Προσοχή, ύμνος

Πολύς ντόρος ξεσηκώθηκε στη Γαλλία, εκτός από το γεγονός ότι βρέθηκαν νωρίς εκτός Μουντιάλ, αν και για αυτό δεν φταίει κανένας άλλος από τους παίκτες, γιατί στο κάτω κάτω αν ήθελαν να περάσουν θα μπορούσαν να παίξουν μπάλα, λοιπόν ξεσηκώθηκαν και φώναζαν γιατί οι παίκτες, όχι όλοι αλλά οι περισσότεροι, δεν τραγουδούσαν τον Εθνικό Ύμνο.

Le jour de gloire est arrivé
Contre nous de la tyrannie,
L'étendard sanglant est levé

Η πρώτη σκέψη είναι δεν τον ξέρουν δεν τον τραγουδούν. Μια χαρά παίκτες μέσα στα γήπεδα, αλλά το γεγονός ότι δεν είναι ορίτζιναλ Γάλλοι παραμένει. Και βέβαια όταν έπαιρναν τα κύπελλα, αντιπροσώπευαν τη Γαλλία που ενώνει τους λαούς. Τώρα που δεν κλωτσούν, τους θεωρούν Γάλλους δεύτερης κατηγορίας.

Η δεύτερη σκέψη είναι ότι οι εθνικοί ύμνοι είναι τόσο αναχρονιστικοί που δεν «μιλούν» στις καρδιές των σημερινών πολιτών. Για ποια τυραννία, για ποια σκλαβιά και για ποιο βασιλιά, όπως είναι τα λόγια της Μασαλιώτιδας, να ταυτιστούν οι άνθρωποι σήμερα. «Μα διάβασα τον εθνικό ύμνο με προσοχή, και δεν μπορώ να πω ότι η φράση Πολίτες, στα όπλα με αντιπροσωπεύει», είπε ο Ερίκ Αμπιντάλ, με γονείς από τη Μαρτινίκα, που ασπάστηκε το Ισλάμ όταν γνώρισε την αλγερινής καταγωγής μέλλουσα γυναίκα του.

Οι εθνικοί ύμνοι είναι τις περισσότερες φορές ξεπερασμένοι, μιλούν για αξίες άλλων εποχών και δεν κάνουν κανένα νόημα στην εποχή που ζούμε σήμερα. Δημιουργήθηκαν για να εξυπηρετούν σκοπούς, που δεν μας αγγίζουν.

Οι Ιάπωνες έχουν τον πιο σύντομο εθνικό ύμνο. Ούτε καφέ δεν προλαβαίνεις να κάνεις και τελειώνει. Τα λόγια είναι ένα ποίημα του 10ου αιώνα. Και όμως ό ύμνος τους πήρε έγκριση από το κοινοβούλιο τους μόλις το 1999. Ακόμη και έτσι όμως, πολλοί Ιάπωνες αντιδρούν γιατί θεωρούν πως είναι φασιστικός και αντιπροσωπεύει την αυτοκρατορική Ιαπωνία πριν από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αν το καλοψάξουμε, οι περισσότεροι λαοί έχουν προβλήματα μικρά ή μεγάλα με τον εθνικό τους ύμνο. Αλλά δεν τολμά κανένας να προτείνει να τον αλλάξουν. Και όσοι ρίχνουν τέτοιες ιδέες, τους την πέφτουν αγρίως οι υπόλοιποι.

Και για να μην αφήσω ασχολίαστο τον δικό μας, καλός είναι. Τουλάχιστον υμνούμε την ελευθερία και δεν τραγουδούμε ο Θεός να προσέχει τη Βασίλισσα, όπως οι Εγγλέζοι. Ένα μικρό εκσυγχρονισμό θα τον ήθελε πάντως.

Όλα εδώ πληρώνονται

Περιμένω πως και πως την ημέρα που θα πάμε στο εξοχικό. Ναι, πρωτίστως η ξεκούραση, χρόνος με τα μωρά, κτλ κτλ κτλ. Αλλά ας είμαι ειλικρινής. Ανυπομονώ να φτάνουμε κουβαλώντας το μισό μας το σπίτι, δύο μωρά και ένα σκυλί για να ένα γύρο αντιπαράθεσης με τη γειτόνισσα.

Δεν είμαι άνθρωπος του καυγά. Αλλά τη συγκεκριμένη, ας την πούμε κυρία Βούλα. Η κύρια Βούλα, λοιπόν, είναι ο άνθρωπος που θα έκανε και τον Μαχάτμα Γκάντι να βγει έξω από τα ρούχα του. Πως ήταν στις παλιές ελληνικές ταινίες, οι πικρόχολες γειτόνισσες που μονίμως ακόνιζαν τα νύχια τους για καυγά; Ακριβώς έτσι και η δικιά μας.

Θέλω την ώρα που θα φτάνουμε η γειτόνισσα να είναι στην αυλή. Να μας δει. Να προλάβω να δω το δολοφονικό της βλέμμα, πριν το γυρίσει στο πολύ γλυκό της ύφος. «Αγάπες μου γεια σας, μα τι κάνετε; Μα είναι κόρες σας τούτες; (όχι τα βρήκαμε τα μικρά καθοδόν και τα μαζέψαμε. Α, κούκλες κούκλες. Η μικρή κυρίως φτυστός ο μπαμπάς της». Ασχέτως που ο Μοτορτζής αν άκουγε τα σχόλια των γύρω του για το πόσο λίγο του μοιάζει το μωρό, θα είχε κάνει τεστ DNA.

Έρχονται κάθε χρόνο με τρία εγγονάκια, δύο Φιλιππινέζες. Μπορείτε να φανταστείτε τι σημαίνει αυτό. Νικόλαααααααααααααααααααααααα έλα να φας το φαί σου. Μαρίαααααααααααααααααααααα σταμάτα να πειράζεις τον Κώστα. Και μέσα σε όλο τον θόρυβο που μπορεί να κάνει μια μεγάλη οικογένεια όπως η δική τους, έτοιμη πάντα να παραπονεθεί για τους όλους.

Πρόπερσι τόλμησε να μας πει ότι ο σκύλος μας γαύγιζε όλη νύχτα και δεν την άφησε να κοιμηθεί. Ποιος ο σκύλος που καθόταν ήσυχος όλο το βράδυ και δεν έβγαλε άχνα. Την πείραζε, μας είπε που, ξυνόταν όλη νύχτα. Και ας κοιμάται με τα παράθυρα κλειστά, λόγω aircondition. Ελέφαντας να ήταν ο σκύλος πάλι δεν θα τον άκουγε, αν ξυνόταν.

Αμ το άλλο, μην μας δει το μεσημέρι να ετοιμαζόμαστε να πάμε να φάμε. Διακοπές, είναι σιγά μην κάτσω να μαγειρεύω. «Μα ελάτε να φάμε όλοι μαζί. Μα γιατί δεν έρχεστε; Α, είστε πολύ ακατάδεκτοι». Γιατί άραγε δεν πάμε; Μήπως γιατί θα μας κάτσει το φαί στο λαιμό; Μήπως γιατί πιο ευχάριστο θα ήταν το τελευταίο δείπνο του Σωκράτη πριν πιει το κώνιο, ένα πράμα;

Αλλά τώρα, θα πάμε φουλ εξοπλισμένοι. Μπορείς να ελέγξεις δύο παιδιά σε διακοπές; Όχι βέβαια. Και ούτε και θέλω. Θα καλέσω και όλους τους φίλους που έχουν παιδιά. Θα στήνουμε γλέντι μέσα στην αυλή. Και δεν θα μπορεί να πει κουβέντα.

Αχ τον φαντάζομαι το διάλογο. «Ξέρεις τα μωρά έκαναν φασαρία». «Μα κυρία Βούλα μου, είναι μωρά, τι να τους πεις; Ε, ξέρετε και από τα δικά σας τα εγγονάκια πόση φασαρία μπορούν να κάνουν». Και θα την κοιτώ, όλο καλοσύνη και κατανόηση. Και θα κουρντίζω τις μικρές να κάνουν όλο και περισσότερη φασαρια.

Το δικό μου δελτίο ειδήσεων

Το δελτίο ειδήσεων που θα ήθελα να ακούσω σήμερα.

Κυρίες και κύριοι καλή σας μέρα, είναι οι ειδήσεις από το Μάνα Radio

Στους εορτασμούς για τα τρία χρόνια από τη λύση του κυπριακού παρέστη σύσσωμη η ηγεσία του τόπου. Σε δηλώσεις του από το χώρο των εκδηλώσεων ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, Γιώργος Περδίκης τόνισε πως πρόκειται για μια ιστορική στιγμή. «Το να λύσουμε το κυπριακό, χωρίς συγκεκριμένο μοντέλο, χωρίς να συμφωνηθεί τίποτε, χωρίς κανένα σχέδιο ήταν μια πρωτοποριακή ιδέα στα παγκόσμια χρονικά. Τώρα όλα δουλεύουν ρολόι, αποδεικνύοντας πως όταν υπάρχει θέληση όλα γίνονται». Στη διάρκεια των εορτασμών οι πρέσβεις των Ηνωμένων Πολιτειών, της Βραζιλίας, της Γαλλίας και του Καναδά ανακοίνωσαν πως θα διαλύσουν και αυτοί τα συντάγματά τους ακολουθώντας το παράδειγμα της Κύπρου.

