Πόσο απαραίτητος είναι ο εμβολιασμός;

Κόσμε και Κοσμά

Ουπς, απολογούμαι αυτή είναι η προσφώνηση για άλλους όχι για το μπλογκ.

Τι κάνετε, όλα καλά; Εγώ αγωνίζομαι να βάλω σε τάξη τη δουλειά μου, γιατί στο μεταξύ κάνω τον Αλεξάντερ Ντάουνερ της οικογένειας.

Αυτή τη φορά το θέμα που μας απασχολεί είναι ο εμβολιασμός. Πως γίνεται ο εμβολιασμός να μετατρέπεται σε θέμα οικογενειακό; Εμ, αυτά παθαίνουν οι οικογένειες που δεν έχουν οικόπεδα και περιουσίες να πλακώνονται και διαφωνουν για μαλακίες.

Τελευταία, έχουν πέσει στην αντίληψή μου διάφορα άρθρα για τον εμβολιασμό. Η αλήθεια να λέγεται, δεν τους δίνω και πολλή σημασία. Η ξαδέρφη, όμως άρχισε να σκέφτεται να μην εμβολιάσει τη νεογέννητη κόρη της και έγινε ο χαμός που λέγαμε.

Με το που γεννήθηκαν οι μικρές ακολούθησα πιστά το πρόγραμμα εμβολιασμού. Τώρα σχεδόν τελειώνει ο κύκλος των εμβολίων. Επαναλαμβάνω, όμως δεν το έψαξα, το θέμα, έκανα ό,τι μου έλεγε η παιδίατρος.

Υπάρχουν όμως γονείς που τάσσονται εναντίον των εμβολίων. Από τη μια θεωρούν πως πρέπει να αφήνουμε τον οργανισμό να αναπτύσσει μόνος του τα αντισώματα του. Από την άλλη υποστηρίζουν πως τα εμβόλια έχουν παρενέργειες, επειδή επεμβαίνουμε με τεχνητό τρόπο στον οργανισμό μας και πως στην ουσία πρόκειται για τεχνικές των φαρμακοβιομηχανιών για να βγάζουν περισσότερα χρήματα.

Το τρίτο για μένα είναι το πιο σοβαρό επιχείρημα, γιατί πιο βρώμικη βιομηχανία από αυτές των φαρμάκων δεν υπάρχει.

Τα εμβόλια δεν είναι ασφαλή. Μάλλον για να ακριβολογούμε δεν είναι ΟΛΑ τα εμβόλια ασφαλή, καθώς μερικά προκαλούν παρενέργειες. Μερικές από αυτές είναι δραματικές, άλλες όχι. Αλλά αυτές οι παρενέργειες μπορούν να αποφευχθούν με τον μη εμβολιασμό.

Από την άλλη όμως ποτέ δεν ξέρεις τι θα γίνει αν δεν εμβολιάσεις το παιδί σου. Μπορεί δηλαδή να το προφυλάσσεις από τις παρενέργειες και να το οδηγήσεις στην αγκαλιά της ίδια της ασθένειας. Στο Πακιστάν, για παράδειγμα σε όσες περιοχές διακόπηκαν οι εμβολιασμοί λόγω Ταλιμπάν η πολιομυελίτιδα θερίζει. Η μαλάρια σκοτώνει και πάλι κόσμο. Ο τύφος επανήλθε.

Στο House MD μου έλεγε ο Defiance, υπάρχει μια σκηνή όπου μια τύπισσα αναφέρει τους ενδοιασμούς της στον House για τον εμβολιασμό. «Νομίζεις είναι εντάξει, να παίζεις την επαναστάτρια για 20 δολάρια που κοστίζουν τα εμβόλια;» της απαντά.

Το κόστος του εμβολιασμού, παρά τα χρήματα που ξοδεύουμε είναι το λιγότερο που έχουμε να σκεφτούμε.

Για μένα το να αφήσω τα παιδιά μου χωρίς εμβόλιο, είναι μεγάλη ευθύνη, που δεν έχω τις γνώσεις να την πάρω. Δεν είμαι γιατρός ή ειδικός, ώστε να μπορώ να κάνω διάκριση ποια εμβόλια είναι απαραίτητα και ποια όχι.

Επίσης αυτό που με ανησυχεί είναι το ότι δεν ξέρω πως και που θα είναι τα κορίτσια σε λίγα χρόνια. Μπορεί να τους έρθει να γίνουν γιατροί σε ανθρωπιστικές αποστολές στο Αφγανιστάν, μπορεί να μεταναστεύσουν στο Βιετνάμ, μπορεί να καταλήξουν στο Άμστερνταμ, τη Μελβούρνη, το Κέιπ Τάουν. Νομίζω είναι κρίμα να διακινδυνεύουν από ασθένειες, που θεωρητικά είναι εύκολο να καταπολεμηθούν.

