Facebook, παιδιά, πληροφορίες και παιδεραστές

Έβλεπα τις προάλλες μια ανακοίνωση της αστυνομίας που καλούσε τους γονείς να μην βάζουν φωτογραφίες των παιδιών τους στα κοινωνικά δίκτυα. Έχω δει, διαβάσει, επίσης πολλά κείμενα που προειδοποιούν για τους κινδύνους.

Κατ αρχήν να πω ότι το βρίσκω εντελώς λανθασμένο ένας γονιός να γεμίζει το Facebook του με φωτογραφίες των μωρών του. Get a life. Είναι σαν να λες ότι δεν έχεις ζωή, η ζωή σου είναι τα παιδιά σου. Αν γουστάρεις κοινωνικά δίκτυα βάζε τις δικές σου φωτογραφίες.

Από την άλλη, το να βάλω μια στο τόσο φωτογραφία των παιδιών για να τη μοιραστώ με φίλους, δεν είναι κακό. Είναι σημάδι κοινωνικότητας.

Ας δούμε τώρα το επιχείρημα ότι οι κακοί παραμονεύουν και ότι βολτάρουν στο Facebook και στα άλλα μέσα για να βρουν θύματα. Κανένας δεν μπορεί να το αμφισβητήσει.

Αυτό που αμφισβητώ εγώ, όμως είναι την άποψη ότι άγνωστοι θα βάλουν στο μάτι ένα παιδί από φωτογραφίες του Facebook. Όσοι πραγματικά πιστεύουν πως οι επίδοξοι παιδεραστές κρύβονται πίσω από την ανωνυμία του διαδικτύου κάνουν πολύ μεγάλο λάθος.

Το 95% των σεξουαλικών επιθέσεων εναντίον παιδιών δεν προέρχεται από αγνώστους. Δυστυχώς είναι από ανθρώπους που γνωρίζουν πολύ καλά το παιδί και έχουν πρόσβαση σε αυτό. Δάσκαλοι, καθηγητές, συγγενείς και φίλοι, ακόμη και γονείς. Τραγικό μεν, αληθινό δε.

Ένας άγνωστος πολύ δύσκολα θα διακινδυνεύσει να επιτεθεί σε ένα παιδί που δεν το ξέρει. Το αντίθετο δηλαδή από κάποιον που έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη και του παιδιού και των γονιών του. Μια ματιά στα δελτία ειδήσεων το επιβεβαίωνει. Ο θείος, ο παππούς, ο πατέρας είναι συνήθως οι θύτες.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τα παιδιά είναι από τις συνομιλίες που κάνουν στο ίντερνετ. Πίσω από ψεύτικες ταυτότητες, καραδοκούν πολλοί που θέλουν να τα εκμεταλλευτούν. Αφού κερδίσουν την εμπιστοσύνη τους, είναι μετά πιο εύκολο, δυστυχώς να επιθετούν.

Αν πραγματικά, θέλουμε να τα προστατέψουμε, ας δούμε με ποιους συνομιλούν στο ίντερνετ και τι λένε.

Ένα άλλο επιχείρημα που ακούω είναι ότι άγνωστοι θα πιάσουν τις φωτογραφίες των παιδιών και με τη βοήθεια φωτομοντάζ μπορεί να τις τροποποιήσουν, να κολλήσουν που χου σκηνές από πορνό ή δεν ξέρω και εγώ τι και να προκαλέσουν προβλήματα.

Από μόνο του αυτό ακούγεται γελοίο. Επιπλέον, σε μια εποχή που όλοι κυκλοφορούμε με κινητά και βγάζουμε φωτογραφίες συνεχώς, δεν κάνει κανένα νόημα, να φαντάζεσαι κάποιον να κλέβει φωτογραφίες από το Facebook για να τις αλλοιώσει. Τι πιο απλό να πάει να σταθεί μπροστά σε κάποιον και να βγάλει μια φωτογραφία;

Για μένα το μεγαλύτερο πρόβλημα με τους γονείς που γεμίζουν τα κοινωνικά δίκτυα με φωτογραφίες και πληροφορίες των παιδιών τους είναι ότι παραβιάζουν την ιδιωτικότητα τους και μάλιστα χωρίς τη συγκατάθεση των ίδιων των ενδιαφερομένων.

Είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα με το να βάζει ένας φίλος σου φωτογραφίες και πληροφορίες για σένα χωρίς να σε ρωτήσει.

Ό,τι ανεβαίνει στο ίντερνετ, θεωρητικά υπάρχει για πάντα. Και ποτέ δεν ξέρεις πως αυτές οι πληροφορίες, μπορεί στο μέλλον να χρησιμοποιηθούν. Φυσικά αυτό ισχύει και για μικρούς και για μεγάλους. Οι μεγάλοι όμως, ας υποθέσουμε, ότι ξέρουμε ότι μπορεί το περιπαιχτικό σχόλιο που γράψαμε στο Facebook για το διευθυντή να φτάσει στα αυτιά του και να έχουμε τράβαλα.

Τα παιδιά όμως τα φακελώνουμε χωρίς λόγο. Μπορεί για παράδειγμα η πληροφορία που ποστάρεις εσύ σήμερα για το παιδί σου να είναι η αιτία που αύριο να έχει μπελάδες. Μην το θεωρήσεις απίθανο, όλες εκείνες οι ατάκες για τις αρρώστιες του που γράφεις, κάποια στιγμή στο μέλλον, να είναι ο λόγος που θα καταχωρηθεί ως φιλάσθενο.

In the name of the father

Η 13^η Νοεμβρίου είναι σχολική αργία. Γιορτάζει ο Αρχιεπίσκοπός μας Αθυρόστομος (no way να τον αποκαλέσω ποτέ Χρυσόστομο) και η Παιδεία βαρά απουσία.

Για ποιο λόγο να γιορτάζουμε την ονομαστική Αρχιεπισκόπου δεν το κατάλαβα ποτέ. Όπως δεν κατάλαβα ποτέ γιατί κανένας δεν κάνει κάτι για να καταργηθεί. Προφανώς τον φοβούνται εκεί στο υπουργείο Παιδείας.

Το θέμα μου, όμως δεν είναι ο Αρχιεπίσκοπος.

Εγώ έβαλα άδεια για αύριο. Φέτος δεν αξιοποίησα όλη μου την άδεια και έτσι έχω ευχέρεια.

Ευκαιρία, σκέφτηκα, να περάσω λίγο χρόνο με τις μικρές χωρίς την καθημερινή πίεση που έχουμε. Θα πάμε σούπερμαρκετ με την ησυχία μας, θα πάμε καμιά βόλτα, ίσως και στο πάρκο. Θα περάσουμε  σούπερ ντούπερ.

Στην ίδια θέση μαζί μου είναι αρκετοί γονείς. Και παρατήρησα ότι στο γραφείο θα απουσιάσουν και δύο άντρες συνάδελφοι ακριβώς για τον ίδιο λόγο.

Σημείωση ότι πρόκειται για νεαρούς, λίγο πιο μικρούς από μένα. Η γυναίκα τους, θα πάει στη δουλειά και θα απασχολήσουν αυτοί τους κανακάρηδες τους.

Μέχρι πριν από μερικά χρόνια δεν υπήρχε περίπτωση να δεις άντρα να πιάνει άδεια για αυτό το λόγο. Τουλάχιστον, εγώ δεν άκουσα, κανένα να το κάνει.

Η δική μου η γενιά συμπεριφέρεται διαφορετικά. Μπορεί να είναι λόγω συνειδητοποίησης ότι το να είναι κάποιος γονιός είναι ρόλος που μοιράζεται εξίσου. Μπορεί να είναι επειδή οι γυναίκες δίνουν όλο και μεγαλύτερη σημασία στη δουλειά τους, στην καριέρα τους, όπως θέλετε πέστε το. Μπορεί να είναι και λόγω κρίσης, ανησυχούν για τη δουλειά τους και έτσι μοιράζονται τις άδειες που αφορούν τα παιδιά, για να μην βαρύνεται μόνο ο ένας γονιός. Μπορεί οι ίδιοι οι πατεράδες να ανακαλύπτουν πόσο ωραίο είναι όταν είναι κοντά στα παιδιά τους.

Δεν είναι το μόνο σημάδι ότι κάτι αλλάζει. Ο τρόπος με τον οποίο είναι γονείς οι άντρες μας, δεν έχει και  πάρα πολλά κοινά σημεία με τον τρόπο που ήταν γονείς οι πατεράδες μας και σίγουρα πολύ λιγότερα με τον τρόπο που ήταν γονείς οι παππούδες μας.

Ευτυχώς, το πρότυπο του αυστηρού πατέρα φαμίλια, ή του οικογενειάρχη κουβαλητή ξεθωριάζει. Όχι ότι και σήμερα δεν υπάρχουν πατέρες που θεωρούν γυναίκεια δουλειά το να ασχοληθούν με τα παιδιά τους. Όμως, καθώς περνά ο καιρός γίνονται όλο και λιγότεροι.

Αυτό δεν σημαίνει ότι θα έρθει μια μέρα που μητέρα και πατέρας θα γίνουν το ίδιο πράμα. Ο κάθε γονιός έχει το δικό του κομμάτι στην ανατροφή των παιδιών του. Η μάνα είναι μάνα και ο πατέρας είναι πατέρας. Κάθε ομοιότητα με τη φράση η Ομόνοια παίζει σαν Ομόνοια, είναι τυχαία.

Βλέποντας πόσο ωραίο, αν και δύσκολο είναι το να περνά χρόνο κανείς μαζί με τα παιδιά του, είναι κρίμα για ένα γονιό να χάνει όμορφες στιγμές.

Άλλωστε, πόσο χρόνο έχουμε μαζί τους; Δέκα, δεκαπέντε, άντε είκοσι χρόνια στην καλύτερη των περιπτώσεων. Μετά θα πάρουν το δρόμο τους.

Πώς να μιλήσουμε στα παιδιά για το θάνατο

Συνήθως έχουμε πολλά να πούμε για τα στραβά που βλέπουμε γύρω μας. Θα αρχίσω λέγοντας ένα θετικό σχόλιο.

Όπως θα καταλάβατε η δασκάλα που σκότωσαν πριν από μερικές μέρες ήταν η δασκάλα της μικρής μου. Μου στοίχησε πολύ ό,τι έγινε και η διαχείριση του ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Πολλοί γονείς ήταν στην ίδια θέση με μένα.

Το σχολείο μαζί με το υπουργείο Παιδείας φρόντισαν και ήρθαν ψυχολόγοι, όπου μίλησαν με τους γονείς δίνοντας τους πρακτικές συμβουλές στο πώς να αντεπεξέλθουν οι ίδιοι και πώς να μιλήσουν στα παιδιά για τη δολοφονία. Ήταν μια πολύ καλή κίνηση και μπράβο τόσο στο σχολείο όσο και στους ψυχολόγους.

