Ένα για τον καθένα

Τώρα τελευταία έχουμε αρκετούς καυγάδες στο σπίτι. Εκεί που όλα είναι όμορφα και ωραία ξεσπά τρικούβερτος καυγάς. Οι κόρες πλακώνονται και διεκδικούν τα ίδια πράγματα, ακόμη και αυτά έχουμε διπλά. Δικό μου το ποδήλατο, δικό μου το παγούρι με τις κιπρίπισσες, εγώ θέλω τη Φραουλίτσα, εγώ θέλω το πατίνι και πάει λέγοντας.

Όπως ακριβώς πλακώνονται τα κόμματα για την προεδρία της Βουλής. Εγώ θα γίνω πρόεδρος, όχι εγώ θα γίνω πρόεδρος. Μα όχι εγώ θα γίνω πρόεδρος, είπα εγώ θα γίνω πρόεδρος.

Δυστυχώς τους βουλευτές και τους αρχηγούς τους δεν υπάρχει κανένας να τους πιάσει από το αυτί και να τους βάλει τιμωρία στο δωμάτιό τους, να σκεφτούν τι λάθος έκαναν. Άσε που και τιμωρία να μπουν, τίποτα δεν θα κολλήσει πάνω τους. Μόλις βγουν έξω θα συνεχίσουν να μαλλώνουν.

Για τις κόρες βρήκαμε λύση. Έχουμε σχεδόν τα πάντα διπλά. Το μόνο που είναι μονό είναι το τραμπολίνο. Δεν μετρά όμως γιατί είναι το καλύτερο για μια σπρωξιά. Εκεί που πηδούν σπρώχνει η μια την άλλη, μπαμ και κάτω. Όλος ο χώρος δικός τους. Εκδίκηση. Ήθελες την κούκλα μωρή; Να τώρα πέσε κάτω να δούμε αν σου αρέσει. Εγώ το παίζω ατάραχος παρατηρητής. Πως είναι ο Αλεξάντερ Ντάουνερ που υποστηρίζει την άλλη πλευρά; Καμία σχέση με μένα που κρατώ ουδετερότητα.

Μια καλή λύση για να σταματήσουν να τσακώνονται για την προεδρία, θα ήταν να υπήρχαν δύο και τρεις πρόεδροι. Όλοι να είναι πρόεδροι να ησυχάσουμε. Έτσι κι αλλιώς τι κάνει ο πρόεδρος; Τίποτα στην ουσία μια θέση διακόσμησης (και ταξιδιών) είναι. Μία είναι όμως η θέση μία είναι η θέση.

Το πιο βολικό θα ήταν η προεδρία να ήταν όπως το τραμπολίνο. Να ανεβαίνουν πάνω οι πολιτικοί αρχηγοί και να σπρώχνουν κάτω τους άλλους διεκδικητές. Σλαααααγκ.

Και εδώ καταθέτω μια πρόταση σταθμό, που θα φέρει την ενότητα στους κόλπους της κυπριακής πολιτικής σκηνής. Έχουμε 56 βουλευτές. Η θητεία της Βουλής είναι για 5 χρόνια. Πολλαπλασιάστε 5 χρόνια επί δώδεκα μήνες και έχουμε 60 μήνες. Κάθε βουλευτής λοιπόν θα είναι πρόεδρος για ένα μήνα!

Περισσεύουν όμως τέσσερις μήνες. Για αυτούς τους μήνες υπάρχουν δύο προτάσεις. Η πρώτη είναι οι αρχηγοί των κομμάτων να κάνουν από δύο μήνες. Η άλλη πρόταση είναι όποιος είναι φρόνιμος και καλός βουλευτής να παίρνει μπόνους ένα μήνα δώρο!

Erase

Ένα από τα παιχνίδια που έχουν οι κόρες είναι ένας μικρός πίνακας. Γράφουν πάνω με μια ειδική γραφίδα και όποτε γεμίσει, τραβούν ένα κουμπί και ο πίνακας καθαρίζει. Είναι ξανά και ξανά και ξανά άδειος έτοιμος να γεμίσει με τα έργα τους.

Θα ήθελα να έχω κι εγώ ένα τέτοιο κουμπί. Να το πατώ και κάθε μέρα να «καθαρίζω». Να σβήνω όλα όσα με ενοχλούν και που δεν θα έπρεπε να τους δίνω σημασία.

Να εξαφανίζονται οι κακίες που ακούω. Τα πικρόχολα σχόλια που με στεναχωρούν. Ο ανταγωνισμός για θέματα άνευ ουσίας. Τα νεύρα και οι συμπεριφορές που στάζουν δηλητήριο στις σχέσεις. Η μιζέρια και η γκρίνια, πάντα να βλέπουμε τα αρνητικά αντί τα θετικά.

Θέλω αυτό το κουμπί. Θέλω να φύγουν όσα δεν με κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Όσα μικρά και ανόητα θα έπρεπε να είναι ήδη στα σκουπίδια αντί να τα κρατώ σφικτά στη χούφτα μου.

Είναι καιρός να σταματήσω να ασχολούμαι με πράγματα, σκέψεις συναισθήματα που δεν αξίζουν τον κόπο και μου κλέβουν χρόνο, διάθεση και όρεξη από αυτά που έχουν σημασία.

Θα πατήσω το κουμπί.

Χωρίς φύλο

Διάβασα αυτή την είδηση στα Νέα. Έμεινα άφωνη.

Αφήνουν το µωρό να διαλέξει... φύλο!
Αγόρι ή κορίτσι; Είναι, συνήθως, το πρώτο πράγµα που συγγενείς και φίλοι ρωτούν και µε τη σειρά τους αποκαλύπτουν οι περήφανοι γονείς. Ενα ζευγάρι από τον Καναδά όµωςθέλησε να πρωτοτυπήσει στο τρίτο του παιδί και να κρατήσει το φύλο µυστικό, έως ότου εκείνο αποφασίσει ως τι προτιµάει να ζήσει.

Η 38χρονηΚάθιΟυίτερικ καιο 39χρονος δάσκαλος Ντέιβιντ Στόκερ, που ζουν στο Τορόντο, διακρίνονται για τις ριζοσπαστικές τους απόψεις γενικώς. Οταν λοιπόν πριν από τέσσερις µήνες έφεραν στη ζωή το τρίτο τους παιδί, έστειλαν στο στενό τους περιβάλλον το εξής e-mail: «Αποφασίσαµε να µη µοιραστούµε ακόµη το φύλο του/της Στορµ – φόρος τιµής στην ελευθερία και το δικαίωµα της επιλογής και αντίθεση στους περιορισµούς».

Η κίνησή τους, υποστηρίζουν οι ίδιοι, είναι µια γροθιά στα φυλετικά στερεότυπα που επιβάλλει η κοινωνία και τα οποία θεωρούν ότι αρχίζουν από τη στιγµή που τα µωρά ντύνονται στα µπλε ήτα ροζ. «Εάν πραγµατικά θέλεις να γνωρίσεις κάποιον, δεν ρωτάς τι έχει ανάµεσα στα πόδια του», παρατηρεί στην καναδική εφηµερίδα «Τορόντο Σταρ» ο Ντέιβιντ.

