περιορισμένο χώρο.

Το θέμα είναι με ποια κριτήρια αποφασίζουμε να κάνουμε πέρα ένα φίλο. Η έρευνα δεν έχει απάντηση, αλλά δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ιδιοφυία για να υπολογίσει πως πρωταρχικός παράγοντας είναι το συμφέρον.

Και όταν λέω συμφέρον δεν σημαίνει πάντα το οικονομικό. Ποιον θεωρείτε πιο καλό σας φίλο, ποιος σας στήριξε περισσότερο, με ποιον έχετε καλύτερη επικοινωνία.

Αν η έρευνα είναι αληθινή, αυτό σημαίνει πως όλοι είμαστε έτοιμοι να αναλώσουμε και να αναλωθούμε ανά πάσα στιγμή.

Βέβαια, μεγαλώνοντας είναι αλήθεια πως κάνουμε φίλους όλο και πιο δύσκολα. Είτε γιατί τρέχουμε να προλάβουμε την καθημερινότητα, είτε γιατί δύσκολα έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε νέους ανθρώπους και ακόμη πιο δύσκολα να τους δώσουμε μια ευκαιρία.

Επομένως μπορεί και δύσκολα να βρίσκει εφαρμογή η έρευνα και ίσως να μην κινδυνεύουμε τόσο πολύ να γίνουμε ο πρώην καλύτερος φίλος.

Μιας όμως και μιλούμε για φιλίες, θα υπερασπιστώ το ίντερνετ. Ακούω πολλούς να μιλούν και να κατηγορούν το Facebook, τα μπλογκς, το hangouts ότι απομονώνουν και ότι υποβιβάζουν την επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων.

Διαφωνώ κάθετα. Όχι ότι δεν γίνονται καταχρήσεις, όχι ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι κολλημένοι μπροστά από μια οθόνη, αλλά το ίντερνετ φέρνει πιο κοντά τους ανθρώπους. Και το κυριότερο γνωρίζουμε κόσμο που ενδεχομένως να μην τον γνώριζαμε διαφορετικά. Και αυτό είναι υπέροχο.

Τι λένε οι έρευνες για το γάμο

Έβαλα στο itunes να παίζει το Songs of Innocence. Δώρο το τελευταίο cd των U2 από την Apple. Ωραία, ροκ τραγούδια που θυμίζουν τις πρώτες μέρες του συγκροτήματος. Καλύτερο cd για μένα πάντως είναι το How to dismantle an atomic bomb.

  

Προχτές μια νέα έρευνα αποφάνθηκε πως οι γυναίκες που παντρεύονται κοντούς άντρες έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες για ένα πετυχημένο γάμο.

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης ανακάλυψαν ότι τα ποσοστά διαζυγίων στους κοντούς άνδρες είναι σημαντικά χαμηλότερα από εκείνα των ανδρών με μέτριο ή μεγάλο ύψος. Συγχρόνως οι κοντύτεροι άνδρες έτειναν να παντρεύονται αρκετά μικρότερές τους στην ηλικία γυναίκες και να αποκτούν περισσότερα χρήματα από τις συζύγους τους, κατά τους ειδικούς. Από την πλευρά τους οι ψηλοί άνδρες παντρεύονταν πιο μορφωμένες γυναίκες οι οποίες ήταν συνήθως μεγαλύτερες σε ηλικία καθώς και γυναίκες της ίδιας φυλής. Ωστόσο οι γάμοι αυτοί είχαν... άδοξο τέλος συχνότερα από τους γάμους που έκαναν οι πιο κοντοί άνδρες.

Πιο κοντό από μένα δύσκολα θα έβρισκα, εκτός αν υπήρχαν στα αλήθεια χόμπιτ. Ο Μοτορτζής είναι ψηλός και όταν τον βλέπω και δεν φορώ τακούνια πανύψηλος.

Και πάμε σε μια άλλη έρευνα, η οποία απαγορεύει τους καυγάδες. Αντίθετα με ό,τι πιστεύουν πολλά ζευγάρια, αυτό που κάνει μια σχέση και ένα γάμο να διατηρηθεί για περισσότερα χρόνια δεν είναι η συνεχής επικοινωνία και η συζήτηση προκειμένου να λυθούν τα προβλήματα. Όπως υποστηρίζει έρευνα που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του περιοδικού TIME, το να μην διαπληκτίζεσαι όταν προκύψουν διαφωνίες μπορεί να είναι το κλειδί.

Με λίγα λόγια ούσσου κόρη μου να περάσουμε, που έλεγαν οι γιαγιάδες μας ισχύει.

Άλλη έρευνα υποστηρίζει πάντως πως το μυστικό ενός καλού γάμου είναι η γενναιοδωρία. Το πνεύμα της γενναιοδωρίας στον γάμο προωθεί έναν κύκλο ενάρετης συμπεριφοράς, που οδηγεί και τους δύο συντρόφους στο να είναι πιο ευτυχισμένοι, λένε οι ερευνητές.

Το να έχω παραχωρήσει μέρος της ντουλάπας μου είναι γενναιοδωρία; Από την άλλη όμως πήρα το στεγασμένο γκαράζ.

Και πάμε στο ψητό. Έχετε αυτοκίνητο; Και καταθέσεις στην τράπεζα, μετοχές ή ομόλογα; Αν ναι, τότε έχετε αυξημένες πιθανότητες να παντρευτείτε, σύμφωνα με μία νέα αμερικανική μελέτη. Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον ανέλυσαν στοιχεία από μια μεγάλη μελέτη νέων και αφού έλαβαν υπ’ όψιν παράγοντες όπως το εισόδημα, η εργασία και η λοιπή οικογένεια, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το να διαθέτει κανείς αυτοκίνητο αυξάνει τις πιθανότητες ενός άντρα να παντρευτεί κατά 2,6% ανά έτος. Αντίστοιχα, το να διαθέτει και άλλα περιουσιακά στοιχεία, όπως οι τραπεζικές καταθέσεις, αύξανε τις πιθανότητές του κατά άλλο ένα 1,5%.

Ο κόσμος το ‘χει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι. Κοίτα να δεις που θα ξόδεψαν και χρήματα για αυτή την έρευνα.

Και αν παρόλα αυτά ο γάμος δεν πετύχει, μην ρίξετε την ευθύνη στον εαυτό σας. Το διαζύγιο, οφείλεται σε ένα γονίδιο λένε σουηδοί επιστήμονες. Πρόκειται για μετάλλαξη ενός κοινού γονιδίου το οποίο θεωρούν βασική αιτία ενός προβληματικού γάμου και όλως τυχαίως είναι κληρονομήσιμο μόνο στις γυναίκες.

Φτου, φτου μακριά από εμάς. 

Σεξ και κάλτσες

Τις τελευταίες μέρες ο καιρός άλλαξε. Δεν το λες και χειμώνα, αλλά ένα κρύο, μια πτώση (μικρή) της θερμοκρασίας τη νιώθεις. Έχω καταφερθεί αρκετές φορές εναντίον του χειμώνα ας μην το κάνω και τώρα.

Ένας από τους πιο καλούς τρόπους για να ζεσταθεί κανείς είναι οι κάλτσες. Είναι αποδεδειγμένο πως όταν τα πόδια σου είναι ζεστά, κρυώνεις λιγότερο.

Έτσι πέφτω να κοιμηθώ, φορώντας κάλτσες. Ο Μοτορτζής επιμένει πως αυτό δεν είναι σωστό και πως τα πόδια μας πρέπει να αναπνέουν τη νύχτα.

Του απαντώ ότι αν είναι θέμα αναπνοής των ποδιών τότε να μην φορεί τις κάλτσες του ούτε την ημέρα. Τι σημαίνει να αναπνέουν μόνο τη νύχτα; Και επιπλέον του απαντώ ότι κάνει διακρίσεις. Γιατί δεν βγάζει και το σώβρακο να αναπνέει και η ευαίσθητη του περιοχή (ή μήπως στους άντρες δεν είναι ευαίσθητη;). Που το είδε γραμμένο ότι μόνο τα πόδια μας πρέπει να αναπνέουν και όχι ο κώλος μας;

Το πρόβλημα δεν είναι όμως ο ύπνος, είναι η ώρα που προηγείται του ύπνου. Το σεξ.

