Πριν και μετά

Έξοδος 2005 vs Έξοδος 2015. Όχι αυτή που πραγματοποίησαν οι Ισραηλίτες αλλά για χορό και διασκέδαση. Γιατί όπως και να το κάνουμε και οι κοντεύουν τα 40 με παιδιά έχουν ψυχή. Ας δούμε, λοιπόν μερικές σημαντικές διαφορές.

Προετοιμασίες

2005

Τηλέφωνο κατά το Σάββατο το μεσημέρι να κλείσουμε σε όποιο κλαμπ ήταν διαθέσιμο. 

2015

Τηλέφωνο ένα μήνα πριν για να συνεννοηθούμε να μην κανονίσουμε κάτι άλλο και για να ειδοποιηθούν εγκαίρως οι γιαγιάδες ότι θα προσέχουν εγγονάκια. 

2005

Αδύνατο να αντισταθούμε στον πειρασμό να βάλουμε τη σούπερ σέξι γυαλιστερή μπλούζα που φωνάζει από μακριά «κοιτάξτε με». 

2015

Την ποια είπαμε; Ό,τι πιο άνετο που κάνει για τέτοιους χώρους υπάρχει στην ντουλάπα.

Ακυρώσεις

2005

Απόψε δεν θα τα καταφέρω κάτι έτυχε. Όπου το κάτι σημαίνει γκομενικό τηλεφώνημα και ο νοών νοείτο. 

2015

Απόψε δεν θα τα καταφέρω αρρώστησε το μωρό και δεν μπορώ να το αφήσω.

Μέσα στο κλαμπ

2005

Όση βότκα έμεινε από την τρίτη μπουκάλα, να φυλαχτεί για την επόμενη φορά. 

2015

Μια μπουκάλα και με το ζόρι.

2005

Εεεεε, που στο καλό ο dj ξέθαψε αυτό το τραγούδι; Μιλούμε για τραγούδι του 2003, παρακαλώ. 

2015

Παράνοιααααααααααααααα ας χορέψουμε με το Να παίζει το τρανζίστορ τα αμερικάνικα... Ευτυχώς, έλειπε η κόρη Α για να ρωτήσει τι στο καλό είναι τα τρανζίστορ.

2005

Έλα, πάμε κανένας δεν θα κάθεται κάτω, όλοι χορεύουμε. 

2015

Αχ Παναγία μου και θα πρέπει να περνούμε από τεστ κοπώσεως, πριν από κάθε έξοδο.

2005

Γύρω στις 4:00 τα ξημερώματα: Θα συνεχίσουμε εδώ ή να πάμε κάπου αλλού; 

2015

Γύρω στις 3:00 τα ξημερώματα: Ώρα να φεύγουμε; 

2005

Λείπουν μερικά χρήματα ποιος θα συμπληρώσει; 

2015

Μαζεύτηκαν περισσότερα χρήματα, ποιος θέλει ρέστα;

Μετά το κλαμπ

2005
Θα πάμε τελικά Μιραμπέλα;
2015
Πότε θα φτάσουμε σπίτι μας;

2005

Σε ποιους δρόμους λέτε να έχει αστυνομία, να αποφύγουμε το άλκοτεστ; 

2015

Οι μισοί ήρθαν με ταξί και οι άλλοι μισοί με οδηγό που δεν ήπιε (πολύ).

2005

Ξύπνημα με το ζόρι γύρω στο μεσημέρι. 

2015

Ξύπνημα πριν από τις 10 το πρωί γιατί δεν κολλά άλλος ύπνος.

2005

Χουζούρεμα στο κρεβάτι. 

2015
Πάω να φέρω τα παιδιά σπίτι.

2005

Μάνα τι θα φάμε το μεσημέρι; Ρωτάς εσύ. 

2015

Μάνα τι θα φάμε το μεσημέρι; Σε ρωτούν εσένα.

Και τα παραλειπόμενα

2005

Καθώς η νύχτα πλησιάζει αρχίζουν τα τηλεφωνήματα για απογευματινό καφέ. 

2015
Καθώς η νύχτα πλησιάζει μετράς τα λεπτά που θα βρεθείς στο κρεβάτι σου.

2005
Να βρεθούμε για κανένα ποτό; 

2015
Θα φτιάξω τσάι, θες;

2005

Και αφού το σκοτάδι έχει πλακώσει για τα καλά, ραντεβού σε μισή ώρα για κανένα ποτό. 

2015

Και αφού το σκοτάδι έχει πλακώσει για τα καλά, σηκώνεσαι από τον καναπέ για ένα ύπνο περιποιημένο στο άνετο κρεβάτι.

Και 2005 και 2015

Αυτό που παραμένει το ίδιο όμως όσα χρόνια και αν περάσουν είναι η αγάπη που δένει την παρέα και το κέφι κάθε φορά που θα βρεθούμε μαζί. Η ίδια λαχτάρα να διασκεδάσουμε, να χορέψουμε και παρά τα πονεμένα από τακούνια πόδια, να μην κάτσουμε κάτω ούτε ένα λεπτό. Και αυτό μετράει περισσότερο από όλα. 

Τα μελομακάρονα (λέμε τώρα)

Προβληματίστηκα αν θα έλεγα αυτή την ιστορία μιας και εμπλέκονται και άλλοι. Μια οικογένεια όμως εμείς και εσείς, ας μην κρατάμε μυστικά μεταξύ μας.

Και σιγά το μυστικό βεβαίως βεβαίως. Μπροστά στα μυστικά των άλλων βλέπε εξωσυζυγικές σχέσεις, εξώγαμα παιδιά, κρυφά χρέη λόγω τζόγου το δικό μου είναι ανώδυνο.

Το Σάββατο το απόγευμα μαζευτήκαμε με την Brenda για το καθιερωμένο ζύμωμα μελομακάρονων. Τι σημασία έχει που η παράδοση μετρά μόλις χμμμ δύο χρόνων. Είναι πλέον συνήθεια.

Πέρσι σημειώσαμε μεγάλη επιτυχία. Ίσως γιατί κατέγραψα τη συνταγή βήμα με βήμα και την ακολουθήσαμε πιστά. Όποιος τα δοκίμασε είχε να πει τα καλύτερα.