Αρκετοί φίλοι όµως τούς επιρρίπτουν ότι επιχειρούν να επιβάλουν τις δικές τους αξίες σ’ ένα νεογέννητο. ∆εν θα έπρεπε όµως να πέφτουν από τα σύννεφα, δεδοµένου ότι το ζευγάρι ουδέποτε έκρυψε τις πλέον προοδευτικές του ιδέες. Μία από αυτές και η κατ’ οίκον εκπαίδευση, προκειµένου το παιδί να έχει την ελευθερία να επιλέξει τι θα µάθει. Επιπλέον, ολόκληρη η οικογένεια κοιµάται σε δύο στρώµατα και τα δύο µεγαλύτερα παιδιά αποφασίζουν µόνα τους πότε θα κόψουν τα µαλλιά τους και βέβαια τι θα φορέσουν καθηµερινά.

Ο Τζαζ, για παράδειγµα, θέλει να έχει µακριά µαλλιά, το αγαπηµένο του χρώµα είναι το ροζ και αγαπηµένο του ρούχο είναι ένα ροζ φόρεµα. Ο Κίο πάλι προτιµά ως χρώµα το µοβ. ∆εν είναι λοιπόν και τόσο παράλογο που όσοι τα γνωρίζουν για πρώτη φορά υποθέτουν ότι είναι κορίτσια.

Πρώτα σταυροκοπήθηκα, μετά σκέφτηκα κοίτα τι άτομα πάνε και γίνονται γονείς και μετά λυπήθηκα τα καημένα τα παιδιά. Είναι τόσα πολλά που θα ήθελα να σχολιάσω που θα έγραφα βιβλίο. Έλεος. Το καταλαβαίνω να θέλουν να βρει από μόνο του το σεξουαλικό του προορισμό το παιδί τους, αλλά το φύλο του; Τι ζόρι είναι αυτό. Όπως και να το κάνουμε το τι είναι ανάμεσα στα πόδια μας είναι σημαντικό. Και όπως και να το κάνουμε οι γυναίκες δεν μπορούμε να κατουρήσουμε όρθιες.

Και καλά. Άντε αποκαλούν το όνομά του Στορμ. Όταν θα πρέπει να του απευθυνθούν με αντωνυμίες τι θα λένε, αυτό, τούτο; Πολλή χρήση του ουδέτερου.

Αν πάλι δεν αποφασίσει γρήγορα το Στορμ τι στο καλό θέλει να είναι; Όταν θα πάει σχολείο σε ποιες τουαλέτες θα πηγαίνει;

Αν του αρέσει το ουδέτερο και αποφασίσει μια ζωή να είναι το αντί ο ή η;

Άχρηστε, αμπάλατε, ηλίθιε, κακέ άνθρωπε

Άχρηστε, αμπάλατε, ηλίθιε, κακέ άνθρωπε,
Ναι σε σένα μιλώ. Σε σένα που αποφάσισες να γεμίσεις με θάνατο τη γειτονιά μου. Κανονικά θα έπρεπε να πω τη γειτονιά μας, αλλά δεν θέλω να έχω καμία σχέση με κακούς ανθρώπους, όπως εσένα.

Δηλητήριο ρε; Πήγες και γέμισες δηλητήριο τα πάρκα και τις αλάνες; Τι κατάλαβες δηλαδή που το ένα μετά το άλλο τα κακόμοιρα τα ζώα σκοτώνονται; Αρκετά γατιά, σκαντζόχοιροι και ένας σκύλος ο μέχρι τώρα απολογισμός. Ο κατάλογος μεγαλώνει μέρα με την ημέρα. Ζώα νεκρά.

Και εντάξει, για τα ζώα δεν σε νοιάζει. Τόσα ξέρεις, τόσα καταλαβαίνεις. Θα είσαι από εκείνους τους ανθρώπους που δεν γνώρισαν τη ζεστασιά και την αγάπη που δίνει ένα ζώο. Ένας σκύλος θα σε αγαπά για πάντα. Ένας σκύλος ποτέ δεν θα έβαζε δηλητήριο για να σκοτώσει αβέρτα.

Το γεγονός όμως ότι παίζουν παιδιά σε αυτούς τους χώρους το σκέφτηκες; Φαντάζομαι καταλαβαίνεις ότι είναι εγκληματικό να βάζεις δηλητήριο σε πάρκα. Υποθέτω δεν σκέφτηκες τι θα γίνει αν ένα μικρό παιδί ακουμπήσει πάνω στο δηλητήριο και μετά βάλει τα χεράκια του στο στόμα του. Θα σου άρεσε η ταμπέλα δολοφόνος παιδιών αντί δολοφόνος ζώων; Ωραία που θα πέρναγες στη φυλακή.

Μάθε από τα παιδιά. Στήνουν βάρδιες στους χώρους με το δηλητήριο και προειδοποιούν τους ιδιοκτήτες σκύλων να μην πλησιάσουν. Αποτρέπουν τα ζώα να πλησιάσουν. Αλλά παιδιά είναι, δεν μπορούν 24ωρες να κρατούν καραούλι για να μην πεθάνουν άλλα ζώα.

Έγινε καταγγελία στην αστυνομία. Σιγά μην γίνει τίποτε. Σιγά μην γίνει έρευνα. Αλλά, έτσι και τύχει και μάθω ποιος είσαι, την έβαψες. Κυριολεκτικά θα μετανιώσεις τη στιγμή, που γέμισες με δηλητήριο τη γειτονιά μου.

Στη γειτονιά μου κύριος, αγαπούμε τα ζώα. Είναι η παρέα μας, είναι μέλος της οικογένειάς μας. Και για αυτό το λόγο συμπαθούμε και τους φίλους τους. Ο Μιχάλης, η Λούσι, η Λάρα, η Ευρώπη και όλα τα άλλα που δεν έχουν όνομα. Δολοφόνε, ε δολοφόνε.

Έναντι

Δύο περιστατικά. Δύο εκνευριστικές συμπεριφορές από ανθρώπους που υποτίθεται ότι σε βοηθούν και μετά περιμένουν ανταπόδοση. Θυμώνω. Γιατί υποτίθεται ότι βοηθούμε τον άλλο γιατί έτσι πρέπει, όχι για να μας πει ευχαριστώ, όχι για να αναγνωρίσει το καλό που τάχα μας έκαμε.

Περιστατικό πρώτο. Κρατώ τις κόρες από το χέρι και περιμένουμε στο πεζοδρόμιο να διασταυρώσουμε στη διάβαση πεζών. Ένα δυο αυτοκίνητα πέρασαν χωρίς να σταματήσουν, το τρίτο μας έκανε τη «χάρη». Εκεί που σχεδόν φτάναμε, ακούω τον οδηγό αγανακτισμένο να μου φωνάζει «πες και κανένα ευχαριστώ»...

Χρυσέ μου άνθρωπε σου ζήτησα εγώ να σταματήσεις; Θα μπορούσες να είσαι το ίδιο μαλάκας με τους προηγούμενους οδηγούς και να με γράψεις. Τι έρχεσαι να μου ζητάς ευχαριστώ για κάτι που ήσουν ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ να κάνεις; Στραβός είσαι; Δεν με βλέπεις με δύο μωρά να αγωνίζομαι; Αφού δεν σου είπα ευχαριστώ, και γιατί να σου πω άλλωστε μην το απαιτείς με αυτόν τον ελεεινό τρόπο.

