Για τη Μαρία

Η Μαρία είναι μόλις 25 χρονών αλλά αγωνίζεται να ζήσει. Πολλοί την ξέρουν ίσως μέσα από το blog της. Χρειάζεται τη βοήθειά μας. Αντιμέτωπη με ένα τεράστιο τέρας, όπως η ίδια λέει, δίνει καθημερινά αγώνα, αφού παλεύει με μια σπάνια μορφή καρκίνου. Δεν χάνει το χαμόγελό της, δεν χάνει το κέφι της για ζωή. Όπως κάθε κορίτσι στην ηλικία της ονειρεύεται τη ζωή που έχει μπροστά της. Δεν τα παρατάει, είναι μια μαχητής.

Ο πόνος είναι δυστυχώς η καθημερινή συντροφιά της. Όπως έγραψε στο μπλογκ της, έφτασε στο τελικό στάδιο του πόνου, όπου οι γιατροί της έδωσαν το πράσινο φώς για καθημερινή χρήση της μορφίνης. Δυστυχώς όμως αυτό μειώνει το προσδόκιμο ζωής της, αλλά βελτιώνει σημαντικά την καθημερινότητά της.

Οι επιλογές της αυτή τη στιγμή είναι πολύ περιορισμένες. Οι γιατροί λένε ότι για να τα καταφέρει, πρέπει να μεταβεί στις Ηνωμένες Πολιτείες σε ένα εξειδικευμένο ιατρικό κέντρο, το Mayo Clinic. Εκεί υπάρχουν ελπίδες να τη βοηθήσουν να έχει μια σταθερότητα και μια ποιότητα στη ζωή της, που τόσο χρειάζεται. Οι γιατροί εδώ δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, για τον όγκο που έχει στο κεφάλι, για τον όγκο - αδένωμα στην υπόφυση, ούτε και για τον καρκίνο στην κοιλιά... Σαn να μην έφταναν όλα αυτά, την ταλαιπωρεί και μια σπάνια ασθένεια, η Neuro'behcet's disease η οποία επηρεάζει το αμυντικό της σύστημα και καθιστά επικίνδυνη και την πιο απλή λοίμωξη.

Ξέρει πως οι σκέψεις μας είναι μαζί της. Τώρα ας μάθει πως έχει και την έμπρακτη βοήθειά μας. Το κόστος της μετάβασης στην Αμερική είναι τεράστιο και δυσβάστακτο για αυτή και την οικογένειά της. Ας ενισχύσουμε αυτή την οικογένεια οικονομικά, καταθέτοντας χρήματα σε αυτούς τους λογαριασμούς.

1. Νέα ΣΠΕ Αγλαντζιάς : CY14007042100000000020162227 – SWIFT NUMBER: CCBKCY2N

2. Ελληνική Τράπεζα: CY43005001120001121054591900 – SWIFT NUMBER: HEBACY2N
Στο όνομα Μαρία Δημητρίου

Επίσης, στόχος είναι να κινητοποηθούν όσο το δυνατόν περισσότερα άτομα. Όσοι περισσότεροι γνωρίζουν, τόσο περισσότερα χρήματα θα μαζευτούν. Στα blogs θα γίνει μια συλλογική προσπάθεια, ώστε όσο το δυνατόν περισσότεροι από εμάς, τις επόμενες μέρες να βάλουν αυτή την ανάρτηση για τη Μαρία. Ενισχύστε την προσπάθειά, κάνοντας copy το κείμενο στο δικό σας blog.

Όποιος νιώθει ότι θέλει να επικοινωνήσει με τη Μαρία μπορεί να το κάνει στο email: mariademetriou@ymail.com

Ρε, πως αλλάζουν οι καιροί...

Στην τελευταία συνάντηση της γυναικοπαρέας, εκεί που σχολιάζαμε ότι κάνω καλύτερα mojito από το Ochio, σταματά η μια αφήνει κάτω το ποτήρι και μας ανακοινώνει: «Μαντέψτε ποιον είδα χθες στο σουπερμάρκετ να ψωνίζει pampers και φρουτόκρεμα. Και όχι μόνο ψώνιζε αλλά όταν με είδε, χάρηκε πιάσαμε κουβέντα και με ρώτησε τι κάνω». Σταματήσαμε και περιμέναμε λεπτομέρειες, ακουγόταν πολύ ενθουσιασμένη. «Τον στύλο των Σφηνακίων» ήρθε η αποστομωτική απάντηση.

Εδώ ανοίγει παρένθεση. Την εποχή που μας έβλεπαν τα κλαμπ και τα μπαρ αντί τα σπίτια μας, είμαστε μια κεφάτη παρέα που δεν κώλωνε να κάνει οποιαδήποτε μαλακία. Για κάποιο λόγο όμως πολλές φορές κυκλοφορούσαμε με μια παρέα εντελώς διαφορετική από εμάς. Το κυκλοφορούσαμε τρόπος του λέγειν. Πως είναι οι δύο παράλληλες γραμμές που δεν θα συναντηθούν ποτέ; Ακριβώς το ίδιο πράγμα. Πηγαίναμε στα ίδια μέρη, συνδιοργανώναμε μαζί πάρτι, κλείναμε πολλές φορές τον ίδιο τόπο, αλλά κουβέντα δεν ανταλλάζαμε μεταξύ μας.

Εμείς πίναμε, χορεύαμε, τα κάναμε λίμπα, αυτοί έπιναν και έμεναν ακίνητοι. Δεν γίνεται, ξέρετε για ποιο πράγμα μιλώ. Τους έχετε δει, τους έχετε σχολιάσει. Αν όχι αυτούς, παρόμοιες καταστάσεις. Άνθρωποι ντυμένοι στα ολόμαυρα, πάντα με επώνυμες μάρκες, με το πότο στο χέρι, ακίνητοι, ακόμη και στα πιο μπιτάτα κομμάτια. Εξού και το παρατσούκλι Στύλος. Πόσο κινείται μια κολόνα; Το ίδιο και αυτοί.

Μεταξύ τους δε κανονική μασονία. Συνεδρίαζαν για να βάλουν κάποιο στην παρέα τους, σνομπ ως εκεί που δεν πάει άλλο. Παιδιά όλοι από πλούσιες οικογένειες, με εξασφαλισμένο μέλλον φυσικά στις οικογενειακές επιχειρήσεις.

Δεν μιλιόμασταν μεταξύ μας, δεν είχαμε κοινά καθόλου και δεν ασχολούμασταν η μια παρέα με την άλλη. Απλά συνυπήρχαμε.

Για αυτό και αρχίσαμε να χαχανίζουμε όταν η φιλενάδα μας έλεγε για το θερμό κλίμα με τον Στύλο μέσα στην υπεραγορά. «Έπρεπε να περάσουν χρόνια για να μας εκτιμήσουν», δήλωσε. Αλλά και μια άλλη έτυχε να συναντηθεί πρόσφατα με κάποιο από τους Στύλους και ξαφνιάστηκε από την οικειότητα που αντιμετώπισε. Μέχρι που την ρώτησε τι κάνουν οι άλλες της παρέας.

Πλάκα θα είχε να του πει να κανονίσουμε να πάμε όλοι μαζί για καφέ, μουαχαχαχα. Να πούμε τα νέα μας, παντρεύτηκα, χώρισα, έκανα παιδιά, άνοιξα δεύτερο εργοστάσιο, δεν έχω να πληρώσω δόσεις… Και μετά η σιωπή. Η ίδια σιωπή που πάντα υπήρχε ανάμεσα σε μια κλειστή, σνομπ παρέα και σε μια παρέα λούναπαρκ.

Ανησυχώ

Ανησυχώ ότι δεν θα πάρω σύνταξη. Τα χρήματα που καταβάλλω τα βλέπω να πηγαίνουν για τους απολυμένους της Eurocypria. Εντάξει κρίμα είναι, θα χάσουν τη δουλειά τους τα άτομα. Ας σκεφτούν όμως και τις χιλιάδες των ανέργων που δεν θα πάρουν τίποτε. Όπως τίποτε θα είναι και η σύνταξή μου. Θα θέλω να κάνω δώρα στα εγγονάκια μου και δεν θα έχω να φάω.