Τα όρια συνταξιοδότησης θα κατεβούν και άλλο ανακοίνωσε ο υπουργός Εργασίας. Καθώς τα κρατικά ταμεία έχουν γεμίσει υπερβολικά, από τα έσοδα από τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, που βρίσκονται στις θάλασσες μας δεν υπάρχει λόγος να εργαζόμαστε μέχρι τα 50 που ήταν σήμερα το όριο. Νέα ηλικία ορίζονται τα 42 χρόνια. Επιπλέον ο κατώτατος μισθός ορίζονται τα 5,000 ευρώ και αυξάνεται η άδεια μητρότητας από τα 3 στα πέντε χρόνια.

Νέο δίσκο κυκλοφόρησαν οι U2. Τα τραγούδια είναι όλα παρμένα από τη ζωή της γνωστής blogger Μάνας και στο εξώφυλλο φιγουράρει η ίδια μαζί με τα παιδιά της.

Εγκαινιάζεται αύριο η νέα γραμμή του μετρό που θα ενώνει τη Λευκωσία με την Αθήνα. Ύστερα από τη σύνδεση κάθε κυπριακής πόλης και χωριού, κρίθηκε αναγκαίο όπως το μετρό επεκταθεί και στο εξωτερικό. Στα εγκαίνια θα παρασταθεί πλήθος κόσμου, ενώ την κορδέλα από πλευράς Ελλάδας θα κόψει η Cούλα και από πλευράς Κύπρου, η Μάνα.

Το Νόμπελ Λογοτεχνίας κέρδισε φέτος ο Μίλαν Κούντερα. Ο συγγραφέας σε δηλώσεις του ανάφερε πως είναι μεγάλη του τιμή να δέχεται αυτό το βραβείο. Σύμφωνα με πληροφορίες η σουηδική ακαδημία θέλησε με αυτό τον τρόπο να αποκαταστήσει το κύρος της, αφού μόνο ζημιά της έκανε το γεγονός ότι ο Τσέχος συγγραφέας ήταν τόσο καιρό χωρίς βραβείο.

Καλά νέα για τους λάτρεις του παγωτού. Επιστήμονες ανακοίνωσαν πως ανακάλυψαν το πιο γευσάτο παγωτό στον κόσμο που όμως δεν έχει θερμίδες. Προσοχή όμως, η υπερβολική κατανάλωση ίσως οδηγήσει στις τουαλέτες.

Το Champions League κατέκτησε για τέταρτη φορά στην ιστορία του ο Αποέλ (For you Μοτορτζή). Παίκτες και προπονητής μετά την επιστροφή τους στην Κύπρο, δήλωσαν ικανοποιημένοι που για άλλη μια χρονιά σάρωσαν τα πάντα τονίζοντας πως η προσπάθεια συνεχίζεται. «Αφιερώνουμε το τρόπαιο στον υπέροχο κόσμο μας, που ήταν δίπλα μας» είπε ο Λιονέλ Μέσι που χάρη στα δύο τέρματα που πέτυχε για τον Αποέλ, η κατάκτηση του κυπέλλου ήταν εύκολη δουλειά.

Car issues

Ο μηχανικός (έχει προηγηθεί βρισιά) δεν κατάφερε να δει εγκαίρως τον Φίλιπ. Σήμερα θα πάρει εξιτήριο. Στο μεταξύ δανείστηκα ένα BMW δίπορτο, κάποιας ηλικίας και κυκλοφορώ. Δεν θα μιλήσω στη δυσκολία να μαντρίζω δύο μωρά σε δίπορτο αυτοκίνητο. Ούτε στο ότι ακόμη δεν κατάφερα να συντονιστώ με τα καθρεφτάκια τα πλαϊνά. Καλού κακού αν με δείτε στο δρόμο κρατάτε αποστάσεις.

Δεν μπορώ να το συνηθίσω και κατά βάθος δεν θέλω. Θέλω τον Φίλιπ. Που τον ξέρω και γουστάρω να τον οδηγώ. Που ξέρω τα χούγια του. Που είναι άνετος. Που έχει τους σταθμούς στο ραδιόφωνο με τη σειρά που εγώ τους έβαλα. Που είναι σαν αποθήκη από τα πράγματα που κουβαλώ. Που είναι το αυτοκίνητό μου.

Η σχέση με το αυτοκίνητο μας, μοιάζει με τις σχέσεις με τους ανθρώπους μας. Τις έχουμε συνηθίσει, τις έχουμε δουλέψει, τις έχουμε δοκιμάσει και αυτό δύσκολα τις αλλάζουμε. Και αυτό ισχύει για όλες τις σχέσεις πιστεύω. Με το σύντροφό μας, τους φίλους μας, την οικογένεια ακόμη και τις σχέσεις τις εργασιακές.

Όπως υπάρχουν καλύτερα μοντέλα από αυτό που έχουμε, έτσι υπάρχουν και «καλύτεροι» σύντροφοι, φίλοι, συγγενείς και συνεργάτες. Όμως αυτό δεν έχει και μεγάλη σημασία. Είπαμε, ο πατέρας φαμίλιας δεν πλένει πιάτα. Το πρωί όταν ξυπνά θέλει δύο ώρες να φέρει το νου του και να χαμογελάσει. Άλλα όπως δεν αλλάζω το Φίλιπ, που με συγχύζει με το trafficator και το cruise control, έτσι δεν αλλάζω και τον Μοτορτζή με τίποτε.

Το ίδιο ισχύει και για τις κολλητές μου. Ου, αν είναι να αρχίσω να λέω τα ελαττώματά τους, θα τελειώσω το βράδυ. Και αυτές τα δικά μου εννοείται. Αυτά τα ελαττώματα όμως δεν αντιστοιχούν όμως ούτε στο 0.00000000000000000% των προτερημάτων τους. Ξέρουμε τα χούγια η μια της άλλης, τις καλές και τις κακές της στιγμές. Πότε να μιλήσουμε και πότε να σιωπήσουμε, πότε να αγκαλιαστούμε και πότε να απομακρυνθούμε.

Δεν είναι θέμα ότι κολλώ. Πιστεύω είμαι άτομο (σχετικά) εύκολο στις αλλαγές. Επενδύω όμως στους ανθρώπους, όπως επένδυσα και στο αυτοκίνητο (ε, δεν θα πάρει κάτι χρόνια να τον ξεχρεώσω τον Φίλιπ;). Οι φίλοι, ο husband είναι επενδύσεις ζωής. Θα κρατήσουν μια ζωή; Δεν το ξέρω, όμως το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να προσπαθώ συνεχώς να κάνω τις σχέσεις μου να δουλέψουν και να κρατήσουν στο χρόνο. Όπως προσπαθώ συνεχώς να μάθω να οδηγώ καλά, να λείπουν τα ειρωνικά σχόλια παρακαλώ.

Απορίες, σκέψεις, απόψεις

Καθώς κάθομαι μισολιωμένη πάνω στην καρέκλα μου, προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου να δουλέψει πιο εντατικά, θα καταθέσω τις απόψεις μου γύρω από σημαντικά θέματα και διαπιστώσεις και θα κάνω διάφορες απορίες.

1. Θα παίξω ένα στοίχημα που το ένα ευρώ αφήνει 50. θα παίξω 5 ευρώ και θα βγάλω 250. Δεν είναι σημαντικό ποσό, αλλά έτσι στα ξαφνικά και τέλος του μήνα, θα αποδειχθεί πολύ σημαντικό. Βέβαια για να μου κάτσει θα πρέπει να βρω το αποτέλεσμα σε τέσσερις αγώνες. Πόσο δύσκολο είναι να νικήσει η Ιαπωνία τη Δανία, σιόρ;

2. Μας βρήκε ο Ιούνης, σχεδόν φεύγει και ακόμη γλυκό, γλυκό καρπούζι δεν βρήκα. Είδος προς εξαφάνιση κατάντησαν τα πραγματικά γλυκά καρπούζια.




3. Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια είναι το Καλοκαίρι του Σαββόπουλου. Το ψάχνω να το κατεβάσω και δεν το βρίσκω. Μπορεί κανένας να με βοηθήσει, σας παρακαλώ; Κοίταξα σε διάφορα site αλλά στάθηκε αδύνατο, μέχρι στιγμής.

4. Αν σε μια πλύση με άσπρα μου έφυγε ένα μπλε και έγιναν τα ρούχα γαλάζια, υπάρχει περίπτωση να μπορέσω να τα επαναφέρω;

5. Το αυτοκίνητό μου πήγε για έλεγχο σήμερα. Μου έσπασε τα νεύρα να με ειδοποιεί να ελέγξω τα ελαστικά του. Μουρμούρα και πάλι μουρμούρα ο Φίλιπ, ώσπου πέτυχε το σκοπό του.

6. Πριν από τη διαρροή πετρελαίου τα σπίτια στις ακτές του Κόλπου του Μεξικού ήταν περιζήτητα και πανάκριβα. Η οικολογική καταστροφή, έκανε τους κατοίκους τους να τα πουλούν όσο όσο. Αν σκεφτεί κανείς ότι έχουν εκλογές το Νοέμβριο, ότι μέχρι τον Αύγουστο θα σταματήσει η διαρροή, ίσως είναι καλή ευκαιρία. Δεν θα είναι ωραία να ξυπνάς το πρωί και να αγναντεύεις τον ωκεανό;

7. Δοκίμασε κανένας τα τσάγια τα Linea ότι έχουν αποτέλεσμα; Και εννοείται χωρίς δίαιτα και γυμναστική. Γιατί άμαν είναι έτσι, χαίρω πολύ, φυσικά και θα δουλέψει το θέμα.

8. Οι ΣΠΕ έχουν κανένα λόγο και στα ΑΤΜ δίνουν μόνο 20ευρα; Πέρα του ότι με χρεώνουν όταν κάνω ανάληψη επειδή δεν είναι η τράπεζά μου, γεμίζει το πορτοφόλι μου με χαρτονομίσματα.