Περιστατικό δεύτερο. Σήμερα το πρωί πήγα στη λαϊκή να αγοράσω φρέσκα αυγά. Παρκάρω στα μερικά μέτρα πίσω μου ήρθε ένα φορτηγό που ξεφόρτωνε λαχανικά. Την ώρα που έφευγα πετάχτηκε ένας ευτραφής κύριος που με ψιλοβοήθησε. Τουτέστιν, έχεις ακόμη λίγο χώρο, στρίψε το τιμόνι λίγο πιο αριστερά.. Θα τα κατάφερνα και μόνη μου, ίσως με λίγη προσπάθεια περισσότερο, στραβή δεν είμαι, έχει και sensors ο Φίλιπ.

Τον ευχαρίστησα για τη βοήθεια. «Έχω χαλλούμια χωριάτικα και πολύ ωραία κουνελάκια. Να έρθεις να αγοράσεις να ανταποδώσεις τη βοήθεια», με πληροφόρησε. Του απάντησα πως θα το έχω υπόψη μου όταν χρειαστώ κουνέλι και χαλλούμια χωριάτικα θα είναι ο πρώτος που θα το μάθει. Ατού να επιμένει να αγοράσω. Του εξήγησα πως θα πάω δουλειά, που στο καλό να βάλω τα χαλλούμια και τα κουνέλια; Η απάντηση του ήταν όλα τα λεφτά. «Θα είμαι εδώ μέχρι τις έξι το απόγευμα. Να έρθεις όταν σχολάσεις»...

Heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeelp.

Από νωρίς στα βάσανα

Αυτή είναι η είδηση

Άναυδους έχει αφήσει τους πάντες μία μητέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η γυναίκα που είναι αισθητικός κάνει ενέσεις μπότοξ στην 8χρονη κόρη της, επειδή θέλει να ακολουθήσει καριέρα μοντέλου. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να κάνει στο παιδί ενέσεις μπότοξ, μπροστά στην κάμερα, στη διάρκεια τηλεοπτικής εκπομπής. Η 8χρονη που έχει μπει από πολύ νωρίς στα βάσανα και μάλιστα χωρίς λόγο, υποβάλλεται από τη μητέρα της και σε αποτρίχωση με κερί!

Αυτή είναι η φωτογραφία της μικρής. Η απίστευτη ιστορία τρέλας δεν τελειώνει εδώ. Η μητέρα της μικρής, με τις ενέσεις μπότοξ λέει ότι εξαφανίζει από το πρόσωπο του κοριτσιού τα λακάκια που κάνουν όλα τα παιδιά, όταν γελούν γιατί πιστεύει ότι είναι αντιαισθητικά, αλλά και κάποιες… ρυτίδες.

Και εδώ το βίντεο.


Βρήκα κάποιες φωτογραφίες από κοριτσάκια που ήδη κερδίσει. Φρικτό πράγμα. Μιλούμε για πλήρη παραμόρφωση. Και όλα αυτά για το μάταιο τίτλο ομορφιάς και για να μην ξεχνιόμαστε σε παιδικά καλλιστεία.









Το ίδιο καλούπι παιδιού ξανθό ανοιχτό δέρμα, γαλανά μάτια. Υπήρχε περίπτωση και με 200 μπότοξ το πρώτο το παιδάκι να νικήσει σε ένα διαγωνισμό ομορφιάς; Τζάμπα το έφαγε το μπότοξ.

Για να μην παρεξηγηθώ, βρίσκω το όλο θέμα γελοίο, ανούσιο και άνοστο. Το κάθε μωρό είναι όμορφο, όπως και να μοιάζει εξωτερικά. Είναι δυνατόν να παίρνουν τα παιδιά και να τα κάνουν παραμορφωμένα αντίγραφα των μεγάλων;

Και όμως αυτό γίνεται. Οι διαγωνισμοί ομορφιάς σε τέτοιες ηλικίες είναι συνηθισμένο φαινόμενο. Παιδιά και μανάδες σφάζονται για να συμμετάσχουν και κάνουν τα πάντα για να νικήσουν. Έντονος ανταγωνισμός, χτυπήματα κάτω από τη μέση, αφόρητη πίεση, άγχος. Με τρόπαιο ένα τίτλο ομορφιάς.

Να πω ότι οι αρχές του Σαν Φρανσίσκο ανέλαβαν προσωρινά την μικρή, αφού η μάνα της έχασε την επιμέλειά της. Δεν ξέρω πώς να το σχολιάσω αυτό. Είμαι της άποψης, ότι σαν τη μάνα κανείς δεν αγαπά τα παιδιά του, αλλά όταν η ίδια η μάνα κάνει αυτά που έκανε η συγκεκριμένη, δεν υπάρχουν και πολλές επιλογές.

Τρία στα τρία

Υπάρχουν μέρες που όλα κυλούν ρολόι, ακόμη και οι μικροεκπλήξεις που πυκνά συχνά εμφανίζονται στην πολυάσχολη ζωή μας. Υπάρχουν πάλι μέρες που τίποτα δεν πάει σωστά.

Χθες ήταν μια τέτοια μέρα. Αφήνω κατά μέρος τα μπερδέματα και το τρέξιμο στη δουλειά. Πάω να πιάσω τη μεγάλη από το σχολείο. Με περιμένει η δασκάλα με το ίδιο ύφος που περίμενε η Εισαγγελία τον Ντομινίκ Στρος Καν στο δικαστήριο. Άκουσα τον εξάψαλμο. Λεπτό δεν κάθισε φρόνιμη, της μιλούσε η δασκάλα και αυτή την έγραψε κανονικά, δεν συγύριζε τα παιχνίδια, δεν άκουσε το παραμύθι. Αποκορύφωμα ότι τσίμπησε την κολλητή της.

Το απόγευμα πάω στη μάνα μου να συνάξω τη μικρή. Τη βρήκα σε κατάσταση αλλοφροσύνης. Το στερνοπαίδι σήκωσε μπαϊράκι την ώρα που η μάνα μου την άλλαζε. Τίγκα στο σκατό αντί να κάτσει φρόνιμη, ξεκίνησε τις βόλτες. Η έρμη η γιαγιά να την κυνηγά μέσα στο σπίτι και λερωμένη, βρωμισμένη να μην κάθεται ήσυχη να την καθαρίσει. Όταν επιτέλους τη μάζεψε και της θύμωσε, η κυρία θίχτηκε. Ξεκίνησε άλλες ιδιοτροπίες. Και κλάμα δώστου κλάμα. Όσο δεν κλαίει η μεγάλη, τόσο η μικρή το χρησιμοποιεί ως το καλύτερο της όπλο.

Στεναχωρήθηκα πάρα πολύ και για τη δασκάλα και για τη μάνα μου. Η δασκάλα υποστηρίζει πως φταίει η αύξηση της θερμοκρασίας. Η γιαγιά υποστηρίζει πως ίσως φταίει το γεγονός ότι της έλειπα...

Τέσπα. Πάω σπίτι με την ελπίδα ότι τα κακά μαντάτα τέλειωσαν. Yeah right. Βρήκα το Μοτορτζή απογοητευμένο από τον σκύλο. Όχι μόνο έκανε πέρα τις καρέκλες και στρογγυλοκάθισε στον εξωτερικό καναπέ, αλλά μετά θεώρησε καλό να βγάλει τρύπες μέσα στις τριανταφυλλιές. Παραμέρισε χώματα, πέτρες ό,τι βρήκε. Ευτυχώς οι τριανταφυλλιές κρατούν γερά.