Και έτσι για να γίνει και λίγη συζήτηση, οι υπόλοιποι γονείς πως αντιμετωπίσατε το θέμα; Κάνατε τα εμβόλια κανονικά των παιδιών σας; Υπάρχει κανένας που δεν τα εμβολίασε, που το έψαξε περισσότερο το θέμα, να μας δώσει τα φώτα του;

Μπροστά στην απόφαση της Αντζελίνα Τζολί

Τώρα μπορώ να πω στα παιδιά μου να μην φοβούνται ότι θα με χάσουν από καρκίνο του μαστού. Αυτά δήλωσε η Αντζελίνα Τζολί, λίγο μετά που δημοσιοποίησε ότι προχώρησε σε διπλή μαστεκτομή, επειδή έκανε την ειδική εξέταση και βρήκε ότι έχει τα γονίδια BRCA1 και BRCA2 που ευθύνονται για εμφάνιση της ασθένειας.

Στέκομαι διστακτική μπροστά στην είδηση. Οι περισσότεροι το είδαν ως κίνηση ζωής, ως απόδειξη δύναμης μιας γυναίκας που δεν διστάζει να θυσιάσει τα στήθη της, σύμβολο θηλυκότητας ας μην ξεχνούμε για να ξορκίσει την εμφάνιση καρκίνου. Έχω πολλούς ενδοιασμούς.

Η επιστήμη έχει προχωρήσει πολύ τα τελευταία χρόνια. Διαβάζουμε το γονιδίωμα του ανθρώπου, αναλύουμε από τι είναι φτιαγμένος. Ξέρουμε για τα γονίδια, μπορούμε να τα αναλύσουμε.

Αν ένας άνθρωπος έχει δύο γονίδια για το γαλάζιο χρώμα ματιών, ΣΙΓΟΥΡΑ θα έχει γαλάζια μάτια. Ό,τι και να γίνει.

Αν έχει όμως τη μετάλλαξη του γονιδίου BRCA1 σημαίνει ότι έχει ΠΡΟΔΙΑΘΕΣΗ για καρκίνο. Σημαίνει ότι μπορεί να εμφανίσει την ασθένεια μπορεί και όχι.

Η γνώση από τη μια είναι πολύ καλό πράμα. Όταν ξέρεις, έχεις τη δυνατότητα να προλάβεις κάποιες καταστάσεις. Από την άλλη όμως, μπορεί να είναι και μια έγνοια αβάστακτη. Οι απόψεις των ειδικών διίστανται σε ό,τι αφορά την κλίμακα κινδύνου. Λένε, ότι δεν είναι βέβαιο, πως θα εμφανιστεί ο καρκίνος, παρόλο που υπάρχουν τα ένοχα γονίδια.

Στην Ατζελίνα Τζολί οι γιατροί είπαν ότι είχε 87% πιθανότητες να αναπτύξει καρκίνο του μαστού. Σε άλλες περιπτώσεις, έδειξαν πιθανότητες 50%. Τι κάνεις τότε; Προχωρείς σε μαστεκτομή για ένα 50%; Είναι μια πανάκριβη και πολυδάπανη διαδικασία. Γιατί δεν είναι μόνο η μαστεκτομή, το καλύτερο είναι να ακολουθήσει και επέμβαση αποκατάστασης του στήθους, με εμφυτεύματα.

Τι θα συμβεί αν σε κάποια φάση στο μέλλον πάει κάτι στραβά με τα εμφυτεύματα; Και μην μου πείτε ότι ξεχάσατε την περίπτωση της γαλλικής PIP, που πριν από καναδυό χρόνια γέμισε τον κόσμο όλο με ελαττωματικά εμφυτεύματα, που περιείχαν βιομηχανική σιλικόνη αντί για ιατρική.

Και ας υποθέσουμε ότι η Αντζελίνα Τζολί δεν θα εμφανίσει καρκίνο του μαστού, παρόλο που πλέον είναι από τις πιο ιάσιμες μορφές αν ανιχνευτεί εγκαίρως. Τι γίνεται με τον καρκίνο του δέρματος, τον καρκίνο του αίματος ή την οποιαδήποτε άλλη ασθένεια; Εγκεφαλικά, καρδιακά, αλτσχάιμερ, οτιδήποτε. Κάνουμε αναλύσεις και αφαιρούμε όργανα; Πως μπορεί ένας άνθρωπος να προστατευτεί από τις αρρώστιες που είναι πιθανόν να συμβούν;

Είναι μεγάλο το δίλλημα όχι μόνο για τον καρκίνο του μαστού, αλλά για τις περισσότερες σοβαρές ασθένειες. Δεν ξέρω, τι θα έκανα αν ήμουν στη θέση της Τζολί (εκτός του ότι θα ήμουν με τον Μπρατ Πιτ και θα είχα έξι παιδιά). Ξέροντας πως λειτουργώ, μάλλον δεν θα προχωρούσα σε μαστεκτομή.