Ανησυχώ για τα σεντόνια που έβαλα πριν τρεις μέρες στο πλυντήριο και τώρα το θυμήθηκα. Λες να έχουν μουχλιάσει;

Ανησυχώ που έχουν περάσει σχεδόν 15 ώρες και ο Invictus δεν έβαλε καινούρια ανάρτηση. Κάτι δεν πάει καλά.

Ανησυχώ γιατί μόλις έμαθα ότι νάσσιη γιοκ. Οι καλλιεργητές της Κυπερούντας ανακοινώνουν ότι τα αυθεντικά κυπριακά νάσσιη εξαντλήθηκαν. Εν ολίγοις απού έφαε έφαε. Από χρόνου πλέον.

Ανησυχώ γιατί έχω έξοδο με τις κορούδες απόψε και δεν ξέρω τι παπούτσια να βάλω. Κλειστά ή ανοιχτά.

Ανησυχώ γιατί πρέπει να αποφασίσω τι θα κάμω με τα νηπιαγωγεία των κόρων του χρόνου. Ναι επειδή δεν φρόντισα μόλις γεννήθηκαν να τις γράψω σε νηπιαγωγείο που μαθαίνουν στα μωρά oxford accent και τα βάζουν να ακούνε κλασσική μουσική, τώρα την πληρώνω. Αρχίζω να φλερτάρω την ιδέα του δημόσιου για τη μεγάλη, αλλά Πάσχα, Χριστούγεννα, Ιούλιο και Αύγουστο θα έχω μεγάλο πρόβλημα. Επίσης, μήπως είναι καλή ιδέα για κανένα χρόνο να πηγαίνουν μαζί σχολείο, να συνηθίσει και το δύσκολο στερνοπαίδι πιο εύκολα την κατάσταση; Α ναι και πρέπει να συνεννοηθώ με τις γιαγιάδες να δω αν θα τις μαζεύουν το μεσημέρι.

Ανησυχώ γιατί πρέπει σύντομα να πληρώσω το πρόστιμο που έφαγα στο γάμο της ξαδέλφης πριν αυξηθεί.

Τέλος δεν ανησυχώ γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να την βγάλουμε καθαρή έτσι και γίνει τριμερής συνάντηση για το κυπριακό. Το βλέπω να επαναλαμβάνεται το 2004. Θα έρθει πίσω από τη Νέα Υόρκη, ο πρόεδρος με σχέδιο ή με κάτι που να μοιάζει με σχέδιο, θα γίνουν «διαπραγματεύσεις», ε δεν θα γίνει και κανένα δημοψήφισμα τώρα που μάθαμε τη διαδικασία; Και μετά δεν θα σκυλλοβριζόμαστε και να μαλλώνουμε για το ναι και το όχι; Τώρα ξέρουμε.

Η απορία της ημέρας. Όταν λέμε έφα τα ούτσαλη μου, ξέρεις κανένας τι είναι τα ούτσαλη; Ε Coύλα, ξέρεις;

Μια γυναίκα δύο άντρες

Στο τέλος του περασμένου μήνα παντρεύτηκε μια από τις πιο αγαπημένες μου φίλες. Το δώρο της προς τους καλεσμένους στο τραπέζι ήταν δύο ποτηράκια για σφηνάκια, το ένα μια αντρική φιγούρα, το άλλο μια γυναικεία.

Όταν πήγα να τα πλύνω, μου έσπασε το ένα, η κοπέλα. Καλού κακού είπα στην κολλητή μου να προσέχει, μπας και είναι κανένας οιωνός και σπάσει το πόδι της. Για να μην πολυλογώ μου έφερε άλλα για να το αναπληρώσει και τώρα έχω μια μικρή κοινωνία 6 ποτηριών. Όμως είναι τέσσερις άντρες και δύο γυναίκες.

Μια γυναίκα δύο άντρες κομπολόι δίχως χάντρες, λέει το τραγούδι.

Η τύπισσα στο συγκεκριμένο ήξερε τι έκανε. Ο ένας είναι για λεφτά, ο άλλος για αγάπη, ο ένας είναι για δουλειά κι ο άλλος για ραχάτι.

Βέβαια την εποχή που γράφτηκε το εν λόγω άσμα, ίσως να υπήρχε πληθώρα αντρών. Σήμερα και να θέλει μια γυναίκα να διατηρεί σταθερούς δύο άντρες δύσκολο θέμα. Καλά καλά δεν μπορεί να βρει ένα και θα θέλει δύο;

Τα ποτηράκια μου έχουν τη δυνατότητα όμως. Και προσπαθώ να φανταστώ πως θα ήταν αν ήταν άνθρωποι κανονικοί και όχι γυάλινα αντικείμενα. Περισσότερες επιλογές στο σεξ, ενδεχομένως και περισσότερο σεξ. Είναι σημαντικός παράγοντας, όπως και να το κάνουμε. Πάμε παρακάτω όμως. Δύο άντρες να φροντίζεις, δύο άντρες να κάνουν ακαταστασία, δύο άντρες να σε βοηθούν, δύο άντρες για αγκαλιές, δύο άντρες να παίζουν playstation, δύο άντρες να μαστορεύουν (ωχ και δεν θα μείνει σπίτι).

Προς τα πού γέρνει άραγε η ζυγαριά;

Πολλές φορές έχω ακούσει για άντρες που διατηρούσαν δύο οικογένειες. Προφασίζονταν ταξίδια, επαγγελματικά συνέδρια και είχαν δύο ξεχωριστές οικογένειες. Δεν έχω όμως ποτέ ακούσει για γυναίκες που να διατηρούσαν δύο οικογένειες. Γιατί;

Επιπλέον η πολυγαμία είναι αντρική υπόθεση όχι γυναικεία. Μόνο τους μουσουλμάνους και τους μορμόνους να σκεφτώ, τέλειωσε το θέμα. Και για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, δεν λέω ότι οι γυναίκες δεν απιστούν. Φυσικά και απιστούν, φυσικά και διατηρούν παράλληλες σχέσεις. Αλλά δεν κάνουν τη ζωή τους δύσκολη. Εμ πώς να το κάνουμε είμαστε πιο πρακτικές από τους άντρες σε πολλά ζητήματα.

Και ενώ ήμουν έτοιμη να κλείσω το θέμα, μου ήρθε η έμπνευση. Τα ποτηράκια μου είναι πιστή αντιγραφή της πραγματικότητας. Γιατί αυτό που θα συμβεί στο τέλος είναι το εξής:

Η μια κοπέλα θα τα βρει με το ποτηράκι της αρεσκείας της. Θα παντρευτούν, αλλά θα την απατά με την άλλη. Στο τέλος όταν δει ότι δεν πρόκειται να χωρίσει θα στραφεί προς τον άλλο άντρα. Θα παντρευτούν και θα καταβάλλουν προσπάθεια να διατηρήσουν ένα καλό γάμο. Κάποτε θα είναι στα πάνω τους κάποτε στα κάτω τους. Τους βλέπω να είναι ευτυχισμένοι.

Η πρώτη θα χωρίσει, αλλά δεν θα γίνει ποτέ ζευγάρι με κάποιον. Θα συναντιόνται ίσως σε κάποιο μπαρ, ίσως σε κάποιο meeting, αλλά θα φοβούνται να δώσουν ευκαιρία. Και θα μείνουν μόνοι τους. Τους βλέπω να είναι στεναχωρημένοι, γιατί δεν είναι επιλογή τους να είναι μόνοι τους, αλλά δεν κάνουν κάτι για αυτό.

Οι δύο οι άντρες θα ζευγαρώσουν μεταξύ τους, δεν θα δίνουν σημασία στους υπόλοιπους και θα ζητούν ίσα δικαιώματα για τους gay, όπως επίσης και να αναγνωριστεί ο γάμος τους. Τους βλέπω να είναι στην κοσμάρα τους.

Και πριν λίγο, μιλώντας με την κολλητή υποσχέθηκε να μου φέρει και άλλα ποτηράκια. Θα μεγαλώσει η κοινωνία των ποτηριών, θα μεγαλώσουν και οι επιλογές τους. Θα δω τι θα φέρει και θα επανέλθω.