Τρία στα τρία τα παιδιά μου φουλ αταξία. Είμαι σίγουρη ότι χθες και 15 να είχα, και για τα 15 θα άκουγα τα χειρότερα. It’s one of those days, damn it.

Υγ. Σήμερα θα ερχόταν ο κ. Πανίκος να κάμει τα τζάμια. Το ακύρωσα. Αφού είναι επιβεβαιωμένο. Την ημέρα που θα του κλείσω ραντεβού βρέχει. Βρέχειιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι

Σάντουιτς με απ’ όλα

1. Good news. Η μαρμελάδα έπηξε. Εντάξει δεν είναι ότι την κόβεις με το μαχαίρι κιόλας, αλλά και σούπα δεν την λες. Την έβαλα σε βαζάκια, έχει υπέροχη γεύση, στη μέση της βδομάδας θα έρθει η τρίτεκνη να βάλουμε κορδελάκια και ετικέτες. Πάρτι με φραολομοχίτο και μαργαρίτες μια άλλη φορά.

2. Την Κυριακή πήγαμε στο Funday. Η μεγάλη ήθελε να κάτσει στα αλογάκια. Η μικρή φοβήθηκε λίγο. Κοίταζε το πόνι με δισταγμό, την έβλεπα πως δεν της άρεσε. Της εξήγησα όμως πως δεν πρέπει να φοβάται και πως είναι ένας μεγάλος σκύλος. Ακριβώς όπως ο λεβέντης μας. Είναι ένας μεγάλος λεβέντης, της είπα. Έπιασε αμέσως το νόημα, χαλάρωσε και απόλαυσε τη βόλτα. Είδα και την Eolica από μακριά, αλλά δίστασα να πλησιάσω...

3. Το Σάββατο παντρέψαμε μια πολύ καλή μας φίλη. Περάσαμε όμορφα. Εδώ και καιρό κατάφερα να παρακολουθήσω και την τελετή στην εκκλησία, ίσως επειδή το μικρούλι αποκοιμήθηκε και η μεγάλη το έπαιζε μεγάλη με τις κολλητές. Στο πάρτι δώσαμε και πάλι παράσταση. Ό,τι μαλακία σκεφτήκαμε την κάναμε. Το λαχανί αλά Μέρλιν Μονρόε φόρεμα μου ήταν υπέροχο και εγώ μια θεά. Ο Μοτορτζής ισχυρίζεται ότι σε μια στροφή πάνω στο χορό φάνηκε το βρακί μου... Δεν πτοούμε.

4. Τώρα πάμε φουλ ετοιμασίες για το πάρτι. Ελπίζω ο καλός καιρός να συνεχιστεί γιατί δεν έχω όρεξη να παίζουμε με το φουσκωτό μέσα στα νερά. Προς το παρόν το Accu Weather δείχνει ήλιο. Cross my fingers.

5. Ο Μοτορτζής μου πονεί την πλάτη του πάλι. Από τη μια τα γονίδια, από την άλλη η δουλειά στο γραφείο, βάλε μέσα και δύο κόρες. Δεν θέλει και πολλά ο άνθρωπος για να τα παίξει.

6. Είδα όνειρο ότι άνοιξα το γραμματοκιβώτιο αλλά αντί γράμμα βρήκα μέσα δύο γατιά. Το ένα με κοίταξε χωρίς να μου δώσει πολλή σημασία, το άλλο κατέβηκε κάτω μου είπε ότι έχει μια δουλειά και θα ότι θα γυρίσει σε κανένα δεκάλεπτο και να μην ενοχλήσω άλλο. Τι να σημαίνει άραγε;

Τζαι λαλώ του, Νικολά...

Τι μαυρόασπρες ταινίες, τι Μάρθα Βούρτση και Νίκος Ξανθόπουλος. Ο πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας στη συνέντευξή του στην Ελίτα τους έβαλε όλους κάτω.

Έχουμε εκλογές, κοντά κοντά ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ, τα πάντα παίζονται. Έτσι και η πιο προσωπική συνέντευξη του Δημήτρη Χριστόφια. Πάντως από το να το παίζει εμπειρογνώμονας ή να δίνει ομιλίες και διαλέξεις, καλύτερα οι προσωπικές συνεντεύξεις. Το καλύτερο του, στο κάτω κάτω πόσο θάλασσα να τα κάμει μιλώντας για εκατοστή φορά για τη φτωχή πλην τίμια οικογένειά του, για τους καφέδες που έψηνε στα δέκα του, για την πονεμένη του ζωή;

Κορόμηλο το δάκρυ. Αμάρτησα για το παιδί μου ένα πράγμα.

Αλλά το πιο ωραίο ήταν η ατάκα του για τις συνομιλίες που είχε με τον Γάλλο πρόεδρο. «Τζαι λαλώ του, Νικολά»... Δεν άκουσα περισσότερα γιατί έπεσα κάτω από τα γέλια.

Και δώστου κλάματα όταν η Ελίτα έβγαλε τη μάνα του να μιλήσει. Εντάξει παραδέχομαι, ανθρώπινη στιγμή. Άλλα πόσες φορές να τον δούμε να δακρύζει ακούγοντας τη μάνα του; Έβγαλε και το άσπρο του το μαντήλι να σκουπίσει τα δάκρυά του. ΕΛΕΟΣ. Φαντάζεται κανένας τον Ομπάμα για παράδειγμα να κλαίει μιλώντας με τη μάνα του; Αν ζούσε η μάνα του βέβαια.

Μια προεδρική συνέντευξη σε κλίμα Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο. Ότι και να τον ρωτούσε η Ελίτα, έβρισκε τρόπο να πει για το ταπεινό παρελθόν του. Έτσι σπόντα για τους άλλους που γεννήθηκαν στα σαλόνια και τα βελούδα. Εντάξει το εμπεδώσαμε. Κατάγεται από φτωχή οικογένεια.

Που στο κάτω κάτω δεν επιλέγεις το να γεννηθείς σε μια φτωχή οικογένεια, απλά τυχαίνει.

Μας είπε και για το ότι η μάνα του, όταν ήταν μαθητής κάθε βράδυ του κολλάριζε τα ρούχα που θα φορούσε στο σχολείο. Απορία, επειδή το ίδιο πράμα κάνω κι εγώ, κάθε βράδυ ετοιμάζω τα ρούχα των κόρων που θα φορέσουν στο σχολείο, να θεωρήσω ότι είναι κάτι σπουδαίο; Γιατί ως τώρα το έπαιρνα μέρος της ρουτίνας.

Να σχολιάσω και το μέσο που δόθηκε η συνέντευξη. Είσαι πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, κύριος. Πας σε μια εκπομπή όπως της Ελίτας που τις προηγούμενες μέρες ασχολήθηκε με τα ούφο, τους αγίους και κουτσουμπολιά της σόουμπιζ για να ανοίξεις τα εσώψυχά σου; Θέλεις να μιλήσεις σε πιο προσωπικό ύφος, κάνε το σε μια έγκυρη εκπομπή.

Πάντως δεν μπορεί να έχει παράπονο. Όλο το σόι πέρασε από την εκπομπή, γιος μάνα, αδέλφια. Ακόμη και ένας αμήχανος εγγονός επί της οθόνης. Όσους δεν προλαβαίνει να δει λόγο πολυάσχολου προγράμματος τους είδε μέσα σε μισή ώρα. Άνετα τους βλέπω να παίζουν σε ριάλιτι. The Christofia’s. Αμ τι, η οικογένεια Όζμπουρν είναι καλύτερη; Που ούτε καν κλαίνε.