Ακόμη και ιστορικό καρκίνου να είχαμε στην οικογένεια, το πιο πιθανόν είναι πως δεν έκανα την ανάλυση να δω αν έχω τα επίμαχα γονίδια. Το βρίσκω άσκοπο να κάτσω να ανησυχώ για κάτι που μπορεί να συμβεί μπορεί και να μην συμβεί. Προτιμώ αν συμβεί κάτι να το αντιμετωπίσω, τη στιγμή που θα συμβεί.

Η ιστορία πίσω από ένα όνομα

Ήταν μια φορά και ένα καιρό μια κοπέλα. Ένα πρωί που ξύπνησε ένιωσε ενοχλήσεις. Αν ήταν οπουδήποτε αλλού, μπορεί να μην έδινε σημασία, αλλά έλα εκεί που ήταν και να ήθελε δεν μπορούσε να το αγνοήσει. Έτσι πήγε στο γιατρό της.

Ξάπλωσε στην άνετη πολυθρόνα (λέμε καμιά μαλακία να περάσει η ώρα) του γυναικολόγου της και του είπε τι ένιωθε. Γιατρέ το και το. Φαγούρα, πόνος κάτι δεν πάει καλά.

Έβγαλε τα εργαλεία του ο γιατρός και τι να δει… Δράμα μεγάλο. Δεν κατέφερε να συγκρατηθεί. «Ω ω τι ρημαδιό η κατάσταση χρειάζεται επειγόντως αροζόλ», αποφάνθηκε. Η κοπέλα έμεινε με ανοικτό το στόμα, εκτός από τα πόδια. «Μα γιατρέ μου, θα βάλω αροζόλ στην ευαίσθητη μου περιοχή; Δεν έχει κάτι άλλο να μου συστήσεις;».

Ανένδοτος όμως ο γιατρός επέμενε ότι οι μύκητες αντιμετωπίζονται, όπως όλα τα παράσιτα με αροζόλ.

Η κοπέλα, όμως αποφάσισε να δει τι άλλο κυκλοφορούσε στην πιάτσα. Έτσι πήγε στο φαρμακείο. Το και το του είπε, κύριε Πάμπο μου. Ναι ρε, το φαρμακοποιό το λένε Πάμπο. «Ο γιατρός μου είπε να διαλύσω τους μύκητες με αροζόλ, γιατί είναι μεγάλο ρημαδιό».

Και τότε ο φαρμακοποιός χαμογέλασε. «Έχω μια ιδέα της είπε. Έχουμε στην αποθήκη ένα φάρμακο, για αυτή την περίπτωση. Πολύ καλό, πολύ δυνατό και ότι πρέπει για το ρημαδιό, χωρίς να είναι αροζόλ. Το μόνο πρόβλημα πως μέχρι τώρα δεν είχε όνομα. Αλλά τώρα το βρήκα. Θα το βαφτίζουμε Οριμαζόλ».

Έτσι κυρίες και κύριοι το Warimazol βρήκε το δρόμο του προς τα φαρμακεία και την αγορά, ανακουφίζοντας χιλιάδες γυναίκες που την πατούν αν τύχει να κατουρηθούν εκτός σπιτιού, που κάθονται με βρεγμένο μαγιό στην παραλία, που πίνουν αντιβίωση ή κάνουν σεξ με κάποιον που της μολύνει.

Πληροφορίες ότι βρίσκεται στα σκαριά εφεύρεση  προς ανακούφιση της φαγούρας της συγκεκριμένης περιοχής, διερευνούνται. Ελπίζουμε, πάντως να είναι αληθείς.

Τουρκοκύπριοι, Υγεία και διακρίσεις

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις εξελίξεις γύρω από το μημονιακό, όπως ονομάζεται νομοσχέδιο για την Υγεία. Γνωστό σε όλους τι μπάχαλο επικρατεί στον τομέα αυτό. Όχι μόνο στα κρατικά νοσοκομεία, που βουλιάζουν από τον καθημερινά αυξανόμενο όγκο εργασιών, που έχουν να διεκπεραιώσουν, αλλά κυρίως από τον τρόπο που δουλεύει το σύστημα.