Στόχοι

Τέτοια εποχή μου αρέσουν τα φασόλια τα κόκκινα. Εννοώ τα φασόλια που τα κάνουμε με την ντομάτα. Δεν ξέρω γιατί, τα έχω για φθινοπωρινό φαγητό. Με ψωμί που ζυμώνει η πεθερά μου και ρέγγα. Κυπριακό, χωριάτικο φαγητό. Θα ήθελα ένα πιάτο για το μεσημέρι.
ΣΤΟΧΟΣ: Να μάθω να ψήνω ρέγγα.

Τα καταστήματα άρχισαν να στολίζουν χριστουγεννιάτικα. Υποθέτω πως ούτε η Oxford Steet ούτε η Regent θα έχουν στολιστεί χριστουγεννιάτικα, αλλά στην Κύπρο των 30 βαθμών βλέπεις έλκηθρα και χιονάνθρωπους. Σε λίγο θα μας τα πρήζουν με τον Ρούντολφ το ελαφάκι και το Last Christmas. Θα ζητήσω δώρο από τον Άη Βασίλη να μου φέρει τον Ρούντολφ σε φέτες να τον ψήσω, έβλεπα κάτι ωραίες συνταγές με τάρανδο, στο Chef Abroad την περασμένη βδομάδα.
ΣΤΟΧΟΣ 1: Να μάθω να μην βρίζω όταν ακούω χριστουγεννιάτικα τραγούδια.
ΣΤΟΧΟΣ 2: Να αγοράσω ποτήρια της σαμπάνιας πέρσι έσπασα καναδυό για την πρωτοχρονιά.
ΣΤΟΧΟΣ 3: Να μάθω στα αλήθεια να μαγειρεύω τάρανδο.

Κατάφερα και συγύρισα τα ερμάρια. Γιούπι, εδώ ανοίγουμε σαμπάνιες, ακούγονται πυροτεχνήματα και γενικά επικρατεί πανηγυρική ατμόσφαιρα.
ΣΤΟΧΟΣ: Να συγυριστεί και το υπόγειο.

Καθοδόν να πάρω τα μωρά σχολείο είδα ένα άντρα που ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση. Σε μια στιγμή σήκωσε την μπλούζα του πάνω και σκούπισε το πρόσωπο του. O τύπος κυκλοφορούσε με ένα τέλειο σετ κοιλιακών. Συνήθως δεν παρατηρώ six pack στην προκειμένη έμεινα και τον έβλεπα...
ΣΤΟΧΟΣ: Να πείσω τον πατέρα φαμίλια να γραφτεί σε γυμναστήριο, αλλά όχι να περπατά ανέμελος και να δείχνει τους κοιλιακούς του.

Μια βδομάδα μακριά από τη δουλειά είναι ό,τι πρέπει. Χαλάρωσα, ξεκουράστηκα έκαμα τις δουλειές μου. Πέρασα χρόνο με τον πατέρα φαμίλια, ποιοτικό, ποσοτικό και σεξουαλικό. Ώρες ώρες ξεχνώ πόσο όμορφο πράγμα είναι να μην κυνηγάς το χρόνο ή να σε κυνηγά αυτός. Αυτό το χαλαρααααααα, πόσο όμορφο είναι.
ΣΤΟΧΟΣ: Να παίρνω άδεια πιο συχνά. Μούμπλε, μούμπλε. Εντάξει, να χαλαρώνω πιο συχνά.

Στόχος που επιτεύχθηκε. Ύστερα από σαλαβάτημα έξι σχεδόν μηνών, έφτιαξα επιτέλους oreo cheesecake. Μέχρι και mixer πήγα και αγόρασα για να το κάμω. Εντάξει, θα το παραδεχθώ. Στη δεύτερη προσπάθεια το πέτυχα, η πρώτη πλήρης αποτυχία. Τα πειραματόζωα, εμμ οι καλεσμένοι μου εννοώ, διχάστηκαν, στους μισούς άρεσε, οι άλλοι μισοί είπαν ότι ήθελε και άλλη ζάχαρη. Η αλήθεια είναι ότι μείωσα κάπως την ποσότητα που έλεγε η συνταγή, και επίσης η αλήθεια είναι ότι έβαλα περισσότερη κρέμα από ό,τι έπρεπε και μετά έτρεχα να αφαιρέσω την κρέμα, πράγμα δύσκολο…
ΣΤΟΧΟΣ: Μια φορά στη ζωή μου να φτιάξω κάτι και να ακολουθήσω κατά γράμμα τη συνταγή.

Είμαι χαρούμενηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηη

Ταύτην την στιγμή (πως το μιλώ το αρχαίο ρε παιδί μου) ήρθε ο κύριος Πανίκος να μας πλύνει τα τζάμια. Και την προηγούμενη φορά πριν κανένα χρόνο, είχαμε πάλι το ίδιο σκηνικό. Μόλις έπιασε ο άνθρωπος τα εργαλεία του άρχισε να φυσά και να βρέχει. Αυτό έγινε και μόλις μετακομίσαμε. Εγγυημένα πράγματα ο κύριος Πανίκος είναι ο άνθρωπος της βροχής. Εγγυήμενα πράγματα επίσης, μόλις έρθουν σπίτι οι κόρες από το σχολείο θα γεμίζουν τα τζάμια δαχτυλιές και αποτυπώματα, ενδεχομένως και μπισκότα.

Μέχρι να τελειώσει ασχολήθηκα με το λεβέντη μου. Τον πήρα στο γιατρό για ένα καλλωπισμό νύχια και μπάνιο, εμβόλιο και αυτάκια. Ο πατέρας του αδυνατεί ένεκα μέσης να τον λούσει. Ήταν πολύ φρόνιμος, μια χαρά στάθηκε, ούτε διαμαρτυρήθηκε, ούτε έκαμε το ιατρείο σαν τα μούτρα του όπως οι κόρες, ούτε γλυφιτζούρι ήθελε, ούτε άρπαξε τα ακουστικά για να εξετάσει την αδερφή του. Θα έβαζα φωτογραφία του λεβέντη, αλλά βγάζει ένα μήνυμα ότι θέλουν δύο ώρες να γίνουν upload.

Δεν μπορούσα να αποφύγω τη σκέψη, ότι μια μέρα ίσως χρειαστεί να τον φέρω για να τον κοιμίσουν. Ξέρω ότι δεν θα ζει για πάντα, ξέρω πως τα μποξεράκια έχουν προβλήματα μεγαλώνοντας. Είναι πολύ οδυνηρό.

Τέσπα. Ώσπου να τελειώσει το μπάνιο του πετάχτηκα στο AlfaMega. Πρώτα πήγα για καφέ. Αγόρασα ένα Archie comic και παράγγειλα καφέ. Στο ταμείο ήταν πίσω μου ένας παππούς. Ετέλεψες κόρη μου; Με ρώτησε. Μέχρι να πιάσω τι ήθελε να μου πει, πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα. Εμμ, του λέω. Did you finish, young lady; το πέρασε στο αγγλικό. Του χαμογέλασα και τον άφησα να περάσει. Θυμήθηκα τα νιάτα μου διαβάζοντας Archie. Διάβαζε κανένας άλλος Archie, Betty και Veronica;

Ετέλεψες; Πόσος καιρός πάει που έχει να το ακούσω… Μου έφτιαξε τη διάθεση πάντως, ο παππούς. Πήγα με ένα χαμόγελο μεγαλοοοοοοοοοοοοο και έκανα τα ψώνια μου. Πόσο έχει ακριβώσει το σούπερμαρκετ; Πάνε τα λεφτά και δεν το καταλαβαίνεις.

Να φτιάξω τη σαλάτα ή να συνεχίσω να γράφω; Νιώθω υπέροχα. Νιώθω πολύ καλά. Νιώθω ευτυχισμένη. Νιώθω πολύ πλούσια. Νιώθω ότι τα έχω όλα, δόξα σοι ο Θεός. Νιώθω ευλογημένη. Νιώθω πολύ χαρούμενη με όσα έχω, με όσα αισθάνομαι, με τους ανθρώπους γύρω μου. Νιώθω πολύ τυχερή. Νιώθω πολύ αγαπημένη. Θα έβαζα ένα trance να χορέψω, αλλά ας μην γίνω θέαμα, είναι και ο κύριος Πανίκος εδώ.