Φέτος τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν τόσο καλά. Υπάρχουν πολλές εξηγήσεις για αυτό. Πρώτο, μας έφαγε το μάτι. Δεύτερο, συνωμότησε το σύμπαν εναντίον μας για να μην πάρουν τα μυαλά μας αέρα. Τρίτο, εγώ και η Brenda δεν κάνουμε για την κουζίνα, ας περιοριστούμε στα υπόλοιπα δωμάτια του σπιτιού. Τέταρτο, φταίει η πεθερά μου που ήταν στον εσπερινό και δεν απαντούσε στο τηλέφωνο να μας πει ακριβώς τι να κάνουμε.

Φέτος, αντί να γράψω τη συνταγή λεπτομερώς, φωτογράφισα απλά τα υλικά. Και εδώ ήταν που την πατήσαμε.

Πήραμε δύο κούπες. Στη μια βάζαμε τα υλικά που ξέραμε με ποια σειρά έπρεπε να μπουν στην άλλη του αγνώστου πατρός. Όταν ξεμείναμε από υλικά αποφασίσαμε να τα ενώσουμε.

Φτιάξαμε το ζυμάρι, κάπως σφικτό η αλήθεια να λέγεται, πλάσαμε τα μελομακάρονα, τα ψήσαμε και τα μελώσαμε.

Το πρώτο πρόβλημα προέκυψε στα αμύγδαλα. Δεν κολλούσαν με τίποτε πάνω στα μελομακάρονα.

Το δεύτερο πρόβλημα ήταν πως χχμμμ δύσκολα μπορούσαν να σπάσουν. 

Το τρίτο πρόβλημα ήταν πως μύριζαν περισσότερη κανέλα, γαρύφαλλο και από ένα φλιτζάνι ινδικό τσάι.

Το τέταρτο πρόβλημα πως το να βάλω κάρδαμο και τζίντζερ ήταν κακή έμπευση.

Το πέμπτο πρόβλημα πως μπορεί να έπεσε και περισσότερος χυμός λεμονιού από ό,τι έπρεπε.

Ο κλήρος του δοκιμαστή έπεσε στον αδερφό της Brenda. Ευγενικότατος, θα μπορούσε να αρνηθεί μιας και ήταν μάρτυρας όλης της διαδικασίας της παραγωγής. Και γενναίος. Πήρε ένα το έφαγε καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια, η αλήθεια να λέγεται.

Τον βλέπαμε που αγωνιζόταν να μασήσει και εμείς ρωτούσαμε πως του φάνηκε. Η απάντηση του μας σκλάβωσε. Είναι φτιαγμένα με αγάπη αυτά τα μελομακάρονα, τόνισε… Υπολογίζω, το επόμενο βήμα είναι να μας στείλει το λογαριασμό του οδοντίατρου.

Τέλος, τα βάλαμε σε χρυσές πιατέλες, για ποιες μας περάσετε καλέ, εμείς μόνο σε χρυσά σκεύη σερβίρουμε.

Η Brenda στεναχωρήθηκε που δεν τα πετύχαμε. Εγώ πάλι καθόλου, γιατί δεν τα ονόμασα αποτυχία,

όπως έκανε η φιλενάδα μου αλλά τα είπα μη επιτυχία. Κατά τα άλλα, άλλος έχει τη χάρη ότι είναι δικηγόρος και λέει ωραία λόγια. Αλλά στεναχωρήθηκα που στεναχωρήθηκε.

Όταν πήγα σπίτι σκέφτηκα να τα μεταποιήσω. Έλιωσα σοκολάτα και βούτηξα μέσα μερικά. Ατυχής έμπνευση. Εκτός του ότι μου πήρε μισή ώρα να καθαρίσω τα σκεύη και τον πάγκο από τη σοκολάτα, το αποτέλεσμα ήταν να γίνουν ακόμη πιο σκληρά.

Έτσι τώρα έχω τρεις επιλογές.

Η πρώτη είναι η εισήγηση του Αντίχριστου να τα κάμουμε βότσαλα σε καμιά γυάλα με ψάρια.

Η δεύτερη είναι τα στείλω πακέτο στην Παλαιστίνη, μπορεί να τα χρησιμοποιήσουν σε κανένα πετροπόλεμο εναντίον των Ισραηλινών. Ούτως ή άλλως υπάρχουν αρκετοί ειδικοί που προβλέπουν τρίτη ιντιφάντα μέσα στο 2015.

Η τρίτη επιλογή είναι να τα κάμω βάση για cheese cake. Αλλά να μου πεις ποιες οι πιθανότητες να μου πετύχει; Μηδαμινές. Για αυτό, με μεγάλη χαρά θα δώσω τα μελομακάρονα σε κάποιον που κουμαντάρει. Η Κολόνα και ωραία cheese cake και ice crusher έχει για να τα σπάσει.

Είδατε πόσους μπλόγκερ ανάφερα σε μια ανάρτηση. Για αυτό επιμένω και λέω πως το ίντερνετ μπορεί να είναι ένας θαυμάσιος τρόπος για να γνωρίσει κανείς θαυμάσιους ανθρώπους.

Του χρόνου με το καλό, θα επιστρέψουμε δριμύτερες και θα φας τη σκόνη μας Αχάπαρη. Σκαρμούτσος εναντίον Λαζάρου είναι μόνο η αρχή.

Φύγε εσύ, έλα εσύ. Ναι, για φίλους μιλάμε

Πόσους αληθινούς φίλους έχετε; Είπαμε αληθινούς φίλους, τα άτομα που είναι κοντά σας ό,τι και να συμβεί, όχι τα άτομα που πάτε για μπύρα ή για καφέ.

Το επόμενο ερώτημα είναι πότε τους αποκτήσετε; Είναι άνθρωποι που φάγατε ψωμί και αλάτι μαζί, που ξέρετε ο ένας τον άλλο σαν την παλάμη του χεριού σας ή είναι πρόσφατες γνωριμίες;

Τρίτο ερώτημα. Πόσο εύκολα κάνετε νέους φίλους; Μήπως με μια νέα φιλία, απομακρύνεστε από μια παλιά;

Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Proceedings of the National Academy of Science, αν κάποιος δημιουργήσει μια καινούρια φιλία και αποκτήσει έναν νέο καλύτερό του φίλο, θα χρειαστεί να κάνει χώρο για αυτόν στη ζωή του. Πώς; Με το να απαλλαγεί από κάποιον ήδη υπάρχοντα φίλο.