Υποτίθεται ότι μετά την Τρόικα εποχή, αυτό το θέμα θα άλλαζε και κυρίως σε ό,τι αφορά το ποιος δικαιούται την περίφημη δωρεάν υγεία. Το θέμα ήταν όλοι όσοι πηγαίνουν στα δημόσια νοσηλευτήρια να μπαίνουν κάτω από τους ίδιους κανόνες. Δεν γίνεται κύριος, για σένα να ισχύει το άλφα, για μένα το βήτα, για κάποιον άλλο το γάμα και πάει λέγοντας.

Ήδη οι δημόσιοι υπάλληλοι φωνάζουν γιατί αρκετοί από αυτούς θα αναγκάζονται να πληρώνουν. Λάθος για μένα η διαφωνία τους, αλλά είναι δικαίωμά τους. Να είχε λεφτά το κράτος, να μην πλήρωνε κανένας θα ήταν το ιδανικό. Αλλά δεν γίνεται, επομένως ας βάλουμε όλοι το χέρι στην τσέπη αναλόγως μισθού.

Υποψιάζομαι πάντως, ότι οι περισσότεροι ήταν εκνευρισμένοι με τις αδικίες που γίνονται, για αυτό και το μέτρο πανηγυρίστηκε δεόντως, κυρίως για το γεγονός ότι θα πλήρωναν νοσηλευτικά τέλη και οι Τουρκοκύπριοι.

Να το προσπεράσω γιατί να γίνονται διακρίσεις, με βάση τώρα τι να το πω για να είμαι politically correct, εθνοτική ομάδα; Τελοσπάντων. Γιατί δηλαδή ένας πλούσιος Τουρκοκύπριος να δικαιούται δωρεάν και ένας μέτριος Ελληνοκύπριος να πρέπει να πληρώνει;

Το πρόβλημα με την κυπριακή νομοθεσία είναι ακριβώς αυτό. Ότι αντί να ισχύουν για όλους οι ίδιοι κανόνες, είναι γεμάτη εξαιρέσεις με αποτέλεσμα οι νόμοι και οι κανόνες να είναι σαν την τατσιά της γιαγιάς μου, γεμάτη τρύπες.

Διαβάζω στον Φιλελεύθερο για το ποιοι Τουρκοκύπριοι δικαιούνται δωρεάν περίθαλψη. Και ανακαλύπτω το μέγεθος του παραλογισμού. Αντιγράφω κατά λέξη:

Οι Τουρκοκύπριοι που διεκδικούν ταυτότητα νοσηλείας και κατ’ επέκταση δωρεάν ή µειωµένου κόστους ιατροφαρμακευτική περίθαλψη διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες:

1) Στους Τουρκοκύπριους που κατοικούν και εργάζονται στα κατεχόμενα. Αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία των Τουρκοκυπρίων και τους παρέχονται δικαιώματα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης δικαιούχου «Α», δηλαδή όλα δωρεάν ανεξάρτητα από τα εισοδήματά τους.

2) Στους Τουρκοκύπριους που κατοικούν στα κατεχόμενα και εργάζονται στις ελεύθερες περιοχές. Για σκοπούς αξιολόγησης του δικαιώματός τους σε παροχές ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης υπολογίζονται τα εισοδήματα της οικογένειάς τους μόνο στις ελεύθερες περιοχές.

3) Στους Τουρκοκύπριους που κατοικούν μόνιμα στις ελεύθερες περιοχές. Αυτή η κατηγορία Τουρκοκυπρίων αντιμετωπίζεται όπως και οι Ελληνοκύπριοι πολίτες και δικαιούνται παροχές ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης ανάλογα µε τα εισοδήματά τους.

Εν ολίγοις, ένας Τουρκοκύπριος που ζει και εργάζεται στα κατεχόμενα και μπορεί να μένει στο σπίτι της γιαγιάς μου ή του παππού σου, και χωρίς να έχει συνδράμει ούτε ένα σεντ στην κυπριακή δημοκρατία, δικαιούται δωρεάν. Ένας Τουρκοκύπριος, που ζει και εργάζεται στην κυπριακή δημοκρατία και καταβάλλει τους φόρους του, είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του, είναι έντιμος πολίτης, δεν δικαιούται…

Κάνει νόημα αυτό το πράγμα;

Ως κύριος λόγος για την εξαίρεση των Τουρκοκυπρίων από τα εισοδηματικά κριτήρια προβάλλεται από το υπουργείο υγείας, η αδυναμία αποδοχής πιστοποιητικών εκδιδόμενων από το ψευδοκράτος, γεγονός, που καθιστά αδύνατη την επιβεβαίωση των εισοδημάτων τους.