9. Νέα διάσταση στην απάτη που συγκλόνισε τη Wall Street µε πρωταγωνιστή τον Μπέρναρντ Μέιντοφ προσδίδει ο ισχυρισµός του φυλακισµένου χρηµατιστή ότι διοχέτευσε 9 δισεκατοµµύρια δολάρια σε φίλους του. Η πληροφορία διέρρευσε από συγκρατουµένους του, φέρεται να εξοµολογήθηκε σε κάποιους από αυτούς ότι φυγάδευσε το ποσό σε τρεις στενούς του φίλους πριν συλληφθεί το 2008. Εμένα οι φίλοι μου γιατί μόνο δάνεια και φουλομένες κάρτες έχουν;

10. Είναι σχεδόν αδύνατον να βρεις στην Κύπρο dolly mixtures.

Το πικνικ των blogger

Ύστερα από την επιτυχία που είχε ο χορός των bloggers η Μάνα αποφάσισε να προχωρήσει στη διοργάνωση ενός πίκνικ. Το πάλευε για μέρες στο μυαλό της, μιας και ήθελε όχι απλά να διοργανώσει ένα πίκνικ, αλλά ένα πικνικ που θα άφηνε εποχή. Ο Invictus επέμενε πάντως να ανηφορίσουν προς Τρόοδος. «Αν δεν πετύχει η σούβλα, μπορούμε να αγοράσουμε φρούτα από τον κ. Ευαγόρα», είπε και με αυτό το επιχείρημα τους έπεισε. «Στην επιστροφή να περάσουμε από την Πιτσιλιά. Να σταματήσουμε σε κανένα χωράφι να φάμε κεράσια», έριξε την ιδέα η Post Babylon.

Με τα πολλά οι bloggers μαζεύτηκαν για να ξεκινήσουν. Αποφάσισαν να πάνε με τα λεωφορεία του Χατζηλύκου αντί ο καθένας με το αυτοκίνητό του. Η Cούλα πρότεινε να οδηγήσει, αλλά δεν την άφησε ο Νυχτερινός Ποδηλάτης. «Εσείς οδηγείτε ανάποδα, θα μας κουρτουμπελίσεις», της είπε.

Πρώτη στο λεωφορείο έκατσε η γιαγιά Αντιγόνη, δίπλα από τη Φορτουνιασμένη που επέμενε να φέρει μαζί της και το κέντημά της. «Θα ζαλιστείς, ο δρόμος έχει πολλές στροφές» τη συμβούλευσε η γιαγιά. Ο Κκουλάς έκατσε δίπλα στο Μαχαίρη και του έκανε ξενάγηση, ενώ η Dr Love πανευτυχής που τέλειωσαν οι εξετάσεις της, έδινε οδηγίες στη Neerie σε ποιο σταθμό να κατεβεί για τη συναυλία των Pearl Jam.

Όταν έφτασαν στα Πλατάνια, οι κορούδες ανάλαβαν να κόψουν τη σαλάτα και να ετοιμάσουν διάφορα τσιμπιματάκια. H Aurora έδειξε της Pink Fish να μάθει να κάνει τασσή, ενώ η Korinna προτίμησε να ασχοληθεί με το ταλατούρι. Η Rain Tears έπιανε παραγγελίες για φραπέ και η Ρίτσα βρήκε την ευκαιρία να φωτογραφήσει διάφορα λουλούδια στο βουνό. «Μια αιώρα θα ήταν ό,τι πρέπει κάτω από τους πεύκους», δήλωσε το Μαμούλι. «Την επόμενη φορά, να φέρουμε μια».

Στο μεταξύ ο Κύων περνούσε το κρέας πάνω στις σμίλες, υπό το άγρυπνο βλέμμα του Μοτορτζή που τον περίμενε υπομονετικά, ανάβοντας τα κάρβουνα. «Ρε κουμπάρε, νομίζω πρέπει να βάλουμε τζαι άλλα κάρβουνα» έριξε μια δεύτερη γνώμη ο It’s my life. «Οϊ ρε κουμπάρε ε να τα κάψουμε, τα γέρημα», μπήκε στη συζήτηση η She Demon που δεν είχε όρεξη να ασχοληθεί με τις σαλάτες. Ο Marco κοίταζε την όλη διαδικασία απορημένος. «Τέτοια πράγματα δεν τα κάνουν στη Σουηδία». «Θα βάλουμε ρίγανη, έτσι;», ρωτούσε ο Ρϊτσης.

Ο Αnti Christ στο μεταξύ, άραξε σε ένα παγκάκι και έριξε ένα υπνάκο. Δίπλα του η Sike προσπαθούσε να εξηγηθεί με την Πατριώτισσα από το Ομάν και ψάρευε όλες τις λεπτομέρειες που διέπουν ένα πραγματικά αραβικό γάμο. Η Χωρισμένη Μάνα πάλι προτίμησε να ξεκουραστεί διαβάζοντας.

Σε μια στιγμή πήγε να ανάψει ο καυγάς, όταν ο Κλέφτης έσκυψε πάνω στη Μις Ψαροκόκαλο και της έδωσε ένα ελαφρό χαστούκι. «Ε, τι στο καλό κάνεις;» «Μην θυμώνεις», της απάντησε «απλά σκότωσα ένα μυρμηγκάκιι που περπατούσε πάνω σου». H Εόλικα πάντως δεν έκατσε ούτε σούβλα να ψήσει, ούτε σαλάτα να κόψει. Προτίμησε να πάει πάνω στα παιχνίδια και να παίξει με τις κούνιες. Η Ουφ είχε μια ανησυχία για τα φίδια. «Καλού, κακού θα μείνω εδώ με τους πολλούς», σκέφτηκε.

Αφού ψήθηκε η σούβλα, λουκούμι μπορώ να πω, έκατσαν κάτω από τους πεύκους να φάνε. Το τι σχόλια ακούστηκαν για τα φαγητά δεν περιγράφονται, αφού όλοι έμειναν ικανοποιημένοι. Και όταν το κέφι άναψε για τα καλά, το έριξαν στο χορό. H Αχάπαρη έφερε μαζί της ωραίες τρανσιές, ενώ και στον Καλαματιανό πρώτη έσερνε το μαντήλι. Τραγούδησαν, χόρεψαν και ύστερα από πολλές πολλές ώρες τράβηξε ο καθένας για το blog του.

Το λες αυτό αγάπη;

Λες ότι αγαπάς τη γυναίκα σου, κορώνα την έχεις στο κεφάλι σου. Τα πάντα όμως γίνονται στο δικό σου χρόνο, στη δική σου διάθεση, ανάλογα με το δικό σου πρόγραμμα. Το λες αυτό αγάπη;

Λες ότι αγαπάς τη δουλειά σου, είσαι περήφανος μάλιστα για όλα όσα έχεις πετύχει. Αλλά αδιαφορείς για τους νέους υπαλλήλους που έχουν προσληφθεί, δεκάρα δεν δίνεις αν είναι ευχαριστημένοι, δεν συνεργάζεσαι μαζί τους και τους σνομπάρεις συστηματικά μπας και σου φάνε τη θέση. Το λες αυτό αγάπη;

Λες ότι αγαπάς το σκύλο σου, ότι είναι μέλος της οικογένειας σου. Δεν τον βάζεις όμως στο αυτοκίνητό σου, γιατί φοβάσαι ότι θα στο λερώσει. Το λες αυτό αγάπη;

Λες ότι αγαπάς τον κήπο σου. Ποτέ δεν έκανες τον κόπο να φυτέψεις ένα λουλούδι, να βγάλεις τα αγριόχορτα, να ποτίσεις τα φυτά που διψούν. Απλά σε ενδιαφέρει να δείχνει όμορφος, από τα χέρια ξένου, του κηπουρού. Το λες αυτό αγάπη;

Λες ότι αγαπάς τον άντρα σου. Δεν κάθισες ποτέ να δεις ποδόσφαιρο μαζί του, αγνοείς τα ενδιαφέροντά του, δεν σε νοιάζει καθόλου για τα χόμπι του. Το λες αυτό αγάπη;

Λες ότι αγαπάς τον τόπο σου. Κάνεις κόλπα, δεν πληρώνεις φόρους, μιλάς κάποτε περιφρονητικά για αυτόν. Δεν σε νοιάζει που υπάρχουν γειτονιές που πεθαίνουν, ενώ άλλες ζουν μέσα στη χλιδή, αδιαφορείς για τα κοινά. Το λες αυτό αγάπη;

Λες ότι αγαπάς την ομάδα σου. Παθιάζεσαι, φωνάζεις στο γήπεδο. Και όταν σε εκνευρίσουν κλωτσάς, σπας, καταστρέφεις χωρίς να σε νοιάζει ποιος θα πληρώσει τις ζημιές, χωρίς να σε νοιάζει που αφήνεις πίσω σου συντρίμμια. Το λες αυτό αγάπη;

Λες ότι αγαπάς τα παιδιά σου, ότι είναι η ζωή σου. Ποια ήταν η τελευταία φορά που τους αφιέρωσες ένα ολόκληρο απόγευμα; Πότε τα έκανες μπάνιο, τους διάβασες ιστορίες και παραφύλαγες στο προσκεφάλι τους να μην πλησιάσει ο εφιάλτης; Το λες αυτό αγάπη;

Λες ότι αγαπάς το περιβάλλον, θέλεις ένα κόσμο καλύτερο. Βαριέσαι να κάνεις ανακύκλωση, δεν σε νοιάζει που κόβονται δέντρα για να γίνουν δρόμοι, οδηγείς αυτοκίνητο καθόλου φιλικό προς το περιβάλλον. Το λες αυτό αγάπη;

Σειρά μας για πουτανιές

Σήμερα με έπιασε το πολιτικό μου. Blame the nice weekend that I had.