Γιατί το κρύο σε φέρνει ενός προ ισχυρού διλήμματος, να τις βγάλεις τις ριμάδες τις κάλτσες ή όχι; Γιατί αν δεν τις βγάλεις μια χαρά ζεστά πόδια έχεις. Πόσο σέξι όμως είσαι με εσώρουχα και κάλτσες; Ή ακόμη χειρότερα γυμνός φορώντας κάλτσες; Άστα να πάνε. Οι κάλτσες στο κρεβάτι είναι ΑΝΤΙΕΡΩΤΙΚΕΣ. Τις βγάζεις, λοιπόν και είσαι μια χαρά γυμνός. Αλλά γυμνός με πόδια γυμνά, που κρυώνουν.

Δεν υπάρχουν πολλοί, πιστεύω που θα επέλεγαν το πρώτο. Οι περισσότεροι βγάζουμε τις κάλτσες και κρυώνουμε. Και όχι μόνο κρυώνουμε αλλά σύμφωνα με μια ολλανδική έρευνα, ίσως χανουμε και σε απόλαυση, γιατί οι κάλτσες και τα ζεστά πόδια μας βοηθούν πιο εύκολα να φτάσουμε σε οργασμό.

Σύμφωνα με τους ερευνητές του Πανεπιστημίου του Χρόνινγκεν, το 80% των γυναικών που συμμετείχε στην έρευνα δήλωσε ότι είχε οργασμό όταν φορούσε κάλτσες κατά τη διάρκεια της ερωτικής πράξης.

Και αν νομίζετε ότι λέω μαλακίες, ορίστε και οι αποδείξεις. Διαβάστε εδώ να μορφωθείτε.

Και τώρα πέφτει ένα αμείλικτο ερώτημα. Έχετε πειστεί να βάλετε κάλτσες να φορέσετε τις κάλτσες σας την ώρα του σεξ;

Εγώ καθόλου. Ό,τι και να μου πουν εκατομμύρια έρευνες δεν μου βγαίνει από το κεφάλι πως σεξ και κάλτσες δεν πάνε μαζί. Δεν είναι καν λέξεις που χωρούν στην ίδια πρόταση. Είναι σαν να ψήνεις μπιφτέκι και το πασαλείβεις με νουτέλλα για να το φας.

Εσύ λατρεμένε αναγνώστη; Φορείς κάλτσες την ώρα του σεξ ή θα ντραπείς να μου το πεις, μετά από τόση επίθεση που έκανα;

Γονείς-ελικόπτερο, άβουλα τέκνα

Το παραδέχομαι πως τώρα τελευταία το παράκανα με το copy paste. Βρήκα όμως αυτό το άρθρο στο Βήμα και επειδή μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρον θέλω να το μοιραστώ μαζί σας.

Προ ημερών βρέθηκα στην κουζίνα του σπιτιού μιας φίλης να βοηθώ στο σερβίρισμα ενός πολύβουου γεύματος για δύο οικογένειες. Κάποια στιγμή έμεινα μόνη με την 35χρονη μπέιμπι-σίτερ, η οποία έχει αναλάβει εδώ και έξι μήνες τα δύο παιδιά της φίλης. «Μήπως να κόψουμε από τώρα και ένα φρούτο για τα παιδιά;» πρότεινα, για να ελαφρύνω το πηγαινέλα της οικοδέσποινας.

Παρακολούθησα την μπέιμπι-σίτερ να κοιτάζει με κάποια αμηχανία το πεπόνι και το μαχαίρι που βρίσκονταν μπροστά της, επάνω στον πάγκο της κουζίνας. «Δεν ξέρω να το κόψω σωστά» μου είπε χωρίς την παραμικρή συστολή. «Πάντα ο πατέρας μου αναλαμβάνει αυτή τη δουλειά. Δεν μου αρέσει άλλωστε το πεπόνι...». Ενιωσα τρόμο. Μου ήρθε να αρπάξω το κουζινομάχαιρο και να κόψω με λύσσα τον ομφάλιο λώρο. Οχι της 35χρονης μπέιμπι-σίτερ – αυτή ήταν, πλέον, «χαμένη» υπόθεση. Αν μη τι άλλο, εγώ, με τα δικά μου τέκνα, ακόμη κάτι προλαβαίνω.

Την ακριβώς επόμενη ημέρα διάβασα στους New York Times ένα άρθρο δύο καθηγητών Ψυχολογίας με τίτλο When Ηelping Ηurts (σε ελεύθερη απόδοση, «Όταν η βοήθεια βλάπτει»). Το άρθρο συνοδευόταν από τρία σκίτσα. Στο πρώτο, μια κότα κλωσάει ένα αβγό. Στο αμέσως επόμενο, η κότα κλωσάει ένα νεογνό. Στο τρίτο, η κότα κλωσάει διά της βίας ένα ενήλικο κοτόπουλο

Οι δύο καθηγητές (Φίνκελ και Φιτσζίμονς) παίρνουν ως αφορμή την έρευνα της κοινωνιολόγου Λόρα Τ. Χάμιλτον που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην επιθεώρηση «American Sociological Review», σύμφωνα με την οποία όσο περισσότερα χρήματα επενδύουν οι γονείς στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση των παιδιών τους, τόσο χειρότερους βαθμούς εκείνα θα φέρουν.

Οι δύο καθηγητές περιγράφουν εκτενώς τα δεινά της υπερβολικής «βοήθειας», της υπέρμετρης ανατροφής, της λεγόμενης «ανατροφής-ελικόπτερο», με τους γονείς να υπαγορεύουν κάθε βήμα του παιδιού, αλλά και να ικανοποιούν προκαταβολικά κάθε ανάγκη του. Το τελικό «προϊόν» στην αλυσίδα συναρμολόγησης είναι ένα πλάσμα αποστραγγισμένο από κάθε έννοια αυτάρκειας και αυτοδυναμίας, το οποίο, για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του, χρειάζεται εσαεί τον χιλιοπροβαρισμένο γονεϊκό μπούσουλα.

Αρκετοί 19χρονοι υποψήφιοι στα μεγάλα αμερικανικά πανεπιστήμια υποφέρουν από άγχος και εξάντληση, ενώ αδυνατούν συχνά να αντεπεξέλθουν ακόμη και στις καθιερωμένες για την εισαγωγή τους συνεντεύξεις. Δεν είναι μάλιστα λίγοι εκείνοι που λένε, χωρίς την παραμικρή αιδώ, στους καθηγητές τους: «Γιατί δεν τηλεφωνείτε καλύτερα στη μητέρα μου;». Σημειωτέον, μεγάλες εταιρείες, όπως η Merrill Lynch, καθιερώνουν «ανοιχτές ημέρες», όπου η μαμά και ο μπαμπάς του νεαρού εργαζόμενου μπορούν να εξετάσουν τις εγκαταστάσεις τους.

Ωστόσο, το άρθρο των «New York Times» πάει πιο μακριά από τους γονείς-ελικόπτερο. Ανιχνεύει τις επιπτώσεις του παρεμβατισμού και της υπερβολικής παροχής βοήθειας σε κάθε τύπου σχέση, με φίλους, συναδέλφους, συντρόφους. Σύμφωνα με τους ειδικούς και συντάκτες του άρθρου, η βοήθεια που παρέχουμε σε κάποιον πρέπει να είναι στη σωστή δοσολογία, ώστε να μην του στερεί την αυτάρκεια και το κίνητρο να παλέψει για κάτι.

Επιμένουν ότι είναι πολύ πιθανότερο να κυνηγήσεις έναν προσωπικό στόχο (π.χ. να χάσεις κιλά ή να αλλάξεις καριέρα) όταν ο άλλος βρίσκεται μεν δίπλα σου αρωγός και εμψυχωτής, αλλά δεν αποπειράται να σου επιβάλει τη βοήθεια και την καθοδήγησή του.