Ντιριντίμ ντιριτούμ

Είναι απίστευτη η δύναμη της μουσικής, πόσο μπορεί να σε ανεβάσει και να σου φτιάξει τη διάθεση. Το πρωί ξεκίνησε δύσκολα. Πολλές διαπραγματεύσεις. Μάμα θέλω φόρεμα, μάμα θέλω παπούτσια όπως εσένα (τουτέστιν ψηλές πλατφόρμες), μάμα το γάλα μου στο ροζ ποτήρι...

Ο πρόεδρος Χριστόφιας να σταματήσει να διαμαρτύρεται ότι ο Έρογλου είναι αδιάλλακτος. Να είχε την κόρη μου κάθε πρωί και σου έλεγα με τι ευκολία θα αντιμετώπιζε τον Τουρκοκύπριο πολιτικό.

Εκεί που κατέβαινα στη δουλειά μου ήρθε στο νου μια μελωδία, ντιρ ριντουμ ντιριντιμ. There she was just a-walkin' down the street
singin Do wah diddy diddy dum diddy do

Αυτό ήταν. Ήρθα γραφείο, το έκαμα download (το πλήρωσα μην μου κατέβει καμιά μέρα το FBI) και το ακούω. Πρέπει να το άκουσα πέντε φορές συνεχόμενο ως τώρα.

Νιώθω ότι είμαι σε πάρτι, αν δεν ήταν οι συνάδελφοι θα άφηνα την καρέκλα μου να χτυπηθώ λιγάκι. Ενθουσιασμός. Ένα μοχίτο λείπει για να ολοκληρωθώ. Πρέπει να έχω και ένα χαμόγελο να τόσο μεγάλο.

I look good, I look fine. Τι ωραίο πράγμα η μουσική, τι ωραίο πράγμα ένα ανεβαστικό τραγούδι. Είμαι χαρουμενηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηη.

Όποιος το θέλει να αιτηθεί να του το στείλω μέσω email. Μέγεθος 5 Mb.

Θα αλλάζαμε τον κόσμο

Έχουμε την τάση να κοιτάζουμε το παρελθόν απολογητικά. Κυρίως για πράγματα που δεν μας βγήκαν όπως θα τα θέλαμε. Να κουνάμε το κεφάλι και να σκεφτόμαστε στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτη.

Χαίρω πολύ. Piece of cake να ξέρουμε τι θα είχε συμβεί και να παίρνουμε τις πιο καλές αποφάσεις. Ούτε ρίσκο, ούτε προβληματισμός, ούτε τίποτε. Είναι όπως όταν θέλεις να πας εκδρομή, κοιτάζεις το Accu Weather ξέρεις τι καιρό θα κάνει και προσαρμόζεσαι ανάλογα.

Η ζωή όμως είναι απρόβλεπτη. Και όχι μόνο είναι απρόβλεπτη, είναι και περίπλοκη. Παίρνουμε αποφάσεις για το σήμερα και με αυτές καθορίζουμε το αύριο. Ένα θολό πράμα. Τα πράγματα είναι τόσο ρευστά και διαφοροποιούνται από μέρα σε μέρα. Πως μπορούμε να είμαστε σίγουροι για κάτι που θα συμβεί στο μέλλον; Ρωτήστε για παράδειγμα αυτούς που σπούδασαν ασυρματιστές. Περιζήτοι. Ώσπου ήρθε μια μέρα το GPS, οι δορυφόροι και τα κινητά και επάγγελμα πάπαλα.

Τα θέλω μας, τα αγαπώ μας, τα γούστα και τα καπέλα μας αλλάζουν κάθε μέρα. Όπως τα κύτταρα μας. Δεν είμαστε ο ίδιος άνθρωπος που γεννηθήκαμε, ούτε σωματικά, ούτε πνευματικά, ούτε συναισθηματικά. Αγαπάς για παράδειγμα τα μαθηματικά. Πας να τα σπουδάσεις, ξεκινάς με ενθουσιασμό. Στην πορεία εξακολουθείς να αγαπάς τα μαθηματικά, αλλά δεν θέλεις να ασχοληθείς άλλο μαζί τους. Είναι αποτυχία να τα παρατήσεις στη μέση; Είναι λάθος να ανακαλύψεις ότι υπάρχει κάτι άλλο που σε γεμίζει;

Κοιτάζουμε αποφάσεις που πήραμε και ευχόμαστε τα πράγματα είχαν πάει αλλιώς. Αυτές οι αποφάσεις ήταν ίσως το καλύτερο που μπορούσαμε να κάνουμε, υπό τις περιστάσεις. Ας δώσουμε πίστωση σε αυτά που κάναμε. Και ας τα δούμε με αγάπη και όχι με κατάκριση.

Βεβαίως και να μην από ενοχοποιούμε κάθε μαλακία που κάναμε και σκεφτήκαμε. Βεβαίως και να μετανιώνουμε για πράγματα που κάναμε ή δεν κάναμε. Αλλά δεν αξίζει να είμαστε τόσο σκληροί με τον εαυτό μας. Κυρίως με τον εαυτό μας των 17, 18, των 20 μας χρόνων. Τότε βλέπαμε τον κόσμο αλλιώς. Τότε ήμασταν αλλιώς.

Δεν λέω πως αν ήμουν τώρα 18 θα έκανα ακριβώς τα ίδια πράγματα που έκανα τότε. Άλλο είναι να είσαι 18 στη δεκαετία του ’90 και άλλο στη δεκαετία του ’00. Εμείς δεν είχαμε ίντερνετ, δεν είχαμε κινητά. Κανένας στην παρέα δεν είχε αυτοκίνητο. Σχεδόν κανένας στην παρέα δεν είχε κάνει σεξ. Και κανένας δεν είχε κάνει ναρκωτικά.

Ήμασταν ξέγνοιαστοι και είχαμε μια σιγουριά απίστευτη. Θα αλλάζαμε τον κόσμο. Δεν το κάναμε. Πειράζει;

Υγ 1. Το έχω βάλει ξανά το τραγούδι ή μου φαίνεται;

Yγ2. Ευχαριστώ την Ίνα για την έμπνευση αυτού του post.

Τα γαλάζια σου γράμματα...

Αντέξετε δύο βδομάδες μας έμειναν μέχρι τις εκλογές. Μετά το blog θα συνεχίσει το κοινωνικό του έργο και θα πέσει με τα μούτρα στις έρευνες.

Αφήνω τα billboards κατά μέρος, αφού πρώτα καλωσορίσουμε την είσοδο του Ανδρέα Πιτσιλίδη. At last, ένα οικείο πρόσωπο στους δρόμους. Πιάνουμε την κουβέντα πρωί πρωί, τα λέμε, μια χαρά.

Στο email μου βρήκα ένα μήνυμα από τον Μιχάλη Βασιλείου. Μην ρωτάτε ποιος είναι δεν ξέρω να σας απαντήσω. Τώρα που βρήκε το email μου, ας μην το ψάχνουμε το θέμα. Το βρήκε όμως και θεώρησε σωστό να με ενημερώσει για το τι στοχεύει να κάνει.