Ας βάλουμε κάτω τρία δεδομένα που έχουμε. Το πρώτο είναι πως οι ΗΠΑ είναι θυμωμένες με την Τουρκία. Όχι απλά κρατούν μούτρα, τα έχουν πάρει άγρια στην κράνα. Γιατί σου λέει δεν γίνεται κύριος, να σε υποστηρίζω σε κάθε περίπτωση, να ξεχνώ ότι μου έκλεισες τις βάσεις όταν ήθελα περάσματα για το Ιράκ, να πραγματοποιεί ο πρόεδρος μου επίσκεψη να σε κάμνω φοινιτζιά, και εσύ με την πρώτη ευκαιρία να αρχίζεις τα σούρτα φέρτα με τον κύριο ένα εχθρό μου. Δεν γίνεται. Έχει και η ανοχή τα όρια της. Η υποστήριξη της Τουρκίας προς το Ιράν, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.

Έχουμε δεύτερο δεδομένο ότι η Τουρκία ετοιμάζει κινήσεις στο κυπριακό. Κάτι έλεγαν για το Νοέμβριο, ότι εκεί θα μπουν τα δύο μας πόδια σε ένα παπούτσι. Βρισκόμαστε σε κλοιό πιέσεων, αν και μια ζωή σε κλοιό, θυμάμαι να είμαστε.

Το τρίτο δεδομένο, είναι πως το Ισραήλ δεν θέλει να δει μπροστά του την Τουρκία. Στην ανταπόκριση του, ο Μιχάλης Ιγνατίου για τον Φιλελεύθερο, έγραψε πως το ισραηλινό λόμπι στην Ουάσιγκτον είναι τα μάλα εκνευρισμένο από τους Τούρκους. Οι εβραϊκές οργανώσεις έχουν κινητοποιηθεί και εξαπέλυσαν επίθεση εναντίον της Άγκυρας. Και αν επαληθευτεί η πληροφορία ότι ο Ταγίπ Ερντογάν ετοιμάζεται να ανακοινώσει την κατάργηση της στρατηγικής σχέσης Τουρκίας –Ισραήλ, στην οποία επένδυσαν δισεκατομμύρια οι αμερικανοί, καταλαβαίνουμε ότι μάλλον θα γίνει χαμός.

Και αφού βάλαμε τα δεδομένα μας κάτω, περνούμε στο ζουμί. Εμείς τι κάνουμε; Μένουμε απαθείς ως συνήθως και περιμένουμε τα γεγονότα, όπως πάντα να μας προλάβουν; Αμολούμε τις διπλωματικές μας υπηρεσίες (ωχ αμάν) και το παίζουμε θύματα και αδικημένοι;

Το ερώτημα είναι. Γιατί να μην εκμεταλλευτούμε και εμείς μια φορά τις καταστάσεις. Μια φορά, να κάνουμε εμείς τις πουτανιές, αντί να αφήσουμε τους άλλους. Αν το Ισραήλ είναι αποφασισμένο να τα βάλει με την Τουρκία, γιατί να μην το υποστηρίξουμε; Δεν κατάλαβα, τόσο καιρό που υποτίθεται ότι υποστηρίζουμε τους άραβες, χαϊρι δεν είδαμε. Μια χαρά αναγνώρισε το ψευδοκράτος η Ισλαμική Διάσκεψη.

Οι Εβραίοι, έχουν πολιτική δύναμη, έχουν επιρροή στην Ουάσιγκτον, έχουν και χρήματα. Εμείς δεν έχουμε τίποτε από αυτά. Το παιχνίδι είναι ενδιαφέρον και έχει επιπτώσεις άμεσες στα εθνικά μας θέματα. Ας δούμε μια φορά, τι μας συμφέρει. Θα σκεφτούμε ότι θα θυμώσουν για παράδειγμα, οι άραβες αν πάμε με το Ισραήλ; Ας πιουν ξύδι. Όσο η Τουρκία πλησιάζει το Ιράν, έχουμε εμείς την ευκαιρία να πάμε πιο κοντά στην Ουάσιγκτον.

Ανισότητες

Σήμερα δεν θα πάω δουλειά, γιατί είναι άρρωστη η μικρή. Έκανε πυρετό ψες και επειδή ξεπέρασε το 38.5 θα την κρατήσω σπίτι να την ελέγχω. Θα κρατήσω και τη μεγάλη επίσης, γιατί βαριέμαι να τρέχω το μεσημέρι να τη μαζεύω από το νηπιαγωγείο. Θα μπορούσα να κοιμηθώ λίγο παραπάνω, αλλά πρόλαβα και ξύπνησα. Μέχρι να βάλω θερμόμετρο να της δώσω νερό να πιει, ο ύπνος έφυγε.

Ησυχία στο σπίτι, ο σκύλος είναι έξω βρήκε ο μπαγάσας τη γωνιά που φυσά και απλώνει. Έκανα καφέ ένα μυρωδάτο φραπέ –εσπρέσσο και τον απολαμβάνω διαβάζοντας το Time. Έχει ένα συγκλονιστικό φωτορεπορτάζ για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γεννούν πολλές γυναίκες σε χώρες του Τρίτου Κόσμου. Με ένα ποσοστό θνησιμότητας να κυμαίνεται στο 15% κάθε γέννα είναι λαχείο αν θα ζήσει μια γυναίκα και τι σημάδια θα αφήσει μια γέννα στο σώμα της.

Μέτρα προστασίας ανύπαρκτα και πολλές γυναίκες δεν τολμούν κιόλας να ζητήσουν από το σύντροφό τους να βάλει προφυλακτικά, γιατί τα πολλά μωρά θεωρούνται απόδειξη αντρισμού. Γαμούν και σπέρνουν μωρά και φαίνονται άντρες.

Μια γυναίκα έφτασε να γεννήσει σε ένα νοσοκομείο υπαίθριο, χωρίς τους στοιχειώδεις κανόνες ιατρικής και υγιεινής. Γέννησε το πρώτο, ήταν δίδυμα. Στο δεύτερο λίγες ώρες αργότερα, άρχισε αιμορραγία. Ξεψύχησε κάτω από το φακό του φωτογράφου… Απίστευτο μου φαίνεται. Υπήρχε φωτογράφος και δεν υπήρχε γιατρός ή αίμα να σωθεί. Κανείς δεν μπορούσε να κάνει κάτι παρά ο φωτογράφος, που γινόταν μάρτυρας του δράματος.
Και τις δύο κόρες τις γέννησα με απίστευτη ευκολία. Αφού λέμε με τον πατέρα φαμίλια, αν έρθει τρίτο ξέρει τι να κάνει, ώστε να μην σκάσουμε στο Απολλώνειο, δυο χιλιάδες ευρώπουλα.

Η πρώτη ήταν μεγάλη φάση. Κατά τη διάρκεια της μέρας είχα λίγους πόνους, αλλά δεν έδωσα σημασία γιατί ο γιατρός μου είπε αν δεν είναι δυνατοί και τακτικοί κάθε πέντε λεπτά να μην πάω. Ήταν αδύνατοι κάθε μια ώρα. Το βράδυ έπαιζε η Λίβεροπουλ με την Τσέλσι. Όταν είπα στον πατέρα ότι ψιλοπονώ μου είπε να δούμε τον αγώνα και μετά να πάμε στο νοσοκομείο. Έλα όμως που είχε και παράταση και στο τέλος στα πέναλτι προκρίθηκε η Λίβερπουλ. Την ώρα που τέλειωνε ο αγώνας έσπασαν τα νερά και με έπιασε ένας απίστευτος πόνος.

Σε 5 λεπτά βρεθήκαμε στο νοσοκομείο. «Υπάρχει κάτι ή να φύγουμε» ρώτησε τη μαία. «Γιε μου, σε 10 λεπτά γεννάτε», ήταν η απάντησή της. Και όντως μέσα σε μισή ώρα κρατούσαμε το μικρούλακι στην αγκαλιά μας. Δυο μαίες και ο γιατρός με περιποιήθηκαν, ενώ η παιδίατρος εξέταζε την κόρη Α που από το πρώτο λεπτό που γεννήθηκε έμοιαζε του πατέρα της.

Πάνω κάτω το ίδιο σκηνικό παίχτηκε και στην κόρη Β μόνο που μάθαμε το μάθημα μας και πήγαμε εγκαίρως. Στη μισή ώρα πάλι ξεμπέρδεψα. Δεν ξέρω πως είναι να γεννάς στο χώμα, χωρίς γιατρό, χωρίς νοσοκόμες, χωρίς τίποτε παρά μόνο με την ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλά. Και όταν πεθαίνεις να αφήνεις πίσω σου ένα τσούρμο παιδιών, χωρίς να έχουν στον ήλιο μοίρα.

Δίπλα στην πισίνα

Λοιποοοοοοοοοοοοοοοοον, το σαββατοκυρίακο στην Πάφο περάσαμε πολύ ωραία. Τόσο που πήρα θάρρος και αυτοκαλέστηκα και για ένα άλλο διήμερο λίαν συντόμως.

Το σπίτι είναι κτισμένο στο ύψωμα με θέα τον Κόλπο των Κοραλλίων. Μόνο και μόνο που καθόμασταν στη βεράντα και χαζεύαμε τη θέα, ξεκουραζόμασταν. Κοιτάξτε φωτογραφία. Ένα υπέροχο σπίτι, μιας και η μαμά του παιδιού που μας φιλοξένησε είναι διακοσμήτρια και μπορώ να πω με μεγάλη περηφάνια, ότι σπάσαμε μόνο ένα γυάλινο κηροπήγιο! Ε, δεν το συζητώ θρίαμβος.