Εντάξει, πάντα μπορείς να προσφέρεις τη βοήθειά σου (οι καιροί άλλωστε σήμερα σχεδόν το επιβάλλουν). Αρκεί να μην «ευνουχίζεις» την προσπάθεια του άλλου. Και όταν έρθει η στιγμή, να μπορέσεις να τον αφήσεις μόνο, με το πεπόνι και το μαχαίρι.

Το άρθρο το έγραψε η Λένα Παπαδημητρίου.

Αγάπη, άφησε κάτω το φλόκκο

Λοιπόν φίλε Κωστούι, που έκαμες παράπονο ότι το ξεχείλωσα το θέμα με το εγώ.

Επανέρχομαι σε μια κλασσική, σταθερή αξία αυτού του blog, τις έρευνες. Παραδέχομαι ότι τις παραμέλησα λιγάκι, ως όψεται η κρίση. Να μου πεις, η κρίση με ποιο τρόπο επηρέασε τις έρευνες. Να σου πω, αφού για όλα φταίει η κρίση, ας φταίει και για αυτό.

Περνούμε στην ουσία του θέματος. Τώρα που το σκέφτομαι παρακαλώ τους κύριους Αχάπαρο, Γρούτο, Σμιλί, Τάτσο κτλ κτ κτλ κτλ να απομακρυνθούν από τις οθόνες τους. Τι εννοείς, δεν ανήκουν στο φανατικό, αναγνωστικό μου κοινό; Μοτορτζή, Invictus διαβάστε αλλά με μέτρο.

Έτσι, με πόνο καρδιάς σας ανακοινώσω, πως αν είσαστε στο 0,00000001% που ο σύντροφός σας κάνει δουλειές μέσα στο σπίτι, ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΑΜΕΣΩΣ. Οι υπόλοιπες συνεχίστε να παραπονιέστε για τις ακαταστασίες που κάνουν, για τα σκουπίδια που δεν βγάζουν, για τις λερωμένες κάλτσες στο πάτωμα, για το κάθισμα της τουαλέτας. Και όχι μόνο να παραπονιέστε αλλά να είστε και χαρούμενες για αυτό.

Και αυτό, γιατί μια νορβηγική έρευνα έδειξε πως όσο περισσότερο ισότιμα μοιράζεται ένα ζευγάρι τις δουλειές στο σπίτι, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος να πάρει διαζύγιο. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Έρευνας στις Κοινωνικές Επιστήμες Nova, η αναλογία των διαζυγίων μεταξύ των νοικοκυριών στα οποία οι οικιακές δουλειές είναι ισότιμα μοιρασμένες είναι περίπου 50% υψηλότερη από ό,τι σ' αυτά όπου το μεγαλύτερο μέρος των δουλειών του σπιτιού τις κάνει η γυναίκα.

Η καλή νοικοκυρά όχι μόνο είναι δούλα και κυρά αλλά σώζει και το γάμο της.

Για τους ερευνητές πάντως δεν υπάρχει καμιά ή σχεδόν καμιά σχέση αιτιότητας ούτε και μπορούν να εξηγήσουν γιατί. Απλά υποθέτουν πως στα μοντέρνα σύγχρονα ζευγάρια, οι γυναίκες έχουν επίσης ένα υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης και μια καλά αμειβόμενη δουλειά, πράγμα που τις καθιστά λιγότερο εξαρτημένες οικονομικά από το σύζυγό τους. Μπορούν συνεπώς να τα καταφέρουν ευκολότερα σε περίπτωση διαζυγίου.

Δεν κατάφερα να βρω πόσο ήταν το δείγμα της έρευνας ή αν οι ερευνητές ήταν παντρεμένοι. Γιατί αν ήταν παντρεμένοι, θα εκτιμούσαν και την πιο μικρή βοήθεια και δεν θα σκότωναν το χρόνο τους με τέτοιες χαζές έρευνες.

Η γενιά του Εγώ

Διάβαζα στο Βήμα Science ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για τη γενιά Υ, την οποία κάποιοι άλλοι λένε γενιά Millenians και κάποιοι άλλοι γενιά του Εγώ.

Οι εκπρόσωποί της γενιά του Εγώ, εμφανίζονται εγωκεντρικοί και νάρκισσοι, έχουν υπερτιμημένη άποψη για τον εαυτό τους και διακατέχονται από υπερβολικά υψηλές και έξω από τις δυνατότητές τους προσδοκίες, με αποτέλεσμα να «λυγίζουν» ευκολότερα κάτω από τις δυσκολίες της πραγματικής ζωής και να ρέπουν περισσότερο προς την κατάθλιψη.

«Τους νέους σήμερα συνεχίζουν να τους παραχαϊδεύουν για πολύ καιρό, ενώ θα έπρεπε πολύ νωρίτερα να έχουν αρχίσει να μαθαίνουν ότι δεν είναι τέλειοι». Αυτό ήταν το συμπέρασμα του HS, ενός μπλόγκερ που σχολίαζε ένα άρθρο των New York Times το οποίο οίκτιρε την κατάσταση της σημερινής νεολαίας. Το πρόβλημα με τα παιδιά, συνέχιζε, είναι ότι έχουν μια «παραφουσκωμένη» άποψη για τον εαυτό τους επειδή έχουν μεγαλώσει έτσι ώστε να πιστεύουν πως καθετί που κάνουν είναι αξιόλογο και σημαντικό. Δεν επρόκειτο για κάποιον γερογκρινιάρη αλλά για έναν νεαρό που έγραφε για την ίδια του τη γενιά.

Όπως καταλαβαίνει κανείς από το όνομά της, η Γενιά του Εγώ έχει προσελκύσει ήδη τα πυρά. Οι εκπρόσωποί της κατηγορούνται ότι είναι κακομαθημένοι, αλαζονικοί και νάρκισσοι, ότι έχουν μια αδικαιολόγητη αίσθηση πως δικαιωματικά όλα τους ανήκουν. Οι καθηγητές παραπονούνται ότι οι σημερινοί φοιτητές απαιτούν μόνιμη προσοχή. Οι εργοδότες δυσκολεύονται να καταπιούν τα υπερδιογκωμένα εγώ των νεαρών υπαλλήλων τους, ενώ οι ψυχοθεραπευτές λένε ότι βλέπουν μια νέα γενιά ασθενών οι οποίοι έχουν κατάθλιψη επειδή δεν μπορούν να φθάσουν στο ύψος των υπερβολικών προσδοκιών τους.

Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι το φταίξιμο βρίσκεται στους γονείς, στους δασκάλους και στους άλλους ενηλίκους οι οποίοι υπερέβαλαν στο να μεγεθύνουν την άποψη που έχουν τα παιδιά για τον εαυτό τους από τα πρώτα τους χρόνια.

Οι κατηγορίες αυτές δεν βαρύνουν μόνο τη Γενιά Υ αλλά και μια ολόκληρη φιλοσοφία για την ανατροφή των παιδιών, η οποία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980 και εξακολουθεί να ισχύει ακόμη και η οποία ήθελε τα παιδιά συνεχώς να δέχονται επαίνους, προκειμένου να αυξηθεί η αυτοπεποίθησή τους.

Ε τώρα, πως αυτή η αυτοπεποίθηση αυξήθηκε τόσο πολύ, που κοντεύει να «καταπιεί» τη γενιά Υ. Η υπερβολική αυτοεκτίμηση μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα, το ίδιο όμως ισχύει και για τη χαμηλή αυτοεκτίμηση. Στην εφηβεία τα παιδιά γίνονται ευάλωτα καθώς ο «συμπαγής» εγωκεντρισμός που έχουν στα πρώτα τους χρόνια αρχίζει γρήγορα να αποκτά ρωγμές. Στα κορίτσια η πτώση της αυτοεκτίμησης είναι μεγαλύτερη από ό,τι στα αγόρια, και στα δυο φύλα όμως η αλλαγή είναι μόνιμη. Επίσης σε αυτές τις ηλικίες η αυτοεκτίμηση μπορεί να είναι υψηλή αλλά ταυτόχρονα ασταθής, να καταποντίζεται με την πρώτη κριτική.