Ευτυχία δεν είναι αυτό που περιμένουμε να ρθει όπως λέει ένα τραγούδι. Είναι αυτό που νιώθουμε τώρα. Τα μικρά και τα μεγάλα πράγματα γύρω μας και κυρίως οι άνθρωποι που μας αγαπούν και τους αγαπούμε.

Πάω στη σαλάτα τώρα. Τα ερμάρια ακόμη περιμένουν να συγυριστούν.

Η δουλειά κάνει τους άντρες

Κανονικά αυτή τη στιγμή θα έπρεπε να συγυρίζω τα ερμάρια. Όμως πίνω καφέ, χαζεύω στο ίντερνετ και μαθαίνω με την ησυχία μου τα νέα από τα blogs.

Αν και αγαπώ τη δουλειά μου, θα ήθελα μια φόρα το μήνα, για μια μέρα να κάνω κάτι διαφορετικό. Ας πούμε την τελευταία Παρασκευή του μήνα να αφήνω τις κόρες στο σχολείο και αντί να πηγαίνω να πηγαίνω στο γραφείο μου, να διευρύνω τους ορίζοντές μου σε άλλη δουλειά. Και να μερικά παραδείγματα τι θα ήθελα να κάνω.

ΦΡΑΠΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
Τις βλέπω τις κοπέλες με τα φραπέ καθημερινά και τις ζηλεύω. Ξέρω πως δεν πρέπει να πληρώνονται καλά. Αλλά έχουν μια άνεση χρόνου, ένα αέρα μακαριότητας, που μου αρέσει. Είναι μια συγκεκριμένη στο παλιό δρόμο Λεμεσού Λευκωσίας… Ωχ μάγκα μου. Δεν έχω περάσει από εκεί και να μην τη δω να παίζει στο κινητό της, να μιλά, να γελά.

ΣΤΙΣ ΣΚΑΛΩΣΙΕΣ
Μια μέρα το μήνα θα αντέξω τη βαριά δουλειά. Και τσιμέντο θα κουβαλήσω, και τούβλα θα τοποθετήσω και θα βγω και στις σκαλωσιές. Θέλω να μάθω από πρώτο χέρι πως είναι να κτίζεις. Αλλά όλα κι όλα. Θα είμαι σέξι κτίστης. Πως ήταν οι τύπισσες στη διαφήμιση της Carlsberg που έκτιζαν και φαινόταν το στρινγκ τους; Κάπως έτσι.

ΜΑΓΕΙΡΑΣ
Α εδώ θα μεγαλουργήσω. Θα φτιάχνω ό,τι μαλακία μου κατέβει στο μυαλό. Θα ανακατεύω υλικά που δεν γίνεται, γεύσεις που δεν ταιριάζουν και θα δημιουργώ πιάτα confusion. Και επειδή ο περισσότερος κόσμος είναι αχάπαρος, να δείτε που θα ενθουσιαστούν με το κοτόπουλο ψημένο στο φούρνο με μασμαλόου και τα χόρτα βραστά τυλιγμένα σε πίτα με λίγες σταγόνες χαρουπούμελο. Ουρές θα κάνουν έξω από το εστιατόριο την Παρασκευή που θα εργάζομαι, για το νέο στέκι της πόλης που έγινε talk of the down, χάρη στη ζεν κουζίνα του, τον κοσμοπολίτικο αέρα του και τη φιλική διάθεση που σε κάνει να χαλαρώνεις. Τέτοιες παπαριές δεν γράφουν τα περιοδικά συνήθως;

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
Από τότε που άρχισα να βλέπω το Numbers κατάλαβα τι χάνω τόσα χρόνια που είμαι στούκος στα μαθηματικά. Ναι ρε, we use numbers every day, και εγώ δεν ξέρω την τύφλα μου. Υπάρχουν πολλοί που να είχαν σαν εμένα έλεγχο όλα Α και Δ μαθηματικά και αυτό χατιρικά; Την Παρασκευή όμως ως διά μαγείας θα τα καταλαβαίνω όλα και αριθμούς και προβλήματα, και γεωμετρία και αλγόριθμους και εκείνα που είναι με το S και βάζεις αριθμούς πάνω κάτω, βγάζεις κάτι δεν θυμάμαι τι τώρα. Θα πηγαίνω στο μαθηματικό κέντρο και με άλλους εγκέφαλους θα βρίσκουμε απαντήσεις και θα συζητούμε για αριθμούς.

ΕΙΔΙΚΟΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΛΟΓΟΣ
Έχεις δίκαιο Γκρίσομ. Αποκλείεται ο θάνατος αυτού του άστεγου να οφείλεται σε φυσιολογικά κριτήρια. Άλλωστε το σπασμένο κεφάλι και τα ακρωτηριασμένα δάκτυλα μαρτυρούν ότι κάτι έγινε εδώ. Θα φωτογραφήσω, θα μαζέψω τα τεκμήρια, θα τα πάρω στο εργαστήρι και θα έρθω πίσω με το όνομα του δολοφόνου. Έλα Γκρίσομ, για όνομα. Φυσικά θα βρω τους φίλους του στο Fasebook και θα τους ρωτήσω γιατί του έστελναν μηνύματα, Die homeless, die.

You know these fast cars

Άντε την παντρέψαμε την ξαδέρφη. Να μας ζήσει, ευχαριστούμε. Πως ήταν ο γάμος; Ιδέα δεν έχω, όταν βγει το DVD και θα το δω θα ξέρω, γιατί το Σάββατο δεν μπήκα λεπτό στην εκκλησία. Η μεγάλη κόρη ήταν στο περίγυρο και έκανε γνωριμίες με τους φίλους τους γαμπρού που έβγαιναν έξω να καπνίσουν και η μικρή θεώρησε σωστό να σκουπίσει την αυλή με το φόρεμα, που έφαγα 4 καταστήματα να βρω ζακετούλα και καλτσούλες να ταιριάζουν.

Επίσης, εκνευρίζεται και κλαίει όταν της μιλούν άγνωστοι. Επομένως καταλαβαίνετε πόσο κλάμα έριξε, αφού συγγενείς και φίλοι ήθελαν να της μιλήσουν με αποτέλεσμα να κλαίει, με αποτέλεσμα να της μιλούν περισσότερο για να την κάνουν να σιωπήσει, με αποτέλεσμα να κλαίει ακόμη περισσότερο. Θα πρέπει να με πήραν για ανώμαλη, όταν τους συμβούλευα σας παρακαλώ μην της μιλάτε. Στο μεταξύ, η μεγάλη απτόητη, γνώρισε τους πάντες. Όλους τους καλεσμένους με το όνομά τους.

Στην επιστροφή, γιατί ήταν στο βουνό ο γάμος σε μια κατηφόρα με σταμάτησε η αστυνομία. Μην φανταστείτε 74 χιλιόμετρα με όριο τα 50, δεν είναι ότι την είδα Σούμαχερ.

Α. αστυνομικός Μ. Μάνα

Α. Έχετε κάτι να δηλώσετε;
Μ. Όχι. Βιάζομαι όμως, δώστε μου το πρόστιμο να φεύγω.
Α. Άδεια οδηγού; Της την έδωσα. Αυτό είναι το όνομά σας; (Εμ όχι κυκλοφορώ με πλαστή άδεια, αλλά είμαι τόσο μαλάκω και σου είπα το πραγματικό μου όνομα).
Α. Είναι δικό σας το αυτοκίνητο; (δικό μου; Όχι βέβαια. Το έκλεψα, αφού είπαμε κυκλοφορώ με ψεύτικη άδεια).
Μ. Μάλιστα δικό μου είναι.
A. Μα τι όμορφα παιδάκια… Γεια σας μωρά τι κάνετε; Σχολείο πηγαίνετε, πως σας λένε;

Και εγώ να βλέπω έτοιμη τη μικρή να αρχίσει τις τσιρίδες, σιγά εδώ τους συγγενείς απέρριψε, στο άγνωστο όργανο της τάξης θα έδειχνε στοργή; Απτόητη όμως η αστυνομικίνα συνέχισε.