Πίναμε τα ποτά μας, βλέπαμε το μουντιάλ και κολυμπούσαμε στην πισίνα. Οι κόρες φυσικά ξετρελλάθηκαν με το νερό. Μου έκανε εντύπωση πόσο γαλήνια ήταν η μικρούλα μέσα στο νερό. Ούτε να φοβηθεί, ούτε τίποτε, λες και το νερό είναι το στοιχείο της. Το βράδυ ολόκληρο παραμύθι στήσαμε για να βγάλουμε έξω τη μεγάλη. Της είπαμε ότι η πισίνα έπρεπε να πιει το φάρμακό της, να ξεκουραστεί και να πάει να κοιμηθεί, για να είναι έτοιμη για την επόμενη μέρα.

Ένα από τα πλεονεκτήματα να σε καλεί στο σπίτι του ένας εργένης, είναι ό,τι το πιο πιθανόν με τη σχολαστική καθαριότητα, μάλλον δεν θα είναι φίλοι κολλητοί. Και πηγαίνοντας με δυο μωρά κάπου, αυτό είναι μεγάλο πλεονέκτημα. Έτσι ο φίλος και η κόρη Α περπατούσαν ξυπόλυτοι, κάθονταν μαζί στον καναπέ, έκαναν πατημασιές με τις βρεγμένες πατούσες τους σε όλο το σπίτι και έτρωγαν τσιπς χωρίς να τους πει κανένας τίποτε. Η κόρη Α άφησε δαχτυλιές σε όλες τις γυάλινες επιφάνειες και η κόρη Β πρέπει να έφτυσε στο μισό σπίτι τουλάχιστον.

Τη «ζημιά» πρέπει να την κάναμε στην πισίνα, γιατί όταν ήρθαμε σπίτι, η μεγάλη μου ομολόγησε πως κατούρησε μέσα… Το ξέρω ντροπή μου, προσπάθησα με όλα τα μέσα να την αποτρέψω η γυναίκα, αλλά τι άλλο να έκανα; Ευτυχώς, η πισίνα καθαρίζεται συχνά πυκνά και έτσι το θεωρώ ελάχιστη ζημιά.

Το αποκορύφωμα όμως ήταν που το Σάββατο το μεσημέρι πετύχαμε το ακατόρθωτο. Κοιμήθηκαν και οι δυο σχεδόν ταυτοχρόνως. Είμαι σίγουρη πως ζηλεύουν όσοι έχουν περισσότερα από ένα. Μωρά μιλούμε. Τι απόλαυση θεέ μου. Εξετάσαμε τις επιλογές γρήγορα γρήγορα με τον πατέρα φαμίλια. Να κολυμπήσουμε αμέριμνοι, να κοιμηθούμε, να κάνουμε σεξ. Σιγά που θα διαλέγαμε το τελευταίο. Σεξ κάνουμε σπίτι μας πολύ πιο εύκολα από ότι στις διακοπές μας. Το ρίξαμε στον ύπνο δίπλα στην πισίνα. Και όταν ξύπνησα, ένιωθα λες και έφυγαν τόνοι κούρασης από πάνω μου.

Το ωροσκόπιο των ορμονών

Συνήθως, εμείς οι γυναίκες λέμε οι ορμόνες μας κάνουν πάρτι, όταν η διάθεσή μας θυμίζει ασανσέρ. Ήρθε η ώρα της αποκατάστασης της γυναικείας περηφάνιας. Αμερικανίδα καθηγήτρια αποφάνθηκε ότι η ανθρώπινη προσωπικότητα καθορίζεται από τις ορμόνες μας.

Και επειδή σας έταξα την έρευνα, here we are. Πάντως όπως το βλέπω, κουβαλώ καμπόση τεστοστερόνη...

Ο χαρακτήρας μας είναι ζήτημα μερικών ορμονών: της τεστοστερόνης, των οιστρογόνων, της σεροτονίνης, της οξυτοκίνης, της νοραδρεναλίνης και της ντοπαμίνης. Αυτές οι ορμόνες δρουν σε διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου και μας κάνουν να αντιδρούμε διαφορετικά στα σήματα και τα ερεθίσματα. Από αυτές τις ορμόνες καθορίζεται, επίσης, ο τρόπος που ερωτευόμαστε, οι σχέσεις μας και οι φιλίες μας.

Ο διαχωρισμός των χαρακτήρων σε τύπους δεν είναι καινούργιος. Στην αρχαιότητα ο διαχωρισμός γινόταν ανάμεσα στους χολερικούς, τους φλεγματικούς, τους θερμόαιμους και τους μελαγχολικούς. Η διαφορά είναι ότι σήμερα οι τύποι της προσωπικότητας βασίζονται σε ένα είδος «ωροσκόπιου των ορμονών».

Έτσι, η προσωπικότητα του πρωτοπόρου καθορίζεται από την υψηλή συγκέντρωση τεστοστερόνης στη μήτρα. Πρόκειται για έναν άνθρωπο ευθύ και αναλυτικό, ο οποίος ξέρει να επιβάλει τις απόψεις του, σκέπτεται με στρατηγικό τρόπο, διακρίνεται από αυτοέλεγχο και υψηλό αίσθημα αλληλεγγύης. Σε αυτή την κατηγορία, σύμφωνα με την Ελεν Φίσερ, ανήκουν ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα και η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ.

Η προσωπικότητα του διπλωμάτη καθορίζεται από τα οιστρογόνα. Διακρίνεται από συνθετική ικανότητα, καλή μνήμη και βάθος σκέψης. Θεωρείται εξωστρεφής, κινείται με το ένστικτο και εμπνέει εμπιστοσύνη. Ονειροπόλος, μελαγχολικός και με όχι ιδιαίτερα υψηλή αυτοπεποίθηση, ο «διπλωμάτης» αναζητά τη βαθιά αγάπη. Η «χημεία» του με τον πρωτοπόρο είναι καλή. Σε αυτή την κατηγορία η Αμερικανίδα καθηγήτρια κατατάσσει τον καναδό τραγουδοποιό Λέοναρντ Κοέν.

Ο τρίτος τύπος, αυτός του εξερευνητή καθορίζεται από τη δράση της ντοπαμίνης. Είναι φιλομαθής, δημιουργικός, αισιόδοξος, θέλει να κατακτάται τόσο διανοητικά όσο και σωματικά από τους συντρόφους του, διαφορετικά πλήττει. Ταιριάζει με έναν άλλο εξερευνητή αλλά και με τον διπλωμάτη. Η Φίσερ εντόπισε μια τέτοια περίπτωση στο πρόσωπο του Χάρι, πρίγκιπα της Βρετανίας και γιου της Νταϊάνα.

Στην τέταρτη κατηγορία, αυτή του θεμελιωτή, η βασική ορμόνη είναι η σεροτονίνη. Αυτή η ορμόνη κάνει έναν άνθρωπο πραγματιστή, μεθοδικό, ήρεμο, με σεβασμό προς την εξουσία αλλά και πολλές φορές κάπως βαρετό. Μια από τις βασικές του επιδιώξεις στη ζωή είναι η δημιουργία οικογένειας και θα μπορούσε να κατακτήσει την ευτυχία με έναν άλλο θεμελιωτή ή έναν διπλωμάτη αλλά ποτέ με έναν εξερευνητή. Η Φίσερ δεν απομακρύνθηκε πολύ από τη βασιλική οικογένεια της Βρετανίας για να βρει ένα χαρακτηριστικό τύπο αυτής της κατηγορίας: είναι ο πρίγκιπας Ουίλιαμ, αδελφός του Χάρι.

Υγ. Σας αρέσει το νέο λουκ του blog; Όταν το έβαλα κάτι μου θύμιζε, ώσπου στο τέλος μου ήρθε η έμπνευση. Μοιάζει με το προσκλητήριο του γάμου μου.

Ο Φίλιπ κι εγώ (2)

Ο Φίλιπ. Ο Ροθ αυτή τη φορά όχι το αυτοκίνητο. Που με καρδιοχτύπησε την Παρασκευή, όταν μου έβγαλε μήνυμα ότι είχαν πρόβλημα τα ελαστικά. Που θεώρησα ότι απλώς έλεγε τα δικά του και δεν του έδωσα σημασία και παραλίγο να καταλήξω να μαζεύω τα παιδιά με την Οδική Βοήθεια.

Τον Φίλιπ Ροθ, τον γνώρισα λίγο μετά που τέλειωσα τις σπουδές μου. Και γίναμε φίλοι αχώριστοι. Ύστερα από δέκα χρόνια έρευνας μπορώ να καυχηθώ πως ό,τι βιβλίο του κυκλοφορεί το έχω. Στη μέση της βιβλιοθήκης τον έβαλα, δίπλα από τον Κούντερα και τον Όζ. Τρεις αδικημένοι που περιμένουν το Νόμπελ. Σιγά μην το πάρουν με τις νερόβραστες επιλογές των Σουηδών.

Τα βιβλία του δεν είναι εύκολα θα έλεγα. Έχουν πολιτική μέσα, έχουν καμπόση «εβραϊκότητα», έχουν στεγνό χιούμορ. Είναι βιβλία με πλοκή, διάλογο και προβληματισμό. Και πολύ σεξ. Ο Ροθ τόλμησε να γράψει για το σεξ όπως κανένας άλλος, χωρίς να γίνεται πορνογράφος. Τα βιβλία του, σου αφήνουν μια πικρή γεύση. Δεν περνά τους ήρωες του από βάσανα για να τους οδηγήσει στη λύτρωση. Τους αφήνει να παιδεύονται και μας διηγείται τις ιστορίες τους.