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας, κάποια πράγματα που μας είπαν οι ειδικοί, γιατί όπως και να γίνει, το να μιλήσουμε στα παιδιά για το θάνατο και την απώλεια δεν είναι κάτι εύκολο.

Όταν πεθάνει κάποιος δικός μας είναι σημαντικό να μιλήσουμε οι ίδιοι στα παιδιά, όσο δύσκολο και αν είναι. Δεν είναι σωστό να ακούσουν τις κακές ειδήσεις από ένα ξένο.

Πρέπει να τους μιλήσουμε απλά και κατανοητά. Να τολμήσουμε να πούμε τη λέξη πέθανε και να επισημάνουμε πως ο θάνατος είναι κάτι αμετάκλητο.

Δεν πρέπει να χρησιμοποιήσουμε εκφράσεις όπως πήγε ταξίδι, έκλεισε τα μάτια ή κοιμήθηκε. Τα παιδιά τείνουν να προσωποποιούν τα πάντα. Φανταστείτε πως θα αισθανθούν αν για παράδειγμα τους πείτε ότι ο παππούς πήγε ταξίδι μακρινό, και λίγο αργότερα ακούσουν ότι ο πατέρας τους ή κάποιος άλλος φεύγει για ταξίδι. Η καλύτερη λέξη είναι πέθανε.

Όπως επίσης δεν πρέπει να πούμε ότι τους χρειάστηκε ο Θεός και τους πήρε κοντά του επειδή τους ήθελε ή ότι επειδή ήταν καλοί έγιναν άγγελοι. Οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν ούτε γιατί τους θέλει ο Θεός ούτε γιατί είναι καλοί.

Μπορούμε να τους εξηγήσουμε πως λειτουργεί το σώμα μας, να τους πούμε για την καρδία μας, πόσο σημαντική είναι και ότι οι άνθρωποι πεθαίνουν, μόλις αυτή σταματήσει να κτυπά. Έτσι, είναι πιο εύκολο να καταλάβουν γιατί ο θείος πέθανε, αν τους εξηγήσουμε ότι σταμάτησε η καρδούλα του να κτυπά.

Οι ψυχολόγοι μας είπαν ακόμη, πως αν έχουμε στο σπίτι ένα κατοικίδιο και αυτό πεθάνει, να μην

κρύψουμε το γεγονός λέγοντας πως πήγε κάπου αλλού, πως βρήκε άλλη οικογένεια, αλλά να αδράξουμε της ευκαιρίας να μιλήσουμε στα παιδιά για τον κύκλο της ζωής. Γεννιόμαστε, ζούμε, πεθαίνουμε.

Και φυσικά θα έρθουν πολλές ερωτήσεις. Ίσως όχι αμέσως, γιατί τα παιδιά πολλές φορές τείνουν να επεξεργάζονται αυτά που τους λέμε και να ρίχνουν απορίες σε χρόνο άσχετο.

Ας μην φοβηθούμε να απαντήσουμε αυτές τις ερωτήσεις με ειλικρίνεια, χωρίς να τα παραμυθιάζουμε.

Θα πεθάνουν όλοι οι άνθρωποι; Ας το πούμε, ναι θα πεθάνουν, και ας τα καθησυχάσουμε λέγοντας τους πως συνήθως οι άνθρωποι πεθαίνουν όταν μεγαλώσουν και γεράσουν.

Θα πεθάνεις και εσύ; Ναι θα πεθάνω και εγώ, αλλά υπολογίζω αυτό να συμβεί ύστερα από πολλά χρόνια και μέχρι τότε θα συνεχίσω να σε φροντίζω και να σε αγαπώ.

Πεθαίνουν όσοι αρρωστούν; Εξαρτάται από την αρρώστια. Συνήθως όχι. Θυμάσαι εσύ πόσες φορές αρρώστησες και πήγαμε στο γιατρό και έγινες καλά; Είναι όμως μερικές αρρώστιες που είναι δύσκολες και οι άνθρωποι πεθαίνουν.

Ίσως δεν είναι εύκολο να απαντήσετε σε όλες τις ερωτήσεις. Μην αισθανθείτε άσχημα για αυτό. Πείτε με ειλικρίνεια στα παιδιά πως δεν ξέρετε, και πως θα ψάξετε να βρείτε τις απαντήσεις που ζητούν.

Τα παιδιά όπως και οι μεγάλοι χρειάζονται να μιλήσουν για αυτόν που έχασαν. Ας τους αφιερώσουμε χρόνο να ακούσουμε τι έχουν να μας πουν. Μπορεί να θέλουν να επιβεβαιώσουν ότι τον αγαπούσαν, να μοιραστούν κάποιες αναμνήσεις.

Τέλος είναι πολύ σημαντικό να διατηρήσουν τα παιδιά τη ρουτίνα τους όσο δύσκολο και αν είναι αυτό. Ίσως τις πρώτες μέρες μετά από ένα θάνατο, αυτό να είναι δύσκολο. Όμως τα παιδιά χρειάζεται να επιστρέψουν στο πρόγραμμά τους, ακριβώς για να τους δείξουμε πως η ζωή συνεχίζεται και επειδή η ρουτίνα τα βοηθά.

Οι γονείς, η οικογένεια το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να σταθούν δίπλα τους και να τους αφιερώνουν όσο περισσότερο χρόνο γίνεται.

Έχω τα φυλλάδια που μας έδωσαν στη συνάντηση. Όποιος θέλει περισσότερες λεπτομέρειες πολύ ευχαρίστως να τα σκανάρω και να του τα στείλω.

Πόσο απαραίτητος είναι ο εμβολιασμός;

Κόσμε και Κοσμά

Ουπς, απολογούμαι αυτή είναι η προσφώνηση για άλλους όχι για το μπλογκ.

Τι κάνετε, όλα καλά; Εγώ αγωνίζομαι να βάλω σε τάξη τη δουλειά μου, γιατί στο μεταξύ κάνω τον Αλεξάντερ Ντάουνερ της οικογένειας.

Αυτή τη φορά το θέμα που μας απασχολεί είναι ο εμβολιασμός. Πως γίνεται ο εμβολιασμός να μετατρέπεται σε θέμα οικογενειακό; Εμ, αυτά παθαίνουν οι οικογένειες που δεν έχουν οικόπεδα και περιουσίες να πλακώνονται και διαφωνουν για μαλακίες.

Τελευταία, έχουν πέσει στην αντίληψή μου διάφορα άρθρα για τον εμβολιασμό. Η αλήθεια να λέγεται, δεν τους δίνω και πολλή σημασία. Η ξαδέρφη, όμως άρχισε να σκέφτεται να μην εμβολιάσει τη νεογέννητη κόρη της και έγινε ο χαμός που λέγαμε.

Με το που γεννήθηκαν οι μικρές ακολούθησα πιστά το πρόγραμμα εμβολιασμού. Τώρα σχεδόν τελειώνει ο κύκλος των εμβολίων. Επαναλαμβάνω, όμως δεν το έψαξα, το θέμα, έκανα ό,τι μου έλεγε η παιδίατρος.

Υπάρχουν όμως γονείς που τάσσονται εναντίον των εμβολίων. Από τη μια θεωρούν πως πρέπει να αφήνουμε τον οργανισμό να αναπτύσσει μόνος του τα αντισώματα του. Από την άλλη υποστηρίζουν πως τα εμβόλια έχουν παρενέργειες, επειδή επεμβαίνουμε με τεχνητό τρόπο στον οργανισμό μας και πως στην ουσία πρόκειται για τεχνικές των φαρμακοβιομηχανιών για να βγάζουν περισσότερα χρήματα.

Το τρίτο για μένα είναι το πιο σοβαρό επιχείρημα, γιατί πιο βρώμικη βιομηχανία από αυτές των φαρμάκων δεν υπάρχει.

Τα εμβόλια δεν είναι ασφαλή. Μάλλον για να ακριβολογούμε δεν είναι ΟΛΑ τα εμβόλια ασφαλή, καθώς μερικά προκαλούν παρενέργειες. Μερικές από αυτές είναι δραματικές, άλλες όχι. Αλλά αυτές οι παρενέργειες μπορούν να αποφευχθούν με τον μη εμβολιασμό.

Από την άλλη όμως ποτέ δεν ξέρεις τι θα γίνει αν δεν εμβολιάσεις το παιδί σου. Μπορεί δηλαδή να το προφυλάσσεις από τις παρενέργειες και να το οδηγήσεις στην αγκαλιά της ίδια της ασθένειας. Στο Πακιστάν, για παράδειγμα σε όσες περιοχές διακόπηκαν οι εμβολιασμοί λόγω Ταλιμπάν η πολιομυελίτιδα θερίζει. Η μαλάρια σκοτώνει και πάλι κόσμο. Ο τύφος επανήλθε.

Στο House MD μου έλεγε ο Defiance, υπάρχει μια σκηνή όπου μια τύπισσα αναφέρει τους ενδοιασμούς της στον House για τον εμβολιασμό. «Νομίζεις είναι εντάξει, να παίζεις την επαναστάτρια για 20 δολάρια που κοστίζουν τα εμβόλια;» της απαντά.

Το κόστος του εμβολιασμού, παρά τα χρήματα που ξοδεύουμε είναι το λιγότερο που έχουμε να σκεφτούμε.

Για μένα το να αφήσω τα παιδιά μου χωρίς εμβόλιο, είναι μεγάλη ευθύνη, που δεν έχω τις γνώσεις να την πάρω. Δεν είμαι γιατρός ή ειδικός, ώστε να μπορώ να κάνω διάκριση ποια εμβόλια είναι απαραίτητα και ποια όχι.

Επίσης αυτό που με ανησυχεί είναι το ότι δεν ξέρω πως και που θα είναι τα κορίτσια σε λίγα χρόνια. Μπορεί να τους έρθει να γίνουν γιατροί σε ανθρωπιστικές αποστολές στο Αφγανιστάν, μπορεί να μεταναστεύσουν στο Βιετνάμ, μπορεί να καταλήξουν στο Άμστερνταμ, τη Μελβούρνη, το Κέιπ Τάουν. Νομίζω είναι κρίμα να διακινδυνεύουν από ασθένειες, που θεωρητικά είναι εύκολο να καταπολεμηθούν.

Και έτσι για να γίνει και λίγη συζήτηση, οι υπόλοιποι γονείς πως αντιμετωπίσατε το θέμα; Κάνατε τα εμβόλια κανονικά των παιδιών σας; Υπάρχει κανένας που δεν τα εμβολίασε, που το έψαξε περισσότερο το θέμα, να μας δώσει τα φώτα του;

Σκοτώνοντας το παιδί μου

Απελπισμένη, αδύναμη και ανίκανη να βοηθήσει η Λίντα βαν Ρόι παρακολουθούσε τη δέκα μηνών κόρη της Έλλα Λούιζ να σβήνει, διαλυμένη από τον πόνο. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για να ανακουφίσει την άρρωστη κόρη της στις τελευταίες ώρες της ζωής της.