Αναλύοντας τα δεδομένα από 24 βρετανούς φοιτητές, η ερευνητική ομάδα από το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης παρατήρησε ότι υπήρχαν συγκεκριμένα μοτίβα επικοινωνίας, που υποδείκνυαν ότι, σε γενικές γραμμές, οι άνθρωποι δεν έχουν τα μέσα για να διατηρήσουν πολλές, πολύ στενές σχέσεις.

Ίσως αυτό να οφείλεται σε υπερφορτωμένο πρόγραμμα, στα συναισθηματικά τους όρια ή σε κάποιο συνδυασμό των δύο. «Λόγω αυτών των περιορισμών, οι άνθρωποι δε μπορούν να αυξήσουν τον αριθμό των φίλων με τους οποίους επικοινωνούν σε μέγιστο βαθμό, αλλά οι περισσότεροι υποβαθμίζουν ή ξεκόβουν τη σχέση που έχουν αναπτύξει με κάποιους άλλους, αν θέλουν να προσθέσουν νέους φίλους στο κοινωνικό τους δίκτυο, με υψηλά επίπεδα συναισθηματικής έντασης» αναφέρει η μελέτη.

Με λίγα λόγια η φιλία είναι όπως τη μνήμη ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή. Όπως δεν μπορείτε να κατεβάζετε αβέρτα applications, ταινίες, μουσική και ό,τι άλλο σας κατέβει  και να περιμένετε να τα χωρεί όλα, έτσι και η φιλία έχει περιορισμένο χώρο.

Το θέμα είναι με ποια κριτήρια αποφασίζουμε να κάνουμε πέρα ένα φίλο. Η έρευνα δεν έχει απάντηση, αλλά δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ιδιοφυία για να υπολογίσει πως πρωταρχικός παράγοντας είναι το συμφέρον.

Και όταν λέω συμφέρον δεν σημαίνει πάντα το οικονομικό. Ποιον θεωρείτε πιο καλό σας φίλο, ποιος σας στήριξε περισσότερο, με ποιον έχετε καλύτερη επικοινωνία.

Αν η έρευνα είναι αληθινή, αυτό σημαίνει πως όλοι είμαστε έτοιμοι να αναλώσουμε και να αναλωθούμε ανά πάσα στιγμή.

Βέβαια, μεγαλώνοντας είναι αλήθεια πως κάνουμε φίλους όλο και πιο δύσκολα. Είτε γιατί τρέχουμε να προλάβουμε την καθημερινότητα, είτε γιατί δύσκολα έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε νέους ανθρώπους και ακόμη πιο δύσκολα να τους δώσουμε μια ευκαιρία.

Επομένως μπορεί και δύσκολα να βρίσκει εφαρμογή η έρευνα και ίσως να μην κινδυνεύουμε τόσο πολύ να γίνουμε ο πρώην καλύτερος φίλος.

Μιας όμως και μιλούμε για φιλίες, θα υπερασπιστώ το ίντερνετ. Ακούω πολλούς να μιλούν και να κατηγορούν το Facebook, τα μπλογκς, το hangouts ότι απομονώνουν και ότι υποβιβάζουν την επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων.

Διαφωνώ κάθετα. Όχι ότι δεν γίνονται καταχρήσεις, όχι ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι κολλημένοι μπροστά από μια οθόνη, αλλά το ίντερνετ φέρνει πιο κοντά τους ανθρώπους. Και το κυριότερο γνωρίζουμε κόσμο που ενδεχομένως να μην τον γνώριζαμε διαφορετικά. Και αυτό είναι υπέροχο.

Τι 30, τι 40, τι 50

Τηλεφώνημα πρώτο (από το αυτοκίνητο)

Να φάμε φασόλια ή λουβιά αύριο;

Φασόλια, λουβιά τα φάγαμε τρεις φορές αυτή τη βδομάδα.

Τηλεφώνημα δεύτερο (από την αυλή)

Έρχεσαι για καμιά «λεμονάδα»;  (πονηρό χαμόγελο, κλείσιμο του ματιού)

Δεν πρόλαβαν να τελειώσουν το διάβασμα, άλλη μέρα.
 

Τηλεφώνημα τρίτο (από το σπίτι)

Έχω τρία κουτιά λουβιά, καρότα και πατάτες. Δεν έχω λάχανα ή φασόλια. Λες να κάνουμε λουβιά με καρότα;

Βέτο στα λουβιά. Θα φέρω εγώ φασόλια.

Τα παραπάνω τηλεφωνήματα έγιναν σε διάστημα μιας ώρας. Συνομιλητές εγώ και η φίλη μου η τρίτεκνη, την οποία γνώρισα στο δημοτικό έτσι φέτος συμπληρώνουμε δέκα… περίμενε και το παράκανα, 20 χμμμ, άντε θα πω την αλήθεια 30 ΧΡΟΝΙΑ ΦΙΛΙΑΣ.

Ακούγονται πολλά χρόνια και κάποιες φορές μοιάζουν να είναι. Ξέρουμε τόσο πολύ καλά η μια την άλλη που μπορώ να κάνω διάλογο μόνη μου, και θα είναι ακριβώς οι απαντήσεις που θα μου έδινε.

Περάσαμε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης μαζί. Πότε στην ίδια τάξη, πότε σε διπλανές. Ακόμη και στο πανεπιστήμιο κατά λάθος περάσαμε στην ίδια σχολή.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ήμασταν πάντα κολλητές. Υπήρξαν και φάσεις που τα είχαμε τσουγκρίσει.

Τώρα για ποιο λόγο δεν θυμάμαι καν. Φουρτούνα ήταν και πέρασε.

Η τρίτεκνη είναι από τους πιο κοντινούς μου ανθρώπους. Την εμπιστεύομαι απόλυτα. Πριν λίγο καιρό είχα μια συζήτηση αν θα άφηνα ποτέ τις κόρες να ξενοκοιμηθούν. Το σπίτι της είναι το πρώτο που μου έρχεται στο νου. Και δεν το λέω αυτό επειδή σκέφτομαι ότι αποκλείεται να συμβεί κάτι με τους γιούδες της για παράδειγμα, αλλά επειδή είμαι σίγουρη πως αν συμβεί δεν θα τρέξει να τους καλύψει και να τους προστατέψει, όπως θα έκαναν οι περισσότεροι. Άσε που με τη φόρα που έχουν πάρει οι κόρες μου, αυτή πρέπει να φοβάται και όχι εγω...