Λες και με νοιάζει. Λες και υπάρχει περίπτωση να ψηφίσω κάποιον επειδή μου έστειλε ένα email. Στην αρχή σκέφτηκα να του απαντήσω να τον ενημερώσω κι εγώ για τους στόχους μου. Θα πάρω το μικρουλάκι για εμβόλιο, θα αγοράσω φρούτα να κάνω μαρμελάδα, θα τελειώσω ένα πρότζεκτ στη δουλειά, θα μιλήσω με το διευθυντή.

Τέσπα. Και επειδή τα λόγια είναι φτώχεια here we are.


Μούμπλε μούμπλε. Να τον ψηφίσω επειδή έκανε 4 χρόνια πρόεδρος της ΝΕΔΗΣΥ ή γιατί νυμφέυτηκε τη Σοφία και απέκτησαν δύο παιδιά; Επειδή στις προηγούμενες εκλογές έπιασε 5,000 ψήφους ή επειδή έχει φροντιστήριο;

Προβάλλοντας αυτά τα πράγματα στο βιογραφικό του, περιμένει ότι θα πείσει πολλούς να τον ψηφίσουν; Νομίζω ότι οι περισσότεροι υποψήφιοι δεν κατάλαβαν ότι χεστήκαμε αν είναι παντρεμένοι, αν είναι κομματόσκυλα, αν έχουν σπουδάσει. Θέλουμε να δούμε τι έχουν κάνει για να αξίζουν την ψήφο μας.

Κα θα επαναλάβω. Όταν κάποιος πονεί τα δόντια του πάει στον οδοντογιατρό, όταν θέλει καναπέ πάει σε ένα κατάστημα με έπιπλα. Και όταν θέλει να κάμει καμπάνια πάει σε ένα ειδικό. Υπάρχουν επαγγελματίες επικοινωνιολόγοι, διαφημιστές, ειδικοί.

Απ και συστημένο το γράμμα. ΠΟΣΟ ΠΑΛΙΟΜΟΔΟΤΙΚΟ ΦΑΝΤΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΕΝΟ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ; Υπάρχουν άνθρωποι που ακόμη στέλνουν γράμματα; Έλεος πιον.

Αμ το άλλο. Η πολιτική δεν είναι επάγγελμα είναι επιστήμη. Τι διαβάζουμε τα ματάκια μου πρωί πρωί; Δηλαδή αν εκλεγεί ο Μιχάλης Βασιλείου θα κλείσει το φροντιστήριο; Ή μήπως δεν κάνουν για την πολιτική όσοι δεν έχουν σπουδάσει; Αχ και βαχ.

To post της πεθεράς

Το θέμα πεθερά είναι ανεξάντλητο. Εδώ κότζαμ σήριαλ στο Mega και κράτησε 4 ή 5 σεζόν. Ο καθένας ανάλογα με το τι θα του τύχει, έχει να πει πολλά. Κάποιοι συμπλόγκερς μπορούν να πουν ακόμα πιο πολλά. Μα, όχι, Αχάπαρη πως σου πέρασε η ιδέα ότι σε φωτογραφίζω; Για όνομα.

Την αφορμή για αυτό το ποστ την πήρα από τη Sike. Το ερώτημα είναι... Εσείς πως φωνάζετε την πεθερά σας; Της μιλάτε στον πληθυντικό ή στον ενικό; Αν και η ερώτηση θα ήταν θέλετε να της μιλάτε; Τέσπα.

Τη δική μου εγώ τη γνώρισα προτού αποκαταστήσω το Μοτορτζή. Και τη φώναζα με το όνομά της. Κυρία τάδε. Φυσικά της μιλούσα και στον πληθυντικό. Έτσι με έμαθε η μάνα μου, στους μεγαλύτερους να μιλώ με το σεις και με το σας. Στην πορεία προέκυψε σχέση σοβαρή. Πάλι έμεινα στο κυρία. Ε, μετά το γάμο δεν μου έβγαινε να το αλλάξω.

Το να την πω με το όνομά της σκέτο μου είναι αδύνατο. Το να την πω μητέρα το βρίσκω πολύ γελοίο, γιατί μητέρα φωνάζω για πλάκα τη μάνα μου, επειδή το αρχαίο το κατέχει φαρσί. Παράδειγμα: «Δεν μου λες μητέρα, κάρι βάζουμε στο φασολάκι;» Και μου απαντά: «Ουχί θυγατέρα, μόνο ντομάτα». Ρωτήστε την να σας πει οποιοδήποτε κανόνα, να σας κλείνει συνηρημένα σε –αω και σε –έω, να βρει τη δοτική του βυξ. Μια χαρά συνομιλίες θα έκανε με τον Πλάτωνα. Σάρωνα στα αρχαία όταν ήμουν λύκειο.

Πίσω στην πεθερά τώρα. Μια άλλη επιλογή θα ήταν να μην την φωνάζω. Να περιμένω να με φωνάξει πρώτη και να της απαντώ. Υπάρχουν όμως πρακτικές δυσκολίες. Τρώμε οικογενειακώς και θέλω τρίτη μερίδα από τη μους σοκολάτα. Αν δεν γυρίσει να με δει, θα μείνω με δκυο σσείλη καμένα.

Και έτσι καταλήξαμε στο κυρία. Που ακούγεται ιδιαιτέρα γελοίο. Επιπλέον όποιος με ακούσει να την αποκαλώ κυρία, μου ρίχνει και μια παρατήρηση. «Την πεθερά σου λες κυρία κοπέλα μου; Γιατί δεν τη λες μητέρα;»

Οι σχέσεις μας, πάντως, είναι άριστες, την αγαπώ πάρα πολύ και τα συναισθήματα είναι αμοιβαία. Όχι ότι δεν με εκνευρίζει κάποιες φορές, αλλά εδώ έχω issues με τη μάνα μου, δεν θα έχω με την πεθερά μου; Το μόνο της παράπονο ότι δεν μουρμουρώ αρκετά του Μοτορτζή να κόψει το ρημάδι το κάπνισμα.

Είμαι ζάβαλι μου

Το φυσώ και δεν κρυώνει. Τέτοιο χουνέρι δεν χωνεύεται με τίποτα. Με τίποτα. Πήγα στο γυναικολόγο με τις προσδοκίες τόσο ψηλά όσο και το Έβερεστ. Τι λέω ακόμη πιο ψηλά. Τι στο καλό είναι πιο ψηλά από το Έβερεστ;

Κάθομαι στην καρέκλα, ανοίγω τα πόδια και περιμένω να πάρω το πράσινο φως για δράση. Αμ δε. Μου ήρθε μια ψυχρολουσία, τόση με το συμπάθιο. Σεξ γιοκ. Ακόμη δύο βδομάδες ίσως και τρεις αποχή...

Και μου το ξεφούρνισε με ένα ύφος λες και μου έλεγε τι ωραίος που είναι ο καιρός σήμερα. Μα δεν λέγονται έτσι αυτά τα πράγματα γιατρέ μου, τι στο καλό σας μαθαίνουνε στις σχολές; Ένα σεμινάριο ψυχολογίας δεν το έκανες; Αφού βλέπεις τον άλλο ότι περιμένει να ακούσει κάτι καλό. Πως του λες έτσι τα μαύρα τα μαντάτα;

Καθοδόν σταμάτησα στην παγωταρία και χτύπησα το πιο μεγάλο παγωτό που έχουν. Αλλά τι να σου κάνει μισό κιλό παγωτό (ναι το έφαγα όλο) μπροστά στο μαρτύριο της αγαμίας; Είναι σαν να προσπαθείς να θεραπεύσεις σπασμένα πλευρά με ένα απλό παυσίπονο. Ο πόνος παραμένει.