Νομίζω δεν υπάρχουν ευτυχισμένοι στα βιβλία του. Μερικοί τον λένε μισογύνη. Δεν θα τον έλεγα έτσι. Απλά πιστεύω ότι οι ήρωες του είναι άντρες και γράφει αντρικά για αυτούς. Δεν χωρούν στα βιβλία του δυναμικές γυναίκες που να παίρνουν τη ζωή τους στα χέρια τους. συνήθως, οι ζωές των γυναικών του Ροθ μπλέκονται σε ένα ατέλειωτο βαλτωμένο πάρε δώσε με τις ζωές των αντρών, που δεν οδηγεί πουθενά.

Περιμένω το τελευταίο του βιβλίο να έρθει. Ατίμωση, λέγεται και από ό,τι διαβάζω διακατέχεται από τη θεματολογία της ανθρώπινης φθοράς, τόσο σε σωματικό όσο και πνευματικό επίπεδο, χωρίς να δίνει στους ήρωες καμία ελπίδα ανάκαμψης. Όταν το διαβάσω θα σας πω περισσότερα, το έκανα παραγγελία, είναι καθοδόν. Προς το παρόν, θα σύστηνα ανεπιφύλακτα το Παντρεύτηκα ένα κομμουνιστή και το Αμερικανικό Ειδύλλιο. Μυθιστορήματα με ουσία, όχι απλά για να τα διαβάζει κανείς και να περνά καλά. Ο Ροθ δεν είναι για να περνάς καλά, είναι για εξασκείται το μυαλό μας.

Σχέσεις βασανιστήριο

Κρίμα κότζαμ παίδαρος να είναι γκέι, σχολίασε η μια. Κρίμα κότζαμ παίδαρος να βγαίνει με αυτόν τον χαμένο, σχολίασε ο άλλος. Το πρόβλημα αφορά τις σχέσεις παντός είδους με λίγα λόγια. Άντρες, γυναίκες και γκέι.

Στη γυναικοπαρέα μου είμαστε περίπου μισές μισές. Μισές παντρεμένες, μισές single. Οι δεύτερες είναι κοπέλες πολύ καλές, με τη δουλειά τους και τις σπουδές, που θα μπορούσαν να κάνουν ευτυχισμένο ένα άντρα και να δημιουργήσουν μια υγιή καλή σχέση. Αλλά είναι μόνες τους. Θα με πλακώσουν στο ξύλο, αλλά αν ενδιαφέρεται κάποιος να του κανονίσω καμιά μπορεί να μου το πει.

Παρατηρώ άντρες επίσης καλούς, που κυκλοφορούν με γυναίκες που πραγματικά τους ψήνουν το ψάρι στα χείλη. Λιγότερα βάσανα περνούν οι αμερικανοί στρατιώτες στην Κανταχάρ από αυτούς. «Να δεις που αυτός θα τρώει ξύλο», σχολιάζει ο Μοτορτζής όταν τύχει να πέσουμε σε τέτοιες περιπτώσεις. Ισχύει φυσικά και το αντίθετο. Γυναίκες μάλαμα να τυραννιούνται σε σχέσεις μαρτύριο.

Πάντα είχα την απορία γιατί κάποιος να μπλέξει με ένα τέτοιο άτομο. Υποτίθεται σε μια σχέση αναζητάς ηρεμία, αγάπη (το σεξ εννοείται), επικοινωνία με τον άλλο. Θέλεις να σου βγάζει τον καλύτερο σου εαυτό. Βλέπεις ότι ο άλλος ή η άλλη είναι ένα κάθαρμα. Τι πας και μπλέκεις μαζί του; Θα βελτιωθεί επειδή είναι μαζί σου; Έχεις τόση επιρροή νομίζεις, ώστε από μαλάκα να τον κάμεις τον κύριο τέλειο ή τη στρίγγλα να την κάνεις αρνάκι;

Ο άνθρωπος δυστυχώς δεν αλλάζει εύκολα. Πρέπει να του έρθει ο ουρανός σφοντύλι, να περάσει από μεγάλες διεργασίες για να μπει σε μια πορεία αλλαγής. Και πάλι. Ο πυρήνας, αυτό που είμαστε είναι εκεί. Αλλάζουμε πιστεύω στα μικρά, στα μεγάλα δύσκολα. Υπάρχει και μια μελέτη ότι μας καθορίζουν οι ορμόνες, αλλά μάλλον θα κάμω post για αυτό το θέμα από βδομάδας.

Και έτσι άτομα καλόβολα και ευγενικά μπλέκουν με άτομα που τους ψήνουν το ψάρι στα χείλη. Μένουν εκεί και υπομένουν καταστάσεις, που τους περισσότερους από εμάς θα τους έβγαζαν έξω από τα ρούχα τους. Επαναλαμβάνω και όμως μένουν εκεί. Γιατί;

Μπορεί να είναι αδυναμία, μπορεί να είναι συνήθεια από παλιά, που τραγουδούν οι Κατσιμιχαίοι. Είναι τόσο δύσκολο να σηκωθούν να φύγουν, ή μήπως κατά βάθος τους αρέσει; Παίζει και αυτό το ενδεχόμενο, αν και το θεωρώ απομακρυσμένο, κάποιος να του αρέσει να βασανίζεται.

Θα αμπελοφιλοσοφήσω το θέμα το σαββατοκυρίακο που θα απλώνω στο εξοχικό ενός φίλου μας στην Πάφο. Μας κάλεσε οικογενειακώς και πάμε να του διαλύσουμε το σπίτι. Παίζει μετά το βράδυ της Κυριακής να έχουμε ένα φίλο μείον...

Να τα βάψω μαύρα;

Φαντάζομαι τον ερευνητή να κάνει την ανακοίνωση με το ίδιο ύφος που είχε χθες ο Άντρος Κυπριανού όταν σχολίαζε τις εξελίξεις στο κυπριακό. «Ό,τι έκαμε ο πρόεδρος μέχρι τώρα ήταν απολύτως σωστό». Κάτσε καλά ρε μεγάλε. Πως μιλάς με τέτοια βεβαιότητα και σιγουριά; Άφησε κανένα παραθυράκι, κανένα περιθώριο για λάθος, έστω μικρό. Είναι δυνατόν όλα να τα έκανε σωστά, όλα να τα έκανε απόλυτα σωστά;

Και επειδή το θέμα μου δεν είναι ο Άντρος, αλλά μια έρευνα, παρακαλώ τους κοντούς να κάτσουν κάτω. Καλό είναι να έχουν και δίπλα τους ένα ποτήρι με νερό. Ναι ξέρω ότι συνήθως στεκόμαστε για να βλέπουμε καλύτερα, αλλά τα νέα δεν είναι καλά. Κάτσετε να τα ακούσετε με προσοχή, γιατί είπαμε οι επιστήμονες που έκαναν την έρευνα, δεν φαίνονταν να έχουν αμφιβολίες. Και αποφάνθηκαν ότι οι κοντοί άνθρωποι είναι 50% πιθανότερο, σε σχέση με τους ψηλούς, να πεθάνουν πρόωρα από καρδιοπάθεια.

Οι γυναίκες που έχουν ύψος κάτω των 1,53 μέτρων και οι άνδρες κάτω των 1,65 μέτρων εμφανίζονται σημαντικά πιο επιρρεπείς σε καρδιαγγειακά ή προβλήματα στεφανιαίας αρτηρίας σε σχέση με τις γυναίκες που έχουν ύψος πάνω από 1,66 μέτρα και τους άνδρες άνω των 1,73 μέτρων. Οι φινλανδοί επιστήμονες επαναξιολόγησαν όλες αυτές τις μελέτες και τις σύγκριναν προσεκτικά, καταλήγοντας, όπως είπαν, στο αδιαμφισβήτητο πλέον συμπέρασμα ότι το χαμηλό ύψος συνιστά αυξημένο κίνδυνο για την καρδιά.

Αχ και βαχ αλί και τρισαλί. Είμαι πάνω στο όριο, 1.53. Άτιμα γονίδια. Ένα εκατοστό περισσότερο να είχα, τώρα δεν θα ήμουν στην ομάδα υψηλού κινδύνου. Να ετοιμάσω διαθήκη; Να φροντίσω να κυκλοφορώ με την τρίχα βγαλμένη, το μάτι βαμμένο, το μαλλί στην εντέλεια μην πάθω το μοιραίο σε τόπο απρόσμενο και γίνω ρεζίλι;

Όχι υστερίες, λέω στον εαυτό μου. Εδώ και μια βδομάδα κυκλοφορώ με την τρίχα κάγκελο, μέχρι και πισίνα πήγα και δεν είχα πρόβλημα, θα ανησυχήσω για το μετά; Μπααααα. Και εδώ έρχεται ένας άλλος προβληματισμός. Όταν εμείς οι γυναίκες ανησυχούμε για φρύδια, μαλλιά, αποτρίχωση και μιας πιάνουν τα κόμπλεξ μας, οι άντρες τα προσέχουν καθόλου; Ο Μοτορτζής για παράδειγμα, δεν αρνήθηκε ερωτική πρόσκληση, επειδή τα πόδια μου δεν ήταν όπως έπρεπε. Τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί καν να μην αντιλαμβάνεται πότε βάφω τα μαλλιά μου ή όχι.

Και τέλος να κάνω μια ερώτηση. Την άλλη Τρίτη θα βγούμε η γυναικοπαρέα μου. Ξέρετε κανένα καλό τόπο με αυλή; Χαλαρή διάθεση, και ωραία αυλή.