Δεν δέχεται τα πιστοποιητικά τους αλλά δέχεται τους ίδιους…  Εντάξει αντιλαμβάνομαι πως άλλο ένα πιστοποιητικό και άλλο ένας άνθρωπος, αλλά τι να πω. Θεωρώ πως όσο η κρίση συνεχίζεται και μεγαλώνει, οι αδικίες που υπάρχουν θα δημιουργούν όλο και μεγαλύτερα προβλήματα, όλο και μεγαλύτερες εντάσεις. 

H εποχή που το κράτος ήταν ο καλός Σαμαρείτης πέρασε. Αν ο διευθυντής της τάδε δημόσιας υπηρεσίας, ο κάθε Τουρκοκύπριος, Ελληνοκύπριος, Λιβανέζος, Κινέζος και εγώ δεν ξέρω τι θέλει να πάει σε δημόσιο νοσοκομείο να σταθεί στη γραμμή και να καταβάλει αυτά που πρέπει. Διαφορετικά να πάει στον ιδιώτη γιατρό και να πληρώσει τα μαλλοτζέφαλά του, όπως ακριβώς κάνω και εγώ.

Πονοκέφαλος

Θα σπάσει το κεφάλι μου από τον πονοκέφαλο. Νιώθω λες και υπάρχουν δύο σφυριά μέσα στο κεφάλι μου και χτυπούν δεξιά, αριστερά πίσω, αδιακρίτως δηλαδή. Χτες ήπια δύο φορές voltaren διαλυόμενα, τα οποία πρόσφεραν προσωρινή ανακούφιση. Σήμερα το πρωί, πάλι τα ίδια.
 

Δεν είναι ημικρανία, γιατί αντέχω το φως. Δεν είναι ίλιγγος γιατί μπορώ να κοιτώ να ψηλά. Είναι ένας δυνατός πόνος, που κάνει βόλτες μέσα στο κρανίο μου.

Δεν θέλω να πιω άλλα χάπια, δεν μου αρέσουν τα φάρμακα. Και δεν ξέρω τι άλλο μπορώ να κάνω. Εισηγήσεις του στιλ πήγαινε σπίτι σου κοιμήσου απορρίπτονται. Πρώτο δεν νυστάζω και δεύτερο είναι ΑΔΥΝΑΤΟ να λείπω. Πως λέμε το ουδείς αναντικατάστατος; Ειδικά σήμερα, αυτό δεν ισχύει για μένα. Είμαι αναντικατάστατη.

Όταν κρατώ το κεφάλι μου σφικτά, ανακουφίζομαι κάπως. Επομένως, χρειάζομαι μια μέγγενη, αλλά αδυνατώ να βρω μια αυτή τη στιγμή. Η επόμενη σκέψη μου είναι να βγάλω το σουτιέν μου να σφιχτοδέσω την κεφάλα μου. Θα την απορρίψω και αυτή τη λύση, για ευνόητους λόγους.

Διερωτώμαι αν μια Twix King Size θα έχει ευεργετικά αποτελέσματα. Αλλά αν αρχίσω από τις 9 το πρωί με τις Twix μέχρι το μεσημέρι θα θέλω να πάω στο καζάνι που φτιάχνει τις Cadbury.

Υπάρχει καμιά λύση σε φυτικό προϊόν, που δεν την σκέφτηκα; Κανένα μαντζούνι που να κάνει για τον πονοκέφαλο; Άκουσα ότι το τσάι από τσουκνίδα βοηθά, αλλά ας είμαστε ρεαλιστές. Που να βρω τσουκνίδες τέτοια εποχή;

Θα περιμένω το συνάδελφο –φαρμακείο. Κάτι θα έχει στο μαγικό του συρτάρι.

Γιατροί και γιατροί

Την περασμένη βδομάδα πήραμε την κόρη Α για MRI στο γνωστό πλαίσιο ( τι εννοείς ότι δεν μας ξέρει όλος ο πλανήτης;) ότι είναι μικροκαμωμένη. Προηγήθηκαν αναλύσεις που έδειξαν ότι όντως έχει έλλειψη αυξητικής ορμόνης.

Από το Evresis, εκεί κάναμε το MRI, μας είπαν ότι εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται κάτι ανησυχητικό, διευκρίνισαν ότι πρέπει να τα δει γιατρός. Δευτέρα πρωί έπαιξε το τηλέφωνο. Ήταν από το κέντρο και με ενημέρωσαν ότι έχουν τα αποτελέσματα, αλλά πρέπει να μιλήσουμε με το γιατρό τους. Ελαώθηκα, μου κόπηκαν τα γόνατα, ενημέρωσα τον Μοτορτζή που έτρεξε αμέσως. Σε μισή ώρα με έπιασε τηλέφωνο.