Περάσαμε πολλά μαζί. Σχολείο, εξετάσεις, φοιτητική ζωή, clubbing και κραιπάλες, δημιουργία οικογένειας. Κάθε φάση όμορφη και δημιουργική. Μπορούμε να βάλουμε τις κοινές μας φωτογραφίες δίπλα δίπλα και να φτιάξουμε το άλμπουμ της πορείας της ζωής μας.

Κυρίως στα δύσκολα. Όπως το φαί καλή ώρα. Τώρα που μένουμε κοντά τις περισσότερες μέρες έχουμε μια κατσαρόλα κοινή για τα δύο σπίτια. Συγνώμη Μοτορτζή, συγνώμη τρίτεκνε που τρώτε ωμά όσπρια και κριθαράκι σκέτο. Πήρατε γυναίκες με πολλά προσόντα πλην της μαγειρικής.

Δεν χρειάζεται να πω ότι την αγαπώ. Τριάντα χρόνια είναι αυτά, σφυρηλάτησαν μια δυνατή αγάπη.

Σκέφτομαι αν έχουμε πολλά κοινά. Ως γονείς μπορώ να πω ότι έχουμε κοινή φιλοσοφία. Είμαστε της πιο άνετης προσέγγισης, cool μανάδες. Δεν θα αγχωθούμε εύκολα, θα αφήσουμε τα παιδιά μας να παίζουν με τα χώματα και δεν θα τα τραβάμε από θέατρο σε συναυλία.

Ως χαρακτήρες όμως ίσως να μην έχουμε πολλά κοινά. Αυτό δεν μας εμπόδισε να απολαμβάνουμε η μια τη συντροφιά της άλλης. Αυτό πριν πλακώσουν τα παιδιά, γιατί τώρα μετά βίας όταν βρεθούμε μπορούσε να σταυρώσουμε καμιά κουβέντα. Όσο όμως μεγαλώνουν, τόσο στρώνει η κατάσταση.

Βλέπω σύντομα να έρχεται η εποχή που θα τελειώσουμε τη «λεμονάδα» μας (πονηρό χαμόγελο, κλείσιμο του ματιού) χωρίς καμιά διακοπή. Ο πρωτότοκος γιος της τρίτεκνης, του οποίου να το ομολογήσω έχω πολλή αδυναμία, μας έκανε μια μέρα παρατήρηση πως όταν συναντηθούμε πίνουμε αλκοόλ. Σημείωσε πως ήταν δεν ήταν οκτώ χρονών. Από τότε τα μοχίτο και τα τζιν εν τόνικ τα ονομάσαμε «λεμονάδα». Άντε κάνε καμιά «λεμονάδα» να πιούμε λέμε με πονηρό χαμόγελο, κλείνοντας το μάτι.

Μου αρέσει ο τρόπος που βλέπει τα πράγματα, ο τρόπος που ισοπεδώνει κάποιες καταστάσεις, το γεγονός ότι είναι πιο σκράπας από μένα στα μαθηματικά, το ότι είναι απλή, το ότι δεν την νοιάζει να τσαλακώσει την εικόνα της, το ότι απαντά στις απορίες μου ακόμη και τις πιο εξωφρενικές, το ότι ξέρω ότι ήταν, είναι και θα είναι δίπλα μου. Άνευ όρων. Χωρίς απαραίτητα να συμφωνεί με αυτά που κάνω.

Καλώς εχόντων των πραγμάτων, μας βλέπω να γερνούμε μαζί. Και όταν αρχίσει το αλτσχάιμερ και η άνοια προβλέπονται μεγάλα κέφια. Θα βαρά τηλέφωνα τα μεσάνυχτα να με ρωτά τι έχουμε να διαβάσουμε στην ιστορία και θα της απαντώ τι θα φάμε το μεσημέρι. Και ελπίζω στα γειτονικά δωμάτια του γηροκομείου, να είναι η υπόλοιπη παρέα.

Ο δεκάλογος της καλής φίλιας

Το στερνοπαίδι μου, μιλά αρκετά καθαρά. Οπόταν με παραξένεψε τις τελευταίες μέρες που άρχισε το ρο να το λέει λο. Μάμα θέλω ένα ποτήλι νελό, σε παλακαλώ. Το μυστήριο λύθηκε όταν ανακάλυψα πως η καλύτερη της φίλη στο σχολείο, έχει ακριβώς αυτό το πρόβλημα, το κοριτσάκι συγχύζει το ρο με το λο. Και για να μην σας φανεί παράξενο να σας πω πως σε ένα από τα ιαπωνικά αλφάβητα, τα δύο γράμματα είναι ένα. Δεν υπάρχει ρο. Μόνο λο.

Για να περάσω στην ουσία της ανάρτησης, έστω και άθελα της η κόρη Β μας αποκαλύπτει τον βασικό κανόνα της φιλίας. Υπάρχουν διάφορες φιλίες. Φιλίες από συνήθεια, φιλίες από συμφέρον, φιλίες τυπικές. Εμείς τώρα μιλούμε, για την πραγματική, αληθινή φιλία. Για αυτούς τους λίγους ανθρώπους, που μας αγαπούν πραγματικά και που είναι πάντα δίπλα μας.

Ο πρώτος κανόνας της φιλίας, ορίζει πως οι φίλοι πρέπει να μοιάζουν μεταξύ τους. Δεν λέω να υπάρχει πλήρης ταύτιση. Κάθε άλλο. Πρέπει να έχουν όμως κοινή αντίληψη των πραγμάτων. Μπορεί να είναι διαφορετικοί ως χαρακτήρες, αλλά η κοσμοθεωρία τους, πρέπει να ταιριάζει.

Σύμφωνα με το δεύτερο κανόνα η ειλικρίνεια είναι απαραίτητη. Να μπορεί να πει ο ένας του άλλου, ρε μαλάκα ο τρόπος που χειρίζεσαι την κατάσταση είναι λάθος, αυτό το κτένισμα δεν σου πάει, χάλια τα έκανες. Μπόλικη δόση αλήθειας. Διαφορετικά αν δεν τολμούν οι φίλοι να πούνε την αλήθεια, είναι σχέση χωρίς βάθος. Όπως είναι απαραίτητο να είναι σε θέση να ακούσουν την αλήθεια. Όχι να σου λέει ο άλλος έχω ενδοιασμούς για το νέο σου δεσμό και εσύ να αντιδράς ότι σε ζηλεύει. Κάτσε άκουσε, τι έχει ο άλλος να σου πει.