Θα σου φύγω στο 'χα πειιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι

Είναι η απόλυτη φαντασίωσή μου. Απόγευμα και ενώ θα έχω τελειώσει τα της ημέρας. Όλα κι όλα είμαι τυπική και δεν θα φορτώσω τα δικά μου σε άλλους. Θα σηκωθώ, θα μαζέψω τα κουλούρακια, τις σοκολάτες, τα παξιμαδάκια, τους καφέδες που έχω στα συρτάρια μου. Θα έχω κάνει delete όλα τα προσωπικά από τον υπολογιστή.

Θα φορώ ψιλοτάκουνα και ένα αεράτο, sexy φόρεμα. Θα μπω στο γραφείο του διευθυντή μου. Χωρίς να του πω τίποτε θα του δώσω ένα usb και θα αποχωρήσω. Θα μείνει να με κοιτά χωρίς να καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Θα πιάσει το usb θα το βάλει στον υπολογιστή του και θα βρει ένα μουσικό αρχείο. Όταν αρχίσει να παίζει θα ακούσει:
Θα σου φύγω στο χα πειιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι
Θα σου φύγω και γέλαγες εσύυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ

Την επόμενη μέρα, μάταια θα με περιμένει να φανώ. Η θέση μου θα είναι άδεια και κατά τις 11 θα πέσει μια μικροπείνα στο γραφείο, αφού εγώ συνήθως φροντίσω να αναζωογονηθούμε χλαπακιάζοντας θερμίδες. Όταν θα με πάρουν τηλέφωνο να μάθουν τι συμβαίνει, δεν θα το απαντήσω. Και θα τους στείλω μια φωτογραφία μου από την παραλία. Άσπρη άμμος, γαλαζοπράσινα νερά και στο βάθος εγώ κάτω από μια φοινικιά να πίνω mojito. Πάρα δίπλα ο Μοτορτζής να κάνει καταδύσεις και οι κόρες να παίζουν με τα κουβαδάκια τους.

Όλο αυτό το σκηνικό θα έμενε στη σφαίρα της φαντασίας αν σήμερα δεν μου ερχόταν ένα μήνυμα στο κινητό ότι κέρδισα από τη Nokia Βρετανίας μισό εκατομμύριο στερλίνες… Είμαι μια μισο-εκατομμυριούχα blogger, στα χαρτιά τουλάχιστον, γιατί φυσικά ήταν spam sms.

Εννοείται ότι δεν πίστεψα ούτε δευτερόλεπτο ό,τι διάβασα. Αλλά κάτι μέσα μου ήθελε να είναι αλήθεια. Ποιος εξάλλου δεν θα ήθελε καμπόσα χρήματα που θα έκαναν τη ζωή του πιο εύκολη και πιο ευχάριστη;

Το περίεργο είναι που ποτέ δεν σκέφτηκα να παρατήσω τη δουλειά μου. Ακόμη και να κερδίσω το λαχείο, θέλω να συνεχίσω να δουλεύω. Λιγότερες ώρες μεν, αλλά θέλω να έρχομαι γραφείο.

Και όμως μόλις είδα το μήνυμα στο κινητό, αμέσως άρχισε να δουλεύει ο μηχανισμός της φαντασίσωσης με μουσική παραίτηση. Παίζει να είμαι κουρασμένη. Παίζει να έχω ανάγκη ένα διάλλειμα. Παίζει απλά να θέλω να τη σπάσω στο διευθυντή.

Χάπι για να ξεχάσω

Υπάρχει μια πρωτεΐνη που επηρεάζει τη μνήμη μας και παράγεται από το ανθρώπινο σώμα. Επιστήμονες, λένε πως μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτή την πρωτεΐνη και να φτιάξουν ένα χάπι που θα σβήνει τις δυσάρεστες αναμνήσεις. Η δράση της είναι πολύ ισχυρή και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί αντί της παραδοσιακής ψυχιατρικής που καλεί τους ανθρώπους να μάθουν από μόνοι τους να μπλοκάρουν τις δυσάρεστες αναμνήσεις.

Παύση να πιω καφέ και να σκεφτώ αν μου αρέσει αυτό που μόλις διάβασα.

Όχι δεν μου αρέσει.

Σίγουρα, υπάρχουν άνθρωποι που έχουν περάσει πολλά. Που οι δυσάρεστες αναμνήσεις τους περιλαμβάνουν φονικά, βιασμούς, ξεριζωμούς, παιδική κακοποίηση. Πράγματα που κανένας δεν θα ήθελε να θυμάται.

Όμως και πάλι δεν είναι και οι δυσκολίες που περάσαμε που μας διαμόρφωσαν, που έκτισαν το χαρακτήρα μας και που ίσως μας έκαναν πιο δυνατούς; Ξέρω αρκετούς που λένε «ήταν δύσκολη φάση αλλά τα κατάφερα». Και το λένε μάλιστα με περηφάνια, κρατούν αυτό που έζησαν επειδή κατάφεραν μέσα από μια πολύ αρνητική στιγμή, να δημιουργήσουν κάτι θετικό για το μέλλον.

Πως θα είναι άραγε να παίρνεις ένα χαπάκι και να εξαφανίζονται όλες οι δυσάρεστες αναμνήσεις, όπως εξαφανίζεται ο πονοκέφαλος με τα πανατόλ; Αν σε μια σχέση μου φέρθηκα σκάρτα και μετά το μετάνιωσα και στις επόμενες σχέσεις μου ήμουν εντάξει, υπάρχει περίπτωση πίνοντας το χαπάκι να γίνω ξανά σκατοχαρακτήρας;

Πρακτικά ακόμη και να κάνω delete τις αναμνήσεις το γεγονός που τις προκάλεσε δεν αναιρείται. Αν έκαμα ένα φόνο, για παράδειγμα, αν δεν θυμάμαι το γεγονός, δεν σημαίνει ότι δεν έγινε.

Είναι εγωιστικό που νιώθω ότι αγαπώ και τις δυσάρεστες αναμνήσεις μου; Δεν είμαι από τα άτομα που λέω ότι δεν μετανιώνω για τίποτε από το παρελθόν. Το παρελθόν, όμως είναι παρελθόν, και χωρίς παρελθόν δεν μπορεί να υπάρχει παρόν και μέλλον. Όσο άσχημο είναι να μην αφήνεις το παρελθόν να γίνει παρελθόν και το βιώνεις συνεχώς σαν να είναι παρόν, άλλο τόσο είναι να μην υπάρχει.

Μου αρέσει η ιδέα της ιστορίας που προχωρεί σαν μια γραμμή. Μια συνεχόμενη γραμμή στο δρόμο και όχι η διακεκομμένη που μπορείς να προσπεράσεις.

Η μικρή μου αδερφή

Το σκεφτόμουνα καθώς οδηγούσα να έρθω δουλειά και άκουγα τις κόρες στο πίσω κάθισμα να λένε τα δικά τους. Βασικά η μεγάλη μιλούσε η μικρή την άκουγε εκστατική. Ένα πράγμα δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Ο θαυμασμός και το δέος με τον οποίο τα πιο μικρά αδέρφια βλέπουν τα μεγαλύτερα. Της αδερφής μου της χτυπώ πέντε χρόνια και κάτι. Μεγαλώσαμε για να τα βρούμε. Θυμάμαι πόσο μου έσπαζε τα νεύρα που ήθελε να κάνει ό,τι κι εγώ.

Υπάρχει μεγάλος αδερφός ή αδερφή που να μην σκέφτηκε έστω και για μια στιγμή να δώσει το μικρότερο για υιοθεσία; Μεγάλο το δράμα να έχεις μικρότερα αδέρφια και δεν είναι μόνο η διαφορά ηλικίας, που από μόνο του είναι πρόβλημα. Εξηγούμαι. Δεν έχουμε τίποτα κοινό. Εξαίρεση η αγάπη μας για το τζέλι φράουλα, το παγωτό και τις σοκολάτες. Γενικά για ό,τι έχει ζάχαρη. Κλείσαμε από τώρα ότι θα κληρονομήσουμε το διαβήτη της γιαγιάς. Αφήνουμε στη ξαδέλφη την πίεση και ό,τι έχει να κάνει με αλάτι.

Ζάχαρη και γονίδια. Πέρα από αυτό το χάος. Μέχρι να μεγαλώσουμε και να τα βρούμε, ζήσαμε ομηρικούς καυγάδες. Ξύλο δεν έπεφτε, αλλά μια ένταση συνεχώς υπήρχε. Πείραζε τα πράγματα μου, ανακάτευε τα συρτάρια μου, ψαχούλευε παντού. Μια περιέργεια που με σκότωνε. Να είσαι έφηβος, να θέλεις να κρατάς μυστικά και να έχεις ένα 10χρονο να κάνει σκόνη και φτερά την ιδιωτική σου ζωή.

Λένε ο μπροστινός του πισινού γεφύρι. Της άνοιξα το δρόμο δεν μπορεί να έχει παράπονο. Ό,τι κέρδισα με κόπο και με μόχθο, εξόδους το βράδυ για παράδειγμα, η αδερφή μου τα βρήκε έτοιμα. Στα 16 μου πήγα δισκοθήκη, στα 14 αυτή.

Όταν πήγα να σπουδάσω την έχασα εντελώς. Ευτυχώς την ξαναβρήκα όταν επέστρεψα. Η σχέση που έχουμε δημιουργήσει τα τελευταία χρόνια είναι απίστευτη. Αληθινή, ζεστή, γεμάτη αγάπη. Δεν την αλλάζω με τίποτε. Ξέρω πως ό,τι και να μου συμβεί θα είναι δίπλα μου. Το Πατιχάκι όπως τη φωνάζουμε κάποτε για πλάκα, είναι από τους καλύτερους ανθρώπους στη γη. Αυτό το πιστεύω ακράδαντα (που τη θυμήθηκα τώρα αυτή τη λέξη). Ένας από τους λόγους που προτίμησα οι κόρες μου να έχουν μικρή διαφορά ηλικίας είναι και αυτός. Δεν θέλω να χάσουν τα χρόνια που έχασα εγώ για να βρουν η μια την άλλη. Θέλω να μεγαλώσουν έχοντας η μια την άλλη δίπλα τους.