Α. Τρέχατε όμως. (σιγά τα 74 χιλιόμετρα που έτρεχα). Έχετε να πείτε κάτι;
Πολλά θα ήθελα να πω. Έλα όμως που ξεκίνησα πρώτη και όταν με είδε το συγγενολόι που ερχόταν από πίσω, θορυβήθηκε και ανησύχησε. Πρώτοι σταμάτησαν οι γονείς της νύφης. Τι έγινε, είσαστε καλά, πάθατε κάτι; Μέχρι να τους ηρεμήσω και να τους στείλω πίσω στο γάμο, που θα άρχιζε η δεξίωση, πλάκωσε ο άλλος θείος. Μια από τα ίδια. Τι έγινε, είσαστε καλά, πάθατε κάτι;

Έδωσα εξηγήσεις για δεύτερη φορά και πριν προλάβει να κόψει την κλίση, βλέπω και τον ξάδελφο να ετοιμάζεται να έρθει για εξηγήσεις. Τον πρόλαβα και τον έστειλα στο γάμο. Όπως επίσης και τη μάνα μου, ευτυχώς που κινείται με ταχύτητα χελώνας.

Φυσικά ώσπου να φτάσω στη δεξίωση, τα νέα για την κλήση είχαν διαδοθεί. Έτσι μέχρι να αρχίσει ο χορός έδωσα ένα εκατομμύριο εξηγήσεις γιατί με σταμάτησε η αστυνομία, απολογήθηκα άλλο ένα εκατομμύριο, γιατί «έτρεχα» και έδωσα και ένα εκατομμύριο υποσχέσεις, ότι μέσα στο αυτοκίνητο, θα είμαι προσεκτική και δεν θα τρέχω.
Επίσης, θα τρώω το φαγητό μου, θα είμαι φρόνιμη και θα διαβάζω τα μαθήματά μου...

Το σπίτι του Μουσκές

Η φίλη μου με τα τρία τέκνα θέλει να κτίσει σπίτι. To θέλει να είναι και άνετο και συμμαζεμένο. Και να το κάμει όπως το θέλει και να μην της κάτσει ο κούκος αηδόνι. Το θέλει να είναι λειτουργικό, το θέλει να είναι και ζεστό.

Της πρότεινα να πάρει ιδέες από τον Μουσκές Αμπανί. Εντάξει ο τύπος κρατά κάτι δισεκατομμύρια δολάρια περισσότερα από τη φίλη μου, αλλά δεν θα σταθούμε εκεί. Γιατί στο κάτω κάτω μια φορά κτίζεις το σπίτι σου (λέμε τώρα οι γονείς μου έκτισαν δύο λόγω εισβολής).

Ο Μουσκές Αμπάνι είναι ένας Ινδός κροίσος. Μέχρι τώρα δεν ξέρω που ζούσε, αλλά τώρα είπε να κάμει τη δική του φωλιά. Σπίτι μου σπιτάκι μου και φτωχοκαλυβάκι μου (λέμε καμιά μαλακία να περάσει η ώρα). Αυτές τις μέρες τέλειωσε το σπίτι του, στη Βομβάη, το οποίο απλώνεται σε 27 ορόφους, πολλοί από τους οποίους θα είναι «πνιγμένοι» στο πράσινο για να θυμίζουν τους μυθικούς κρεμαστούς Κήπους της Βαβυλώνας. Τσσς θέλεις πράσινο κυρία μου; Που να τρέχεις στα πάρκα και στα βουνά, άσε που η Βομβάη έχει του κόσμου την κίνηση.


Το σπίτι ονομάζεται «Αντίλια» από το ομώνυμο νησί της ινδικής μυθολογίας. Διαθέτει στούντιο σπα, αίθουσες χορού, πισίνες, σινεμά 50 θέσεων, εννέα ταχύτατα ασανσέρ, θεματικά σαλόνια και μαγευτική θέα στην Αραβική Θάλασσα, αφού υψώνεται σε ύψος 173 μέτρων.

Το πάρτι των εγκαινίων θα δοθεί στις 28 Οκτωβρίου. Σιγά που θα το άφηναν έτσι. Έκτισαν κότζαμ σπίτι και δεν θα έκαναν εγκαίνια ; Εδώ έκαμε εγκαίνια το Lidl για τις αποθήκες που θα στοιβάζει τις πραμάτειες του, ο Μουσκές θα έμεινε πίσω; Όσοι έχουν την τιμή να λαμβάνουν πρόσκληση μπορούν να επιλέξουν ανάμεσα σε πολλά μεταφορικά μέσα προκειμένου να μεταβούν στη βίλα. Αν επιλέξουν να φθάσουν στην Αντίλια μέσω αέρος, θα μπορούν να «παρκάρουν» τα ελικόπτερά τους σε ένα από τα τρία ελικοδρόμια που βρίσκονται στην ταράτσα, ενώ όσοι πάλι επιλέγουν να πάνε οδικώς δεν θα ταλαιπωρούνται καθόλου καθώς το σπίτι διαθέτει χώρο πάρκινγκ για 168 αυτοκίνητα. Μάλιστα, χώρο για 169 αυτοκίνητα. Εμείς είμαστε πάνω από 200 εργαζόμενοι και έχουμε πάρκινγκ για 100 αυτοκίνητα...

Μελετώντας το σπίτι από κάτω προς τα πάνω διαπιστώνει κανείς ότι οι έξι πρώτοι όροφοι ανήκουν στο πάρκινγκ. Ακριβώς από πάνω βρίσκεται το λόμπι, στο οποίο υπάρχουν ασανσέρ που έχουν τη δυνατότητα να μεταφέρουν τους προσκεκλημένους της οικογένειας από το γκαράζ απευθείας στο εσωτερικό του σπιτιού. Ακολουθούν η αίθουσα δεξιώσεων, το 80% της οροφής της οποίας καλύπτεται από πανάκριβα κρυστάλλινα φωτιστικά, ο κεντρικός κήπος, ο οποίος καταλαμβάνει έκταση τεσσάρων ορόφων, η αίθουσα κινηματογράφου, η αίθουσα συνεδριάσεων, το γυμναστήριο και το παγοδρόμιο. Φυσικά, υπάρχουν δεκάδες αποθηκευτικοί χώροι, μπάνια και υπνοδωμάτια, ενώ οι εξωτερικοί χώροι καταλαμβάνουν πάνω από 37.000 τετραγωνικά μέτρα.

Και η απορία μου είναι η εξής. Θα βλέπουν ποτέ ο ένας τον άλλο; Θα τύχει να βρεθούν στο ίδιο τετραγωνικό μέτρο ή γιος θα είναι στον τέταρτο όροφο, μάλλον όχι στον έβδομο γιατί ο τέταρτος είναι πάρκινγκ, η μάνα στον 13ο και η κόρη λίγο παραπάνω; Εκτός βέβαια αν δίνουν ραντεβού ή αν είναι συνέχεια online και επικοινωνούν μέσω msn ή Facebook. Ούτως ή άλλως όμως το σπίτι διαθέτει εννέα ασανσέρ, ώστε οι καλεσµένοι, τα µέλη της οικογένειας και το πολυπληθές προσωπικό να µετακινούνται στους ορόφους χωρίς καθυστερήσεις.

Και εδώ ο κύριος και η κυρία Αμπανί μετά της μαμάς φυσικά. Αμ τι νομίζετε, οι Ινδοί πάνε πίσω; Και αυτοί κορώνα στο κεφάλι τους την έχουν τη μαμά.

Λόλα να ένα μήλο

Μαζί μου σήμερα έφερα ένα μήλο, ένα αχλάδι και ένα αχλαδόμηλο Nashi. Τα κοιτάζω εδώ και ώρα και προσπαθώ να αποφασίσω με ποια σειρά θα τα φάω.