Και το πιο εξοργιστικό ότι τον πλήρωσα κιόλας. Του έδωσα 40 ευρώ για να μου πει να περιμένω άλλες δύο βδομάδες.

Άλλες δύο βδομάδες. Πως στο καλό περνούν άλλες δύο βδομάδες;

Δεν περνάς κυρά Μαρία, δεν περνάς, δεν περνάς. Δεν περνάς κυρά Μαρία δεν περνάς, περνάς.

Και σταματήστε να λυπάστε τον Μοτορτζή. Για αυτόν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις. Εγώ την έχω πατήσει.

Το Nip tuck των υποψηφίων

Αν πάω στη Βουλή στις 23 Μαΐου και αν έχουν εκλεγεί πολλοί από αυτούς που μας βομβαρδίζουν «ψηφίστε με» και αν ζητήσω το Νεόφυτο, την Περσεφόνη και τον Στυλιανό άραγε, λέω άραγε, θα ανταποκριθεί ο Φύτος Κωνσταντίνου, η Σούλλα Κολλακίδου και ο Στέλιος Ιερωνυμίδης;

Ή θα την πάθουν όπως εμένα στο γάμο μου, που είπε ο ιερέας το όνομα με το οποίο με βάφτισαν και με έπιασε σύγχυση ποια στο καλό είναι αυτή που παντρεύεται ο Μοτορτζής;

Δεν μπορώ να καταλάβω αυτή τη λογική. Αν όλοι σε ξέρουν και σε φωνάζουν Σούλλα, ποιος ο λόγος επειδή κατεβαίνεις υποψήφια να το γυρίσεις στο Περσεφόνη; Εντάξει το Σούλλα δεν είναι και το πιο σπουδαίο όνομα, αλλά τι να κάνουμε; Αυτό είναι το όνομά σου στο κάτω κάτω. Έτσι σε ξέρουν όσοι σε ξέρουν, τι θέλεις τώρα επειδή ψωνίστηκες με την πολιτική να το εκμοντερνίσεις;

Άντε για να θυμηθούμε τον πρώην υπουργό Εξωτερικών που από Γιαννάκης έγινε Ιωάννης. Ήταν λίγες οι φορές που ακούσαμε το ο Γιανν εμ ο Ιώαννης Κασουλίδης.

Και να ήταν μόνο το όνομα, ας πάει και το παλιάμπελο. Είναι υποψήφιοι που στις αφίσες και τα φυλλάδιά τους τους έδωσαν στο ρετουσάρισμα και κατάλαβε. Όσκαρ μεταμόρφωσης πρέπει να πάρουν οι γραφίστες. Αμφιβάλλω αν οι ίδιοι αναγνωρίζουν τον εαυτό τους. Η Αναστασία Τσόκκκου για παράδειγμα. Τουλάχιστον 15 χρόνια έκρυψε και σίγουρα τα διπλάσια κιλά.

Εμένα προσωπικά δεν με απασχολεί η εξωτερική εμφάνιση ενός υποψηφίου. Εκλογές έχουμε όχι καλλιστεία. Αλλά όταν ο ίδιος ο υποψήφιος έχει κόμπλεξ και δεν παρουσιάζει τον εαυτό του όπως είναι, τότε κι εγώ θα εστιάσω στην εμφάνισή του. Και θα σχολιάσω αν είναι όμορφος ή άσχημος, αν έχει κρύψει χρόνια, αν έχει περιττά κιλά.

Είναι υποκρισία να ζητούν να τους ψηφίσουμε και να μην έχουν το θάρρος να παρουσιαστούν όπως ακριβώς είναι. Αν για ένα απλό θέμα όπως είναι τα έξτρα κιλά που δεν κρύβονται κιόλας, λένε ψέματα, τι ακριβώς θα κάνουν όταν εκλεγούν για πολύ πιο σοβαρά θέματα, την ύπαρξη των οποίων οι πολίτες αγνοούμε;

Διαγωνισμός φασαρίας

Στους περιπάτους μας τώρα που άνοιξαν οι μέρες συναντώ νέους γείτονες. Χαμογελούμε, συστηνόμαστε και αφήνουμε τα παιδιά να παίξουν. Συνήθως η ατάκα που λέω για να καταλάβουν με ποιους έχουν να κάνουν είναι «είμαστε το σπίτι που κάνουμε πολλή φασαρία».

Δύο παιδιά, ένα σκυλί, δύο αυτοκινητάκια, ένα ξύλινο ποδήλατο, ένα πλαστικό, κούνιες και τσουλήθρα. Όλα αυτά σε συνδυασμό με μια αστείρευτη φαντασία και μια ατέλειωτη διάθεση να κάνουν φασαρία. Το Σάββατο, για παράδειγμα, κρατούσαν από ένα τηγάνι και μία κουτάλα και τα χτυπούσαν μεταξύ τους τραγουδώντας Ακαντού ντου ντου ντου πάμε στη Χονολουλού...

Μου έπαιξαν μουσική και μετά τους είπα ότι είναι πιο ωραία η ορχήστρα να μην είναι δωματίου αλλά εξωτερικού χώρου. Καημένοι γείτονες. Ενθουσιάστηκε ο λεβέντης σκύλος και τους έκανε δεύτερη φωνή μπάουαουαουουουουουουου.

Αλλά και οι φίλοι μας μικροί και μεγάλοι που έρχονται να παίξουν μαζί μας είναι το ίδιο με μας. Δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι. Γελούν δυνατά, παίζουν πολύ, και με την πρώτη ευκαιρία το ρίχνουν στο χορό και στο ξεφάντωμα.

Επομένως με αυτές τις προδιαγραφές δεν ανέχομαι να μου λένε «α εμείς κάνουμε περισσότερη φασαρία από εσάς». Ε όχι κύριε πως θα κυκλοφορώ εγώ στην πιάτσα, με το κούτελο καθαρό, όταν εσύ διαδίδεις πως είσαι πιο φασαριόζος από μένα; Ολόκληρο χειμώνα που εμείς βγαίναμε έξω, χτυπούσαν οι μασέλες μας από το κρύο αλλά παίζαμε, εσείς ήσασταν μέσα στη θέρμανση. Κανείς δεν σας άκουγε. Ενώ εμείς δεν καταλαβαίνουμε από εποχές. Πάντα πιστοί στον αγώνα της φασαρίας.

Για αυτό μην με προκαλείτε. Σας το λέω μην με προκαλείτε γιατί το Σάββατο έρχονται ενισχύσεις. Δύο τρίτεκνες. Μουαχαχαχα οχτώ παιδιά με το μεγαλύτερο να είναι 8 χρονών και το μικρότερο 1. Eat my dust. Έχουμε πρωταθλητή στη φασαρία και είμαστε εμείς.