Ο χορός των blogger

Η Μάνα έστειλε το μήνυμα. «Είστε όλοι καλεσμένοι στον ετήσιο χορό των blogger. Ελάτε με επίσημη ενδυμασία, τα μωρά επιτρέπονται θα κάνουν το δικό τους πάρτι. Απαγορεύονται οι γκρίνιες θα περάσουμε καλά».

Πρώτη έπιασε το μήνυμα η Αχάπαρη. Καλή φάση σκέφτηκε, ευτυχώς που θα πάρουμε τα μωρά μαζί μας, που θα τα άφηνα διαφορετικά στη χούντα; Η She Demon, πάλι διερωτήθηκε αν θα μπορούσε να πάρει και το Λευτεράκη με την Άγκρι. Ε, σιόρ δυο πλάσματα παραπάνω, μια χαρά θα είμαστε. Η Dr Love ξίνισε μόλις είδε το μήνυμα. «Μα καλά δεν μπορούσε να περιμένει να τελειώσω τις εξετάσεις και μετά»; Από την άλλη η Rain Tears είχε αγωνία μήπως πεταχτεί από καμιά γωνιά ο καταραμένος.

Από τους πρώτους έφτασε ο Invictus. Έβγαλε το καπέλο του και πήγε για ένα ποτό. Ο Νυχτερινός Ποδηλάτος, έφτασε με το ποδήλατό του. Έφερα και τη μουσική μου, είπε χαμογελώντας ντροπαλά, δεν πιστεύω να πειράζει. Ο Κκουλλάς, όμως είχε ενδοιασμούς. «Τα πάρτι μια χαρά είναι, αλλά κάποιες φορές δεν μου βγαίνουν. Ελπίζω ο Μοτορτζής να έχει κέφια και να συζητήσουμε τις μεταγραφές στο Αποέλ».

Το πάρτι άναψε για τα καλά. Πρώτη στο χορό μπήκε η Neerie, απαστράπτουσα και χαμογελαστή. «Μμμ, ωραίο φουστάνι» σκέφτηκε η Ρίτσα, «πάω στοίχημα είναι αυτό που έβαλε στο γάμο του αδερφού της». Σε μια γωνιά η Γιαγιά Αντιγόνη χόρευε και αυτή στο ρυθμό της μουσικής. Η Sike ήταν πάντως σκεφτική. «Σικιμέ», είπε της Leni, «πάω να αφήσω το ανθρωπούι στο παιδικό το πάρτι τζαι έρκομαι να πιω ένα μοχίτο». Φέρε μου μια καϊπιρίνια, την παρακάλεσε η Ουφ.

O Κύων ο ποιμενικός έφτασε πάντως μαζί με το σκύλο του. «Ξέρω», είπε στη Μάνα, «ότι έχετε και εσείς ένα και τους έφερα να κάνουν παρέα». Ακόμη και η φουρτουνιασμένη άφησε την πόλη της και έφτασε στο πάρτι. Μάλιστα ήταν στην ίδια πτήση με την Cούλα, που ανυπομονούσε να εξασκήσει τα κυπριακά της. Μόλις είδε τον Κλέφτη, έτρεξε κοντά του. «Ίντα κάμνεις, είσαι καλά;», τον ρώτησε. «Δκιαβαίνουμε», αποκρίθηκε. O It’s my life επιχείρησε να κάνει τη μετάφραση και να βοηθήσει την Cούλα να εγκλιματιστεί.

Η Eolica μπήκε κάπως αργοπορημένη. Αμέσως έτρεξε προς το μπαρ και με την άκρη του ματιού της, έψαχνε για την Post Babylon. Τούτη η ξαδέρφη μια ζωή αργοπορημένη είναι. Και έτσι αντί να την περιμένει έπιασε κουβέντα με την Pink Fish και το Mamouli που της έλεγαν τα νέα από την Αθήνα.

Η Aurora αποφάσισε να μην μιλήσει με την Korinna σε όλο το πάρτι. Μας συγχύζουν, που μας συγχύζουν, απόψε θα μείνουμε ξεχωριστά, διευκρίνισε. Ο Anti Christ από μια πλευρά, γκρίνιαζε. «Ωραίος ο χορός, αλλά προτιμώ τα reunion με τους παλιούς συμμαθητές», εκμυστηρεύτηκε στη Χωρισμένη Μάνα, που ήταν τέσσερεις. Η Miss Psarokokalo πάντως φαινόταν να περνούσε καλά. Όπως και ο Κυπρολέων, αφού πήγε συνοδευμένος και κανένας δεν γύρισε να του πει κουβέντα.

Ύστερα από πολλές ώρες χορού και ποτού (μην ρωτήσετε τι έγινε στο παιδικό το πάρτι), όλοι κουρασμένοι αλλά ευχαριστημένοι επέστρεψαν στα σπίτια τους.Και για μέρες έγραφαν στα blog τους πόσο ωραία πέρασαν στο πάρτι της Μάνας.

Παροχή βοήθειας ή εκμετάλλευση;

Λοιποοον, θα μπω κατευθείαν στο ψητό. Ας χύσουμε κροκοδείλια δάκρυα για τους αδελφούς Παλαιστινίους που υποφέρουν και ας υποκριθούμε ότι πονούμε για το δράμα τους. Εννοείται, πως χεστήκαμε τι γίνεται μερικά χιλιόμετρα πιο ανατολικά, γιατί αν πραγματικά μας ένοιαζε, θα το δείχναμε εμπράκτως. Αντίθετα, τόσα χρόνια πιπιλούμε την καραμέλα των κοινών αγώνων, ενώ στην ουσία αγώνα κάνουν αυτοί που ρίχνουν πέτρες. Εμείς τις μαζεύουμε τις πέτρες και φτιάχνουμε εξοχικά και πισίνες.

Η όλη ιστορία με τη μεταφορά ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα, κατά την άποψή μου, δεν είναι παρά ένα καλοστημένο κόλπο της Τουρκίας. Από την πρώτη στιγμή, ήθελε να εκμεταλλευτεί το θέμα, για να δείξει αποκλεισμό της Γάζας και αποκλεισμό των κατεχομένων.

Εδώ να ανοίξω παρένθεση, για να πω αποκλεισμό my ass. Όποιος πιστεύει ότι οι Τουρκοκύπριοι υποφέρουν, ας ρίξει μια ματιά στα mall, στο Jumbo, στη Στασικράτους και στη Μακαρίου για να δει τους Τουρκοκύπριους, να γεμίζουν τσάντες με ψώνια. Sorry guys, αυτό δεν είναι αποκλεισμός, είναι καταναλωτισμός σε όλο του το μεγαλείο. Κλείνει παρένθεση.

Πίσω στην επιχείρηση στη Γάζα. Βγήκαν οι περισσότεροι και φωνάζουν και μιλούν για τον αγώνα των Παλαιστινίων. Μόνο που η εν λόγω απόπειρα μεταφοράς βοήθειας δεν έχει να κάνει τίποτε με τους Παλαιστίνιους. Η Τουρκία παίζει καλό πόκερ και δεν πρόκειται να χάσει την παρτίδα.

Τώρα φωνάζουν για το Ισραήλ που σκότωσε 16 ακτιβιστές. Η Τουρκία κατέφυγε στο Συμβούλιο Ασφαλείας και φωνάζει που το Ισραήλ αψηφά το διεθνές δίκαιο. Από το ρόλο του θύτη, πέρασε στο ρόλο του θύματος. Μα είμαστε σοβαροί ή τα έχουμε παίξει; Μιλούμε για την ίδια Τουρκία που εδώ και 36 χρόνια κρατά τη μισή Κύπρο, που σκοτώνει, που ξεσπιτώνει, που παραβιάζει νόμους.

Είμαστε σοβαροί ή ζούμε εντελώς το θέατρο του παραλόγου. Εϊναι δυνατόν να ακούμε τον τούρκο υπουργό Εξωτερικών να δηλώνει ότι καμιά χώρα δεν είναι υπεράνω του διεθνούς δικαίου; Χαίρω πολύ κύριε Νταβούτογλου, τόσα χρόνια που η χώρα σας καταπατά το δίκαιο της δικής μου χώρας, το είδε κανείς; Αντέδρασε κανείς;

Τον τελευταίο καιρό η Άγκυρα θέλει να αναδειχθεί σε περιφερειακή δύναμη. Μέχρι πριν από τρία χρόνια με το Ισραήλ ήταν κολλητάρια, τώρα ξέρει πως αυτή η φιλία δεν της συμφέρει, γιατί τα υπόλοιπα μουσουλμανικά κράτη έβλεπαν με καχυποψία το πάρε δώσε με το Τελ Αβίβ. Έτσι μετά την επιχείρηση για τη Γάζα έρχεται πιο κοντά στις ισλαμικές χώρες και τους λέει, κοιτάτε τα έβαλα με το νούμερο ένα εχθρό σας, ακολουθείστε με.

Όποιος νόμιζε πως η Τουρκία δεν θα βρει τρόπο να έβγαινε από πάνω, ήταν πολύ γελασμένος. Και ενώ η Τουρκία βήμα βήμα, άλλοτε πιο μεγάλο, άλλοτε πιο μικρό, προχωρεί προς τους σκοπούς της, εμείς τι κάνουμε;