Καθόλου καλά τα νέα μου είπε ότι του είπαν. Βρήκαν δυσπλασία στην υπόφυση (αδένας του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνος για την αυξητική ορμόνη) και μια κύστη που μπορεί να είναι εκ γενετής (άρα δεν ανησυχούμε) ή όχι (άρα ανησυχούμε πολύ). Επίσης είπε ότι πρέπει να το συζητήσουμε με το γιατρό μας.

Δεν μπορώ να περιγράψω πως νιώσαμε. Ήταν λες και έφυγε ο κόσμος κάτω από τα πόδια μας. Πρέπει να ήταν από τις χειρότερες στιγμές στη ζωή μου. Και μια γρήγορη αναζήτηση στο ίντερνετ έκανε τα πράγματα χειρότερα, τι για καλοήθης όγκους, για θεραπείες, για εγχειρήσεις διαβάζαμε.

Έπιασα την παιδίατρό μας (μπορείτε να με «χτυπήσετε» για τον πληθυντικό). Ήταν σε γέννα. Όσο για τον παιδοενδοκρινολόγο στο Μακάρειο, ήταν πνιγμένος στη δουλειά του, υποσχέθηκε να τα δει όταν μπορέσει.

Τέσπα, καθώς περνούσε η ώρα η απόγνωση μεγάλωνε. Δεν πιστεύω να υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να ξέρεις ότι συμβαίνει κάτι κακό στα μωρά σου. Είναι κατάσταση που δεν αντέχεται.

Τελικά μίλησα με την παιδίατρο, της έστειλα τα αποτελέσματα. Με καθησύχασε. Την έπιασα τηλέφωνο ξανά, μου εξήγησε κάποια πράγματα. Την έπιασα τηλέφωνο ξανά γιατί πρόεκυψε άλλη απορία. Και την έπιασα τηλέφωνο ξανά.

Λίγο αργότερα, δέχθηκα ένα τηλέφωνο. Ήταν από μια γιατρό, θα πω το όνομά της, ήταν η Μερόπη Τούμπα παιδοενδοκρινόλογος επίσης, που την είχαμε επισκεφτεί παλαιότερα για το θέμα. Η παιδίατρος της τηλεφώνησε αν μπορούσε να μας μιλήσει. Ζήτησε αμέσως τα αποτελέσματα και της τα έστειλα.

Μας εξήγησε ότι η δυσπλασία ήταν αναμενόμενη λαμβάνοντας υπόψη ότι η αυξητική ορμόνη ήταν χαμηλή. Για να είναι χαμηλή, συνήθως κάτι δεν πάει καλά. Όσο για την κύστη, ήταν τόσο μικρή που δεν πρέπει να μας ανησυχεί και ότι κύστες έχουμε πολλοί άνθρωποι. Μας είπε μάλιστα να κάνει ξανά MRI όταν θα είναι 17, τόσο σίγουρη ήταν πως δεν ήταν τίποτα.

Ένιωσα λες και έφυγε από πάνω μου ένα βουνό. Ήταν τόσο καλό να της μιλήσω, να ακούσω από ένα στόμα υπεύθυνο, δυο ξεκάθαρες κουβέντες. Χωρίς να έχει καμία υποχρέωση, το αντίθετο μάλιστα θα μπορούσε να είναι «θυμωμένη» που την είδαμε μια φορά και την «εγκαταλείψαμε», αφιέρωσε σημαντικό μέρος του χρόνου της για μας. Με καθησύχασε, μου εξήγησε και μου έδωσε συμβουλές για το τα βήματα που πρέπει να γίνουν στη συνέχεια.

Έτσι πρέπει να είναι ένας γιατρός.

Δεν λέω, ότι ο γιατρός του κέντρου δεν είπε ψέματα ή έκανε κακή διάγνωση. Απλά είπε αυτά που έβλεπε. Ήταν όμως η μισή πραγματικότητα, που χωρίς την εξήγηση για το τι είναι δεν σημαίνει και πολλά πράγματα. Πως λες έτσι πράγμα, κύριε γιατρέ σε γονείς που αγωνιούν για το παιδί τους; Αν δεν είσαι σε θέση να τα εξηγήσεις, άσε καλύτερα, πες ας τα δει αυτός που ξέρει. Μας κοψοχολιάζεις, μας διαλύεις έτσι με κρύα καρδιά; Σε γονείς μιλάς, δεν βλάπτει να είσαι πιο προσεκτικός.