«Σε εκείνη τη φάση σού λένε πως είναι καλύτερο να μην δίνεις καθόλου υγρά γιατί τα βρέφη επιβιώνουν και μόνο με λίγες σταγόνες. Έτσι σταματήσαμε να την ταΐζουμε, στο τέλος είχαν μείνει μόνο δέρμα και κόκαλα, και καθόλου μωρό», είπε στο CNN.

Το κοριτσάκι πέθανε πριν από δύο χρόνια, πάσχοντας από τη νόσο του Krabbe, μια σπάνια ασθένεια που πλήττει το νευρικό σύστημα.

Στις τελευταίες μέρες της ζωής της, κι ενώ ήταν σχεδόν σε καταστολή, η μητέρα λέει πως μπορούσε ακόμα να δει τους μορφασμούς του πόνου στο πρόσωπο του παιδιού της.

«Πέθανε την Τρίτη, τη Δευτέρα βλέπαμε στο πρόσωπό της πως ακόμα πονούσε. Τότε θυμώνεις γιατί ξέρεις πως δεν υπάρχει κανένα φάρμακο που να μπορείς να της δώσεις για να ανακουφίσεις τον πόνο», είπε και εύχεται να μπορούσε να της δώσει μια μοιραία δόση του φαρμάκου για να κάνει τη μικρή βασανισμένη ζωή της να τελειώσει πιο γρήγορα.

Είναι το χειρότερο πράγμα, που μπορεί να συμβεί σε ένα γονιό. Να βλέπει το παιδί του να πεθαίνει και να μην μπορεί να κάνει τίποτα για αυτό. Αφόρητο πράγμα. Ειδικά όταν οι επιλογές είναι δύο. Να βλέπεις το μωρό σου να σβήνει μέσα σε πόνους ή να το βοηθήσεις να πεθάνει.

Το Βέλγιο θα νομιμοποιήσει την ευθανασίας για ανήλικους, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, όπως να το ζητήσουν οι ίδιοι οι ασθενείς. Η συζήτηση που έχει ανάψει, τα επιχειρήματα υπέρ και κατά είναι πολλά. Όσοι υποστηρίζουν την πρόταση θεωρούν πως ακόμη και τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να φύγουν από τη ζωή, όταν το ζητήσουν προκειμένου να μην υποφέρουν. Όσοι είναι εναντίον τονίζουν πως ανοίγει ο δρόμος για παιδοκτονία.

Δεν ξέρω αν υπάρχει σωστό και λάθος. Ο καθένας θέλει το καλύτερο για το παιδί του. Το καλύτερο ακόμη και αν είναι το χειρότερο πράγμα στον κόσμο.

Δεν ξέρω τι θα έκανα αν ήμουν σε τέτοια θέση, ειλικρινά εύχομαι και προσεύχομαι να μην βρεθώ ποτέ. Προτιμώ ένα εκατομμύριο φορές να βάλω την ένεση στο δικό μου χέρι.

Θαύμασα τη στάση του Γλαύκου Κληρίδη όταν είπε στους γιατρούς του να μην τον βάλουν σε μηχανική υποστήριξη και να τον αφήσουν να πεθάνει με την ησυχία του. Ο πρώην πρόεδρος, όμως ήταν ένας άνθρωπος που χόρτασε τη ζωή, έφτασε σχεδόν τα 100.

Πως ζεις όταν έχεις χάσεις το παιδί σου; Και πως ζεις όταν ξέρεις ότι πήρες την απόφαση να το βοηθήσεις να πεθάνει, έστω και αν αυτό ήταν αναπόφευκτο;

Ευθανασία για παιδιά… Ακούγεται αλλόκοτο, παράξενο. Δεν γίνεται αυτές οι δύο λέξεις να υπάρχουν στην ίδια πρόταση. Υπάρχουν όμως. Υπάρχουν γονείς που προτιμούν να αφήσουν το παιδί τους να φύγει, μια ώρα πιο γρήγορα για να το απαλλάξουν από τον πόνο.

Ας γνωρίσουμε το Parent-Stories

Αγαπημένοι μου αναγνώστες σας χαιρετώ με πολλή αγάπη.

Με αυτή την ανάρτηση θέλω να σας κάνω μια νέα γνωριμία. Θα σας παρουσιάσω μια καινούρια ιστοσελίδα που αφορά γονείς και παιδιά το Parent-Stories και θα τη βρείτε στη διεύθυνση www.parent-stories.com

Στο Parent-Stories θα βρείτε ειδήσεις και έρευνες που αφορούν τι άλλο γονείς και παιδιά. Έρευνες που δημοσιεύονται σε έγκριτα περιοδικά και θα σας βοηθήσουν να ενημερώνεστε γύρω από θέματα υγείας, ψυχολογίας και παιδαγωγικής.

Επιπλέον, το Parent-Stories συνεργάζεται με μια σειρά ειδικών, οι οποίοι θα απαντούν ερωτήσεις που θα στέλλετε εσείς και θα σας καθοδηγούν γύρω από θέματα που έχετε απορίες. Για παράδειγμα, αυτή τη βδομάδα απάντησε σε μια σειρά ερωτήσεων η ειδική παιδαγωγός Χριστιάνα Ευρυπίδου. Η ειδικός μίλησε για προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά στο σχολείο, για θέματα εκφοβισμού, αλλά πώς να βοηθήσουμε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες.

Σειρά πιάνει ο Μένοικος Γεωργιάδης, λογοθεραπευτής και δάσκαλος ειδικής εκπαίδευσης. Προσωπικά περιμένω να του θέσω ερώτηση για το χιου. Βλέπετε η κόρη Α δυσκολεύεται λίγο να προφέρει το σίγμα σωστά…

Πολύ σημαντικό είναι ότι το Parent-Stories θέλει ν καταστεί ένας χώρος επικοινωνίας μεταξύ των γονιών. Για αυτό δίνει χώρο σε γονείς να καταθέσουν τις δικές τους εμπειρίες με τα παιδιά τους. Υπάρχουν ιστορίες για τον ύπνο, για τις φοβίες των παιδιών, για τις δυσκολίες στο μπάνιο.

Ο κάθε γονιός μπορεί να στείλει τη δική του ιστορία και το Parent –Stories με χαρά θα τη δημοσιεύσει.

Το να είσαι γονιός σημαίνει να ψάχνεις τρόπους να περάσεις ευχαρίστα με το  παιδί σου. Στο Parent-Stories θα βρείτε μια σειρά εκδηλώσεων όπως θέατρο, παραστάσεις, εργαστήρια.

Και δεν σταματά εδώ, τις αμέσως επόμενες μέρες θα βρείτε συνταγές που μπορείτε να φτιάξετε με τα παιδιά σας, για τα παιδιά σας, παρουσιάσεις βιβλίων και παιχνίδια.

Με την πρώτη ευκαιρία περάστε να κάνετε τη γνωριμία σας.

Και για να μην χάνετε επεισόδια μπορείτε να κάνετε follow τις δημοσιεύσεις του Parent-Stories στο Twitter στο @parent_stories  αλλά και στο Facebook.

Τα παιδιά έπαθλο

Οι Ρομά που αγόρασαν τη μικρή Μαρία στην Ελλάδα είχαν δικά τους παιδιά. Την αγόρασαν όμως, γιατί με τα χαρακτηριστικά που έχει η μικρή ξανθή, πράσινα μάτια, ανοιχτόχρωμη θα ζητούσαν όταν θα έφτανε σε ηλικία γάμου, κάπου στα 13, μια χρυσή προίκα. Και θα την έπαιρναν από τους γονείς του γαμπρού.

Δεν χρειάζεται να πούμε πόσο βλακεία είναι να περιμένεις να βγάλεις χρήματα από το παιδί σου. Αλλά οι Ρομά δεν είναι οι μόνοι που θέλουν παιδιά έπαθλα. Και το έπαθλο δεν είναι πάντα οικονομικό, μπορεί να είναι και συναισθηματικό.

Την πρώτη φορά που κατάλαβα αυτό το πράγμα ήταν στα γενέθλια των παιδιών μιας φίλης μου. Εκεί ήταν μια τύπισσα με το γιο της και την κόρη της. Ο γιος της ένα έξυπνο, καλό δεκάχρονο παιδί. Η κόρη εφτά χρονών, μια χαριτωμένη μικρή. Χαριτωμένη βέβαια, εγώ την είπα, η μάνα της τη χαρακτηρίζει πεντάμορφη. Και έχει μάτια μόνο για αυτή. Μιλούσε συνέχεια με τη μικρή, την πρόσεχε σε μια στιγμή που έπεσε μουσική, χόρεψαν κιόλας μαζί. Ο γιος λες και δεν υπήρχε. Έρωτας με την κόρη της. Μόνη το κοριτσάκι υπήρχε.

Από τότε παρατηρώ συχνά γονείς, η αλήθεια να λέγεται κυρίως μαμάδες, που είναι περήφανες, μα τόσο περήφανες για τα όμορφα κοριτσάκια τους. Τα στολίζουν, τα περιποιούνται, τα ντύνουν όσο πιο όμορφα γίνεται και τα επιδεικνύουν με κάθε τρόπο και μέσο.

Στα γενέθλια, στις παρέες, όπου βρεθούν μιλούν για τα παιδιά τους. Όχι για να σχολιάσουν τις σχολικές τους επιδόσεις ή τις αταξίες που κάνουν ή για το αν είναι καλά ή άρρωστα. Για να πουν πόσο όμορφα είναι, πόσο τους αρέσει να στολίζονται, για το ότι φορούν τα ψηλοτάκουνα τους, για το ότι βάφουν τα νύχια τους μαζί.

Αυτά τα παιδιά είναι έπαθλο στον αγώνα ματαιοδοξίας των γονιών τους. Και αυτοί οι γονείς δεν ανέχονται κανένα άλλο παιδάκι να κλέψει λίγη από το γκλάμουρ των δικών τους παιδιών, θα πέσουν να σε φάνε αν το παιδί σου είναι πιο όμορφο.

Σε κάποια σύναξη μια μαμά με πλησίασε και σχολίασε ότι η κόρη Β είναι όμορφη και πόσο ωραία είναι τα μάτια της. Δεν θα σχολιάσω αν είναι όμορφη, η ομορφιά είναι σχετικό, όμως τα μάτια της είναι εντυπωσιακά. Μεγάλα, πράσινα με πυκνές βλεφαρίδες. Η μάνα όμως του παιδιού έπαθλο δεν της άρεσε που ένα άλλο παιδί βρέθηκε στο επίκεντρο της ομορφιάς. Και δεν σας το κρύβω πως με κάθε τρόπο προσπάθησε να μειώσει και να παραμερίσει το μικρουλάκι μου. Δεν της έδωσα σημασία και περάσαμε καλά.