Μεγάλο πρόβλημα δεν το συζητώ. Αισθάνομαι κουρασμένη και τον εγκέφαλό μου σαν το farine lactee. Ένα λιωμένο πράγμα που δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του. Όχι ότι έχει πόδια το farine lactee.. Ούτε μια παρομοίωση της προκοπής δεν μπορώ να κάνω.

Ο πατέρας φαμίλιας είναι τέζα εδώ και μία βδομάδα, έτσι όλα του σπιτιού έπεσαν πάνω μου. Είναι και η ένταση της δουλειάς, είναι και ο γάμος της ξαδέλφης το Σάββατο και όλο το σόι είναι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.

Κάθομαι να δουλέψω και σκέφτομαι τον Μοτορτζή που πονεί, πάω να πιάσω τις κόρες και σκέφτομαι αν άφησα κάτι στη δουλειά πίσω, είμαι με τον Μοτορτζή και αγωνιώ για τις κόρες. Καθόλου συγχρονισμός στις πράξεις και τις σκέψεις.

Άρχισα να κάνω πράγματα που δεν βγάζουν και πολύ νόημα. Έβγαλα επιταγή της γυναίκα που μας καθαρίζει το σπίτι, ο θεός να την έχει καλά, θα είχαμε βρωμίσει αν δεν ήταν αυτή. Αντί να βάλω το ποσό στο σωστό σημείο, έβαλα την ημερομηνία. Απλήρωτη την άφησα.

Είναι και τέλος της (εργάσιμης) βδομάδας τα περιθώρια αρχίζουν και στενεύουν. Μέχρι χθες ένιωθα πολύ καλύτερα και υποθέτω από Κυριακή μεριά πάλι θα ανέβω. Αλλά ουπς ξέχασα το γάμο.

Μου περνούν και τρελές σκέψεις από το μυαλό. Λες να αρπάξω το κουτί με τα λεφτά από την ξαδέλφη και να την κάνω για το Βανουάτου; Ένα καημό τον έχω με τα συγκεκριμένα νησιά, διάβαζα κάπου ότι οι άνθρωποι εκεί δεν κάνουν και σπουδαία πράγματα. Κολυμπούν, ψαρεύουν, μαγειρεύουν και χορεύουν.

Σαν λογύδριο μεθυσμένου ακούγονται αυτά που έγραψα. Αισιοδοξία, όμως. Δεν χάνω το κέφι μου με τίποτε. Κούραση είναι θα περάσει.

Υγ. Post τι σημαίνει Kein sex mit Nazis?

Υγ2. Και ξεκινώ με το μήλο

Επί χάρτου

Την είδηση την αντιγράφω από τη Χαραυγή. Δεν θα πραγματοποιηθεί φέτος η άσκηση της Εθνικής Φρουράς «Νικηφόρος», σύμφωνα με δηλώσεις του Υπουργού Αμυνας, Κώστα Παπακώστα. Η άσκηση, πρόσθεσε, θα γίνει μόνο επί χάρτου και ότι δεν θα χρησιμοποιηθούν στρατεύματα. Ο ΥΠΑΜ ανέφερε ότι έχει εδώ και μήνες συζητήσει το θέμα με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Με λίγα λόγια αντί να γίνει η άσκηση θα κάτσουν και θα τα κάνουν στο χαρτί. Η τάδε μοίρα εδώ, η μονάδα Β στο σημείο Γ, οι Τούρκοι θα μπουν από αυτή τη γωνιά, θα τους κεράσουμε γλυκό καρυδάκι, εμ θα τους πολεμήσουμε εδώ ήθελα να πω, θα φύγουν. Ξύστε τα μολύβια και η άσκηση τέλειωσε. Ανέξοδα και εύκολα.

Την ιδέα την βρήκα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ. Μιλάμε ότι είναι η ιδέα που θα αλλάξει τη ζωή μας. Και δεν εννοώ σε θέματα στρατού, γιατί ούτως η άλλως χεστήκαμε για θέματα στρατού και ελπίζουμε ότι δεν θα μας βγει σε κακό. Αλλά τι στο καλό μια χώρα Πολύαννα είμαστε, που παίζουμε το παιχνίδι της χαράς και στο τέλος είμαστε όλοι μια ωραία ατμόσφαιρα.

Πίσω στην ιδέα επί χάρτου. Αυτές τις μέρες έχω να διεκπεραιώσω ένα σημαντικό project. Αλλά σκέφτομαι αντί να φάω ώρες και κόπο δουλεύοντας να το κάμω επί χάρτου. Να, θα πω στο αφεντικό. Αυτό και αυτό είναι τα βήματα που πρέπει να γίνουν, έτσι θα οργανωθεί, θα το μελετήσει και ο συνάδελφος δίπλα. Και τσουπ έτοιμο το project, επί χάρτου μιλάμε πάντα.

Το σχέδιο βρίσκει εφαρμογή σε πολλές πτυχές της ζωής. Κάθεσαι για παράδειγμα στον καναπέ και μισοκοιμάσαι βλέποντας Brothers and Sisters. Συγνώμη Νόρα, αλλά μας τα έχεις πρήξει με τις παντρειές και την ευτυχία των παιδιών σου. Το έταιρον ήμισι θέλει σεξ. Βγάζεις εσύ την κόλλα και γράφεις. Θα ανοίξω τα πόδια, θα κατεβάσεις το παντελόνι, θα πηδηχτούμε. Και του την δίνεις, χωρίς να χρειαστείς να διακόψεις και χάσεις λεπτό από τη Νόρα.

Ή σου λέει η μάνα σου ότι κάλεσε συγγενείς την Κυριακή και φυσικά είσαι καλεσμένος. Όοοοχι δεν θα υποστείς όλο το συγγενολόι που θα ρωτά αν παντρεύτηκες, πως είναι η δουλειά, τι κάνουν τα παιδιά κτλ κτλ κτλ. Με μια άσκηση επί χάρτου ξεμπέρδεψες.

Κερδίζεις πολύ χρόνο και χρήμα με τις ασκήσεις επί χάρτου. Χρόνο που μπορείς να αξιοποιήσεις για πράγματα που σου αρέσουν. Να παίξεις playstation, να πας αισθητικό, να μαγειρέψεις, να κάμεις επιτέλους το cheese cake με τα oreo cookies...

Συζητώντας το θέμα με το συνάδελφο δίπλα, την ώρα που κατεβάζαμε M & Ms (υπέροχη η νέα μπλε συσκευασία), βελτίωσε ακόμη πιο πολύ την ιδέα. Και αν αντί για ασκήσεις επί χάρτου, κάναμε ασκήσεις επί χόρτου;

Το κέντρο της γης

Είναι κόσμος που νομίζει ότι είναι το επίκεντρο του κόσμου. Ζουν, περπατούν, αναπνέουν πιστεύοντας ότι οι υπόλοιποι συνεχώς ασχολούμαστε μαζί τους. Δεν έχει σημασία αν εσύ δεν τους ρίχνεις δεύτερη ματιά. Δεν έχει σημασία, αν αγνοείς πολλές φορές την ύπαρξή τους. Δεν έχει σημασία αν τους αντιπαθείς ή αν τους συμπαθείς.

Γιατί όλα συμβαίνουν στο μυαλό τους. Εκεί είναι το βασίλειό τους που είναι οι απόλυτοι πρωταγωνιστές. Αλλά δεν περιορίζονται εκεί. Άλλωστε τι αξία έχει το να τα λες μόνος σου και να τα ακούς επίσης μόνος σου; Νιώθουν έντονα την ανάγκη να σου επιβάλλουν αυτά που σκέφτονται.

Παράδειγμα από τη δουλειά. Πρωί, καθόμαστε οι περισσότεροι με τον καφέ στο χέρι και βάζουμε μπρος. Μπαίνει μέσα η τύπισσα με ύφος που είναι σαν να διατάζει να υποκλιθούμε. Εννοείται δεν δίνουμε σημασία. Φωνάζει ένα δυνατό καλημέρα, της απαντούμε μηχανικά και συνεχίζουμε τη δουλειά μας. Απτόητη παραμένει εκεί κρατά την πόρτα. «Μην νομίζετε ότι έχω τρελαθεί και στέκομαι εδώ να κρατώ την πόρτα, βλέπω την συναδέλφισα που έρχεται».