Της υγείας το ανάγνωσμα

Σοβαρά; Μα είναι δυνατόν; Όχι αποκλείεται δεν το πιστεύω. Είναι δυνατόν οι ιδιωτικοί γιατροί να ζητούν από το κράτος να αυξήσει τις τιμές στα κρατικά νοσοκομεία, για να αποτρέψουν τον κόσμο να πηγαίνει εκεί όταν αρρωστά;

Νομίζω όλοι έχουμε πείρα από ιδιωτικό γιατρό. Μια απλή επίσκεψη έφτασε τα 50 ευρώ ακόμη και για το πιο απλό, ένα συνάχι. Πήγαινες, πέντε λεπτά εξέταση, ένα λεπτό να σου γράψει την αντιβίωση, και το 50ευρω δεν το έβλεπες ξανά.

Για πιο περίπλοκα πράγματα δεν το συζητώ. Πρώτα, περνούσες από την τράπεζα για δάνειο και μετά στο γιατρό. Άκουσα περίπτωση που μια καισαρική έκατσε 5,000 ευρώ. Άλλη περίπτωση που πήγε άνθρωπος για εγχείρηση στην πλάτη του, η επέμβαση ξεκίνησε, τον άνοιξαν και τον έκλεισαν γιατί στην πορεία αποφάσισαν οι γιατροί, ότι δεν μπορούσαν να προχωρήσουν. Ο άνθρωπος έκατσε δύο μήνες σπίτι, με ότι αυτό συνεπάγεται και πλήρωσε πάνω από 6,000 ευρώ.

Ο καθένας έχει να πει πολλά πάνω σε αυτό το θέμα. Έχω ξαναπεί την εμπειρία μου με το γυναικολόγο μου. Σε κάποια στιγμή χρειάστηκε να με εξετάσει ενδοκολπικά με υπέρηχους. Με χρέωσε κανονικά 40 ευρώ την επίσκεψη και 30 ευρώ έξτρα τους υπέρηχους. Κάνει νόημα; Όχι. Αφού οι υπέρηχοι ήταν μέρος της εξέτασης, τι τα χρέωσε επιπλέον; Τα 40 του τα έδωσα γιατί είναι όμορφος;

Και έτσι φτάνουμε στο σήμερα, όπου λόγω κρίσης όλο και περισσότεροι εγκαταλείπουν τους ιδιωτικούς γιατρούς και καταφεύγουν στους κρατικούς. Με αποτέλεσμα το κρατικό σύστημα υγείας να βουλιάζει αδυνατώντας να εξυπηρετήσει όλο αυτό τον κόσμο, και το ιδιωτικό να κλαίγεται ότι δεν έχει δουλειά.

Να τους λυπηθούμε; Εγώ καθόλου. Χρόνια τώρα θησαύριζαν στις πλάτες του κόσμου. Χρέωναν όσο ήθελαν, αποδείξεις δεν έδιναν, φόρους δεν πλήρωναν. Μου έλεγε ένας φίλος μου ότι γνωστός του γιατρός μετέφερε σε μαυροσάκουλα των σκουπιδιών, τις εισπράξεις από την κλινική του στην τράπεζα. Μπορείτε να φανταστείτε ένα μαυροσάκουλο γεμάτο ευρώ;

Και τώρα αυτοί οι άνθρωποι, δεν λένε να δουν την κατάσταση γύρω τους και να ρίξουν τις τιμές τους, γιατί μην μου πείτε και 30 ακόμη και 25 ευρώ να βάλουν την επίσκεψη πάλι κέρδος θα έχουν. Τρία ραντεβού την ώρα από 30 ευρώ να τα 90. Ξέρετε, εσείς πολλούς που να βγάζουν 90 ευρώ την ώρα; Αντί να σκεφτούν, πως ο κόσμος χάνει τις δουλειές του, τα εισοδήματα μειώνονται, τα πράγματα είναι δύσκολα, ζητούν από το κράτος να αυξήσει τα νοσήλια που χρεώνει, για να αποτραπεί ο κόσμος να πηγαίνει στα κρατικά νοσοκομεία!

Είναι εξωφρενικό μόνο και μόνο που το σκέφτομαι. Ζητούν από το κράτος να αυξήσει τις τιμές γιατί τάχα μου, δεν χρεώνει με το πραγματικό του κόστος. Αγαπητοί γιατροί, αυτή είναι η έννοια του κράτους, μεταξύ άλλων. Το να μπορεί να παρέχει υπηρεσίες στους πολίτες του, το να έχει κοινωνική πολιτική. Αν μπούμε σε αυτή τη λογική μας βλέπω σύντομα να βάζουμε δίδακτρα στα σχολεία, να πληρώνουμε διόδια στους δρόμους, δεν ξέρω και τι άλλο.