Και το πιο τραγικό είναι τα παιδιά που δεν είναι όμορφα, αλλά οι γονείς τους θα ήθελαν να είναι όμορφα. Να μου πεις το κάθε παιδί με τη χάρη του. Συμφωνώ. Η ομορφιά είναι δώρο. Τυχαίνει, δεν κάνεις κάτι για να το αποκτήσεις. Και όταν δεν το έχεις προσπαθείς να πείσεις ότι το έχεις.

Γίνεται τέτοιο πράγμα; Και όμως γίνεται.

Στο παλιό σχολείο της κόρης Α ήταν ένα κοριτσάκι στην ηλικία της δικής μου. Ένα άχρωμο μωρό. Ήσυχο, που περνά απαρατήρητο γιατί είναι φρόνιμο. Η μάνα του ήθελε να έχει παιδί έπαθλο και επειδή δεν είχε, προσπαθεί να μεταμορφώσει την καημένη τη μικρή. Σε όλους στο σχολείο έλεγε ότι ήταν όμορφη. Την έντυνε πάντα με την τελευταία λέξη της μόδας. Πραγματικά, έβλεπες ένα πεντάχρονο παιδί να είναι ντυμένο με παιδικά –μεγαλίστικα ρούχα. Τα μαλλιά της πάντα κτενισμένα. Φορούσε τακούνια για παιδιά.

Στην τελική γιορτή λέγανε ένα μικρό ποίημα για κάθε παιδάκι. Για τον Κώστα είπαν ότι έχει καλή φωνή, για τη Μαρία ότι ξέρει να γράφει, για την Ελένη ότι ήταν έτοιμη για το δημοτικό. Για το συγκεκριμένο παιδάκι ότι ντύνεται στύλάτα! Και φυσικά από κάτω η μάνα του να καμαρώνει λες και πήρε το βραβείο Νόμπελ.

Δεν λέω ότι οι γονείς δεν τα αγαπούν τα παιδιά έπαθλα. Φυσικά και τα αγαπούν. Αλλά τόσο καμάρι γιατί απλά είναι όμορφα είναι εκνευριστικό.

Ο γιος μου γκέι; Αποκλείεται

Μιλούσαμε περί ανέμων και υδάτων. Δεν θυμάμαι πως το έφερε η κουβέντα, αλλά πετάχτηκε ένας από τους πατέρες της παρέας να δηλώσει με πολλή έμφαση: «Ο δικός μου ο γιος ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να είναι γκέι. Δεν θα ανεχτώ τέτοιο πράμα». «Μπορώ να μετρήσω γύρω στα δέκα αγόρια που έχει η παρέα. Μόνο και μόνο λόγω στατιστικής, κάποια από αυτά θα είναι γκέι, ίσως και ο δικός σου» του απάντησα.

Οι απόλυτες ιδέες και οι απόλυτες εκφράσεις με θυμώνουν αφάνταστα. Και κυρίως όταν πρόκειται για κάτι που δεν εξαρτάται από αυτόν που τα λέει. Να έλεγε για τον εαυτό του, να το καταλάβω. Ξέρει ρε παιδί μου, ότι δεν είναι. Μπορεί να προδικάσει, όμως κάτι για το παιδί του; Μπορεί να καθορίσει, να επιβάλει; Δεν μπορεί. Εκτός αν θα καταλήξει στη φάση, ο κόσμος το έχει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι.

Και μου γύρισε την ερώτηση εσένα θα σου άρεσε οι κόρες σου να γίνουν λεσβίες;

Εντάξει, δεν είναι ό,τι και θα κάνω πάρτι, κύπρια μάνα είμαι άλλωστε, το πιο πιθανόν να μου βαρυφανεί. Αλλά τι μπορώ να κάνω; Να τις πλακώσω στις σφαλιάρες να έρθουν στον «ίσιο» δρόμο; Να σταματήσω να τους μιλώ, να τις βγάλω έξω από τη ζωή μου;

Για όνομα. Ό,τι και να κάνουν θα είναι πάντα οι αγαπημένες μου κόρες. Και εγώ θα είμαι το αποκούμπι τους, η βοήθειά τους, ο άνθρωπος που θα τις ακούσει με αγάπη. Η ζωή θα συμπεριφερθεί με το πιο σκληρό τρόπο στα παιδιά μας. Δεν χρειάζεται να κάνουμε το ίδιο και οι γονείς.

Θυμάμαι πως έπεσαν όλοι πάνω στην Παυλίνα Νάσιουτζικ και στις άλλες μανάδες, οι γιοι των οποίων πιάστηκαν με καμπόσα εκρηκτικά και κατηγορήθηκαν για τρομοκράτες. Η Παυλίνα μαζί με τις άλλες έγραψαν ότι είναι κοντά στα παιδιά τους και ότι είναι περήφανες για τους «αγώνες» τους.

Παρατραβηγμένο, αν σκεφτείς ότι τα βλαστάρια τους πήγαν να σκοτώσουν κόσμο. Αλλά απόλυτα κατανοητό. Όταν το παιδί σου κινδυνεύει, όταν όλοι το ζορίζουν και του επιτίθενται (έστω και δικαίως) θα αντιδράσεις. Και θα θέλεις να είσαι το βλέμμα που θα σου ρίχνει όταν θα όλοι θα το έχουν εγκαταλείψει, για να πάρει δύναμη.

Μπορείς να καταδικάσεις τι έκανε. Το παιδί σου ΠΟΤΕ.

Για αυτό είναι τόσο χαζό να ακούς να λένε «δεν ξέρω τι θα κάνω αν ο γιος μου είναι γκέι».

Τι μπορείς δηλαδή να κάνεις; Τίποτα.

Άσε που αν το καλοσκεφτείς, υπάρχουν πολλά χειρότερα σενάρια να ανησυχείς. Τι δηλαδή, προτιμάς να σου πει ο γιος σου ή η κόρη σου ότι θέλει να γίνει τραπεζίτης ή βουλευτής;

Σκέφτομαι, πως οι γονείς θέλουμε να είναι τα παιδιά μας ευτυχισμένα. Είναι μερικοί γονείς, όμως που θέλουν να είναι ευτυχισμένα με το δικό τους τρόπο, με τα δικά τους καλούπια βάσει των δικών τους θέλω.

Ο Κώστας Ταχτσής έγραψε, θα έρθει μια μέρα που η μάνα θα λέει στο γιο της, ωραίο το φουστάνι σου Γιώργο μου. Δεν ξέρω, πόσο απέχει τούτο από την κυπριακή πραγματικότητα ή πόσο παρατραβηγμένο είναι. Υποθέτω, εξίσου παρατραβηγμένο με το να λες ότι θα πετάξεις το γιο σου έξω από το σπίτι αν είναι γκέι.

Υγ. Το τραγούδι το άκουσα το πρωί και μου έφτιαξε το κέφι. REM like.

  

Γονείς-ελικόπτερο, άβουλα τέκνα

Το παραδέχομαι πως τώρα τελευταία το παράκανα με το copy paste. Βρήκα όμως αυτό το άρθρο στο Βήμα και επειδή μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρον θέλω να το μοιραστώ μαζί σας.

Προ ημερών βρέθηκα στην κουζίνα του σπιτιού μιας φίλης να βοηθώ στο σερβίρισμα ενός πολύβουου γεύματος για δύο οικογένειες. Κάποια στιγμή έμεινα μόνη με την 35χρονη μπέιμπι-σίτερ, η οποία έχει αναλάβει εδώ και έξι μήνες τα δύο παιδιά της φίλης. «Μήπως να κόψουμε από τώρα και ένα φρούτο για τα παιδιά;» πρότεινα, για να ελαφρύνω το πηγαινέλα της οικοδέσποινας.

Παρακολούθησα την μπέιμπι-σίτερ να κοιτάζει με κάποια αμηχανία το πεπόνι και το μαχαίρι που βρίσκονταν μπροστά της, επάνω στον πάγκο της κουζίνας. «Δεν ξέρω να το κόψω σωστά» μου είπε χωρίς την παραμικρή συστολή. «Πάντα ο πατέρας μου αναλαμβάνει αυτή τη δουλειά. Δεν μου αρέσει άλλωστε το πεπόνι...». Ενιωσα τρόμο. Μου ήρθε να αρπάξω το κουζινομάχαιρο και να κόψω με λύσσα τον ομφάλιο λώρο. Οχι της 35χρονης μπέιμπι-σίτερ – αυτή ήταν, πλέον, «χαμένη» υπόθεση. Αν μη τι άλλο, εγώ, με τα δικά μου τέκνα, ακόμη κάτι προλαβαίνω.

Την ακριβώς επόμενη ημέρα διάβασα στους New York Times ένα άρθρο δύο καθηγητών Ψυχολογίας με τίτλο When Ηelping Ηurts (σε ελεύθερη απόδοση, «Όταν η βοήθεια βλάπτει»). Το άρθρο συνοδευόταν από τρία σκίτσα. Στο πρώτο, μια κότα κλωσάει ένα αβγό. Στο αμέσως επόμενο, η κότα κλωσάει ένα νεογνό. Στο τρίτο, η κότα κλωσάει διά της βίας ένα ενήλικο κοτόπουλο

Οι δύο καθηγητές (Φίνκελ και Φιτσζίμονς) παίρνουν ως αφορμή την έρευνα της κοινωνιολόγου Λόρα Τ. Χάμιλτον που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην επιθεώρηση «American Sociological Review», σύμφωνα με την οποία όσο περισσότερα χρήματα επενδύουν οι γονείς στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση των παιδιών τους, τόσο χειρότερους βαθμούς εκείνα θα φέρουν.

Οι δύο καθηγητές περιγράφουν εκτενώς τα δεινά της υπερβολικής «βοήθειας», της υπέρμετρης ανατροφής, της λεγόμενης «ανατροφής-ελικόπτερο», με τους γονείς να υπαγορεύουν κάθε βήμα του παιδιού, αλλά και να ικανοποιούν προκαταβολικά κάθε ανάγκη του. Το τελικό «προϊόν» στην αλυσίδα συναρμολόγησης είναι ένα πλάσμα αποστραγγισμένο από κάθε έννοια αυτάρκειας και αυτοδυναμίας, το οποίο, για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του, χρειάζεται εσαεί τον χιλιοπροβαρισμένο γονεϊκό μπούσουλα.

Αρκετοί 19χρονοι υποψήφιοι στα μεγάλα αμερικανικά πανεπιστήμια υποφέρουν από άγχος και εξάντληση, ενώ αδυνατούν συχνά να αντεπεξέλθουν ακόμη και στις καθιερωμένες για την εισαγωγή τους συνεντεύξεις. Δεν είναι μάλιστα λίγοι εκείνοι που λένε, χωρίς την παραμικρή αιδώ, στους καθηγητές τους: «Γιατί δεν τηλεφωνείτε καλύτερα στη μητέρα μου;». Σημειωτέον, μεγάλες εταιρείες, όπως η Merrill Lynch, καθιερώνουν «ανοιχτές ημέρες», όπου η μαμά και ο μπαμπάς του νεαρού εργαζόμενου μπορούν να εξετάσουν τις εγκαταστάσεις τους.