Και έτσι φτάνουμε στο καίριο ερώτημα, τι στο καλό να κάνουμε με τα παιδιά μας. Και η απάντηση είναι πως δεν υπάρχει απάντηση. Το να μεγαλώνεις παιδιά, είναι όπως το να φτιάχνεις κέικ. Όπως καλά ξέρουμε με την Αχάπαρη, μπορεί να βάλεις τα καλύτερα υλικά και το κέικ να είναι για τον κάλαθο. Ή να χρησιμοποιείς 5, 6 υλικά και να βγάλεις αριστούργημα.

Όσον αφορά εμένα, τις επαινώ τις κόρες μου, προσπαθώ να κρατώ μια ισορροπία. Έπαινοι μεν αλλά όχι χωρίς λόγο και σίγουρα όχι χωρίς να το αξίζουν. Το τελευταίο με προσοχή γιατί πρόσφατα είχαμε τον εξής διάλογο.

Κ: Μάμα σου αρέσει το σχέδιο μου; (και μου δείχνει ένα ολοπράσινο πράμα)

Μ: Εμ, όχι ιδιαίτερα δεν μπορώ να πω ότι μου αρέσει. Τι είναι τούτο το πράσινο που έκαμες;

Κ: Γρασίδι μάμα, έκαμα γρασίδι, δεν είναι πολύ ωραίο;

Μ: Για γρασίδι καλό είναι (τα αναδίπλωσα τι να κάμω, αφού για γρασίδι καλό ήταν).

Κ: Εντάξει, θα πω του παπά να το κουρέψει.

Υγ. Σε κάποιες προδημοτικές, το σχολείο προσφέρει πρόγευμα. Όσοι είχατε ανάλογες εμπειρίες, μπορείτε σας παρακαλώ να μου πείτε πόσα πληρώνετε για το πρόγευμα;

Air crash investigation

Απολαμβάνω να βλέπω τα ντοκιμαντέρ Air Crash Investigation στο National Geographic. Αυτή τη στιγμή πιστεύω είμαι σε θέση να ξεκινήσω μια καλή έρευνα από μόνη μου, αν ο μη γένοιτο χρειαστεί.

Χτες το βράδυ πέτυχα το επεισόδιο για την πτώση ενός αεροσκάφους της Korean Air έξω από το αεροδρόμιο του Stansted, το 1999. Λίγο μετά την απογείωσή του το εμπορικό αεροπλάνο συγκρούστηκε στο έδαφος ανοίγοντας ένα κρατήρα αρκετών μέτρων.

Η έρευνα έδειξε πως ένα σημαντικό όργανο στη μεριά του κυβερνήτη, αυτό που δείχνει τη θέση του αεροπλάνου σε σχέση με τον ορίζοντα ήταν χαλασμένο. Του συγκυβερνήτη πάλι ήταν μια χαρά. Έτσι, όταν το αεροπλάνο σηκώθηκε ο κυβερνήτης δεν μπόρεσε να καταλάβει σε τι θέση ήταν και στην προσπάθειά του να το φέρει στα ίσα του, άρχισε να παίρνει κλήση. 30, 50, 70, 80, 90 μοίρες μέχρι την τελική πτώση.

Οι ερευνητές με τίποτα δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί στο καλό ο συγκυβερνήτης δεν άνοιξε το στόμα του να πει λέξη, ή έστω να προσπαθήσει να διορθώσει το λάθος. Τα όργανα που είχε μπροστά του, ήταν μια χαρά, επομένως μπορούσε να καταλάβει ότι ήταν ένα ταξίδι προς το θάνατο.

Αυτό που βρήκαν οι ερευνητές τους εξέπληξε. Ο κυβερνήτης προερχόταν από την πολεμική αεροπορία. Ήταν ένας καλός πιλότος μαχητικών αεροπλάνων με καμπόσα γαλόνια. Ο συγκυβερνήτης ήταν νεώτερος σε ηλικία και δεν είχε τα παράσημα του κυβερνήτη, ο οποίος σημειωτέον ήταν αυταρχικός, δεσποτικός και δεν εννοούσε να καταλάβει πως το πιλοτήριο δεν ήταν δικό του.

Για να μην τα πολυλογώ, ο συγκυβερνήτης από σεβασμό για να μην θίξει τον ανώτερο του δεν είπε λέξη, δεν του υπέδειξε το λάθος του και δεν έκανε καμία μα καμία προσπάθεια να σώσει αυτός το αεροπλάνο. Στην κορεατική κοινωνία η ιεραρχία, ο σεβασμός προς τον ανώτερο είναι αξίες απαράβατες. Έτσι, ο συγκυβερνήτης, προτίμησε το θάνατο, παρά να κάμει κάτι που ήταν αντίθετο στα πιστεύω του. Ένα αεροπλάνο γκρεμοτσακίστηκε για θέματα κουλτούρας.

Ενώ αν το πλήρωμα ήταν ελληνικό ο κυβερνήτης θα έριχνε μερικά μπινελίκια στον κυβερνήτη θα του έλεγε μαλάκα τι κάνεις και θα έσωζε το αεροπλάνο. Όπως επίσης αν ήταν αμερικάνικο ο συγκυβερνήτης θα έβλεπε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να φανεί σωστός και να πάρει προαγωγή, επομένως πάλι θα έπαιρνε το πηδάλιο από τα χέρια του κυβερνήτη, όπως επίσης και αν ήταν βρετανικό που θα του έδειχνε τους κανονισμούς τι πάει στραβά.

Μετά από αυτό το συμβάν, η Korean Air διόρθωσε πολλά πράγματα στην εκπαίδευση των πιλότων της και θεωρείται μια από τις ασφαλέστερες αεροπορικές εταιρίες παγκοσμίως. Τους πέρασε τη φιλοσοφία ότι το πιλοτήριο είναι ευθύνη και των δυο, που πρέπει να εργάζονται ως ομάδα και όχι ως ανώτερος κατώτερος.

Καν’ το όπως οι Γάλλοι

Τα Νέα (εντάξει το πιάσατε είναι από τις εφημερίδες που διαβάζω) είχε το Σάββατο ένα ενδιαφέρον θέμα. Μιλούσε για το βιβλίο της Πάμελα Ντράκερμαν, δημοσιογράφου της Wall Street Journal, «Γιατί τα παιδιά των Γάλλων δεν πετούν το φαγητό τους».

Η συγγραφέας υποστηρίζει πως τα Γαλλάκια είναι πολύ πειθαρχημένα. τρώνε όλο τους το φαγητό, είναι πειθαρχημένα, σηκώνονται από το τραπέζι μόνο όταν έχει φάει και η υπόλοιπη οικογένεια, κοιμούνται ένα οκτάωρο και δεν ξυπνούν κατά τη διάρκεια της νύχτας. Όλα αυτά τα συμπεράσματα προέκυψαν από τη δεκάχρονη παραμονή της στο Παρίσι, η τύπισσα είναι Αμερικάνα. Το βιβλίο έγινε μπεστ σέλερ, σιγά που δεν θα έτρεχαν να το αγοράσουν οι απανταχού ταλαιπωρημένοι γονείς, που πιστεύουν πως όσο διαβάζουν εγχειρίδια ανατροφής των παιδιών τους, τόσο θα αποκτήσουν φρόνιμα βλαστάρια.

Στο βιβλίο της δεν αναπτύσσει καμιά θεωρία. Απλά περιγράφει όσα έβλεπε να συμβαίνουν γύρω της.

Τέσσερις χρήσιμες λέξεις. Οι γάλλοι γονείς μαθαίνουν στα παιδιά τους να χρησιμοποιούν από μικρά τέσσερις λέξεις: ευχαριστώ, παρακαλώ, καλημέρα (ή καλησπέρα και γεια σας. Τα παιδιά μαθαίνουν να χαιρετούν κάποιον και να μην κρύβονται πίσω από το χαιρετισμό των γονιών τους.