Το τρίτο απαραίτητο συστατικό είναι η αναισθησία. Όπως ακριβώς και με το γάμο δεν χρειάζεται να παίρνουμε τα πάντα τοις μετρητοίς. Άνθρωποι είμαστε με χίλια προβλήματα και ζόρια. Αν ο φίλος πει κάτι και δεν αρέσει μην το δέσεις ψιλό μαντήλι. Μπορεί και να μην το εννοεί. Αν ερωτεύτηκε και εξαφανίστηκε μην στείλεις σήμα για Amber Alert. Θα επανέλθει. Δώσε του χρόνο να ζήσει τον έρωτά του.

Το τέταρτο συστατικό είναι το αλκοόλ. Αποδεδειγμένα φιλίες που στηρίχθηκαν σε μπόλικες και όταν λέω μπόλικες, εννοώ μπόλικες δόσεις αλκοόλ στέκουν και αντέχουν στο χρόνο. Έχουν γερές βάσεις. Ενδεχομένως το ίδιο να ισχύει και με το χόρτο. Ύστερα από δέκα, είκοσι, τριάντα νύχτες να πίνεις και μιλάς με τον άλλο, λες μεγάλες αλήθειες. Αποκαλύπτεσαι. Και αυτό δένει μια καλή φιλία.

Το πέμπτο συστατικό είναι η αγάπη. Χρειάζεται, οι φίλοι να αγαπούν ο ένας τον άλλο. Όταν υπάρχει πραγματική αγάπη, λύνονται πολλά προβλήματα. Ακούγεται απλοϊκό αλλά έτσι έχουν τα πράγματα. Δεν λέω η αγάπη να γίνεται μέσο εκμετάλλευσης.

Και πάμε στον έκτο κανόνα που όπως και με το γάμο θέλει κοινή ζωή online. Πείτε ό,τι θέλετε. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φέρνουν κοντά τους ανθρώπους. Προσωπικά δουλεύω πολλές ώρες. Στη διάρκεια της μέρας δεν μπορώ να βρω τις φίλες μου, και τα απογεύματα τα αφιερώνω στα κορίτσια. Χαίρομαι που ανταλλάζουμε καμιά κουβέντα στο google talk. Μου αρέσει που βλέπω τις νέα τους στο Facebook, που στέλλουμε email με φωτογραφίες των παιδιών μας. Νιώθω πως είναι κοντά μου. Δεν χανόμαστε. Και όποτε μπορούμε, συναντιόμαστε και από κοντά. Επιπλέον δεν μπορώ παρά να είμαι χαρούμενη για τις νέες φιλίες που αποκτώ χάρη στο ίντερνετ.

Το έβδομο συστατικό είναι η βλάγκα, η πολύ μεγάλη υπομονή δηλαδή. Όλοι περνούμε φάσεις.

Ερωτική απογοήτευση, να μας ρίξουν στη δουλειά και να πάρει άλλος την προαγωγή (όταν είχε δηλαδή, γιατί τώρα όλοι πήραμε τον π****), να χωρίσουμε, να μας έχει κρόσσια τα νεύρα το νεογέννητο που όλο κλαίει και δεν τρώει. Σε αυτές τις φάσεις το μόνο που θέλουμε είναι να γκρινιάζουμε. Γκρίνια πολλή. Οι φίλοι σε αυτές τις περιπτώσεις ακούν. Και ακούν. Και ακούν. Και μετρούν τις μέρες, τις βδομάδες, τους μήνες να περάσει.

Το όγδοο συστατικό είναι οι καλές προσθήκες. Τι εννοώ. Συνήθως μια παρέα ξεκινά από μπακούρια. Στην πορεία αρχίζουν τα ζευγαρώματα. Εμ, η στάση των συντρόφων παίζει καθοριστικότατο ρόλο. Έχω δει παρέες και παρέες να διαλύονται επειδή η γκόμενα ή ο γκόμενος ενός μέλους να μην ταιριάζει ή να μην δένει. Ακόμη χειρότερα όταν ο σύντροφος βλέπει ανταγωνιστικά την παρέα. Αρχίζουν οι γκρίνιες, οι ιδιοτροπίες και στο τέλος έρχεται η ρήξη. Η φάση του ζευγαρώματος είναι κατά την άποψή μου καθοριστική στιγμή. Θα κριθούν πολλά. Γιατί αν ο σύντροφος σου δεν αντέχει την παρέα σου, στο τέλος το πιο πιθανόν είναι ότι θα ξεκόψεις από την παρέα. Sad but true.

Επίσης στο να ενδυναμώσει μια φιλία, λέει ο ένατος κανόνας, βασικό ρόλο παίζουν τα παιδιά. Όταν τύχει οι φίλοι σου να έχουν παιδιά σε κοντινές φιλίες με τα δικά σου είναι πραγματικό δώρο. Γιατί συναντιέστε όλοι μαζί. Τα παιδιά θέλουν να παίξουν με τους φίλους τους και εσείς βλέπετε τους δικούς σας φίλους. Τα παιδιά παίζουν και εσείς προσπαθείτε να πείτε μια ολοκληρωμένη κουβέντα χωρίς να σας διακόψουν να σκουπίσετε μύξες, να λύσετε διαφορές, να δώσετε ένα ποτήρι νερό.

Και τέλος η καλή φιλία θέλει ευελιξία. Πρέπει να αλλάζει και να διαμορφώνεται καθώς περνούν τα χρόνια. Όσο και να μην θέλουμε να το παραδεχτούμε, η αλήθεια είναι ότι αλλάζουμε. Και όπως αλλάζουμε στο χρόνο, μαθαίνουμε να αποδεχόμαστε και τον εαυτό μας και τους φίλους μας. Στα είκοσι με τους φίλους μας περνούμε καλά και κάνουμε μαλακίες. Στα τριάντα κάνουμε οικογένεια, στα σαράντα αναρωτιόμαστε τι στο καλό θέλουμε από τη ζωή μας, στα πενήντα φεύγουν τα παιδιά από το σπίτι, στα εξήντα δουλεύουμε, στα εβδομήντα χάρη στα μνημόνια πιάνουμε σύνταξη. Όλη αυτή η πορεία είναι πιο εύκολη, πιο ευχάριστη και πιο όμορφη με καλούς φίλους στο πλευρό μας.