Ωστόσο, το άρθρο των «New York Times» πάει πιο μακριά από τους γονείς-ελικόπτερο. Ανιχνεύει τις επιπτώσεις του παρεμβατισμού και της υπερβολικής παροχής βοήθειας σε κάθε τύπου σχέση, με φίλους, συναδέλφους, συντρόφους. Σύμφωνα με τους ειδικούς και συντάκτες του άρθρου, η βοήθεια που παρέχουμε σε κάποιον πρέπει να είναι στη σωστή δοσολογία, ώστε να μην του στερεί την αυτάρκεια και το κίνητρο να παλέψει για κάτι.

Επιμένουν ότι είναι πολύ πιθανότερο να κυνηγήσεις έναν προσωπικό στόχο (π.χ. να χάσεις κιλά ή να αλλάξεις καριέρα) όταν ο άλλος βρίσκεται μεν δίπλα σου αρωγός και εμψυχωτής, αλλά δεν αποπειράται να σου επιβάλει τη βοήθεια και την καθοδήγησή του.

Εντάξει, πάντα μπορείς να προσφέρεις τη βοήθειά σου (οι καιροί άλλωστε σήμερα σχεδόν το επιβάλλουν). Αρκεί να μην «ευνουχίζεις» την προσπάθεια του άλλου. Και όταν έρθει η στιγμή, να μπορέσεις να τον αφήσεις μόνο, με το πεπόνι και το μαχαίρι.

Το άρθρο το έγραψε η Λένα Παπαδημητρίου.

Με εκνευρίζει η μητέρα τίγρης

Ο τίγρης στο γοητευτικό βιβλίο του Γιαν Μάρτελ, ήταν ο μούτσος που έφαγε τους πάντες για να επιβιώσει. Η μαμά τίγρης πάλι, είναι η αυτή  θα κάνει τα πάντα προκειμένου, όχι απλά να επιβιώσουν αλλά να είναι νικητές σε όλους τους τομείς τα παιδιά της.

Δεν είμαι σίγουρη πως ξεκίνησε ο όρος, ίσως από το βιβλίο της Amy Chua, Μητέρα Τίγρης. Διάβασα κάποια αποσπάσματα κάποιες κριτικές, εκνευρίστηκα το ομολογώ και έτσι σταμάτησα.

Στο βιβλίο της περιγράφει πως θεωρώντας πως ο δρόμος για την ευτυχία περνά μέσα από την αυτοπεποίθηση και όχι από την αυτοεκτίμηση, επέβαλε στις κόρες της μια σειρά από αυστηρούς κανόνες και απαγορεύσεις, ανεβάζοντας πολύ ψηλά τον πήχη των προσδοκιών της από αυτές και επιβάλλοντας σκληρές τιμωρίες όταν εκείνες αδυνατούσαν ανταποκριθούν.

Απαγόρευσε στα παιδιά της να φέρουν οποιονδήποτε βαθμό κάτω από άριστα, να δουν τηλεόραση, να παίξουν ηλεκτρονικά παιχνίδια, να διανυκτερεύσουν σε φιλικό σπίτι μετά από πάρτι, να ακούσουν άλλη μουσική εκτός της κλασικής, να λάβουν μέρος σε σχολική παράσταση, να ασχοληθούν με τον αθλητισμό αν πρόκειται να φέρουν άλλο μετάλλιο εκτός από χρυσό.

Απαιτούσε απόλυτη υποταγή και υιοθέτησε την αντίληψη πως τα παιδιά οφείλουν τα πάντα στους γονείς τους.

Τη θυμήθηκα την αμερικανοκινέζα συγγραφέα, όταν πρόσφατα βρέθηκα στην παραλία σε μια παρέα και μια τύπισσα ενώ περνούσε καλά σηκώθηκε άρον άρον μάζεψε τα παιδιά της και έφυγε για να πάει να τα ταΐσει και να τα κοιμίσει επειδή έτσι λέει το πρόγραμμα. Χωρίς να σκεφτεί πως και τα παιδιά και πως η ίδια περνούσε καλά. Το πρόγραμμα πάνω από όλα.

Μεγαλώνοντας με μάνα, που επέβαλλε μεν κανόνες και επέμενε στην τήρησή τους, αλλά την ίδια ώρα με άφηνε ελεύθερη να ζω τη ζωή μου, να κάνω πράγματα που μου άρεσαν, που δεν μου καθιέρωσε ένα συγκριμένο τρόπο σκέψης, δηλώνω ευθαρσώς πως θα την έπνιγα αν είχα μάνα την Amy Chua.

Γιατί εκτός αν είσαι πραγματική τίγρης, δεν γεννάς παιδιά τιγράκια. Γεννάς άβουλους, καταπιεσμένους ανθρώπους που δεν μπορούν να είναι ευχαριστημένοι παρά μόνο με το τέλειο.

Και το τέλειο δεν είναι πάντα εύκολο να κατακτηθεί, άσε που μπορεί κιόλας να μην αξίζει τον κόπο. Γιατί δηλαδή να διαβάζει ένα παιδί από το πρωί ως τη νύχτα για να βγάλει το 20 όταν και με το 18 και το 17 περνά στο πανεπιστήμιο; Δεν λέω, στόχος του να είναι το 17, αλλά αν τόσα μπορεί υγεία να έχουμε.

Ας πούμε, μπορείς να φανταστείς τη μάνα του Μπιλ Γκέιτς ή του Στιβ Τζομπς να τα έχουν πάρει στην κράνα με τα βλαστάρια τους επειδή αντί να διαβάζουν ήταν στο γκαράζ και έστηναν υπολογιστές;

Ξέρω πολλές μανάδες που γυροφέρνουν στη Μητέρα Τίγρη. Αναγκάζουν τα παιδιά τους να ζουν ΠΑΝΤΑ με κανόνες και με πρόγραμμα. Αυτά τα παιδιά δεν βλέπουν μεταγλωττισμένα ή προγράμματα με υπότιτλους για να βελτιώσουν τις ξένες γλώσσες που ξέρουν. Πάντα, μα πάντα τρώνε σαλάτα με το φαγητό και όταν θέλουν σνακ θα καταφύγουν στα φρούτα και στα δημητριακά.

Αυτές οι μανάδες μιλούν στα παιδιά τους αγγλικά για να μάθουν την προφορά. Κωνσταντίνε Ιωάννη please pick up your clothes. Τα στέλνουν για ύπνο μια συγκεκριμένη ώρα και ο κόσμος να χαλάσει δεν τους δίνουν λεπτό περισσότερο. Πάντα μαγειρεύουν, απεχθάνονται το έτοιμο φαγητό, και όταν φτιάχνουν κέικ βάζουν χαρουπόμελο για να πάρει γλυκιά γεύση και όχι ζάχαρη. Απεχθέτο από εμού τη ζάχαρη τούτη, στο πυρ το εξώτερον τη στέλνουν.

Πολλή καταπίεση. Μόνο και μόνο που τα γράφω βίδωσα, που να τα ζούσα κιόλας.

Η Amy Chua προτρέπει τους γονείς να ακολουθήσουν τις δικές τους τεχνικές για να έχουν καλά αποτελέσματα. Στο βιβλίο της γράφει πως έβγαλε την 3χρονη της κόρη έξω στη βεράντα, ενώ χιόνιζε επειδή η μικρή δεν ήθελε να μάθει πιάνο, ενώ καμπόσα χρόνια μετά η μικρή ήταν ευγνώμων που έμαθε να παίζει μουσική.

Ευχαριστώ, δεν θα πάρω. Και εμένα αν με άφηναν νηστική ή με έβγαζαν έξω στο κρύο, θα μπορούσα να γίνω πιανίστρια. Ίσως δυστυχισμένη, αλλά πιανίστρια.

Χωρίς να αυτολιβανίζομαι θεωρώ πως είμαι μια καλή μάνα, έχοντας ατέλειες αλλά και καλές στιγμές. Μεγαλώνοντας θέλω οι κόρες μου να είναι ευτυχισμένες επειδή μεγάλωσαν ελευθέρα. Η ελευθερία, που συνοδεύεται από κανόνες και δεν είναι ανεξέλεγκτη είναι ό,τι καλύτερο όχι μόνο για τα παιδιά αλλά και για τους μεγάλους.

Πριν από καιρό είδα ένα βίντεο με την τελευταία διάλεξη ενός καθηγητή του καθηγητή Randy Pausch. Ήταν ένα από τα πιο συγκλονιστικά μηνύματα ζωής, που πήρα ποτέ. Και αποφάσισα να είμαι ένας γονιός σαν του γονείς του Randy Pausch. Του δίδαξαν να εργάζεται σκληρά και την ίδια ώρα καλλιέργησαν τη φαντασία και την ελευθερία του.

Τον άφησαν να σχεδιάζει διαστημόπλοια πάνω στους τοίχους και αργότερα δούλεψε στο διαστημικό πρόγραμμα της NASA. Διασκέδαζαν όλοι μαζί, ακόμη και στα γεράματα τους, τον συνόδευαν στο λούναπαρκ.



Όσοι δεν το έχετε δει και έχετε λίγα λεπτά καιρό αφιερώστε τα και δεν θα χάσετε. 

Η γενιά του Εγώ

Διάβαζα στο Βήμα Science ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για τη γενιά Υ, την οποία κάποιοι άλλοι λένε γενιά Millenians και κάποιοι άλλοι γενιά του Εγώ.

Οι εκπρόσωποί της γενιά του Εγώ, εμφανίζονται εγωκεντρικοί και νάρκισσοι, έχουν υπερτιμημένη άποψη για τον εαυτό τους και διακατέχονται από υπερβολικά υψηλές και έξω από τις δυνατότητές τους προσδοκίες, με αποτέλεσμα να «λυγίζουν» ευκολότερα κάτω από τις δυσκολίες της πραγματικής ζωής και να ρέπουν περισσότερο προς την κατάθλιψη.

«Τους νέους σήμερα συνεχίζουν να τους παραχαϊδεύουν για πολύ καιρό, ενώ θα έπρεπε πολύ νωρίτερα να έχουν αρχίσει να μαθαίνουν ότι δεν είναι τέλειοι». Αυτό ήταν το συμπέρασμα του HS, ενός μπλόγκερ που σχολίαζε ένα άρθρο των New York Times το οποίο οίκτιρε την κατάσταση της σημερινής νεολαίας. Το πρόβλημα με τα παιδιά, συνέχιζε, είναι ότι έχουν μια «παραφουσκωμένη» άποψη για τον εαυτό τους επειδή έχουν μεγαλώσει έτσι ώστε να πιστεύουν πως καθετί που κάνουν είναι αξιόλογο και σημαντικό. Δεν επρόκειτο για κάποιον γερογκρινιάρη αλλά για έναν νεαρό που έγραφε για την ίδια του τη γενιά.