Μας νοιάζει κυρία μου τι κάνεις; Είναι ανάγκη να δίνεις εξηγήσεις για κάτι που δεν μας αφορά, δεν ‘πα να βγάζεις βάρδιες δίπλα από την πόρτα; Δεν μας νοιάζει, πως το λένε, δεν μας αφορά. Και αυτό συμβαίνει για τα περισσότερα. Δίνει εξηγήσεις, συμπεριφέρεται λες και αν δεν ξέρουμε τι κάνει δεν κοιμόμαστε τα βράδια.

Με ξενερώνουν και με κουράζουν αυτοί οι άνθρωποι, τους οποίους δυστυχώς βρίσκουμε παντού. Γιατί τις περισσότερες φορές εκτός των άλλων, γίνονται αγενείς, γίνονται και φορτικοί. Κουβέντα δεν σηκώνουν να ακούσουν. Να τους πεις αντίθετη άποψη, θα πέσουν να σε φάνε.

Είναι η ίδια κατηγορία ανθρώπων που βάζει δυνατά τη μουσική στο αυτοκίνητο, για να γυρίσουμε το κεφάλι να τους δούμε. Είναι η ίδια κατηγορία ανθρώπων που μπαίνει σε ένα κατάστημα, ρίχνει διαταγές και φωνάζει δυνατά τις προτιμήσεις της, για να την ακούμε. Είναι η ίδια κατηγορία ανθρώπων, που νιώθει την ανάγκη να ντύνεται, να συμπεριφέρεται προκλητικά, εκλιπαρώντας για ένα βλέμμα.

Η γη όντως γυρίζει, αλλά όχι γύρω τους όπως αυτοί νομίζουν, αλλά αρνούνται να το καταλάβουν. Επιμένουν να βασανίζονται στο να βρίσκουν τρόπους να αυτοπροβάλλονται και να μας βασανίζουν και εμάς.

Πάω για τρίτο καφέ. Καλή ημέρα να έχουμε.

Υγ. Σκατά ο τίτλος σήμερα, αλλά δεν μπορούσα να σκεφτώ κανένα καλύτερο.

Στο Glastonbury

Έβλεπα όνειρο ότι ήμουν σε μια συναυλία τύπου Glastonbury. Σημείωση ότι το Glastonbury είναι από τα απωθημένα μου. Μια φορά στη ζωή μου έπρεπε να το είχα επιχειρήσει. Ήμουν λοιπόν στη συναυλία έπαιζε μια υπέροχη τρανσιά και δίπλα μου βρέθηκε και χόρευε ένα πολύ ωραίο παιδί. Ο καθένας στην κοσμάρα του, όμως δεν έπαιζε φάση. Απλά χορός.

Και όπως χορεύαμε μου ήρθε η σκέψη μα το μωρό που είναι; Με έπιασε ένας πανικός, παράτησα τα πάντα και άρχισα να την ψάχνω. Κόσμος πολύς, μουσική, αστυνομικοί, γινόταν χαμός. Και όπως ήμουν έτοιμη να κατηφορίσω να δω αν ήταν στην παραλία, ακούω μια φωνή από το υπερπέραν να με ξυπνά και να με προσγειώνει στην πραγματικότητα.

Μάμα, μάμα θέλω να κάμω κακκά...

Πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα να καταλάβω ποιος μου μιλούσε και να την ακούσω να το επαναλαμβάνει δυο τρεις φορές. Τελικά ξύπνησα, με ένα συναίσθημα που δεν μπορώ εύκολα να περιγράψω. Κατέβηκα κάτω έκαμα καφέ και προσπαθώ να συνέλθω. Από τη μια ήταν ο πανικός που την έχασα. Από την άλλη το απότομο ξύπνημα. Από τα χειρότερα να ξυπνάς στη μέση ονείρου.

Τώρα που έφερα τα μίλια μου, προσπαθώ να λύσω μερικές απορίες. Το παιδί γιατί το κουβάλησα στη συναυλία; Είναι λες και το ήθελε ο κόσμος μου. Άντε μέχρι το καφέ, κάτι γίνεται, στο Glastonbury όμως; Και αν όντως ήμουν στο Glastonbury, η παραλία δεν κολλά με τίποτε. Επιπλέον, τα εισητήρια έγινε soldout μέσα σε 4 ώρες. Σιγά να μην πρόλαβα να αγοράσω. Επομένως παράνομη πρέπει να ήμουν και να πηδούσα φράκτες. Εξού και οι αστυνομικοί. Έλα όμως που και οι αστυνομικοί δεν φορούσαν βρετανική στολή, αλλά ήταν ντυμένοι σαν τους γερμμούς τους αστυνομικούς.

Νομίζω τα έκαμα κουλουμπάχαλο. Ούτε ένα όνειρο που να κάνει νόημα δεν μπορώ να δω. Οι Verve ήταν από τα καλύτερα συγκροτήματα μου. Μου άρεσε και η μουσική τους και η φωνή του τραγουδιστή τους. Για αυτό το κομμάτι από την εμφάνισή τους στο Glastonbury πριν καναδυό χρόνια.

Ξεκάθαρες κουβέντες

Όταν άρχισα να μπλογκάρω πριν κανένα χρόνο, ενθουσιάστηκα με τους ανθρώπους που γνώρισα. Ανθρώπους άνετους, ανοικτόμυαλους, έτοιμους να συζητήσουν, να ανταλλάξουν απόψεις, να βοηθήσουν. Ανθρώπους που δεν μου θύμιζαν πολύ τους πραγματικούς ανθρώπους που συναναστρέφομαι και όχι δεν αναφέρομαι στους καλούς μου φίλους και το οικογενειακό περιβάλλον.

Αλλά τώρα τελευταία, είναι κάτι περιστατικά που με έκαναν δυο και τρεις φορές σκεφτική. Από τη μια η Έφη που έκλεισε το πολύ ωραίο μπλογκ της γιατί δεν άντεχε τις επιθέσεις που δεχόταν. Της είπα ότι καλύτερα να έκλεινε τα σχόλια και το email και να αφήσει τη Ρία και τον Άρη να συνεχίσουν τις τρέλες τους. Το άλλο στη Λιλή που έγραψε πόσο πόλεμο δέχθηκε στο προηγούμενο μπλογκ της σε σημείο που το έκλεισε. Ένας πόλεμος εξοντωτικός, ανήθικος.

Μέχρι την ανάρτηση για τις μητέρες πατρίδες δεν αντιμετώπισα αρνητικό κλίμα. Αλλά η συζήτηση που έγινε σε εκείνη την ανάρτηση με προβλημάτισε. Απλά έγραψα την άποψη μου για ένα θέμα πολιτικό. Και παρουσιάστηκαν διάφοροι που το έστρεψαν στο καθαρά προσωπικό επίπεδο. Το έβλεπα πολλές φορές να γίνεται στο μπλογκ της Δρακούνας και έσπαζαν τα νεύρα μου. Προσωπικές επιθέσεις και τίποτα άλλο.

Και αυτό είναι ένα πράγμα που δεν ανέχομαι. Μου αρέσουν τα επιχειρήματα, οι απόψεις, ο διάλογος. Είπα κάτι και διαφωνείς; Πες διαφωνώ για αυτό και αυτό το λόγο. Justify your self with three reasons, μας έλεγε ένας καθηγητής. Να μου πεις λες μαλακίες για αυτό, για αυτό και για αυτό το λόγο. Να μου λες όμως είσαι μαλάκας για αυτό που είπες, είναι το λιγότερο γελοίο και απαράδεκτο.

Επιπλέον παίρνει την κατάσταση στο προσωπικό επίπεδο. Και το γεγονός ότι ο πατέρας φαμίλιας επίσης μπλογκάρει, κάνει τα πράγματα λίγο πιο περίπλοκα. Αλλά εγώ είμαι εγώ και δεν είμαι υποχρεωμένη, ούτε θέλω, ούτε γουστάρω να δίνω εξηγήσεις για τις απόψεις του husband. Με εκνευρίζει αφάνταστα το να μου λένε αν συμφωνώ με όσα κάνει και λέει ο άντρας μου ή υπογείως να υποδαύλιζουν καυγάδες. Ευχαριστώ δεν θα πάρω. Όταν θα θέλω να πλακωθώ μαζί του, μπορώ να βρω λόγους, δεν χρειάζομαι εξωτερική βοήθεια.