Τρώνε όταν πεινάσουν. Έτσι όταν κάτσουν στο τραπέζι δεν παίζουν, είναι φρόνιμα και τρώνε ό,τι έχει το πιάτο τους γιατί πεινούν. (παρένθεση πες σε ελληνίδα γιαγιά να μην μπουκώνει συνέχεια τα εγγόνια της και αν το δεχτεί να μην ξαναφάω σοκολάτα).

Περάστε το μήνυμα με μια ματιά. Οι γάλλοι το λένε gros yeux, δηλαδή μεγάλα μάτια. Μια γκριμάτσα ταυτισμένη με το ως εδώ και μη παρέκει.

Βάλτε τους όρια και τηρήστε τα. Τα παιδιά έχουν ανάγκη από όρια μάλιστα όσο πιο ξεκάθαρα είναι τόσο το καλύτερο. Αυτή είναι η βασική αρχή διαπαιδαγώγησης. Οι Γάλλοι είναι αυστηροί γονείς, αλλά όχι μπάμπουλες.

Εγώ είμαι τα αφεντικό. Αν στις ΗΠΑ ακούσουν μια μαμά να φωνάζει εγώ είμαι το αφεντικό, εγώ διατάζω, μπορεί να την κατηγορούσαν για λεκτική άσκηση βίας. Στη Γαλλία δεν ανέχονται πολιτική ορθότητα. Υπάρχει αρχηγός και δεν είναι τα παιδιά.

Μάθετε στο παιδί να δέχεται το όχι. Όταν το παιδί μαθαίνει να αποδέχεται το όχι8, αποτελεί σημαντικό σημείο στην εξέλιξή του. Το βοηθά να συνειδητοποιεί πως οι ανάγκες των άλλων είναι εξίσου σημαντικές με τις δικές του. Δεν τα πληγώνουμε με τους να τους λέμε όχι και είναι καταστροφικό να τους λέμε συνέχεια ναι.

Καλό παιδί ή σοφό παιδί; Άλλο το ένα άλλο το άλλο. Οι Γάλλοι δεν λένε στα παιδιά τους να είναι καλά. Τους λένε να είναι σοφά, πράγμα που σημαίνει ότι τα σπρώχνουν στο να χρησιμοποιήσουν την κρίση τους.

Κάποια στιγμή πατήστε το pause. Οι Γάλλοι κατεβάζουν ως γονείς τα ρολά γιατί θέλουν και αυτοί το ζωτικό τους χρόνο. Δεν τρέχουν στο παιδί τους με την παραμικρή αφορμή. Δεν θα πάνε πάνω από το κρεβάτι τους στην παραμικρή υποψία κλάματος. Δίνουν στα παιδιά τους την ευκαιρία να χαλαρώσουν μόνα τους. Και για αυτό δεν ξυπνούν κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Η ανεξαρτησία είναι δύναμη. Ένα παιδί πρέπει να αυτονομηθεί, όσο το δυνατόν νωρίτερα. Οι Γάλλοι γονείς προσπαθούν να καλλιεργήσουν στα παιδιά τους στα παιδιά τους τόσο τη φυσική όσο και τη συναισθηματική ανεξαρτησία. Για αυτό και δεν επεμβαίνουν και όταν τσακώνονται τα παιδιά, αλλά ακόμη και όταν πλακώνονται στο ξύλο είναι πιθανόν να τα παρατηρούν ατάραχοι.

Η σημειολογία του φτου κακά. Επιτρέψτε στα παιδιά σας να χρησιμοποιούν έστω και μια «βρώμικη», λέξη. Επαναλαμβάνουν αυτή τη λέξη ξέροντας ότι είναι μια ανοησία, αλλά και ένα είδος επανάστασης σε ένα κόσμο γεμάτο όρια και κανόνες.

Αν θέλετε την προσωπική μου άποψη, εγώ δεν πιστεύω στα εγχειρίδια. Τα παιδιά δεν είναι μηχανήματα για να βγάζεις το manual και να εφαρμόζεις συμβουλές. Κάτι που είναι σωστό για ένα παιδί, δεν είναι για το άλλο. Συμβουλές ελάχιστες έχω εφαρμόσει. Θέλω να πιστεύω ότι τις μεγαλώνω σωστά. Ακολουθώ το ένστικτό μου και σέβομαι τα θέλω τους, μέσα σε όρια και κανόνες. Ο χρόνος θα δείξει αν είμαι σωστή ή όχι.

Put the blame on genes

Την Κυριακή στην Ελβετία διεξήχθηκε δημοψήφισμα. Το ερώτημα ήταν «θέλετε η ετήσια άδεια να αυξηθεί από τέσσερις σε έξι βδομάδες;» Τουτέστιν, χρειάζεστε περισσότερες διακοπές;

Η απάντηση ήταν ένα μεγάλο και ισχυρό ΟΧΙ. Τα 2/3 των ψηφοφόρων απέρριψαν την πρόταση, λαμβάνοντας υπόψη τις προειδοποιήσεις της κυβέρνησης και του επιχειρηματικού κόσμου ότι αύξηση των ημερών αδείας θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομία της χώρας και θα οδηγήσει στην αύξηση του εργατικού κόστους.

Οι Ελβετοί ψύχραιμα πρόταξαν το εθνικό τους συμφέρον παρά το ατομικό και είπαν όχι σε έξτρα δύο βδομάδων διακοπών. Καλοκουρδισμένο ελβετικό ρόλοι λέμε όταν κάτι δουλεύει στην εντέλεια. Άλλη μια απόδειξη για αυτό το χτεσινό δημοψήφισμα. Δεν ξέρω αν υπάρχουν και άλλοι λαοί που θα έκαναν το ίδιο, με κίνδυνο να αναπαράγω κοινωνικά στερεότυπα θα πόνταρα στους γείτονες (της Ελβετίας) Γερμανούς.

Αν γινόταν παρόμοιο δημοψήφισμα σε Κύπρο, Ελλάδα, Ιταλία, να είμαστε σίγουροι πως το ποσοστό ΝΑΙ σε περισσότερες μέρες διακοπών θα ήταν 150%. Θα ψήφιζαν και οι πεθαμένοι, και τα δέντρα, και οι αλλοδαποί και δεν ξέρω ποιος.

Οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου Northwestern στο Ιλινόι, έκαναν μια έρευνα. Την είδηση τη διάβασα σήμερα στα Νέα. Ανακάλυψαν πως, στα γονίδια οφείλονται ο ατομικισμός της Δύσης και η πειθαρχία του συνόλου της Ανατολής. Οι διαφορές στο γενετικό υλικό των φυλών παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και της συμπεριφοράς τους, λένε οι ερευνητές, που μελέτησαν το το γονίδιο που ελέγχει την παραγωγή της σεροτονίνης, μιας χημικής ουσίας που εκκρίνεται στον εγκέφαλο και η οποία ρυθμίζει τη διάθεση και τα συναισθήματα.

Ενδεχομένως, να παίζουν ρόλο τα γονίδια και στις συλλογικές συμπεριφορές. Βεβαίως, αν αυτό είναι αλήθεια, την βάψαμε γιατί σημαίνει ότι δεν έχουμε ελπίδα σωτηρίας. Είναι όμως και τα κοινωνικά, τα πολιτικα, τα οικονομικά, τα πολιτιστικά βιώματα μιας κοινωνίας.

Τέλοσπαντων, δεν πάμε για κοινωνιολογική ανάλυση. Αλλά οι πολιτικοί μας βρήκαν το απόλυτο άλλοθι. Κάθε φορά, που πάνε τα πράγματα σκατά (δηλαδή πολύ συχνά) αντί να ρίχνουν τις ευθύνες στους προηγούμενους, απλά θα ρίχνουν το βάρος στα γονίδια. 