Όπως καταλαβαίνει κανείς από το όνομά της, η Γενιά του Εγώ έχει προσελκύσει ήδη τα πυρά. Οι εκπρόσωποί της κατηγορούνται ότι είναι κακομαθημένοι, αλαζονικοί και νάρκισσοι, ότι έχουν μια αδικαιολόγητη αίσθηση πως δικαιωματικά όλα τους ανήκουν. Οι καθηγητές παραπονούνται ότι οι σημερινοί φοιτητές απαιτούν μόνιμη προσοχή. Οι εργοδότες δυσκολεύονται να καταπιούν τα υπερδιογκωμένα εγώ των νεαρών υπαλλήλων τους, ενώ οι ψυχοθεραπευτές λένε ότι βλέπουν μια νέα γενιά ασθενών οι οποίοι έχουν κατάθλιψη επειδή δεν μπορούν να φθάσουν στο ύψος των υπερβολικών προσδοκιών τους.

Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι το φταίξιμο βρίσκεται στους γονείς, στους δασκάλους και στους άλλους ενηλίκους οι οποίοι υπερέβαλαν στο να μεγεθύνουν την άποψη που έχουν τα παιδιά για τον εαυτό τους από τα πρώτα τους χρόνια.

Οι κατηγορίες αυτές δεν βαρύνουν μόνο τη Γενιά Υ αλλά και μια ολόκληρη φιλοσοφία για την ανατροφή των παιδιών, η οποία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980 και εξακολουθεί να ισχύει ακόμη και η οποία ήθελε τα παιδιά συνεχώς να δέχονται επαίνους, προκειμένου να αυξηθεί η αυτοπεποίθησή τους.

Ε τώρα, πως αυτή η αυτοπεποίθηση αυξήθηκε τόσο πολύ, που κοντεύει να «καταπιεί» τη γενιά Υ. Η υπερβολική αυτοεκτίμηση μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα, το ίδιο όμως ισχύει και για τη χαμηλή αυτοεκτίμηση. Στην εφηβεία τα παιδιά γίνονται ευάλωτα καθώς ο «συμπαγής» εγωκεντρισμός που έχουν στα πρώτα τους χρόνια αρχίζει γρήγορα να αποκτά ρωγμές. Στα κορίτσια η πτώση της αυτοεκτίμησης είναι μεγαλύτερη από ό,τι στα αγόρια, και στα δυο φύλα όμως η αλλαγή είναι μόνιμη. Επίσης σε αυτές τις ηλικίες η αυτοεκτίμηση μπορεί να είναι υψηλή αλλά ταυτόχρονα ασταθής, να καταποντίζεται με την πρώτη κριτική.

Και έτσι φτάνουμε στο καίριο ερώτημα, τι στο καλό να κάνουμε με τα παιδιά μας. Και η απάντηση είναι πως δεν υπάρχει απάντηση. Το να μεγαλώνεις παιδιά, είναι όπως το να φτιάχνεις κέικ. Όπως καλά ξέρουμε με την Αχάπαρη, μπορεί να βάλεις τα καλύτερα υλικά και το κέικ να είναι για τον κάλαθο. Ή να χρησιμοποιείς 5, 6 υλικά και να βγάλεις αριστούργημα.

Όσον αφορά εμένα, τις επαινώ τις κόρες μου, προσπαθώ να κρατώ μια ισορροπία. Έπαινοι μεν αλλά όχι χωρίς λόγο και σίγουρα όχι χωρίς να το αξίζουν. Το τελευταίο με προσοχή γιατί πρόσφατα είχαμε τον εξής διάλογο.

Κ: Μάμα σου αρέσει το σχέδιο μου; (και μου δείχνει ένα ολοπράσινο πράμα)

Μ: Εμ, όχι ιδιαίτερα δεν μπορώ να πω ότι μου αρέσει. Τι είναι τούτο το πράσινο που έκαμες;

Κ: Γρασίδι μάμα, έκαμα γρασίδι, δεν είναι πολύ ωραίο;

Μ: Για γρασίδι καλό είναι (τα αναδίπλωσα τι να κάμω, αφού για γρασίδι καλό ήταν).

Κ: Εντάξει, θα πω του παπά να το κουρέψει.

Υγ. Σε κάποιες προδημοτικές, το σχολείο προσφέρει πρόγευμα. Όσοι είχατε ανάλογες εμπειρίες, μπορείτε σας παρακαλώ να μου πείτε πόσα πληρώνετε για το πρόγευμα;

Πρώτο πληθυντικό

Είμαι η μόνη που δεν μου αρέσει ο πληθυντικός, που χρησιμοποιούν πολλές μανάδες για τα παιδιά τους; Ελπίζω να υπάρχουν και άλλες. Μόλις ακούσω μάνα να λέει βάλαμε εμβόλιο, βγάλαμε δοντάκια, χτυπά συναγερμός στον εγκέφαλό μου. Δεν ξέρω, το βρίσκω κάπως γελοίο. Μου δίνει την εντύπωση οικειοποίησης της ταυτότητας του μωρού. Σαν να και είναι μια προσπάθεια μάνα και παιδί να γίνουν ένα. Δώσε χώρο κυρία μου στο παιδί σου, άφησε το να είναι μόνο του, να κάνει πράματα μόνο του.

Πιστεύω είναι φαινόμενο καθαρά γυναικείο. Δεν έχω ακούσει ποτέ ένα πατέρα να λέει πέσαμε και κάτω και χτυπήσαμε, φάγαμε παγωτό και λερωθήκαμε. Μόνο μανάδες.

Προσωπικά δεν το έκανα χρήση ποτέ, εκτός από τον αυτονόητο πληθυντικό. Πήγαμε στο γιατρό (αφού εγώ τις πήρα) και έβαλαν εμβόλιο. Έβγαλαν δόντια, ήταν άταχτες, είναι ωραία τα μαλλιά τους, τους αρέσει το κριθαράκι με το κοτόπουλο. Τρίτο πληθυντικό, ποτέ πρώτο.

Το πιο ωραίο, όμως, το άκουσα μέσα στ Σεπτέμβρη όταν έψαχνα να τους αγοράσω παπούτσια (παρένθεση αν ξέρει κάποιος που να βρω παντόφλες Winnie the Pooh παρακαλώ να μοιραστεί την πληροφορία). Είμαι που λέτε στο κατάστημα και η κυρία που ήταν μπροστά έπιασε κουβέντα με την πωλήτρια, που από ότι κατάλαβα πρέπει να γνωρίζονταν εδώ και χρόνια.

Οπόταν έκανε σχόλιο η πωλήτρια στην πελάτισσα ότι πάει λίγος καιρός να δει τη μεγάλη της την κόρη. Για να πάρει την εξής απάντηση: «Μα δεν σου είπα τα νέα μας. Μόλις τελειώΣΑΜΕ το σχολείο ΑρραβωνιαστήΚΑΜΕ και μετακομιΣΑΜΕ»…

Κατ’ αρχήν, πίστευα ότι η εποχή τελειώνω το σχολείο και αρραβωνιάζομαι, πέρασε ανεπιστρεπτί. «Την εποχή που έψαχνα σπίτι να μετακομίσω στην Αθήνα, οι περισσότερες συμφοιτήτριες μου από τα Κοκκινοχώρια ήταν αρραβωνιασμένες», μου έλεγε η αγαπημένη μου φίλη Β. ένα βράδυ που συζητήσουμε ότι ευτυχώς είναι προς εγκατάλειψη το φαινόμενο μικρός μικρός παντρέψου. Παίζει να κάναμε λάθος.

Κατά δεύτερο λόγο, και σε συνέχεια με το πρώτο, εγώ θα τα έβαφα μαύρα αν περνούσε καν από το νου των κόρων μου να αρραβωνιαστούν μόλις τελειώσουν το σχολείο, δεν θα χαιρόμουνα καθόλου και (κρυφά από το Μοτορτζή), θα τους έλεγα ότι μπορεί να πηδιούνται ελεύθερα με όποιον θέλουν και να φτιάξουν τα μπογαλάκια τους να πάνε για σπουδές.

Και κατά τρίτο, πόσο γελοίο να ακούς μια 45αρα να σου λέει αρραβωνιαστήκαμε και να εννοεί την κόρη της. Αναρωτιέμαι αν θα χρησιμοποιεί το πρώτο πληθυντικό και σε άλλες περιπτώσεις, φορέσαμε ας πούμε τα πρόστυχα, τα μαύρα τα εσώρουχα και περιμέναμε το γαμπρό να έρθει σπίτι…

Πόσο μαμά είσαι;

Αυτό είναι το εξώφυλλο του περιοδικού Time. Κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες και έγινε χαμός. Με τη φωτογραφία του... ξέχασα το όνομά του παιδιού που είναι 4 χρονών και της μάνας του που είναι 26. «Είσαι αρκετά μαμά;», είναι το ερώτημα που συνοδεύει το εξώφυλλο του περιοδικού, το βασικό θέμα του οποίου είναι αφιερωμένο στα παιδιά που είναι υπερβολικά προσκολλημένα στις μαμάδες τους, αλλά και στις μαμάδες που δεν μπορούν να ξεκολλήσουν από τα βλαστάρια τους.

Το περιοδικό έκαμε πάταγο, παντού όπου δημοσιεύτηκε το θέμα έπεσαν πολλά σχόλια,  αντιδράσεις, συζήτηση και φυσικά υστερία.

Να ξεκινήσω, λέγοντας ότι θεωρώ το θηλασμό κάτι πολύ καλό. Τη μεγάλη τη θήλασα σχεδόν 9 μήνες, 4 μήνες φουλ και τους υπόλοιπους πρωί και βράδυ. Το έκαμα χωρίς κανένα πρόβλημα, είχα τόσο γάλα που περίσσευε και πότιζα και το σκύλο. Μάλιστα είναι ομογάλακτος αδερφός  ο λεβέντης.  Τη μικρή τέσσερις μήνες, τέτοια φαγάνας που είναι, δεν χόρταινε. Και έτσι περάσαμε στο μπιμπερό.

Από την άλλη όμως όσο ωραίο και να να είναι να θηλάζεις το παιδί σου, δεν πάυει σε κάποια φάση να είναι αγγαρεία. Σημαίνει ότι δεν μπορείς να φας ορισμένες τροφές, να πιεις αλκοόλ, αν αρρωστήσεις τη βγάζεις με πανατόλ σκέτα και πρέπει να είσαι σπίτι να το θηλάζεις. Ήταν απελευθέρωση για μένα όταν σταμάτησαν. 

Ξέρω κοπέλες που θηλάζουν μέχρι τα 2, 3 ακόμη και 4 χρόνια τα παιδιά τους. Συγνώμη αλλά το βρίσκω γελοίο. Να μπορεί να φάει το μωρό σούβλα και παϊδάκια για παράδειγμα και να θηλάζει ταυτοχρόνως ; Έλεος.