Όπως θα έχετε ήδη καταλάβει το να είσαι γονιός σημαίνει να κάνεις πράγματα που δεν θα έκανες ποτέ προηγουμένως. Είναι όπως όταν πας παραλία. Προ παιδιών εποχή βλέπεις την κυρία που φωνάζει Γιωργάκηηηηηηηηηηηηηηη κάτσε φρόνιμα και θέλεις να πιάσεις το Γιωργάκη να του τραβήξεις το αυτί. Έχοντας παιδιά, απλά είσαι η κυρία που φωνάζει Γιωργακηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηη. Η πραγματικότητα ενός γονιού δεν έχει να κάνει τίποτα με την ιλουστρασιόν έκδοση που βλέπουμε στις διαφημίσεις.

Αυτό είναι και το μήνυμα που θέλει να περάσει η εκδήλωση Deconstructing Mummy (Αποδομώντας τη Μαμά). Οι διοργανώτριες θέλουν να φτιάξουν μια εκδήλωση για την αλήθεια και την καθημερινότητα των μαμάδων και των μπαμπάδων, καταρρίπτοντας και προκαλώντας το πρότυπο της τέλειας και ατσαλάκωτης οικογένειας. Περισσότερα για το event στο http://deconstructingmummy.blogspot.com. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο, 7 Μαίου στο Jockey’s country club, στην Αθήνα.

«Εγώ δηλώνω Deconstructed Mummy». Εσείς;

Οι ωραίοι έχουν χρέη

Χρωστώ πολλά πράγματα. Σιγά να μην αναφέρομαι στο στεγαστικό. 29χρόνια, ουπς 28 μας έμειναν και ξοφλήσαμε.

Χρωστώ της Post κάτι συνταγές που έμειναν στο γραφείο της ξαδέλφης.

Χρωστώ μια επίσκεψη σε μια θεία που έχει καιρό να τη δω.

Χρωστώ εξηγήσεις στο διευθυντή που πάρκαρα το πρωί στη θέση του. Αφού δεν έβρισκα αλλού τι να κάνω;

Χρωστώ σε συμπλόγκερς μια συνταγή για home made αποσμητικό.

Χρωστώ στον εαυτό μου μια διπλή δόση παγωτό με νουτέλα, oreo cookies και καραμελωμένα μπισκότα.

Χρωστώ του Μοτορτζή 100 ευρώ και έχω χάσει το token να τα περάσω μέσω ebanking.

Χρωστώ της μάνας μου 4 τάπερ και της πεθεράς μου άλλα δύο. Ευχαριστούμε που μας φροντίζετε και μας ταΐζετε με τόση αγάπη.

Χρωστώ της βιβλιοθήκης 4 βιβλία που δανείστηκα πριν από 12 χρόνια και ακόμη να τα επιστρέψω.

Χρωστώ της κολλητής που της υποσχέθηκα να πάμε για μασάζ. Όταν βρω χρόνο σφύρα μου.

Χρωστώ ένα post για μια ανάρτηση που υποσχέθηκα να βάλω.

Χρωστώ των κόρων μια βόλτα στο πάρκο με ποδήλατα. Τώρα που άνοιξαν οι μέρες δεν θα λείπουμε από το πάρκο Αθαλάσσας.

Και το πήρα απόφαση. Θα πάρω ένα ποδήλατο και για μένα.

4+2= πάρτι for ever

Έχουν περάσει κιόλας τέσσερα χρόνια από τότε που η ζωή μου έγινε 150%. Ύστερα από άλλα δύο χρόνια έπιασα το 200%. Θα ήθελα να πιάσω και το 250% γιατί όχι;

Σε κάποια φάση θέλω οι κόρες μου να διαβάσουν αυτά που γράφω στο blog. Όχι για να δουν πόσο με παιδεύουν όταν κάνουν τις μεγάλες τους αταξίες. Αλλά για να δουν πόσο τις αγαπώ, πόσο έχουν αλλάξει τη ζωή μου, πόσο τη γέμισαν μουσικές, χρώματα, παιχνίδια και ζαβολιές.

Flashback τέσσερα χρόνια πριν (ανάλογη θολούρα και μουσική). Ο γυναικολόγος μου μου είπε να μην πάμε στην κλινική αν δεν έχω πόνους δυνατούς κάθε δέκα λεπτά. Οι πόνοι που προηγήθηκαν της γέννας ήταν αραιοί και καθόλου δυνατοί. Αφού ήθελα να πάμε Πρωταρά, αλλά ο Μοτορζής δεν εκαϊλισε.

Προς το βράδυ άρχισαν να δυναμώνουν. Το να δυναμώνουν σχετικό, απλά τους ένιωθα λίγο περισσότερο. Αλλά ήμουν μια χαρά έκανα τις δουλειές πήρα και το σκύλο βόλτα. Μετά τις ειδήσεις λέω στον husband μήπως να πάμε στην κλινική; Εκείνο το βράδυ όμως είχε μεγάλο αγώνα στο Champion’s league. Τσέλσι - Λίβερπουλ. Κάτσε μου λέει να τελειώσει το ματς και βλέπουμε.

Στο δεύτερο ημίχρονο οι πόνοι έγιναν λίγο πιο δυνατοί. Ρε συ του λέω πονώ. Ο αγώνας τέλειωσε. Αλλά είχαν ισοπαλία οι Εγγλέζοι και πήγανε για παράταση. Κοντεύει να τελειώσει η παράταση και ρίχνω ξανά την πρόταση να πάμε κλινική. Τελειώνει και η παράταση. Ο Μοτορτζής ατάραχος να βλέπει τηλεόραση και εγώ να διαβάζω στο κρεβάτι. Η πρόκριση παιζόταν στα πέναλτι.

Με το που τέλειωσε ο αγώνας για τα πρακτικά προκρίθηκε η Λίβερπουλ, πήγα να πιω νερό. Με το που σηκώθηκα έσπασαν τα νερά και με έπιασαν δυνατοί πόνοι. Ξεκινήσαμε άρον άρον να πάμε στην κλινική. Με το που φτάσαμε με έβαλαν αμέσως στο μαιευτήριο. Υπάρχει κάτι ή να φύγουμε, ρώτησε τη μαία ο Μοτορτζής;

Φυσικά και δεν φύγαμε. Μέσα σε πέντε λεπτά ήρθε ο γυναικολόγος, στα επόμενα δέκα και η παιδίατρος. Κοντά στις δύο τα ξημερώματα την κράτησα για πρώτη φορά στα χέρια μου. Ένα ζαρωμένο, μικρό πλασματάκι, που ήρθε για να αλλάξει τη ζωή μας για πάντα. Το πρωί προτού καλά ξημερώσει έστειλα sms στους αγαπημένους. Μέχρι το μεσημέρι το δωμάτιο στην κλινική έμοιαζε με πάρτι.

Τη δεύτερη φορά πήγαμε προγραμματισμένα. Πήρα τηλέφωνο το γιατρό και του είπα ότι δεν αντέχω να περιμένω. Τεχνητοί πόνοι αλλά πάλι μέσα σε 20 λεπτά τελειώσαμε. Φτου και από την αρχή το πάρτι.

Έκτοτε το πάρτι συνεχίζεται. Και με όλες τις δυσκολίες μια ζωή θέλω να συνεχίζεται το πάρτι.



Υγ. Στα της τούρτας. Τελικά αντί για σαντιγί χρησιμοποίησα λευκή σοκολάτα. Και με μερικές smarties για εφέ, η τούρτα σταμάτησε να θυμίζει πυγολαμπίδα και οργωμένο χωράφι και απέκτησε αυτή τη χαρούμενη όψη.