Επαγγελματική αποκατάσταση

Πες μου ποιο μήνα γεννήθηκες να σου πω τι δουλειά θα κάνεις όταν μεγαλώσεις. Αν και παράξενο στο πρώτο άκουσμα, αυτό είναι το συμπέρασμα έρευνας που πραγματοποίησε η βρετανική εθνική στατιστική υπηρεσία.

Αφού πρώτα μελέτησαν και ανέλυσαν τα δεδομένα εργαζομένων από 12 διαφορετικά επαγγέλματα, οι ερευνητές διαπίστωσαν πως υπάρχει κάποια (μάλλον νεφελώδης και ενδεχομένως τυχαία) σύνδεση ανάμεσα στο μήνα της γέννησης και τη μετέπειτα επαγγελματική σταδιοδρομία ενός ατόμου.

Για παράδειγμα, όσοι έρχονται στον κόσμο το Δεκέμβρη, έχουν περισσότερες πιθανότητες να γίνουν οδοντίατροι. Ο Ιανουάριος πάλι φαίνεται να ευνοεί όσους ασχολούνται με οικονομικά θέματα. Κατά ανάλογο τρόπο, ο Φεβρουάριος φέρεται να είναι ο μήνας γέννησης των καλλιτεχνών και ο Μάρτιος των πιλότων και των μουσικών.

Στην Κύπρο πάντως, όσοι γεννιούνται Μάρτη ή Απρίλη έχουν πολλές πιθανότητες η μάνα τους να είναι δασκάλα.

Ο Σεπτέμβριος από την άλλη παρουσιάζεται να γεννάει αθλητές, ο Μάιος πολιτικούς και ο Ιούνιος διευθυντές επιχειρήσεων. Αντιθέτως, όσοι γεννιούνται τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο, είναι πιθανότερο στο μέλλον να γίνουν οικοδόμοι. Ο Οκτώβρης πάλι είναι ο μήνας των μακροβιότερων. Και είναι ο μήνας των εκπαιδευτικών.

Όσο για τους χειρότερους μήνες γέννησης (επαγγελματικά μιλώντας), αυτοί φέρονται να είναι ο Απρίλιος και ο Νοέμβριος, με τον πρώτο να φέρνει στον κόσμο δικτάτορες (Χίτλερ, Σαντάμ) και το δεύτερο κατά συρροή δολοφόνους και σχιζοφρενείς.

Μέχρι στιγμής δεν έχω δείξει σημάδια ούτε σχιζοφρένειας ούτε δολοφονικών τάσεων (είμαι παιδί του Νιόβρη). Αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Κυρίως όταν ανακαλύπτω ότι λείπουν οι twix από το συρτάρι και όχι δεν ευθύνεται ο Defiance.

Χ vs Y

Αρρώστιες. Κακό πράμα, μακριά μας να μείνουν.

Το σκορ μεταξύ του Μοτορτζή και εμού πρέπει να είναι 10-1. Δέκα φορές αρρώστησε ο husband και μια εγώ. Πράγμα που με κάνει να πιστεύω ότι εκτός από όλες τις χάρες που έχω, έπαιξε ρόλο και η θεωρία της εξέλιξης στο να είμαστε μαζί. Με επέλεξε το ασυνείδητό του γιατί έχω καλά γονίδια και έτσι θα μπορέσει να διαιωνιστεί το είδος.

Δεν είμαστε η εξαίρεση, αντίθετα ο κανόνας. Το λένε και οι έρευνες. Οι γυναίκες είναι το ισχυρό φύλο και οι άνδρες το ασθενές από άποψη υγείας και αντοχής στις ασθένειες, καθώς οι πρώτες έχουν πιο δυνατό ανοσοποιητικό σύστημα και είναι λιγότερο πιθανό να εμφανίσουν καρκίνο.

No wonder, που στις αγγελίες κηδειών βλέπεις συνήθως γυναίκες άνω των 80 και άντρες κάτω των 70. Οι κακεντρεχείς μπορούν να πουν ότι δεν μας αντέχουν και ότι τα τινάσσουν μια ώρα γρηγορότερα για να ησυχάσουν. Bullshit.

Η ουσία είναι ότι στους ανθρώπους, όπως και σε άλλα θηλαστικά, τα θηλυκά ζουν περισσότερο από τα αρσενικά και είναι πιο ικανά να καταπολεμούν διάφορα επεισόδια «σοκ» στην υγεία τους, όπως μολύνσεις και τραύματα. Σύμφωνα με τον επικεφαλής της έρευνας αυτό οφείλεται στο χρωμόσωμα Χ, που αυξάνει τις άμυνες του γυναικείου ανοσοποιητικού συστήματος και την ανθεκτικότητά του στον καρκίνο.

Σημείωση: Οι γυναίκες έχουν δύο χρωμοσώματα Χ, ενώ οι άνδρες ένα χρωμόσωμα Χ και ένα χρωμόσωμα Υ. Με λίγα λόγια, φάτε τη σκόνη μας.

Το χρωμόσωμα Υ περιέχει λιγότερα γονίδια, με συνέπεια οι άνδρες να μην μπορούν να αναπληρώσουν πλήρως την έλλειψη του δεύτερου χρωμοσώματος Χ και έτσι να έχουν συνολικά μια έλλειψη γονιδίων που εμπλέκονται στο ανοσοποιητικό σύστημά τους.

Ασθενές φύλο my ass. Τιμωρία, όποιος ισχυριστεί ξανά κάτι τέτοιο.

Lets have been going out

Γιατί παιδεύεστε ιδρώνοντας στα γυμναστήρια και καταδικάζοντας τον εαυτό σας σε ισόβια πείνα, ώστε να διατηρήσετε την σιλουέτα σας λεπτή; Μια νέα έρευνα από το πανεπιστήμιο του Οχάιο στις ΗΠΑ δείχνει πως ενδεχομένως να μπορείτε να πετύχετε ανάλογα αποτελέσματα, αν έχετε πολλούς φίλους και τους βλέπετε, από κοντά, εννοείται, όσο το δυνατόν συχνότερα.

Σοβαρά τώρα. Πειράματα που έγιναν σε ινδικά χοιρίδια έδειξαν ότι η «πλούσια κοινωνική ζωή» των πειραματόζωων αυξάνει τα επίπεδα των λεγόμενων «καφέ λιπιδίων», εις βάρος των «κακών» για τον οργανισμό μας λευκών λιπιδίων. Αυτή η αύξηση τελικά επιτρέπει την μείωση της συγκέντρωσης λίπους στην κοιλιακή χώρα και διευκολύνει την απώλεια βάρους, παρατήρησαν οι ερευνητές. Φαίνεται μάλιστα ότι τα πειραματόζωα που μεταφέρθηκαν σε πιο κοινωνικό περιβάλλον έχασαν ως και το μισό τους κοιλιακό λίπος μέσα σε μόλις τέσσερις εβδομάδες, ακόμη και αν έτρωγαν περισσότερη τροφή από ότι πριν.

Διευκρίνιση προς Μοτορτζή και κομπανία του. Η παρούσα έρευνα δεν έλαβε υπόψη της εξόδους σε απάχικα, τζίζιμιζι, οφτό κλέφτικο και τις μπύρες που καταναλώνετε όταν κυκλοφορείτε.

Είπα να το εφαρμόσω. Την Τρίτη πήγα για κρασί με μια νέα μου φίλη. Πέρασα θαυμάσια, δεν σταματήσαμε να γελούμε λεπτό. Παρενέργεια: όταν πήγα σπίτι ανακάλυψα ότι φορούσα το βρακί μου από την ανάποδη. Ευτυχώς δεν το πήρε κανένας είδηση.

Την Τετάρτη κυκλοφόρησα με τον husband. Επίσης πέρασα θαυμάσια, καιρό είχε να κάνουμε εξοδούλα τα δυο μας. Παρενέργεια: όταν πήγα σπίτι ανακάλυψα ότι φορούσα την μπλούζα μου από την ανάποδη. Μάλλον θα το πήραν είδηση αρκετοί.

Απόψε είμαστε καλεσμένοι σε αυλή φάση. Δεν ξέρω τι άλλο θα βρω να φορέσω από την ανάποδη.