Συνήθως όταν θηλάζουν τα μωρά είναι και μέσα στο δωμάτιο των γονιών. Πως να κάμεις σεξ, να μιλήσεις, να πλακωθείς με τον άλλο,να αφήσετε τις σκοτούρες, να έρθετε κοντά με ένα 3χρονο στο δωμάτιο; Και μην μου πείτε, πως συνέχεια το σεξ σκέφτομαι. Εκτός από μάνα είμαι και σύζυγος. Είμαι και γυναίκα. Θέλω να ανεβάζω την μπλούζα μου και να χαίρεται ο σύντροφός μου ότι θα πηδηχτούμε , όχι η κόρη μου ότι θα τη θηλάσω.

Ακούω επιχειρήματα ότι έρχεσαι πιο κοντά με το παιδί... Σχετικό και αυτό. Η τρίτεκνη η κολλητή δεν θήλασε κανένα. Είναι μια υπέροχη μάνα, κοντά στα παιδιά της. Δεν τους άφησε κανένα κενό, επειδή δεν τα θήλασε.

Το κεντρικό άρθρο του περιοδικού δεν είναι ο θηλασμός. Είναι μια μέθοδος που στις ΗΠΑ, δεν ξέρω τι γίνεται με τις υπόλοιπες χώρες, βρήκε πολλούς φίλους, για να μεγαλώνεις το παιδί σου. Λέγεται parenting, που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει την ανατροφή του παιδιού με τη μέθοδο της προσκόλλησης, η οποία εισήχθη από τον αμφιλεγόμενο γιατρό Bill Sears.

Σύμφωνα με αυτή τη μέθοδο, η μητέρα οφείλει να θηλάζει το παιδί της και να κοιμάται μαζί του τουλάχιστον μέχρι τα 6 του χρόνια! Επιπλέον, θα πρέπει να είναι προσκολλημένη σε αυτό όσες περισσότερες ώρες της μέρας μπορεί, ώστε το παιδί να μην αισθανθεί λεπτό την έλλειψη της μητέρας. Η προσκολλητική αυτή μέθοδος κατακρίνεται έντονα, καθώς όπως είναι φυσικό, δεν είναι και το πιο νορμάλ πράγμα στον κόσμο ένα παιδάκι 6 ετών να εξακολουθεί να θηλάζει και να κοιμάται στο ίδιο κρεβάτι με τη μαμά του.

Έχοντας μεγαλώσει με μια μάνα που πάντα με έσπρωχνε να είμαι ανεξάρτητη, να στέκομαι στα πόδια μου και να μπορώ να είμαι μόνη μου, βρίσκω τούτη τη μέθοδο τουλάχιστον αποκρουστική.

Η μεγάλη μου είναι σχεδόν 5 και σκέφτομαι ότι αν υπήρχε κατατσκήνωση που να δέχεται μικρά παιδιά θα την έστελνα με πολλή μεγάλη χαρά. Όχι να τη φωνάζω το βράδυ να αφήσει το  iPad για να θηλάσει...

Υπάρχουν τρεις  λέξεις για τους γονείς που συμπεριφέρονται έτσι. GET A LIFE. Ζήσε τη δική σου ζωή και μην εγκλωβίζεις το παιδί σου στα δικά σου όνειρα, στις δικές σου ελπίδες στη δική σου ζωή. Δεν σου ανήκει.

Άμαν πια εκνευρίστηκα.

Υγ. Αν μου έφυγε κανένας τόνος, κανένα λάθος απολογούμαι. Το Computer μου έσπασε και του Μοτορτζή δεν διάθετει ορθογράφο.

Από νωρίς στα βάσανα

Αυτή είναι η είδηση

Άναυδους έχει αφήσει τους πάντες μία μητέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η γυναίκα που είναι αισθητικός κάνει ενέσεις μπότοξ στην 8χρονη κόρη της, επειδή θέλει να ακολουθήσει καριέρα μοντέλου. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να κάνει στο παιδί ενέσεις μπότοξ, μπροστά στην κάμερα, στη διάρκεια τηλεοπτικής εκπομπής. Η 8χρονη που έχει μπει από πολύ νωρίς στα βάσανα και μάλιστα χωρίς λόγο, υποβάλλεται από τη μητέρα της και σε αποτρίχωση με κερί!

Αυτή είναι η φωτογραφία της μικρής. Η απίστευτη ιστορία τρέλας δεν τελειώνει εδώ. Η μητέρα της μικρής, με τις ενέσεις μπότοξ λέει ότι εξαφανίζει από το πρόσωπο του κοριτσιού τα λακάκια που κάνουν όλα τα παιδιά, όταν γελούν γιατί πιστεύει ότι είναι αντιαισθητικά, αλλά και κάποιες… ρυτίδες.

Και εδώ το βίντεο.


Βρήκα κάποιες φωτογραφίες από κοριτσάκια που ήδη κερδίσει. Φρικτό πράγμα. Μιλούμε για πλήρη παραμόρφωση. Και όλα αυτά για το μάταιο τίτλο ομορφιάς και για να μην ξεχνιόμαστε σε παιδικά καλλιστεία.









Το ίδιο καλούπι παιδιού ξανθό ανοιχτό δέρμα, γαλανά μάτια. Υπήρχε περίπτωση και με 200 μπότοξ το πρώτο το παιδάκι να νικήσει σε ένα διαγωνισμό ομορφιάς; Τζάμπα το έφαγε το μπότοξ.

Για να μην παρεξηγηθώ, βρίσκω το όλο θέμα γελοίο, ανούσιο και άνοστο. Το κάθε μωρό είναι όμορφο, όπως και να μοιάζει εξωτερικά. Είναι δυνατόν να παίρνουν τα παιδιά και να τα κάνουν παραμορφωμένα αντίγραφα των μεγάλων;

Και όμως αυτό γίνεται. Οι διαγωνισμοί ομορφιάς σε τέτοιες ηλικίες είναι συνηθισμένο φαινόμενο. Παιδιά και μανάδες σφάζονται για να συμμετάσχουν και κάνουν τα πάντα για να νικήσουν. Έντονος ανταγωνισμός, χτυπήματα κάτω από τη μέση, αφόρητη πίεση, άγχος. Με τρόπαιο ένα τίτλο ομορφιάς.

Να πω ότι οι αρχές του Σαν Φρανσίσκο ανέλαβαν προσωρινά την μικρή, αφού η μάνα της έχασε την επιμέλειά της. Δεν ξέρω πώς να το σχολιάσω αυτό. Είμαι της άποψης, ότι σαν τη μάνα κανείς δεν αγαπά τα παιδιά του, αλλά όταν η ίδια η μάνα κάνει αυτά που έκανε η συγκεκριμένη, δεν υπάρχουν και πολλές επιλογές.

Αναζητούνται κακοί

Ο Μαύρος Πιτ ήταν ο ορκισμένος εχθρός του Μίκι Μάους. Ανοίγω παρένθεση για να πω ότι ο Μίκι ήταν αρκετά ξενέρωτος ως χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων. Πάντα καλός, πάντα έτοιμος να βοηθήσει, να υποδείξει το σωστό. Δεν έκανε λάθη. Σε αντίθεση με τον Ντόναλντ, τον οποίο λάτρευα και που τα έκανε αιωνίως μαντάρα και σκατά.

Αγοράζαμε τα Μίκι Μάους, πόσο κόστιζαν τέλη της δεκαετίας του ’80; 30 , 40 σεντ αν δεν κάνω λάθος; Σήμερα ακουμπήσαμε τα δυόμισι ευρώ. Τα αγοράζαμε με τον κολλητό μου ή τα δανειζόμαστε από άλλα παιδιά. Επίσης μας άρεσε και ο λοχαγός Μαρκ.

Στις περιπέτειες του Μίκι Μάους, ο Μαύρος Πιτ ήταν πάντα ένα τσογλάνι. Ταλαιπωρούσε αφάνταστα τον ποντικό, ήθελε το κακό του. Φυσικά, στο τέλος έπεφτε μέσα στις ίδιες του τις παγίδες, αλλά αυτό δεν είχε σημασία. Σημασία είχε ότι ο Μαύρος Πιτ ήταν ο κακός της υπόθεσης.

Φανταστείτε τη ματαίωση που έπαθα παρακολουθώντας προχθές στο DVD με τις κόρες μια περιπέτεια του Μίκι Μάους. Όπου ο Γκούφη μπαίνει στη μηχανή του χρόνου και αντί για ιππότης βγαίνει μωρό. Σε κάποια φάση ο Μίκι και ο Ντάναλτ τον παίρνουν βόλτα, του αλλάζουν το πανί του, τον ταΐζουν, αλλά ο Γκούφη μωρό κλαίει. Όχι απλά κλαίει, ουρλιάζει.

Και τότε εμφανίζεται ο Μαύρος Πιτ, τον παίρνει αγκαλιά και λέει στο Μίκι και τον Ντόναλντ ότι θέλει να ρευτεί το μωρό. Του χτυπά την πλάτη και αρχίζει να του τραγουδά: τιπ ταπ στην πλατούλα και καν΄ το να ρευτεί. Τιπ ταπ στην πλατούλα και καν’ το να ρευτεί...

Α ρε Πιτ, πως σε κατάντησαν. Από αλήτη και νταή να ξεσκατίζεις παιδιά και να τους τρίβεις την πλατούλα. Έχει ο καιρός γυρίσματα. Όπως πάμε δεν θα παραξενευτώ καθόλου να δω το χέρι στον Αστυνόμο Σαϊνι να κρατά ξεσκονόπανο και να καθαρίζει και τον Δρακουμέλ αντί να κυνηγά τα Στρουμφάκια να τα παίρνει εκδρομή με το καινούριο του λεωφορείο.

Δεν υπάρχουν κακοί στα σημερινά κινούμενα σχέδια; Τι στο καλό τους πάτησε το τρένο;

Ανοικτή επιστολή στον Ζοζέ Μουρίνιο

Αγαπητέ Ζοζέ Μουρίνιο,
Αν και οπαδός, θερμός θα έλεγα της Μπαρτσελόνα, με αυτή την επιστολή θέλω να σου εκφράσω τη συμπαράστασή μου και να σου πω πως καταλαβαίνω απόλυτα το δράμα που περνάς. Γονιός είμαι κι εγώ και ξέρω, τι θα πει να πηγαίνεις κόντρα στα παιδιά σου.

Είμαι σίγουρη ότι προσπάθησες να πείσεις τον 10χρονο γιο σου γιατί δεν έπρεπε να γραφτεί στις ακαδημίες της Μπαρτσελόνα όπως επιθυμούσε, αλλά στη Ρεάλ, την ομάδα που εσύ δουλεύεις. Είμαι σίγουρη ότι του έφερες επιχειρήματα, ότι του εξήγησες πως έχουν τα πράγματα. Επίσης είμαι σίγουρη ότι θα προσέφυγες και σε κάθε μέσο, που συνήθως χρησιμοποιούμε οι γονείς, απειλές, εκβιασμούς, να του έταξες κάτι.