Της ξενιτιάς φιλία

Σε αυτή τη φάση πρέπει να κατεβάσω κανένα πανατόλ για να γλυτώσω επιδείνωση του πονοκεφάλου.

Πάμε στο κύριο θέμα. Αυτές τις μέρες μου λείπει πολύ η κουμπάρα μου, που δουλεύει στο εξωτερικό. Πάντα μου λείπει, αλλά κάποιες μέρες τη σκέφτομαι περισσότερο. Όχι κατ ανάγκη όταν συμβαίνει κάτι. Η κουμπάρα, ας την ονομάσουμε Άννα Μαρία Αντουανετα, για χάρη της ανάρτησης, είναι μοναδική στο είδος της.

Την Άννα Μαρία Αντουανέτα, την αγαπώ πολύ. Γνωριστήκαμε πριν από 14 χρόνια και από την πρώτη στιγμή κολλήσαμε. Είναι κάποια άτομα, τα οποία ξέρεις ότι θα είναι μέρος της ζωής σου, μόλις τα δεις. Η Άννα Μαρία Αντουανέτα ανήκει σε αυτά. Ένα βράδυ, μετρούσαμε δεν μετρούσαμε ένα χρόνο γνωριμίας είπαμε πως όποια παντρευτεί πρώτη, η άλλη θα είναι κουμπάρα. Το τηρήσαμε.

Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που αγαπώ περισσότερο πάνω της. Δεν έχω γνωρίσει άτομο με μεγαλύτερη κατανόηση. Δεν πα να της πεις το πιο παράξενο πράγμα, ότι έκανες τη μεγαλύτερη κακία, ότι έκαμες φόνο θα σε κοιτάξει με τα μεγάλα ολοπράσινα της μάτια και θα προσπαθήσει να σε καταλάβει. Όχι να δικαιολογήσει, να καταλάβει.

Στη δουλειά της είναι άψογη επαγγελματίας. Σωστό σκυλί τα δίνει όλα για όλα, σε βαθμό πολλές φορές που διαλύεται η ίδια για να τα βγάλει πέρα. Είναι οργανωμένη, υπεύθυνη, με πρόγραμμα.

Κάτι που δεν είναι στην προσωπική της ζωή. Αν σου πει θα έρθει η ώρα εφτά, προλαβαίνεις να ρίξεις ένα υπνάκο θα φανεί κατά τις εννιά. Όταν παντρεύτηκα, της είπα να έρθει σπίτι μου από την προηγούμενη. Αν την άφηνα να έρθει την ίδια μέρα, είμαι σίγουρη πως μόλις θα προλάβαινε το πάρτι.

Θυμάμαι, σε κάποια φάση όταν της ζητούσαν τον αριθμό του τηλεφώνου της, αντί να δίνει το δικό της έδινε το δικό μου. Κατά λάθος, έλεγε τον πρώτο αριθμό που της ερχόταν στο μυαλό. Μια μέρα με πήρε τηλέφωνο. «Γνώρισα κάποιον τύπο, ζήτησε το τηλέφωνο μου, έδωσα το δικό σου κατά λάθος» μου ανήγγειλε. Όταν τηλεφώνησε ο τύπος, του είπα τι έγινε. Δεν χρειάζεται να αναφέρω, πως μάλλον θα φρίκαρε και δεν της τηλεφώνησε ποτέ…

Τελοσπάντων, μου λείπει. Μου λείπουν οι βόλτες μας, οι κουβέντες μας, η αγκαλιά της. Μου λείπει το να κάτσουμε στη βεράντα, να κάνουμε ένα μοχίτο και να βλέπουμε τον ουρανό με τα’ άστρα. Μου λείπουν οι απαντήσεις της που είναι εκτός τόπου και χρόνου. Μου λείπει το να είναι μέρος της καθημερινότητας μου. Μου λείπει η αγάπη και η σχέση που έχει με τις κόρες μου, που την βλέπουν σαν δική τους φίλη, που κάθεται να τις ακούσει με προσοχή. Μου λείπει το να την πειράζω για τα πράγματα που αγοράζει.

Εδώ να να πω πως η Άννα Μαρία Αντουανέτα είναι καλλιτεχνικό άτομο. Θα τη δεις να συγκινείται από πράγματα που σε άλλους δεν κινούν καθόλου το ενδιαφέρον. Μια μέρα, ενώ ήταν ακόμη Κύπρο, πρόσεξα σε μια γωνιά στο σαλόνι της ένα περίεργο βάζο. Βάζο, λέμε τώρα, φανταστείτε μια μπουκάλα περίπου μισό μέτρο, αλλά να γέρνει προς μια μεριά σαν τον πύργο της Πίζας και ακόμη περισσότερο, χρώματος μπλε, αν θυμάμαι καλά.

«Σου αρέσει το καινούριο μου απόκτημα;» με ρώτησε με πολύ καμάρι. Ήμουν ειλικρινής και της απάντησα πως το έβρισκα απαίσιο. Εννοείται δεν πτοήθηκε. Μου ανακοίνωσε πως το αγόρασε 150 λίρες (εμ ήταν οι καλές εποχές προ ευρώ και προ κρίσης) και πως ήταν πολύ περήφανη για την αγορά της. Τελικά το ζαβό βάζο, έγινε σημείο αναφοράς. Ακολούθησαν πολλές μετακινήσεις. Κάθε φορά που αλλάζει σπίτι, το παίρνει μαζί της. Είναι, λέει, γιατί όταν το βλέπει θυμάται το πείργμα που της έκανα, θυμάται και εμένα.

Παρά την απόσταση, τίποτα δεν έχει αλλάξει στο τι αισθανόμαστε η μια για την άλλη. Μιλούμε συχνά στο τηλέφωνο, I love you Skype, ανταλλάσουμε emails, της στέλλω φωτογραφίες των κόρων. Της λέω ότι θέλει να έρθει πίσω. Εγωιστικό αίτημα, υποθέτω, αν σκεφτεί κανείς, ότι οι περισσότεροι, έστω και νοερά, ετοιμάζουμε τη φυγή μας. Ξέρω ότι αργεί η μέρα της επιστροφής. Και στο μεταξύ, μου λείπει παρά πολύ.