Σύνοψη: Με τρεις εξόδους πόσα κιλά θα έχω χάσει; Όπως το βλέπω αν κυκλοφορήσω και το Σάββατο θα πρέπει να αυξήσω την ποσότητα Pahit Ice που καταναλώνω μουαχαχαχα.

Τι σκατά τρώμε

Με τα τρόφιμα που έχουν μειωμένα λιπαρά και θερμίδες έχω πολλά issues. Δεν τα πάω με τίποτα. Θέλεις να φας παγωτό; Απόλαυσε ένα κανονικό παγωτό και σταμάτα τις μαλακίες με τα 0% λιπαρά και ζάχαρη. Φάε ένα παγωτό τη βδομάδα, αλλά μην καταφεύγεις σε μαλακίες.

Οι τροφές που θεωρούνται light βασίζονται σε υποκατάστατα λίπους και ζάχαρης, διαβάζω στο Βήμα Science. Και παρόλο που οι άνθρωποι που τρώνε τροφές με χαμηλά λιπαρά και ζάχαρη έχουν πολλαπλασιαστεί, η παχυσαρκία αντίθετα δεν μειώθηκε, αλλά αυξήθηκε κατακόρυφα.

Αυτά τα τεχνητά λίπη που χρησιμοποιούνται για να κάνουν ένα τρόφιμο light, δεν μπορούν να τα διασπάσουν τα ένζυμα της χώνεψής μας, άρα διασχίζουν το σώμα μας, χωρίς να του προσθέσουν θερμίδες. Από τη μια αυτό ακούγεται καλό. Από την άλλη όμως είναι μια χημικά αλλοιωμένη ουσία, ένα νέο μόριο εντελώς ξένος προς το ανθρώπινο σώμα.

Μια ομάδα ερευνητών του πανεπιστημίου Davidson and Swithers εξέτασε πως επιδρούν στον ανθρώπινο οργανισμό όλα αυτά τα διαιτητικά υποκατάστατα. Ανακάλυψαν ότι η χρήση αυτών των τροφών εμπλέκεται με τη φυσική ικανότητα του σώματός μας να χρησιμοποιεί τη γεύση και τη ρευστότητα για να επιμετρεί το θερμικό περιεχόμενό τους. Τελικά το σώμα μας ξεγελιέται και υπερκαταναλώνει!

Κάνοντας πειράματα διαπίστωσαν πως τα διαιτητικά υποκατάστατα που περιέχουν αναψυκτικά και ροφήματα αποσυντονίζουν ακόμη περισσότερο τον θερμιδομετρητή του οργανισμού μας από εκείνα των στερεών τροφών.

Η βλάβη στην υγεία μας είναι τεράστια. Δεν έχουμε να κάνουμε απλά με ουσίες που δεν συμβάλλουν διαιτητικά, ούτε καν με ουσίες που έστω μας εθίζουν στην ανώφελη χρήση τους, αλλά με ουσίες που άπαξ και κάποτε τις εντάξαμε στο μενού μας, κατάστρεψαν τη διατροφική μας ισορροπία για τα καλά. Ψάχνοντας για το υποκατάστατο του «κακού βουτύρου» και της «κακής ζάχαρης» βάλαμε στις τροφές και τα αναψυκτικά μας χημικές που ουσίες που μας προγραμμάτισαν να γίνουν να γίνουμε χοντροί.

Σεξ και αράχνες

Ο τίτλος δεν αναφέρεται στη γνωστή έκφραση που χρησιμοποιούμε για κάποιον που έχει καιρό να δει χαρά στα σκέλια του. Αντίθετα, μιλούμε για τη νέα επανάσταση.

Τύμπανα παρακαλώ.

Αγαπητοί συμπλόγκερς. Ξεχάστε βιάγκρα, sex toys, στρείδια μύδια δεν ξέρω και εγώ τι άλλα αφροδισιακά. Μπορείτε επίσης να κόψετε και τη ζώνη ενηλίκων της Nova. Σας έχω βρει τη λύση για καλύτερο σεξ και περισσότερο. Ποιοτικότερο δεν σας εξασφαλίζω, αυτό εναπόκειται σε σας.

Στις περισσότερες περιπτώσεις η παρουσία μίας αράχνης στην κρεβατοκάμαρα θα προκαλούσε πανικό στους ενοίκους της. Αλλά σύμφωνα με νέα έρευνα αμερικανών επιστημόνων το τσίμπημα από ένα συγκεκριμένο είδος αράχνης θα μπορούσε να αποδειχθεί ωφέλιμο, τουλάχιστον για όσους παρουσιάζουν προβλήματα στύσης. Ο λόγος για τη βραζιλιάνικη αράχνη ή αράχνη της μπανάνας, με το επιστημονικό όνομα Phoneutria nigriventer, η οποία ενδημεί στη νότια και κεντρική Αμερική.

Επιστήμονες από το Ιατρικό Κολέγιο της Τζόρτζια στις Ηνωμένες Πολιτείες πιστεύουν ότι στο δηλητήριο αυτού του μικρού οκτάποδου ζώου κρύβεται η λύση στα προβλήματα στυτικής δυσλειτουργίας, αφού ένα τσίμπημά του αρκεί για να χαρίσει στον άνδρα στύση που διαρκεί μέχρι και τέσσερις ώρες. H επικεφαλής της έρευνας πιστεύει πάντως, πως το δηλητήριο της αράχνης κρύβει το μυστικό στα προβλήματα σεξουαλικής δυσλειτουργίας, τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες.

Ουάο. Τέσσερις ώρες στύση. Σκεφτείτε τι μπορείτε να κάνετε μέσα σε τέσσερις ώρες. Πολλά πράγματα. Μπορείτε να κάμετε σεξ, να βάλετε πλυντήριο, να κάμετε σεξ, να τελειώσει το πλυντήριο, να κάμετε ξανά σεξ, να απλώσετε τα ρούχα και πάλι να κάνετε σεξ. Και η στύση θα συνεχίζεται. Άνετα προλαβαίνετε και μια πλύση express.

Επειδή προς το παρόν δεν έχει εφευρεθεί το φάρμακο από το δηλητήριο, όσοι θέλουν να δοκιμάσουν τις ευεργετικές ιδιότητες της βραζιλιάνικης αράχνης θα αρκεστούν στο τσίμπημά της. Να προειδοποιήσω ότι άλλες παρενέργειες από το τσίμπημα της συγκεκριμένης αράχνης περιλαμβάνουν την απώλεια του ελέγχου των μυών, έντονο πόνο, δυσκολία αναπνοής ακόμη και θάνατο ως αποτέλεσμα της έλλειψης οξυγόνου αν το θύμα δεν λάβει γρήγορα αντίδοτο.

Tip για όσους θέλουν να ξεπαστρέψουν το έτερον ήμισι. Τον ή την ποτίζεις δηλητήριο, πηδιέστε και μετά αποδημεί εις Κύριον. Υπάρχει καλύτερος θάνατος;

Έρευνες

Το μλογκ βρίσκει ξανά τον ερευνητικό, επιστημονικό, κοινωνικό του ρόλο και παρουσιάζει σήμερα όχι μια αλλά τρεις επιστημονικές μελέτες. Το τονίζω το επιστημονικές. Έλα κόσμε, εδώ η καλή έρευνα. Έχουμε για όλα τα γούστα και όλα τα βαλάντια.

Έρευνα Πρώτη
Είναι επίσημο: ο γάμος κάνει καλό στην υγεία και εξασφαλίζει μακροζωία. Σύμφωνα με έρευνα σε επτά ευρωπαϊκές χώρες, οι παντρεμένοι έχουν καλύτερη σωματική και ψυχική υγεία και 15% μεγαλύτερες πιθανότητες να ζήσουν περισσότερο. Όσο περισσότερο διαρκεί ο γάμος και όσο πιο ευτυχισμένος είναι, τόσο μεγαλύτερα τα οφέλη.