Όπως επίσης δεν είμαι υποχρεωμένη, ούτε θέλω, ούτε γουστάρω να μου ασκούν κριτική για τις προσωπικές μου επιλογές. Ούτε για το τι κάνω μέσα στο σπίτι μου, ούτε για το πώς μεγαλώνω τις κόρες μου. Ειδικά το τελευταίο.

Να ξεκαθαρίσω πως δεν τα έχω προσωπικά με κανένα. Κάθε άποψη είναι σεβαστή. Φτάνει ο σεβασμός να είναι αμοιβαίος και να μην φτάνουν τα πράγματα στα άκρα και μάλιστα με ανθρώπους που δεν γνωριζόμαστε καν προσωπικά.

Με τις κόρες για καφέ

Χθες τα κάμαμε λίμπα στο καφέ του Marks and Spenser στη Μακαρίου. Έψαχνα να βρω άλλη λέξη, αλλά το λίμπα περιγράφει μια χαρά την κατάσταση.

Ήρθε η κολλητή από Ολλανδία, κατεβήκαμε κάτω, μετά των παιδιών φυσικά. Να μην ακούσω σχόλια τα παιδιά τι τα ήθελα μαζί μου. Τα απογεύματα είναι ο χρόνος που περνώ μαζί τους και δεν έχω καμία διάθεση να τους τον στερώ. Επιπλέον μου αρέσει να κάνουμε πράγματα μαζί.

Καταλήξαμε λοιπόν στο κέντρο… Βρείτε μου ένα καφέ που μπορώ να κάτσω να πιω ένα καφέ, έχοντας δύο μωρά. Και επειδή δεν υπάρχει αποφάσισα να διεκδικήσω ένα. Τους εξήγησα να είναι ήσυχες, να είναι υπάκουες και θα πιούμε τον καφέ μας όμορφα και ωραία. Είτε αυτά τους έλεγα, είτε για κβαντική φυσική το ίδιο πράγμα ήταν.

Τέσπα δεν έχω παράπονο. Μετά ήρθε και μια φίλη με την κόρη της και έγιναν τρία. Έπαιζαν, έτρεχαν, κάθονταν στις καρέκλες, ζωγράφιζαν, φώναζαν. Ήμασταν μόνες μας μέσα, διαφορετικά θα μας έδιωχναν, δεν υπάρχει περίπτωση.

Και το όλο σκηνικό ολοκληρώθηκε ως εξής. Μια από τις σερβιτόρες ενθουσιάστηκε με την μικρούλα μου και της έδωσε μερικά μπισκοτάκια. Σιγά που θα έλεγε όχι η λιχούδα. Ώσπου σε μια στιγμή, όπως έτρεχε πάνω κάτω μέσα στο καφέ, αμόλησε και ένα ξεγυρισμένο εμετό, τον μισό πάνω μου. Τα μαζέψαμε όπως όπως με τη βοήθεια της άλλης της μάνας, που είναι μαθημένη και δεν σιχαίνεται και ατάραχες κάτσαμε να συνεχίσουμε τον καφέ μας.

Το ξέρω ότι κάποτε ενοχλούμε, το ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν ανέχονται φασαρία και παιδιά. Αλλά τι να κάνω η έρμη μάνα; Δεν είναι ό,τι κάθε μέρα παίρνω σβάρνα τα καφέ, τα μπαρ και τα κλαμπ (τα ποια είπαμε;). Άλλα κάποτε έχω την ανάγκη να το κάμω. Θέλω να βγω έξω, να δω φίλους, να πιω ένα καφέ, που δεν θα τον έχω φτιάξει μόνη μου. Και επειδή δεν υπάρχει ένα καφέ που να έχει facilities για παιδιά, καταλήγουμε στα παραδοσιακά και αφιλόξενα για παιδιά καφέ. Ο Παπαφιλίπου κοντά στον Κύκκο, έχει ένα στοιχειώδη παιδότοπο. Ε δεν είναι πάντα εύκολο να καταλήγεις εκεί.

Θα μεγαλώσουν σε κάποια στιγμή. Και όπως θα γίνουν φρόνιμες (ελπίζω) δεν θα θέλουν να έρχονται μαζί μου για καφέ. Θα πηγαίνουν με τις φίλες τους και τους γκόμενους τους (σχήμα λόγου Μοτορτζή μου μην αγχώνεσαι). Για αυτό τώρα που μπορώ, το κάνω χωρίς τύψεις, έστω και αν ενοχλούμε. Στο κάτω κάτω οι καπνιστές τόσα χρόνια ενοχλούσαν με τον καπνό τους. Ας έρθει κάποιος να ποινικοποιήσει τα παιδιά στα καφέ.

Στο σύνδεσμο γονέων

Μια από τις κολλητές μου έχει τρία παιδιά. Έχει και πολλές σκοτούρες, έχει και πολλές χαρές. Πακέτο πάνε αυτά. Επίσης, έχει χρόνο να ασχολείται με το σύνδεσμο γονέων...

Ο μεγάλος της είναι στις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Και ως μάνα που ενδιαφέρεται, θέλησε να γραφτεί στο σύνδεσμο γονέων. Αλλά νομίζω μετά τη φετινή εμπειρία της, θα αλλάξει γνώμη. Στην προδημοτική τα πράγματα ήταν απλά. Γονείς που γνωρίζονταν μεταξύ τους, ήξεραν ποιοι είναι οι δραστήριοι, τους ψήφιζαν και το θέμα τελείωνε ως εκεί.

Στο δημοτικό τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά, όπως διαπίστωσε στην τελευταία συνεδρία. Όπου για να εκλεγεί κανείς μέλος του συνδέσμου γονέων, ο πιο σημαντικός παράγοντας είναι... ναι... σας κρατώ σε αγωνία το κόμμα!

Απίστευτο και όμως αληθινό. Άκουσα για κομματικούς καφενέδες, για κομματικές μπύρες, για κομματικά μπακάλικα, για κομματικές ομάδες, για κομματικές διαδηλώσεις. Τώρα το κόμμα μετρά και στους σχολικούς συνδέσμους.

Πως γίνεται το όλο σκηνικό; Στην ψηφοφορία αντί να κοιτάζουν ποιος γονιός νοιάζεται, έχει όρεξη και χρόνο να δουλέψει, βλέπουν πρωτίστως από ποιο κόμμα είναι. Και αρχίζουν ο ένας με τον άλλο, που εννοείται ανήκουν στο ίδιο κόμμα να αλληλοπροωθούνται. Επομένως αν κατεβαίνει ο Κωστής για παράδειγμα, ο Γιώργος που τον ξέρει από το κόμμα, θα πει στη Μαρία και στην Ελένη να τον ψηφίσουν.

Γιατί τόσο κόψιμο, για ένα σύνδεσμο γονέων, είναι ένα ερώτημα που έρχεται φυσιολογικά. Εμ, γιατί νοιάζονται για τα μωρά τους δεν είναι η σωστή απάντηση. Όποιος σκέφτηκε γιατί υπάρχουν συμφέροντα, πέτυχε διάνα. Όταν για παράδειγμα έχεις εταιρεία λεωφορείων και ανήκεις στο σύνδεσμο γονέων, όταν θα πάει το σχολείο εκδρομή, θα προωθήσεις την εταιρεία σου. Αν κάνεις ασφάλειες, θα ασφαλίσεις τα παιδιά, αν έχεις εργοστάσιο με φόρμες θα σε προτιμήσουν. Απλά και ξεκάθαρα τα πράγματα.

Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο ζούγκλα στους συνδέσμους γονέων γυμνασίων και λυκείων. Εκεί ο κομματικός παράγοντας είναι ακόμη πιο έντονος, πιο παρεμβατικός. Έχει σύνδεσμο γονέων και το Πανεπιστήμιο Κύπρου; Αν ναι, και εκεί το κόμμα θα παίζει ρόλο.