Πατάτες vs Sushi

Τη Β. την αγαπώ πολύ. Είναι από τα άτομα που αισθάνομαι κοντά μου όσο λίγους. Την εμπιστεύομαι, τη νοιάζομαι, θέλω να είναι πάντα καλά. Ξέρω ότι τα συναισθήματα είναι αμοιβαία. Είναι ένας ζεστός άνθρωπος με μεγάλη κατανόηση. Στην πορεία του χρόνου έχουμε περάσει πολλά μαζί. Χαρές, αγωνίες, πίκρες, προβλήματα, επιτεύγματα, όλα αυτά έχουν κτίσει μια υγιή και όμορφη σχέση.

Πάμε στο πρόβλημα όμως. Σιγά που δεν θα υπήρχε έστω και ένα.

Την περασμένη Παρασκευή, απογευματάκι πήγαμε στη Λάρνακα. Η θάλασσα ήταν παγωμένη, η παραλία γεμάτη φύκια, φυσούσε κιόλας. Και επειδή δεν είμαστε για τα δύσκολα, τουλάχιστον στην παραλία καταλήξαμε στον Άμμο.

Παράγγειλα για τις κόρες ένα πιάτο με κοτόπουλο και τηγανητές πατάτες και για μας μία ασιατική σαλάτα και sushi. Οι κόρες καθώς πρέπει, έκατσαν ήσυχες και έτρωγαν το φαγητό τους, ενώ εμείς μιλούσαμε και γελούσαμε.

Οπόταν σε κάποια φάση διαπίστωσα ότι το sushi το έτρωγα μόνη μου. Φυσικά αυτό δεν με χάλασε καθόλου. Αλλά, η κολλητή μάθαινε στο μικρουλάκι να βουτά τις πατάτες μέσα στη μαγιονέζα και τις έτρωγαν με μια απόλαυση. Μα μια απόλαυση απίστευτη, λες και δεν ξέρω και εγώ ποιος σεφ και τους έφτιαξε δημιουργίες. Και τότε μου ομολόγησε ότι προτιμά τις τηγανητές πατάτες από το sushi!

Ομολογώ ότι μου έπεσε πολύ βαρύ. Μα γίνεται να προτιμά τις τηγανητές πατάτες από το sushi; Πως είναι δυνατόν να έχει μπροστά της ένα πιάτο φρέσκο, κατ ομολογία εύγεστο πιάτο sushi και να δείχνει τόσο φανερά την προτίμησή τις στις ταπεινές, τηγανητές πατάτες που σημειωτέον μπορεί να προμηθευτεί από οπουδήποτε;

Το πήρα το προσωπικά το θέμα και σκέφτομαι να λάβω μέτρα:

Θα της ζητήσω να αποκηρύξει τις πατάτες. Απεταξάμην τις πατάτες; Απεταξάμην και τρεις φορές να φτύσει στο πάτωμα.

Θα τρώμε κάθε νύχτα sushi ώσπου να απαρνηθεί τις πατάτες.

Θα της υπενθυμίζω τη διαφορά στις θερμίδες μπας και συνετιστεί.

Θα βάλω τις κόρες να της κάνουν πλύση εγκεφάλου για το sushi. Όχι αυτό δεν θα πιάσει γιατί και τα μικρά αγαπούν τις πατάτες.

Να τη βάλω να διαλέξει μήπως; Ή το τσιγάρο ή εγώ, τελεσίγραφο; Άκυρο αυτό, δεν μετρά στην περίπτωσή μας.

Μεταγραφή στη Φεγγαρόπετρα

Τις κολλητές μου τις αγαπώ πάρα πολύ. Για αυτό και μου στοιχίζει η απόφαση που πήρα. Θα πάρω μεταγραφή στην παρέα της Φεγγαρόπετρας (μίσσιμου) στα Μυστικά της Εδέμ. Δεν πήρα την απόφαση ελαφρά τη καρδία. Θα μου στοιχήσει, αλλά είναι για το καλό μου.

Για να δω τις κολλητές πρέπει να προηγηθεί ένας μαραθώνιος διαβουλεύσεων με όλα τα μέσα. Θα στείλω email, θα απαντήσουν τηλεφωνικώς, θα το επιβεβαιώσουν με sms. Και αφού αλλάξουμε 20 ημερομηνίες και 40 τοποθεσίες θα βρεθούμε. Στη Φεγγαρόπετρα, στέλνει ένας sms σε ένα λεπτό απαντούν όλοι σε μισή ώρα είναι μαζί. Ό,τι ώρα και αν είναι. Πρωί, απόγευμα, βράδυ. Αφήνουν τα πάντα για να βρεθούν. Εμάς γιατί μας είναι τόσο δύσκολο, τόσο αχάπαρες (no offence συμπεθέρα) είμαστε πλέον;

Στη συνάντηση θα μιλήσουμε για τις δουλειές μας, για τα προσωπικά μας, θα πούμε τον πόνο μας. Θα γελάσουμε κάποτε. Ενώ μιλούμε θα παίξουν τηλέφωνα, θα πέσουν sms. Αν δεν είναι κάποιος σύζυγος να αναφέρει ότι τα μωρά κλαίνε, θα είναι κάποιος διευθυντής να ζητά εξηγήσεις και περισσότερη δουλειά.

Αντίθετα στη Φεγγαρόπετρα δεν ασχολούνται με την πεζή πραγματικότητα. Πυρετοί, αρρώστιες, προβλήματα; Τίποτε. Το μόνο που τους απασχολεί ο κώλος τους. Όλο θέλουν κάποιον και συνεχώς είναι με το λάθος άτομο. Και δώστου να συζητούν για τα συναισθηματικά τους και δώστου να παίρνουν πάντα τις λάθος αποφάσεις. Επίσης είναι άνετα παιδιά. Δεν τους νοιάζει καθόλου που ο πρώην τους είναι πρώην και όλης της παρέας. Που όλοι έχουν πηδηχτεί μεταξύ τους. Μια χαρούμενη ατμόσφαιρα.

Επίσης μια φορά να τους ακούσω να μιλήσουν για τα παιδιά τους. Διαβάζουν, δεν διαβάζουν, είναι φρόνιμοι, έχουν κωλικούς, κοιμούνται τη νύχτα; Εγώ ξέρω και τι μάρκα πανιά φορούν τα μωρά των κορούδων φιλενάδων. Ξέρω που πηγαίνουν σχολείο. Πόσο άταχτα είναι. Πράγματα που τα μοιραζόμαστε και με όσες στην παρέα δεν έχουν παιδιά.