Έρευνα Δεύτερη
Τα ζεστά σπίτια τον χειμώνα όπου λειτουργεί το καλοριφέρ στο... φουλ συντελούν στην «επιδημία» της παχυσαρκίας! Αυτό υποστηρίζουν ερευνητές του University College στο Λονδίνο, σύμφωνα με τους οποίους η θαλπωρή των κλειστών χώρων μπορεί να μας αρέσει αλλά δεν μας αφήνει να κάψουμε πολλές θερμίδες (κάτι που θα συνέβαινε αν χρειαζόταν να ζεστάνουμε το σώμα μας σε περίπτωση που βρισκόμασταν σε έναν κρύο χώρο). Οι επιστήμονες από το Λονδίνο αναφέρουν ότι στον ανεπτυγμένο κόσμο η μέση εσωτερική θερμοκρασία των διαφορετικών χώρων συνεχώς ανεβαίνει. Με δεδομένο μάλιστα ότι περνούμε πλέον όλο και περισσότερο χρόνο σε κλειστούς χώρους, είτε εργαζόμενοι σε ένα γραφείο, είτε μπροστά στην τηλεόραση και τον υπολογιστή, ο συνδυασμός ζέστης και ακινησίας μάς κάνει να χάνουμε τη μάχη με τη ζυγαριά.

Έρευνα Τρίτη
Μην περιμένετε πολύ για να κάνετε μωρό: έρευνες δείχνουν ότι οι γυναίκες έχουν έξι φορές μεγαλύτερες πιθανότητες να παρουσιάσουν προβλήματα γονιμότητας όταν είναι άνω των 35 ετών. Σύμφωνα με έρευνα του Βασιλικού Κολεγίου Γυναικολόγων και Μαιευτήρων της Βρετανίας, η καλύτερη ηλικία για να μείνει έγκυος μία γυναίκα είναι τα 25 χρόνια. Μετά τα 40, οι πιθανότητες αποβολής αυξάνονται κατακόρυφα. Είναι γεγονός ότι η ηλικία αγχώνει μεγάλο μέρος των γυναικών γύρω στα 35 όταν, σύμφωνα με την έρευνα «αρχίζει να μειώνεται σταδιακά η γονιμότητα». Οι ειδικοί τονίζουν ότι δεν πρέπει να παραμελούμε και τον ανδρικό παράγοντα, που τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται όλο και πιο συχνά. Η καθιστική ζωή, η παχυσαρκία, τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, οι τροφές, που περιέχουν λιπάσματα και φυτοφάρμακα, τα οποία μετατρέπονται στον οργανισμό σε οιστρογόνα, επηρεάζουν τον αριθμό και την ποιότητα των σπερματοζωαρίων, με αποτέλεσμα αδυναμία σύλληψης της γυναίκας.

Πόδια μικρά και μεγάλα

Έλεγα σήμερα να μην βάλω post γιατί πνίγομαι. Διαβάζοντας όμως αυτή την έρευνα στο Βήμα δεν άντεξα (το μεν πνεύμα πρόθυμο, η δε σαρξ ασθενής). Διευκρινίζω ότι φορώ νούμερω παπούτσια 35,5 (δεν αξιώθηκα να φτάσω το 36 επειδή δεν έτρωγα όλο μου το φαγητό).




Ποιο από τα δύο πρόσωπα βρίσκετε πιο ελκυστικό; Αν επιλέξατε το πρόσωπο στα αριστερά, τότε η άποψή σας συμπίπτει με εκείνη των περισσότερων ανδρών. Η αριστερή εικόνα αποτελεί ουσιαστικώς μια σύνθεση εικόνων του προσώπου οκτώ γυναικών με μικρό μέγεθος πέλματος. Αντιθέτως η δεξιά εικόνα αποτελεί σύνθεση εικόνων του προσώπου οκτώ γυναικών με μεγάλο... νούμερο παπουτσιού.

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Αλμπανι στη Νέα Υόρκη ανακάλυψαν ότι οι γυναίκες με μικρότερο μέγεθος πέλματος έχουν πιο όμορφο πρόσωπο: έτσι τουλάχιστον έκριναν 77 ετεροφυλόφιλοι άνδρες που συμμετείχαν στη μελέτη των ειδικών. Πιο ελκυστικές ήταν επίσης, σύμφωνα με τους συμμετέχοντες, οι γυναίκες με μεγαλύτερα μηριαία οστά και στενούς γοφούς καθώς και όσες ήταν ψηλές. Οπως έδειξαν τα αποτελέσματα, οι άνδρες είχαν 3,5 φορές μεγαλύτερες πιθανότητες να κρίνουν ως πιο ελκυστικές τις γυναίκες με μικρό πέλμα και σχεδόν 10πλάσιες πιθανότητες να τις κρίνουν ως πιο θηλυκές.

Χάπι για να ξεχάσω

Υπάρχει μια πρωτεΐνη που επηρεάζει τη μνήμη μας και παράγεται από το ανθρώπινο σώμα. Επιστήμονες, λένε πως μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτή την πρωτεΐνη και να φτιάξουν ένα χάπι που θα σβήνει τις δυσάρεστες αναμνήσεις. Η δράση της είναι πολύ ισχυρή και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί αντί της παραδοσιακής ψυχιατρικής που καλεί τους ανθρώπους να μάθουν από μόνοι τους να μπλοκάρουν τις δυσάρεστες αναμνήσεις.

Παύση να πιω καφέ και να σκεφτώ αν μου αρέσει αυτό που μόλις διάβασα.

Όχι δεν μου αρέσει.

Σίγουρα, υπάρχουν άνθρωποι που έχουν περάσει πολλά. Που οι δυσάρεστες αναμνήσεις τους περιλαμβάνουν φονικά, βιασμούς, ξεριζωμούς, παιδική κακοποίηση. Πράγματα που κανένας δεν θα ήθελε να θυμάται.

Όμως και πάλι δεν είναι και οι δυσκολίες που περάσαμε που μας διαμόρφωσαν, που έκτισαν το χαρακτήρα μας και που ίσως μας έκαναν πιο δυνατούς; Ξέρω αρκετούς που λένε «ήταν δύσκολη φάση αλλά τα κατάφερα». Και το λένε μάλιστα με περηφάνια, κρατούν αυτό που έζησαν επειδή κατάφεραν μέσα από μια πολύ αρνητική στιγμή, να δημιουργήσουν κάτι θετικό για το μέλλον.

Πως θα είναι άραγε να παίρνεις ένα χαπάκι και να εξαφανίζονται όλες οι δυσάρεστες αναμνήσεις, όπως εξαφανίζεται ο πονοκέφαλος με τα πανατόλ; Αν σε μια σχέση μου φέρθηκα σκάρτα και μετά το μετάνιωσα και στις επόμενες σχέσεις μου ήμουν εντάξει, υπάρχει περίπτωση πίνοντας το χαπάκι να γίνω ξανά σκατοχαρακτήρας;

Πρακτικά ακόμη και να κάνω delete τις αναμνήσεις το γεγονός που τις προκάλεσε δεν αναιρείται. Αν έκαμα ένα φόνο, για παράδειγμα, αν δεν θυμάμαι το γεγονός, δεν σημαίνει ότι δεν έγινε.

Είναι εγωιστικό που νιώθω ότι αγαπώ και τις δυσάρεστες αναμνήσεις μου; Δεν είμαι από τα άτομα που λέω ότι δεν μετανιώνω για τίποτε από το παρελθόν. Το παρελθόν, όμως είναι παρελθόν, και χωρίς παρελθόν δεν μπορεί να υπάρχει παρόν και μέλλον. Όσο άσχημο είναι να μην αφήνεις το παρελθόν να γίνει παρελθόν και το βιώνεις συνεχώς σαν να είναι παρόν, άλλο τόσο είναι να μην υπάρχει.

Μου αρέσει η ιδέα της ιστορίας που προχωρεί σαν μια γραμμή. Μια συνεχόμενη γραμμή στο δρόμο και όχι η διακεκομμένη που μπορείς να προσπεράσεις.