Ότι πρέπει να αρχίσουν και τα κρατικά νοσοκομεία να έχουν νοσήλια δεν το συζητώ, γιατί κατάντησε η κατάσταση ξέφραγο αμπέλι. Σε λογικό πλαίσιο, και το νομοσχέδιο που συζητείται αυτή τη στιγμή, πιστεύω είναι σε λογικό πλαίσιο. Προνοείται αύξηση 30% στους μη δικαιούχους, καθορισμός 10 ευρώ για ΤΑΕΠ, τέλος 0.50 ευρώ για κάθε φάρμακο και για κάθε ανάλυση δέκα ευρώ.

Μάλιστα, αυτά είναι τέλη που ο καθένας μπορεί να καταβάλει, και που θα ενισχύσουν τα κρατικά ταμεία. Όχι να έρχεται ο κάθε ιδιώτης γιατρός και να θέλει μεγαλύτερη αύξηση γιατί του έφυγε η πελατεία. Και καλά που έπαθε με τις τιμές που χρέωνε. Πόσο καιρό να πιάνει κορόιδο τους άλλους και μάλιστα σε ένα τόσο ευαίσθητο τομέα, όπως η υγεία; Άντε, ουστ από ‘δω. Δεν πάν σε κανένα γιατρό να τους κοιτάξει, λέω εγώ.

Sleeping Beauty

Σήμερα my dearests θα μοιραστώ τη χαρά της νάρκωσης. Η επέμβαση πήγε καλά, εντάξει δεν ήταν κάτι σοβαρό, τα υδραυλικά μου φτιάχτηκαν, το μόνο πρόβλημα τρεις βδομάδες χωρίς σεξ. Θα αντέξω, νομίζω.

Ήταν η πρώτη φορά που πήρα νάρκωση. Μέχρι τώρα δεν έκαμα επέμβαση και τις κόρες τις γέννησα φυσιολογικά χωρίς επιτούραλ. Η μόνη μου εμπειρία ήταν ότι έβλεπα στα έργα.

Πάμε λοιπόν στο νοσοκομείο, μου φορούν εκείνη τη ρόμπα του χειρουργείου, ξαπλώνω και περιμένω το γιατρό να έρθει. Ο Μοτορτζής εκτός του ότι ανησυχούσε, εγώ πάλι καθόλου, το όλο σκηνικό του θύμιζε τις προηγούμενες φορές που ήμασταν εκεί για να γεννήσω. Άδραξα της ευκαιρίας να του πω ότι θέλω τρίτο παιδί, μάλλον κόρη, αλλά εισέπραξα ένα μεγάλο όχι.

Τέλοσπαντων, έρχεται η ώρα του χειρουργείου. Πάμε μέσα, πρόλαβα να προειδοποιήσω το γιατρό αν πω καμιά μαλακία να με σταματήσει. Θυμάμαι τον αναισθησιολόγο να με ρωτά αν έχω μωρά και να μου βάζει την πρώτη δόση αναισθητικού. Θυμάμαι να σκέφτομαι να θέλω να του πω ότι έχω δύο και καλά κάνει να φροντίσει να τα ξαναδώ. Θυμάμαι τον γυναικολόγο επίσης κάτι να με ρωτά. Και εδώ σταματούν οι θύμισες.

Τίποτε άλλο. Μέσα σε δευτερόλεπτα έπεσα τέζα. Ξύπνησα μετά από λίγη ώρα, δεν είμαι σίγουρη που ήμουν. Είπα κάτι στον Μοτορτζή κάτι στον γυναικολόγο και ξανακοιμήθηκα. Ξύπνησα, έστειλα μήνυμα στις κολλητές ότι είμαι καλά και ξανακοιμήθηκα. Πήγαμε σπίτι και ξανακοιμήθηκα. Ξύπνησα είδα λίγο τις κόρες και ξανακοιμήθηκα.

Τέτοιο ύπνο είχε από την εποχή που σπούδαζα να κάμω. Τι σου είναι η νάρκωση. Φοβερή εμπειρία. Στα καλά των καθουμένων, όλα σβήνουν. Λες και κάποιος κλείνει το διακόπτη. Χάνεσαι.

Δεν νομίζω ότι είναι κάτι που θέλω να το επαναλάβω. Αλλά μια φορά στη ζωή του, ως εμπειρία είναι μεγάλη φάση. Αστεία αστεία πρέπει να έστρωσα επιδερμίδα με τόσες ώρες ύπνου.

Υγ. Πάντως είναι εξαιρετικό το γεγονός να φεύγεις από το μαιεύτηριο και να χωράς στα ρούχα με τα οποία μπήκες μέσα...