Δεν συζητούν ποτέ για δουλειές. Την οικονομική κρίση ούτε ακουστά δεν την έχουν. Έχουν ο καθένας το τεράστιο γραφείο του, έχουν και γραμματέα. Τη δουλειά κάνουν; Ακόμα δεν κατάλαβα. Πάντως υπάρχει ένας παιδίατρος που ένα παιδί δεν εξέτασε ως τώρα, κάτι δικηγόροι που ούτε έξω από δικαστήριο δεν πάτησαν, αγνοούν που πέφτει η Ευελπίδων, μια ηθοποιός που δεν είδε θεατρικό σανίδι, για τους άλλους ιδέα δεν έχω. Όσο για τα σπίτια τους; Σπιταρόνες με πισίνα, ακριβά διαμερίσματα, διακοσμημένα στην εντέλεια. Φως φανάρι ότι πέρασε διακοσμητής.

Κυκλοφορούν με ακριβά αυτοκίνητα, δεν έχουν χρέη και σίγουρα δεν πληρώνουν δόσεις. Μια φορά να τους ακούσω να λένε, αυτό το μήνα δυσκολεύτηκα με τη δόση. Αυτό το μήνα μου ήρθε πολύ το ηλεκτρικό και δεν ξέρω τι να κάνω. Τίποτε, τα πληρώνουν όλα με τη μεγαλύτερη ευκολία. Και όχι μόνο τα πληρώνουν, αλλά τους μένουν και λεφτά για να ντύνονται στα καλύτερα καταστήματα. Πάντα ντυμένοι στην τρίχα.

Ενώ οι δικές μου; Άστα να πάνε. Ρίζα στα μαλλιά τουλάχιστον ενάμισι εκατοστό, το τζιν δεν το βγάζουν από πάνω τους και ένα σωστό φουλ μακιγιάζ να κυκλοφορούν με τη βλεφαρίδα κάγκελο, δεν ξέρουν να κάνουν. Αφήνω το γεγονός, ότι μονίμως με τα φλατ παπούτσια είμαστε. Βάλε χρυσή μου μια δεκάποντη γόβα, θα πάθεις τίποτε;

Λοιπόν στο επόμενο post θα γράψω ένα σενάριο πως θα ήταν τα Μυστικά της Εδεμ αν η παρέα της Φεγγαρόπετρας ήταν Κυπραίοι…

Μικρή Κ.

Τον τελευταίο καιρό το msn στη δουλειά τα έχει παίξει. Δεν μπορώ να πω μια κουβέντα χωρίς να με βάλει και να με βγάλει 100 φορές. Υπό κανονικές συνθήκες δεν θα γκρίνιαζα, άλλωστε δουλειά είναι, επιβάλλεται να βγάζω το παντεσπάνι μου, χωρίς να ξοδεύω εργατώρες σε άσχετα πράγματα. Μου στοιχίζει όμως η απώλεια του msn γιατί μου στερεί την επικοινωνία μου με τη μικρή Κ.

Ο χαρακτηρισμός προέρχεται από την Κάντι, οι περισσότεροι της γενιάς μου θυμούνται το γιαπωνέζικο καρτούν με ηρωίδα την Κάντι που τράβηξε των παθών της, ώσπου να μεγαλώσει και να βρει την ευτυχία. Η αγαπημένη της φίλη ήταν η Άνι και φώναζαν η μια την άλλη με το επίθετο μικρή. Το αρπάξαμε και το χρησιμοποιούμε.

Λοιπόν, αν η μικρή Κ. ήταν κονιάκ, ποτό που αμφιβάλλω αν της αρέσει, θα ήταν μια μποτίλια εσοδείας 1788, μάρκας Clos du Griffier. Πωλήθηκε σε δημοπρασία στην τιμή των 25,000 ευρώ. Με λίγα λόγια, ένα σπάνιο και ακριβό πότο.

Τη γνωρίζω εδώ και δέκα χρόνια όταν πρωτοδουλέψαμε μαζί. Κοιτάζοντας πίσω βλέπω στο πρόσωπό της ένα από τους πιο αγαπημένους μου και έμπιστους ανθρώπους. Καλοσυνάτη, χαμογελαστή, πρόσχαρη, πάντα έτοιμη να βοηθήσει, ένας απίστευτα γενναιόδωρος άνθρωπος είτε πρόκειται για υλικά πράγματα είτε για συναισθήματα. Όχι, ότι δεν βλέπω τα αρνητικά της. Είναι διστακτική, κάποτε αναποφάσιστη, προσκολλάται εύκολα στο παρελθόν, ίσως και να εμπιστεύεται τους ανθρώπους περισσότερο από ότι πρέπει. Τα αρνητικά της όμως δεν με αφορούν ιδιαίτερα. Όπως δέχεται εμένα όπως είμαι, τη δέχομαι και εγώ με τον ίδιο τρόπο.

Ό,τι σημαντικό μου έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια, το έχω μοιραστεί μαζί της. Χαρές και λύπες, εύκολες και δύσκολες στιγμές. Οι τελευταίες όλο και πυκνώνουν και διερωτώμαι γιατί, υποθέτω είναι γιατί μεγαλώνουμε και μαζί με μας μεγαλώνουν και τα προβλήματα. Διαφορετικό είναι στα 22 σου η έννοια σου να είναι σε ποιο κλαμπ θα χτυπηθείς και διαφορετικό στα 32 σου να προσπαθείς να φέρεις βόλτα, σοβαρές σχέσεις, γάμους και παιδιά.

Όταν άρχισα να γράφω αυτό το post σκέφτηκα γιατί ήθελα να το κάμω. Η απάντηση ήρθε αβίαστα. Γιατί είναι ωραίο να εκφράζεις την αγάπη σου, σε αυτούς που αγαπάς. Όχι ότι δεν το γνωρίζει, αλλά μου φαίνεται είναι ωραίο να το ακούει κιόλας. Τον τελευταίο καιρό είναι λιγάκι ως πολύ ταλαιπωρημένη. Νομίζω θα της αρέσει να διαβάσει αυτό που έγραψα. Ε μικρή Κ;