Σιγά που θα άλλαζε γνώμη το βρωμόπαιδο. Και έτσι προτίμησες να σε βρίζει, να σε γιουχαΐζει ένα ολόκληρο γήπεδο (πόσους στ’ αλήθεια θεατές χωρεί το Μπερναμπέου), παρά στο σπίτι να έχεις να αντιμετωπίσεις το παιδί σου. Δεν σε κρίνω μην ανησυχείς, το ίδιο θα έκανα κι εγώ. Μάλλον και οι περισσότεροι γονείς. Την ώρα που σχολνάς και πας σπίτι, θέλεις να περάσεις όμορφα με τα παιδιά σου, να ξεκουραστείς, να πείτε τα νέα σας. Όχι να δίνεις μάχη διαρκείας.

Αχ και βαχ. Όλοι στο ίδιο καζάνι βρίζουμε, κύριε Μουρίνιο. Μπορεί να το παίζεις πολύς, να γαμάς τζαι να ρέσσεις που λέμε στα κυπριακά, να κάνεις του κεφαλιού σου. Αλλά υπάρχει κάποιος πιο μάγκας από σένα, κάποιος που σε βάζει εκατό φορές. Το ίδιο σου το σπλάχνο.

Βέβαια, έχεις και εσύ μερίδιο ευθύνες. Γιατί, τι το ρωτάς το 10χρονο σε ποια ακαδημία ποδοσφαίρου θέλει να πάει; Υπάρχει λόγος να το παίζεις δημοκράτης; Αφού, η πολλή δημοκρατία δεν θα σου βγει σε καλό και το ξέρεις. Έτσι την πάτησες. Ρώτησες και αντί να σου πει, αυτό που ήθελες να ακούσεις, σου είπε την προτίμησή του. Και τρέχα εσύ τώρα να διορθώσεις τα αδιόρθωτα.

Αυτά ήθελα να σου πω. Να χαίρεις άκρας υγείας και μακάρι στον επαναληπτικό να φάτε άλλα πέντε γκολ.

Σε ασπάζομαι

Εργαστήρι Αξιών

Προχωρώ να μπω στο νηπιαγωγείο. Πάνω στην πόρτα μια ανακοίνωση στέκω και τη διαβάζω, ενώ η κόρη βιάζεται να πάει να βρει τους φίλους της. Την αφήνω και καθυστερώ λίγα λεπτά να την διαβάσω. Ένα Εργαστήρι Αξιών Ζωής (μίσσιμου) διοργανώνει σεμινάρια για τους γονείς και τα παιδιά τους για να μάθουν αξίες όπως ο σεβασμός, η αγάπη και η ειρήνη.

Μάλισταααααααααααααααααααα. Μετά τα αγγλικά για 3χρονα, τα γαλλικά στα πέντε χρόνια μην χάσουμε, το μπαλέτο, τη γυμναστική, το πιάνο για νεαρά ταλέντα, το ποδόσφαιρο για να μην χάσει η Κύπρος τον μεθεπόμενο Λιονέλ Μέσι, το τένις τι μόνος του να μείνει ο Παγδατης, τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές για νήπια, τη ζωγραφική, το baby yoga διάβαζα σε ένα blog, τώρα έχουμε και τα σεμινάρια αξιών.

12 μαθήματα για να γίνουν τα βλαστάρια μας σωστοί άνθρωποι. Για να διδαχθούν από κάποιο ξένο, όσα θα έπρεπε να τους γίνονται βίωμα, μέσα από τις δικές μας αξίες και τρόπο ζωής. 12 μαθήματα. Τόσα όσα και το μάθημα Μακροοικονομίας με βιβλία Αλογοσκούφη παρακαλώ, ναι όχι μόνο η Ελλάδα κι εγώ επιβίωσα του Αλογοσκούφη, και φυσικά τώρα δεν θυμάμαι γρυ. Ούτε το πιο βασικό. Ανεβαίνει ο πληθωρισμός, ανεβαίνει και η ανεργία ή μήπως ανεβαίνει ο πληθωρισμός κατεβαίνει η ανεργία; Στις εξετάσεις πάντως έβαλα και τα δύο σενάρια και με έκοψε ο καθηγητής. Το μοναδικό μάθημα που έμεινα και ακόμη το φέρω βαρέως.

Στα μαθήματα σεβασμού οι γονείς θα παίρνουν άραγε και το απαραίτητο «αξεσουάρ», call it, οικιακή βοηθό; Θα την αφήνουν να κρατά, να τρέχει πίσω από τα παιδιά τους, ενώ αυτοί θα συζητούν με τους διδάσκοντες για την πρόοδο τους; Ναι, ναι πολύ καλό παιδί ο Γιαννάκης, χθες βοήθησε την Αννούλα να σηκώσει την τσάντα της. Την ίδια ώρα που ο Γιαννάκης θα αυθαδιάζει στη γέρημη την οικιακή βοηθό και θα τη διατάζει να του δώσει τα παιχνίδια του.

Θέλεις κυρία μου να έχει το παιδί σου αξίες; Εσύ να του τις μάθεις και μάλιστα με τα έργα σου όχι με τα λόγια σου. Τα λόγια εύκολα τα λέμε και πολλές φορές δεν τα εννοούμε. Ενώ τα έργα μας δείχνουν αυτά που πραγματικά πιστεύουμε. Μίλα με τον ίδιο τρόπο σε όλους, μάθε στο παιδί σου να αγαπά ανθρώπους και ζώα, μην προσπερνάς στις ουρές αυτούς που βρίσκονται μπροστά σου, μην βάζεις μέσο για να καταφέρεις κάτι. Μην μιλάς υποτιμητικά για τους ξένους, κόψε τις διαταγές και το αυταρχικό ύφος.

Εικόνα μας είναι και μας μοιάζουν. Ό, τι βλέπουν τα παιδιά αυτό κάνουν. As simple as that. Καθρέφτης.

Δεν ξέρω μάλλον γιατί διάλεξα αυτό το τραγούδι. Ή μάλλον ξέρω. Άκουσα τον Bono που τραγούδησε το ρεφρέν στη συναυλία στο Los Angeles.

Πώς να περάσετε ένα καλό σαββατοκύριακο

Το post δεν απευθύνεται μόνο σε όσους έχουν παιδιά, αλλά και όσους πρόκειται να αποκτήσουν. Γιατί έτσι είναι οι καλοί οι blogger μοιράζονται τα μυστικά τους.

Βασική προϋπόθεση είναι να ξεκινήσετε με πολύ χαμηλές προϋποθέσεις. Επειδή είναι σαββατοκυριάκο δεν σημαίνει ότι θα γίνουν όλα όπως τα θέλετε. Επίσης, βασικότατη προϋπόθεση είναι να προσαρμοστείτε εσείς στο πρόγραμμα των μωρών σας και να μην περιμένετε να προσαρμοστούν αυτά στο δικό σας.

Ξεκινούμε από Παρασκευή βράδυ. Να τα στείλετε στο κρεβάτι τους τη συνηθισμένη τους ώρα που κοιμούνται. Μην ελπίζετε ότι επειδή θα ξενυχτήσουν λίγο θα σας το χαρίσουν το πρωί. Απλά θα χάσετε και τη νύχτα της Παρασκευής. Θεωρείστε ότι το πρωί θα σας ξυπνήσουν από τις 6.30, είπαμε χαμηλές προσδοκίες. Οτιδήποτε περισσότερο, αφού περιμένετε λίγο θα σας χαροποιήσει.

Όταν ξυπνήσουν, φάτε το πρωινό σας, ελέγχετε το email σας, δείτε το blog σας ετοιμαστείτε για βόλτες. Δεν έχει σημασία που. Απλά να φύγετε από το σπίτι. Προσοχή, όμως. Να τα πάρετε κάπου που να μπορείτε να τα ελέγξετε. Σε ένα παιδότοπο, στο σπίτι μιας φίλης με μωρά. Εναλλακτική αν θα μείνετε σπίτι, να έρθουν φίλοι σας με μωρά και να τα βγάλετε έξω στην αυλή να παίξουν. Τώρα το καλοκαίρι και η πισίνα είναι καλή ιδέα.

Το μεσημέρι να πάτε κάπου να φάτε. Κάπου κοντά όμως, ώστε στην επιστροφή να κοιμηθούν, προσεκτικά να τα βάλετε στο κρεβάτι τους και μετά να χαλαρώσετε και εσείς. Μην περιμένετε ύπνους δίωρους και τρίωρους, αυτά πέρασαν ανεπιστρεπτί. Οτιδήποτε πάνω από μισή ώρα, είναι κέρδος.

Για το απόγευμα προς βράδυ υποσχεθείτε ότι θα κάνετε κάτι που τους αρέσει πολύ. Επίσκεψη, λούναπαρκ, παγωτό. Στο μεταξύ, μπορείτε να τα εκβιάζετε. «Κάτσε φρόνιμη διαφορετικά δεν θα πάμε στις ξαδέλφες σου». «Φάε το φρούτο σου, γιατί δεν θα πάμε λούναπαρκ». Ο εκβιασμός λειτουργεί και αντίστροφα σε περίπτωση που καλέσετε εσείς κόσμο. «Θα τους πάρω τώρα τηλέφωνο να μην έρθουν».

Στο τέλος της ημέρας θα είναι τέζα αρκετά για να κοιμηθούν χωρίς ταλαιπωρία. Και μπορείτε εσείς να απολαύσετε λίγες ώρες με το σύντροφο σας. Μπορείτε να χαλαρώσετε με μουσική, να τα πείτε, να κάμετε σεξ, να κατεβάσετε κανένα ποτό. Το πιο πιθανόν είναι ότι θα ξεραθείτε στον καναπέ.

Η Κυριακή ξεκινά πάνω κάτω με τον ίδιο τρόπο. Διαφοροποιείστε λίγο το πρόγραμμα σας. Αν το Σάββατο την βγάλατε εκτός, την Κυριακή θα μείνετε εντός. Ποτέ μόνοι όμως. Φροντίστε συνεχώς είτε να σας καλούν, είτε να καλείτε κόσμο. Και το ψυγείο γεμάτο παγωτό.

Και έτσι θα περάσετε ένα ωραίο σαββατοκυρίακο. Τι, δεν μίλησα για πράγματα που σας ευχαριστουν, δεν ανάφερα πράγματα που θα κάνετε για σας; Μα ελάτε, τώρα, ας είμαστε σοβαροί. Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα. Αφού ξέρετε. Πέρα, του ότι είναι χαρά μας να περνούμε χρόνο με τα μωρά μας, δεν μας συμφέρει να μπούμε στη διαδικασία του τι έκαμα για την πάρτη μου. Τίποτε δεν θα κάνετε και θα περάσετε καλά.